Do ostatniego słowa

3.5⭐Powiem tak, książka jest dobra i warta polecenia. Opowiada ona o trudnym zaburzeniu jakim jest OCD, pokazując codzienne życie osoby chorującej na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne;nerwicę natręctw. Bardzo szybko się czyta, fabuła nie jest skomplikowana. Wątek poetów mnie zaintrygował i bym cudooownyyy, tak samo AJ(boyfriend material). Mocno polecam przeczytać, lecz nie jest to najszczęśliwsza książka.

Byle być sobą

Byle być sobą do końca

Inni nie mogą

Inni nie mogą do końca

Do końca

Sobą zostać

Byle by kochać

Wierzyć że warto chcieć więcej

Byle by poczuć

Poczuć czym w życiu jest szczęście.

M. Szpak , "Byle być sobą"

Samantha McAllister jest przedstawicielką Szalonych Ósemek, elitarnego grona dziewcząt w swoim liceum. Dziewczyna ma niemal wszystko o czym marzy, lecz szybko okazuje się, że nawet osoba uchodząca za idealną skrywa sekrety.

Sam najbardziej obawia się odsłonięcia przed Alexis , Olivią, Hayley i Kaitlyn,ponieważ doskonale wie jak wiele może stracić.

Jednak.. pewnego dnia w grupie następuje rozłam. Chcąc ukryć swoje emocje Sam trafia do szkolnego Teatru , a tam poznaje Caroline.

Nowa koleżanka wprowadza ją do Zakątka Poetów, grupy szkolnych wyrzutków , których Jednak łączy wspólna pasja.

Czy Samantha odnajdzie swoje miejsce? Czy będzie w stanie przełamać niechęć jaką żywi do niej wrażliwy gitarzysta, Andrew?

Ileż ta książka ma w sobie piękna i głębi. Wywołała we mnie mnóstwo emocji i pozwoliła na nowo odkryć wrażliwą stronę duszy

Tamara Ireland Stone stworzyła niesamowitą powieść o lękach, miłości, toksycznych relacjach, marzeniach i potrzebie bycia sobą. Pokazała jak piękne są słowa i jak wiele mogą dać nam i innym.

Nie zdradzę więcej- zapraszam do magicznego świata niezwyklej szesnastolatki.

Ta książka wywoła wzruszenie i zachwyt. Polecam całym sercem ❤️

"Do ostatniego słowa" to książka Tamary Ireland Stone wydana przez Wydawnictwo @[Adres usunięty] [współpraca].

Sam jest dziewczyną, która od wielu lat należy do grupy popularnych Szalonych Ósemek. Mimo że aktualnie ta nazwa nie jest adekwatna ze względu na mniej członkiń, to i tak aspekt "szalone" pozostał. Grupa składa się z typowych it girls, które wyznaczają trendy, chodzą na każdą imprezę, mają załatwiane bilety na koncerty i krytykują wszystko, co inne niż ich standardy.

Sam ma jednak pewien sekret, który, jakby ujrzał światło dzienne, mógłby zniszczyć jej dotychczasowe życie, w szczególności, że obraca się ona w kręgu, gdzie nawet bardziej banalne kwestie mogą kogoś wykluczyć. Sekretem dziewczyny jest OCD, czyli zaburzenia obsesyjno-kompulsywne.

Pewnego dnia Sam poznaje outsiderkę Caroline, która uważa, że pokaże dziewczynie coś, co odmieni jej dotychczasowe życie. Sam dostaje wskazówki, jak dołączyć do Zakątka Poetów - tajnego klubu założonego przez wykluczonych przez szkolną społeczność nastolatków, których łączy miłość do poezji. I tak zaczyna się nowy, sekretny etap życia Sam, która może pozwolić sobie na bycie sobą. Do momentu, w którym wszystko zaczyna się walić.

Jeśli chodzi o moje odczucia, to spodziewałam się zupełnie czegoś innego i coś innego dostałam. Czy w tym przypadku to źle? Nie. Wręcz przeciwnie. Chodzi tutaj przede wszystkim o mylący tekst na okładce "Jedna z najsmutniejszych książek, jakie kiedykolwiek przeczytasz...", gdzie po lekturze książek innych autorów (np. Kathleen Glasgow "How to make friends with the dark"), które naprawdę emocjonalnie mnie przetyrały, bałam się, że doświadczę czegoś podobnego. Nic bardziej mylnego.

Książka jest niesamowicie wciągająca. Czytałam ją z obawą, że w którymś momencie coś się popsuje, wydarzy się coś tak szokującego i smutnego, że nigdy się z tego nie pozbieram. Tutaj doświadczyłam komfortu i przyjemnego przytaczania kwestii, które jednak są bardzo trudne, ale bez jakiegoś zbyt wielkiego patosu. Cała sytuacja Sam była opisana naprawdę świetnie, jej zachowania, sposób myślenia. Autorka zwraca uwagę na istotne kwestie, nie umniejsza problemom (TW na stronie wydawnictwa: depresja, bullying, ableizm, halucynacje, derealizacja, myśli natrętne, samobójstwo, ataki paniki, okaleczanie, narkotyki, śmierć, żałoba), ale też nie sprawia, że człowiek po lekturze nie wie, co ze sobą zrobić i nie jest zmiażdżony.

Gdy doszłam do momentu, który sprawia, że zaczyna się ta smutniejsza część książki, nie czułam się bardzo źle. Byłam zszokowana takim obrotem spraw, bo nie spodziewałam się tego, ale też nie zostałam zaatakowana brutalnie czymś drastycznym. Mam wrażenie, że bohaterowie książki, którzy byli przy Sam, a także ona sama, sprawili, że zwyczajnie trzymałam kciuki za dziewczynę i jej powrót "do normalności" był dla mnie istotny.

Mimo problemów, które książka porusza, jest to totalnie komfortowa lektura. Wszystko dzieje się w swoim tempie, rozwija naturalnie. Zmiany, które następują w bohaterach, również mają swoje podłoże i uzasadnienie. Autorka w przyjemny sposób opowiada o potrzebie akceptacji i miłości, nawet ze świadomością naszych demonów. Jeśli miałabym ją przeczytać drugi raz, przeczytałabym. Trzeci również. Podczas lektury miałam wrażenie, że jeśli spotkałabym się z autorką, to mogłybyśmy wypić razem hektolitry kawy i nie skończyłyby nam się tematy do rozmów. Jej subtelność przy tak poważnych tematach jest ujmująca.

"Do ostatniego słowa" to poważne kwestie ujęte w przystępny sposób, rozsądna główna bohaterka i ciekawe postaci drugoplanowe, podkreślenie roli pasji i samej poezji w życiu człowieka. Jest to książka, która znajdzie drogę do Waszych serc.

Do tego książkę zaczęłam czytać w wersji papierowej, ale z braku czasu przerzuciłam się na audiobook i powiem Wam, że jest świetny. Bardzo dobrze się słuchało w takiej wersji.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu @[Adres usunięty].

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne należy do grupy poważnych zaburzeń lękowych, które polega na występowaniu kompulsji-czynności przymusowych oraz natrętnych, uciążliwych myśli- obsesji.

Objawy te notorycznie nawracają, stają się przyczyną ogromnego dyskomfortu, a co gorsza, mocno utrudniają codzienne funkcjonowanie, mogą również komplikować relacje społeczne, ze względu na wstyd, brak akceptacji, brak tolerancji wobec odmienności.

Tamara Ireland Stone w swojej niezwykle sugestywnej opowieści mistrzowsko ukazuje, jak czuje się osoba dotknięta tym zaburzeniem, pozwala zrozumieć, na czym dokładnie ono polega, tym samym rozbudza ogromne pokłady empatii i tolerancji, a co najważniejsze, szerzy świadomość na temat problemu. Jestem przekonana, że osoby, które znajdą u siebie podobne objawy, uwierzą, że fachowa pomoc, która im się należy, pozwoli im w większym stopniu zapanować nad swoimi myślami, zapewni wsparcie. Co najwspanialsze, ta wartościowa lektura może im pomóc odnaleźć swój sposób na wyładowanie wszelkich emocji i obsesji, tak jak to było w przypadku Sam.

Ta powieść to naprawdę niesamowicie silne przeżycie, które wywołuje wiele intensywnych, odurzających emocji. Niezwykłego klimatu nadają książce jakże intymne wiersze, stworzone przez bohaterów. To w nich wyrażają swoje wszelkie uczucia, jak i obawy. Jest w nich cierpienie, lęki, a także ból, który jest wręcz namacalny. To nie tylko sposób, by wyrazić uczucia, o których jest wyjątkowo ciężko mówić, ale także metoda na oczyszczenie, wymagająca jednak ogromu odwagi i zaufania, gdyż czytanie tych osobistych słów, nawet przed „swoją” publicznością, nie jest zadaniem łatwym.

Nadzwyczaj intymna, przepełniona smutkiem, lękiem, samotnością, jak i rezygnacją, dosłownie przenikająca na wskroś! To nie tylko wartościowa opowieść dotykająca bardzo ważnych zaburzeń lękowych, ale również kojący balsam, dopełniony ciekawym wątkiem metafizycznym, który oprócz cennej lekcji, niesie za sobą nadzieję, zrozumienie i ukojenie! Ta książka zatrzęsie Waszym światem! Polecam gorąco!

Są książki które poruszaja do głębi, takie które zostawiaja trwały ślad w sercu i pamięci. Skłaniają do refleksji, rozmyłań, zastanowieniem się nad wieloma istotnymi sprawami.

"Do ostatniego słowa" to właśnie jedna z takich książek. Po zakończeniu jej czytania długo jeszcze siedziałam zamyślona nad historią głównej bohaterki. To bardzo wartościowa pozycja poruszająca temat zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych z jakimi zmaga się główna bohaterka Samantha McAllister. Jednak poza wątkiem wiodącym, autorka porusza wiele innych ważnych tematów takich jak dążenie za wszelką cenę do akceptacji w grupie równieśniczej, dążenie do bycia idealnym w oczach innych i o życiu w kłamstwie w obawie przed krytyką i oceną koleżanek i kolegów. To też książka po poszukiwaniu własnej drogi, prawdziwej przyjaźni, miłości, szczęścia oraz zrozumienia; o próbie akceptacji siebie bez względu na swoją odmienność.

Historia Samanthy zrobiła na mnie duże wrażenie, poruszyła mnie, niejednokrotnie powodując, że przełykałem gule w gardle i czując łzy zbierające się pod powiekami, czując ból w sercu. Ta dziewczyna, każdego dnia zmagała się ze swoimi słabościami tworząc jednocześnie przekłamany obraz siebie w oczach innych. Dusiła się, wewnętrznie cierpiała, pragnąc dorównać innym, za wszelką cenę darząc do doskonałości. Pragnąć sprostać oczekiwaniom grupy równieśniczej jaką się otaczała, jednocześnie nie mogąc pokazać siebie taką jaką jest naprawdę.

Wszystko zmieniło się kiedy dzięki Caroline - dziewczynie poznanej na szkolnym korytarzu trafiła do Zakątka Poetów. Miejsca które zrzesza ludzi który różnią się od tego idealnego towarzystwa jakim otaczała się Samantha do tej pory. Dzięki nim uczy się jak wyrażać siebie za pomocą sztuki i słowa pisanego. To miejsce działa na nią terapeutycznie, odblokowuje, pomagając jej się otworzyć, wyrażać siebie i to co czuję, ale przede wszystkim zaakceptować siebie taka jaka jest. Inną, wyjątkową, z zaletami i wadami które przecież ma każdy bez względu na to czy cierpi na zaburzenia czy też nie.

Mimo, że historia Sam niejednokrotnie złamała mi serce i wywołała wszechogarniający smutek, który wypełniał moje serce to uważam, że to pozycja który powinien przeczytać każdy.

Piękna, wartościową, skłaniająca do refleksji, uświadamiająca jak wielką walkę toczą osoby zmagające się z zaburzeniami i chorobami psychicznymi, takie które odstają od przyjętego w społeczeństwie kanonu. Gorąco wam ją polecam❤️

Chodź, pokażę Ci coś, co odmieni Twoje życie.

Pokażę Ci miejsce, gdzie ściany tworzą słowa.

Pokażę Ci miejsce, gdzie dziesiątki osób wyraziło i nadal wyraża to, co czują.

Gdzie nie muszą zachowywać się "jak gdyby".

Gdzie wznoszą lepsze ściany.

Sam McAllister jest nastolatką, która zmaga się z OCD - zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi. Jednocześnie jest jedną z popularniejszych uczennic w swoim liceum. Przy czym nikt z uczniów nie ma pojęcia, że zmaga się ona z natrętnymi myślami. Dziewczyna ma grono równie popularnych przyjaciółek, ale czy jest to towarzystwo dla niej?

Ciekawym było przeczytać książkę z perspektywy tych lubianych - częściej zdarzają się historię opowiedziane oczami tych, których ci popularni dręczą.

Przyjaciółki Sam nie są zbytnio sympatyczne. Krótko mówiąc - są zwyczajnie toksyczne, a Sam nie może być przy nich sobą, nawet tego nie chce.

Wszystko się zmienia, gdy pewnego dnia poznaje Caroline - outsiderkę, która oferuje jej pomocną dłoń, wysłuchuje i staje się jej prawdziwą przyjaciółką. Ale i wprowadza ją do Zakątka Poetów.

"Do ostatniego słowa" to historia o dorastaniu, o zagubionej nastolatce, która zmaga się zaburzeniami na tle psychicznym, która poszukuje siebie na nowo i zaczyna nawiązywać nowe, bardziej wartościowe znajomości. Nie wiem, czy to brzmi zachęcająco, dlatego napiszę wprost - ta książka była fenomenalna. Znalazłam tu całą gamę przeróżnych emocji, ale i przeżyłam jeden wielki szok. Miałam swoje podejrzenia co do zakończenia, ale muszę przyznać, że TEGO, to ja za nic bym nie przewidziała. Powiem krótko - dajcie szansę tej książce, serio. To jest jedna z tych mądrych, życiowych i naprawdę wartych przeczytania młodzieżówek.

„Do ostatniego słowa” to książka o Samanthe McAllister, która zmaga się z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi. W gronie swoich przyjaciółek często czuła się jak piąte koło u wozu. Ukrywa przed nimi swoje problemy psychiczne. Pewnego dnia poznaje Caroline, która zaprowadza ją do małej salki, zwanej Zakątkiem Poetów. Podczas spotkań z grupa nastolatków, które w jakimś stopniu czują się odrzucone przez rówieśników, dziewczyna czuje, że w końcu może być sobą i odpocząć od ciągłych wymagań wobec niej. Poznaje tam również Aj, chłopaka który stał się jej bardzo bliski.

W książce dzieje się nie wiele, a zarazem bardzo dużo. Bardzo polubiłam Sam. Miałam ochotę ja nie jeden raz przytulić. Nie podobały mi się jej relacje z przyjaciółkami. Czytając miałam wrażenie, że to nie jest przyjaźń. Trzymałam za nią kciuki by potrafiła zostawić stare znajomości i z podniesioną głową weszła w nową grupę.

Książka potrafiła dostarczyć mi wielu emocji. Może nie doprowadziła mnie do łez, ale na pewno zostanie w mojej głowie na dłużej. Zabrakło mi w niej trochę bardziej rozwiniętego wątku miłosnego z AJ. Chciałabym bardziej poznać tego chłopaka. Wydaje się również ciekawą postacią, która w dzieciństwie trochę przeszła.

„Do ostatniego słowa” to książka nie tylko o problemach psychicznych z jakimi borykają się dzisiaj młodzi ludzie. Jest to również powieść o poszukiwaniu swojego miejsca, przyjaźni i o uświadomieniu sobie, że każdy z nas popełnia błędy i nigdy nie jest za późno by się do niech przyznać i spróbować je naprawić.

„Do ostatniego słowa” Tamary Ireland Stone to książka młodzieżowa, która wywołuje silne emocje i porusza ważne tematy.

Samantha McAllister to popularna dziewczyna, która skrywa tajemnice - cierpi na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD). Jej życie to ciągłe wyzwanie, gdzie nawet drobny błąd w ubiorze, może spowodować wykluczenie jej z grona pprzyjaciół. Kiedy poznaje Caroline, niekonwencjonalną i wyobcowaną, odkrywa Zakątek Poetów - ukryte miejsce dla miłośników poezji. Tam, wśród nowych przyjaciół, Samantha znajduje ukojenie i poczucie przynależności. Jednakże, pewna niespodziewana rozmowa całkowicie zmienia jej perspektywę.

Autorka z wnikliwością i delikatnością przedstawia wewnętrzną walkę bohaterki, jednocześnie ukazując, jak ważne jest znalezienie swojego miejsca na świecie i akceptacja siebie. Zakątek Poetów, tajny klub miłośników poezji, staje się dla Samanthy terapeutyczną przestrzenią wolności i samorealizacji, gdzie może być sobą bez obawy o osąd.To historia o sile poezji i sztuki jako formy terapii i wyrazu osobistych przeżyć oraz o dorastaniu i radzeniu sobie z trudnościami, jakie stawia nam życie. Pomimo głównego wątku romantycznego inne wątki, poboczne, również są ciekawe i nie przez Autorkę pomijane. Są to ważne i trudne tematy, takie jak zdrowie psychiczne i presja rówieśnicza i wiele innych. Podejmując je Stone robi to z taktem i delikatnością, pozwalając nam na wczucie się w bohaterów i głębszą refleksję.

„Do ostatniego słowa” to opowieść o odwadze, przyjaźni i sile, która płynie z akceptacji własnej niepowtarzalności. To lektura obowiązkowa dla tych, którzy szukają historii pełnej emocji, która skłania do refleksji nad własnym życiem i zdrowiem psychicznym. Stone udowadnia, że młodzieżowa literatura może opowiadać o istotnych i trudnych tematach, zachęcając do dialogu i zrozumienia. Zostawia ślad w sercu, porusza, inspiruje i jest absolutnie warta przeczytania!

Rekomendowany wiek: 16+

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od wydawnictwa @[Adres usunięty] (współpraca reklamowa) 🩷.

"-Ile myśli co dzień mózg tworzy spontanicznie?

- Siedemdziesiąt tysięcy".

Do ostatniego słowa to książka która uderza mocno dzięki głównej bohaterce i jej narracji pierwszoosobowej ale też przez to o czym opowiada, na czym się skupia i naprawdę pokazuje coś, co odmienia życie. Po przeczytanej książki słowa od autorki sprawiają, że na całą historię patrzymy pod trochę innym kątem.

Książka określana jest jako jedna z najsmutniejszych książek, jakie kiedykolwiek przeczytasz i to sprawiło, że trochę bałam się po nią sięgnąć nie z powodu wzruszenia, ale tego że go nie poczuję. Na szczęście okazało się, że autorka wycisnęła ze mną nie łzy, zaskoczyła dość niespodziewanie a przede wszystkim sprawiła, że historia stała się mocno prawdziwa dając do myślenia nad tym jak wiele ukrywamy przed innymi "przyjaciółmi".

Historia przedstawiona sprawia, że zastanawiamy się nad tym jak toksyczność buduje a zarazem niszczy relacje i że tak po prawdzie czasem w ogóle jej nie dostrzegamy, bo jest bezpiecznie i wygodnie. A zmiana jest trudna gdy zostaje się samym. Samo przedstawienie OCD uderza, a szczególnie we mnie uderzyło bo było przedstawione w taki sposób, że kwestionuje się to co dzieje się w naszej głowie i sprawia, że fikcja balansuje na granicy rzeczywistości.

Książka opowiada o drugiej szansie, o byciu normalnym za wszelką cenę i o budowaniu zdrowej relacji, jej etapach oraz nadziei że szczerość jest wyzwoleniem. W książce nie zabrakło wierszy, które chwytają za serce i sprawiają, że książka momentami jest dość mocna. Książka przypomniała mi o innej "Wymyśliłam Cię" F. Zappia która ma szczególne miejsce w moim sercu.

Nie wiem czy Do Ostatniego Słowa jest najsmutniejszą książką ale bez konkurencyjnie pokazuje w dość obrazowy sposób chorobę i to jak funkcjonuje z nią bohaterka, a to z kolei sprawia, że nic nie jest przesadzone i wydaje się prawdziwe. Żałuję, że książka nie została napisana gdy sama byłam w szkole na pewno wyciągnęła bym z niej więcej i byłaby nieocenioną pomocą.

Polecam ♥