Zima w Małej Przytulnej. Mała Przytulna. Tom 3

Czy można sobie wyobrazić piękniejszą historię i dodatkowo tak cudnie wydaną? Wspaniale skomponowaną jak perfumy Laury, bo będzie ona pasowała każdemu, kto po nią sięgnie. Magiczna okładka, wspaniałe grafiki, a wszystko uzupełnione o opisy zwyczajów świątecznych w innych krajach rozpoczynające każdy kolejny rozdział. Miałam z tą książką niesamowity flow jak stąd do gwiazd i z powrotem. Podczas czytania „Zimy w Małej Przytulnej” ogarnęła mnie taka euforia, że zupełnie straciłam kontakt z rzeczywistością.

Powieść Magdaleny Witkiewicz to przepiękna historia, która wywołała we mnie mnóstwo pozytywnych emocji. Ta książka całkowicie podbiła moje serce, sprawiła, że podczas czytania uśmiech nie schodził mi z twarzy, lecz nie zabrakło w niej również chwil wzruszeń. Cały czas miałam wrażenie, że przebywam w Małej Przytulnej wraz z bohaterami powieści, czułam się tam miło i bezpiecznie, jak wśród przyjaciół.

Mieszkańcy Małej Przytulnej to ludzie niepozbawieni wad, ale z sercem na dłoni. Boczą się czasem na siebie i obrażają, ale gdy trzeba, biegną z wyciągniętą ręką, by udzielić pomocy. Takie powieści to prawdziwy plasterek miodu na bolące serce, które po zakończeniu lektury boli jakby mniej. Obyśmy spotykali jak najwięcej dobrych ludzi na tym świecie, którzy pomogą wnieść do naszego życia coś wyjątkowego.

Na Małą Przytulną spadł śnieg, chociaż to dopiero początek listopada. Co prawda do świąt zostało jeszcze sporo czasu, ale śnieg mieszkańcom kojarzy się nieodmiennie ze świętami. Niektórzy z nich są bardzo zadowoleni z pojawienia się zimy, a inni niekoniecznie. Jedni bardzo się cieszą, a inni marudzą. Nawet Gabrysia, która przeważnie ze wszystkiego jest zadowolona, tym razem ma minorowy nastrój. Anatol się zakochał i nie ma dla niej już tyle czasu, co kiedyś, przyjaciel Tomek wyjechał na studia, a mama, chociaż Gabrysia wie, że ją kocha, to oprócz niej ma do kochania jeszcze męża. Dziewczynka nie ma, z kim wymieniać swoich spostrzeżeń, więc wybiera się na pocztę pomilczeć, bo starszy pan, nowy pracownik jest gburem i z nikim nie rozmawia. Rezolutna Gabrysia uznała, że jak ma pomilczeć to tylko z kimś takim. Dziewczynka jednak nie byłaby sobą, gdyby, chociaż chwilę potrafiła siedzieć w ciszy i nic nie mówić. „Milczy”, więc prowadząc egzystencjalne rozważania. Komentuje wszystkie zdarzenia w Małej Przytulnej. Czy monolog nad wyraz inteligentnej i sympatycznej dziewczynki roztopi lód w sercu gburowatego człowieka?

Będzie w Małej Przytulnej się działo, oj będzie. Miejscowość się rozrasta i niedługo ilość mieszkańców stanie się nieadekwatna do nazwy, co nie oznacza, że każdy nowy przybysz nie znajdzie tu dla siebie miejsca. Mała Przytulna zapewni mu nie tylko miejsce na ziemi, ale też w sercach innych. Każdy z bohaterów ma swoją historię, którą nie ma ochoty dzielić się z innymi, ale gdy to zrobi, to przysłowiowy kamień spada mu serca i z ramion, bo gdzie jak gdzie, ale w gronie życzliwych osób rada zawsze się znajdzie.

W Małej Przytulnej czułam się jak w domu wśród dawno niewidzianych przyjaciół. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo za nimi tęskniłam i jak dobrze było znów się z nimi spotkać. Piękna ciepła opowieść o przyjaźni, która nigdy nie zawodzi, miłości tak wielkiej, że góry byłaby w stanie przenosić, pełna życzliwości wspaniałych emocji. Cudownie było kolejny raz spotkać się z bohaterami Małej Przytulnej z rezolutną dziewczynką Gabrysią na czele. Dzieckiem, które potrafi swoją empatią i mądrością rozpuścić lód nawet w najbardziej zatwardziałym i zamarzniętym sercu.

Ta historia jest tak piękna i optymistyczna, że czytanie jej w okresie przedświątecznym będzie idealnym wyborem. Mała Przytulna to nazwa miejscowości, w której dzieją się rzeczy niesamowite, wręcz magiczne, bo mieszkają w niej wyjątkowi ludzie, którzy przygarną każdego, kto tego potrzebuje. Nazwa miejscowości ma także znaczenie metaforyczne. Każdy z nas potrzebuje przytulenia, ciepła drugiego człowieka, dobrego słowa, ale zarazem możemy takie przytulenie komuś innemu podarować, nawet, wtedy, gdy go nie szukał, bo nie zdawał sobie sprawy, że tego przytulenia właśnie potrzebował.

Opuszczam Małą Przytulną z wielkim żalem, ale zarazem z poczuciem dobrze spędzonego czasu. Na pewno jeszcze kiedyś tam wrócę, bo mam ochotę poznać historię wszystkich bohaterów.

🌲 "Zima w Małej Przytulnej" autorstwa Magdaleny Witkiewicz, to trzecia część serii pod tytułem "Mała Przytulna".

🌲 Zima zawitała do Małej Przytulnej, a nasi bohaterowie jak zawsze borykają się z różnymi problemami.

Jadwiga prowadzi restaurację, w której ostatnio zjawia się coraz więcej mieszkańców. Gabrysia poznaje milczącego pana Kazimierza, który pracuje na poczcie, a do Laury przyjeżdżają znajomi z Francji, którzy wprowadzą do Małej Przytulnej sporo zamieszania.

Jakie jeszcze niespodzianki los przygotował dla naszych bohaterów?

🌲 Miło było powrócić do Małej Przytulnej i dowiedzieć się, jak dalej potoczyły się losy naszych bohaterów. Mieszkańcy miasteczka traktują się jak rodzinę i zawsze mogą na siebie liczyć. Bardzo podobało mi się ukazanie łączących ich więzi, i choć nasi bohaterowie mają wady, i czasami mogą irytować, to nie da się ich nie polubić.

Jest to wielowątkowa historia o miłości, przyjaźni, trudnych wyborach, niespełnionej miłości i szukaniu swojego miejsca na ziemi.

Książka jest przepięknie wydana, a okładka wprowadza nas w świąteczny nastrój.

Każdy rozdział zaczyna się ciekawostkami o tradycjach świątecznych z innych krajów, co było świetnym pomysłem.

Choć książkę możecie czytać oddzielnie, to polecam wam zapoznać się ze wcześniejszymi tomami, ponieważ wątki łączą się ze sobą, i w ten sposób poznacie całą historię mieszkańców tej urokliwej miejscowości.

Jeśli lubicie książki obyczajowe z małomiasteczkowym klimatem, to gorąco wam polecam tą serię.

Tekst powstaje we współpracy z Wydawnictwem Znak. Bardzo dziękuję za egzemplarz.

Wiosna, lato, jesień i zima. Pani Katarzyna wysyłała nam w tym roku cztery zaproszenia do Przytulnej. Skorzystaliście z któregoś? Ja ze wszystkich i koniec końców nie żałuję, choć nie są to najlepsze tytuły jakie, moim zdaniem, wyszły spod jej pióra. Rodzina Gawroszów wciąż ma tajemnice. Wiecie, tę serię spokojnie można nazwać „Sekrety” albo właśnie „Tajemnice”. Kiedy już wydawałoby się, że to ostatni tom i w związku z tym wszystko się rozwikła, nic bardziej mylnego. Takie zabiegi zdecydowanie nie tutaj.

Od czego zacząć. Amelia wciąż czeka na moment, gdy przytuli córeczkę, Amandę. Ada przeżywa silne zauroczenie. Czy to będzie coś poważnego? To tylko zależy od tej dwójki. Ariel w końcu zrzuca z siebie przygniatający go ciężar i wraz ze swoją rodziną stawia czoła małemu- wielkiemu wyzwaniu. Azja z kolei stoi na straży całej familii a oprócz tego nieśmiało otwiera się na coś nowego. Czy to już czas? Dziadek Tosiek zamiast w sanatorium ląduje za granicą i to ze złamaną nogą. Jak to możliwe? Jest również Alicja i Andrzej oraz Albert i Agata. Tutaj także czytelnik nie powinien narzekać na znużenie.

Widziałam recenzje, w których czytelniczki poczuły w tej książce święta Bożego Narodzenia. Cóż, ja zupełnie klimatu nie załapałam. Dla mnie „Zima w Przytulnej” to przede wszystkim relacje między ludzkie. Czasami kłóciłam się z bohaterami, których decyzji i postępowania zupełnie zrozumieć nie mogłam. Czasami rozczulałam się podczas lektury niektórych wątków. Jednym słowem: rollercoaster.

To jak? Gotowi na karuzelę emocji? Jeśli tak, zapraszam do lektury serii.

Mała Przytulna to urocze nieduże miasteczko do którego ponownie zabiera nas autorka. Znowu spotykamy dobrze nam znanych z poprzednich tomów bohaterów. Poznajemy też kolejnych jej mieszkańców, odkrywamy ich tajemnice i koleje losu. W miasteczku życie toczy się swoim leniwym rytmem choć zdecydowanie nie da się tu nudzić.

„Zima w Małej Przytulnej” to cudowna historia pełna ciepła dzięki której bez problemu możemy poczuć klimat nadchodzących świąt. Jest również idealna na poprawę humoru. Autorka pod pozorem tej zwykłej opowieści porusza wiele ważnych tematów takich jak przyjaźń, samotność, bezinteresowną pomoc czy wsparcie gdy najbardziej go potrzebujemy. Nie brakuje tu również miłości, której czasem wystarczy dać szansę. Poznamy również przeszłość bohaterów dzięki czemu o wiele lepiej będziemy mogli zrozumieć ich wybory i decyzje. Ta piękna, klimatyczna i pełna nadziei powieść wciąga i daje do myślenia. Bardzo podobały mi się również ciekawostki i zwyczaje bożonarodzeniowe z innych krajów, które rozpoczynały każdy rozdział. Przyznaje że nie wszystkie były mi znane. Autorka w swojej książce wróciła do cudownej tradycji wysyłania świątecznych kartek, która została już właściwie wyparta przez sms-y czy wiadomości wysyłane przez media społecznościowe.

Mam nadzieję, iż powstaną kolejne tomy tej opowieści, gdyż uwielbiam wracać do tego uroczego miasteczka, a przede wszystkim do jej mieszkańców.

ZIMA W MAŁEJ PRZYTULNEJ to trzeci tom serii MAŁA PRZYTULNA, w której poczujecie powiew mroźnej zimy i klimat nadchodzących Świąt Bożego Narodzenia.

Magdalena Witkiewicz w zabawny i jakże przyjemny sposób opowiedziała mi dalsze losy moich ulubieńców, oprószając to magiczne i uroczne miejsce śniegiem oraz atmosferą zbliżających się świąt. Ciekawym smaczkiem okazały się wprowadzone do fabuły nowe, barwne postacie, których losy równie szybko skradły moje serce.

Mam nadzieję, że autorka jeszcze wróci do Małej Przytulej, bo bardzo zżyłam się z bohaterami i nie chcę jeszcze kończyć tej serii.

Mała Przytulna to mała miejscowość gdzie każdy każdego zna. Teraz jak wskazuje tytuł zawitała do nich zima, a wielkimi krokami zbliżają się święta. Choć u Gabrysi choinka przed domem przyozdobiona w lampki jest cały rok, to teraz dziewczynka powiesiła na gałązkach kolorowe pierniczki. Ta dziewczynka nie ma towarzystwa do zabaw więc większość czasu spędza z dorosłymi, a jej buzia wręcz się nie zamyka.

Do miasteczka przyjeżdżają zagraniczni goście, którzy zostaną na dłużej. Balbina, jedna z bibliotekarek otrzymuje tablet w prezencie przedświątecznym, jednak czy podoła z jego obsługą?

Czy Gabrysia będzie miała w końcu kogoś do zabaw? Czy to możliwe, że największy mruk okaże się duszą towarzystwa? Co przyniosą Święta w Małej Przytulnej?

Po książki Magdaleny Witkiewicz sięgam zawsze w ciemno i wiem, że się nie zawiodę. Uwielbiam to jak lekko jest napisana historia, dosłownie się przez nią płynie. W tym przypadku to zabranie się za powieść autorki w ciemno trochę mnie zwiodło. Zupełnie nie wiedziałam, że jest to trzeci tom, oczywiście nie znam dwóch poprzednich. Myślałam, że to po prostu zimowo świąteczna historia.

Dużym plusem w tej książce jest rozpiska osób na samym początku z krótkim opisem, ci co pewnie znają tę serię nie potrzebowali tego, jednak dla mnie to było znaczne ułatwienie w rozeznaniu się kto jest z kim. Z drugiej strony ta lista postaci trochę mnie przeraziła, to ilu tam mamy bohaterów trochę mnie przytłoczyło i sprawiło, że nie raz ciężko mi się było połapać.

Jednak każda z tych postaci była wykreowana w najdrobniejszym szczególe. Najbardziej do gustu przypadła mi oczywiście Gabrysia. Ta urocza dziewczynka potrafi zagadać każdego. To jaka jest odważna i bezpośrednia nie raz wywoływało uśmiech na mojej twarzy. Postać Balbiny również mi się podobała, nie poddawała się i nie bała się nowinek technologicznych. Nauczyła się obsługi tabletu, oraz wszystkich aplikacji potrzebnych do nawiązania znajomości.

Autorka w tej historii pokazała nam, że każdy z nas bez względu na wiek zasługuje na miłość. A nie raz bywa tak, że dzieli nas od niej tylko jeden krok, wystarczy się odważyć i go postawić.

Czas przy czytaniu tej historii spędziłam bardzo przyjemnie, nawet jak czytałam tę książkę to już było trochę po świętach, choć za oknem dalej był śnieg. Bardzo podobało mi się, że wszyscy traktowali się jak jedna wielka rodzina, bez znaczenia czy ktoś przyjechał na tydzień, czy był tylko przejazdem. Ta powieść jest pełna ciepła i gwarantuje, że wywoła uśmiech na waszej twarzy.

Gorąco polecam, tylko nie bierzcie przykładu ze mnie i zacznijcie od pierwszego tomu. Ja mam w planach nadrobić dwa wcześniejsze.