Zanurzone w zatraceniu

„Zanurzone w zatraceniu” to książka, która zostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Monika Koszewska ma niezwykły dar pisania o trudnych tematach z ogromną wrażliwością i szczerością. To poruszająca, prawdziwa i momentami bolesna historia kobiet, które mogłyby być naszymi sąsiadkami, przyjaciółkami, a nawet nami samymi. Autorka bez upiększeń pokazuje, jak cienka bywa granica między kontrolą a upadkiem, między codziennością a zatraceniem. Czyta się to jednym tchem, z narastającym niepokojem, współczuciem i refleksją. To nie tylko powieść o uzależnieniu, ale też o sile, wstydzie, miłości i próbie ocalenia siebie. Mocna, autentyczna i bardzo potrzebna książka.

„Zanurzone w zatraceniu” Moniki Koszewskiej to mocna, bardzo życiowa powieść o trzech kobietach – pediatrze, farmaceutce i nauczycielce – które z zewnątrz mają „wszystko poukładane”, a w środku coraz bardziej toną w uzależnieniu. Autorka pokazuje, jak z niewinnego „kieliszka na sen” rodzi się wysoko funkcjonujący alkoholizm: są poranki z kacem i obietnicą „od jutra”, chowanie butelek, małe kłamstwa, pierwsze błędy w pracy, pękające relacje z partnerem i dzieckiem. To nie jest historia o „patologii”, tylko o kobietach, które mijamy w przychodni, szkole czy aptece.

Atutem książki jest prosty, konkretny język – bez patosu, bez moralizowania. Czyta się szybko, ale temat zostaje w głowie na długo. „Zanurzone w zatraceniu” to dojrzała powieść obyczajowo-psychologiczna, która otwiera oczy na kobiece uzależnienie i na cenę, jaką płacimy za rolę „zawsze ogarniętej” matki, żony, profesjonalistki. To lektura, którą naprawdę warto polecać dalej, jeśli szuka się książki mocnej, poruszającej i ważnej.

Czy zdarzyło ci się kiedyś pomyśleć: „Przecież ogarniam. Mam kontrolę.” - a potem poczuć, że ta kontrola przecieka ci przez palce szybciej, niż jesteś w stanie to zauważyć?

To pytanie wracało do mnie bez przerwy podczas lektury „Zanurzone w zatraceniu” Moniki Koszewskiej - książki, która nie krzyczy, ale wchodzi pod skórę tak głęboko, że zostaje tam na długo.

Koszewska zabiera czytelnika do życia trzech kobiet: Ireny, Gabrieli i Edyty. Każda z nich to przykład człowieka, który „świetnie funkcjonuje”. Idealnie ogarnia swoje role: specjalistki, matki, żony, nauczycielki, przyjaciółki. Tyle że ta perfekcja działa jak pancerz - chroni przed wzrokiem innych, ale jednocześnie tłumi oddech. A kiedy gasną światła, dzieci śpią, a dom cichnie… pojawia się rytuał. Jeden kieliszek „na sen”. Drugi „na stres”. Trzeci, bo „dzień był ciężki”. Reszta - żeby przestać czuć cokolwiek.

To, co najbardziej w tej książce mnie poruszyło, to brak sensacji. Brak taniego dramatyzmu. Zamiast tego - brutalna codzienność. Perfekcyjna pani doktor, która nie ma już siły być perfekcyjna. Farmaceutka, która zna każdy lek, ale nie potrafi uleczyć własnej pustki. Nauczycielka, która potrafi rozwiązać każde zadanie, poza jednym - własnym życiem. Autorka z chirurgiczną precyzją pokazuje, jak krok po kroku, kieliszek po kieliszku, te kobiety rozpadają się od środka, jednocześnie wciąż zachowując twarz tak nienaganną, jakby miały pozłacaną maskę.

Największą siłą tej książki jest prawda. Taka, od której robi się zimno. Koszewska pokazuje uzależnienie kobiet dokładnie tak, jak wygląda ono naprawdę: spokojne, dyskretne, pachnące dobrymi perfumami i pozorną stabilnością. Wysoko funkcjonujący alkoholizm nie potrzebuje dramatu - on potrzebuje ciszy, żeby się rozwijać. A w tej ciszy bohaterki słyszą swoje lęki najgłośniej.

Tym, co uderzyło mnie najmocniej, była samotność. Samotność w małżeństwie, w przyjaźni, w macierzyństwie, w pracy. Samotność, którą wygłusza się winem w eleganckim kieliszku. Samotność, którą inni widzą, a mimo to odwracają wzrok. „Bo przecież daje radę.” „Bo tyle osiągnęła.” „Bo ma wszystko.”

A nikt nie zadaje pytania: „A jak ona się czuje?”

Uwielbiam styl autorki - surowy, bliski, bez patosu. Nie moralizuje, nie straszy, nie ocenia. Ona opowiada. I robi to tak, że czuję, jakby ktoś delikatnie, ale stanowczo odkrywał warstwa po warstwie emocje, o których nie chcemy mówić głośno. Jakby zdejmuje z bohaterek makijaż, aż zostaje czysta, nieprzyjemna, ale prawdziwa twarz zmęczenia.

„Zanurzone w zatraceniu” to dla mnie książka o granicy - tej, którą przekracza się nie gwałtownie, lecz w ciszy. O kobietach, które toną, bo nikt nie nauczył ich, że można poprosić o pomoc. O przyjaźni, która potrafi ocalić. O wstydzie, który zabiera głos. O systemie, który często zawodzi najcichszych.

I - paradoksalnie - to książka o nadziei. Niełatwej, nieokrzesanej, ale realnej. Nadziei, która przychodzi w momencie, gdy ktoś powie „rozumiem”, zamiast „czemu tego nie kontrolujesz?”.

Ocena: 9.5/10 - ponieważ skończyłam tę powieść późno w nocy i długo patrzyłam w sufit przez cały kalejdoskop myśli i emocji. To jedna z tych historii, które zostawiają szramy w miejscach, o których myślisz, że są twarde.

To jedna z tych książek, które „wpadają” w dwa–trzy wieczory, ale zostają w głowie na długo. Dynamiczne sceny, dużo dialogów, brak zbędnych dygresji – fabuła płynie szybko, a jednocześnie nie traci głębi psychologicznej. Język jest współczesny, naturalny, bez patosu i ozdobników, dzięki czemu łatwo uwierzyć w bohaterki. Im dalej w treść, tym mocniej widać, jak bardzo mylimy „ogarnięcie” z dobrze ukrytym kryzysem. To dobra propozycja dla osób, które chcą czegoś więcej niż „lekkie czytadło”. POLECAM!

Język powieści jest prosty, konkretny i dobrze dopasowany do tematu. Nie ma tu patosu, długich opisów czy moralizatorstwa – są zwyczajne dialogi, krótkie sceny, rachunki za wino, apteczne dyżury, szkolne zebrania. To sprawia, że historia jest bardzo wiarygodna i łatwo przenieść ją na realne życie. „Zanurzone w zatraceniu” można polecić osobom szukającym czegoś więcej niż typowa obyczajówka: to tekst, który realnie poszerza spojrzenie na kobiece uzależnienie i na cenę, jaką płacimy za wizerunek „perfekcyjnej” matki, żony, specjalistki w pracy. To lektura, która nie daje prostych pocieszeń, ale zostawia z ważnymi pytaniami – i to jest jej największa wartość.