Północne siostry. Ścieżkami nadziei. Tom 2

XIX-wiek, Królestwo Kongresowe (Kongresówka) i Zabór Pruski

Prakseda, teraz już narzeczona, a wkrótce żona Edgara Koehlera, profesora języków nowożytnych, nauczającego w jednej ze szkół w Breslau, nieoczekiwanie dostaje list od swojej siostry Anieli hrabiny von Goltz. Choć stosunki między siostrami wciąż nie są najlepsze, Prakseda czuje dziwny niepokój, zwłaszcza, że siostra informuje o swojej ciąży i chęci doczekania rozwiązania na wyspie, na której von Goltz ma jeden ze swoich domów. W trakcie podróży poślubnej do Praksedy i Edgara docierają wiadomości o tragedii jaka zdarzyła się na wyspie, młoda para szybko zmienia plany i wyrusza na Rügen. Wkrótce o kobietach mieszkających w domu von Goltza, ludzie zaczną mówić północne siostry, dołączając do „siostrzeństwa” pokojówkę Fridę. Czy tragedia, która wydarzyła się na wyspie połączy, czy na zawsze rozdzieli siostry?

„Północne siostry” to drugi tom cyklu „Ścieżki nadziei” Magdy Knedler. Podobnie jak pierwszy tom, również ten jest połączeniem powieści obyczajowej z powieścią pozytywistyczną, choć pojawia się również wątek kryminalny.

Podobnie jak w poprzednim tomie, otrzymuje świetnie odmalowane tło historyczne, z podziałami klasowymi i nieistniejącą Polską, choć oczywiście dążenia niepodległościowe mocno wybrzmiewają w rozmowach bohaterów.

Na pierwszy plan po raz kolejny wychodzą kobiety, zwłaszcza te, które mają ambicje być kimś więcej niż tylko żoną i matką. Prakseda już nie tylko maluje dioramy ze swoją biologiczną matką i przybranym ojcem, ale jest również uznaną autorką powieści grozy. Ustami mieszkającego na wyspie Rügen młodego mężczyzny Alberta Bachmana, autorka przedstawia częstą opinię, jak to kobiety nie nadają się do pisania, powinny „skupić się na rzeczach właściwszym kobietom”. Gorzej, że jego zdaniem, niestety nieodosobnionym w tamtym czasie „Kobietom powinno się jak najczęściej przypominać, gdzie ich miejsce. Inaczej źle to się kończy.”

Mam wrażenie, że ten tom jest bardziej „feministyczny”, w tym pozytywnym tego słowa znaczeniu. Pojawiają się kobiety uznane w sztuce, niektóre prowadzą swoje wydawnictwa. Książka Praksedy „Pani Szafir” pokazująca traktowanie kobiet i dająca im głos, pokazująca „bez pozłotki rzeczy, które dzieją się za zamkniętymi drzwiami”, książka, która jednocześnie wywołała skandal i głęboką polemikę. Czyż właśnie nie tego oczekiwano od pozytywistycznych powieści, wpłynięcia na postawy i wskazania właściwego zachowania? Chyba tak, pod warunkiem, że czynią to mężczyźni, kobiecie nie przystoi. Tragiczna historia Fridy pokazuje, jak klasa wyższa traktowała kobiety z niższych klas. Generalnie zachowanie von Goltza wobec kobiet doprowadziło mnie do szewskiej pasji, a to w przypadku powieściowych bohaterów rzadko się zdarza. Dobra robota Magdo Knedler!

W tym tomie pojawia się jednak coś, czego w poprzednim nie było – ludowe wierzenia, zabobony, mądre babki. To w połączeniu z pogodą wyspy stworzyło niesamowity klimat, stanowiący przeciwieństwo salonów prowadzonych w bogatych domach Warszawy, Breslau czy Drezden.

Niezmiennie polecam poznać ten cykl, ale uprzedzam, należy czytać chronologicznie, inaczej wiele wątków będzie niezrozumiałych.

Są takie książki, które nie tylko wciągają od pierwszej strony, ale zostają z czytelnikiem na długo po zamknięciu ostatniego rozdziału. Taką właśnie powieścią były dla mnie „Noworoczne panny”, pierwsza część cyklu „Ścieżki nadziei”. Zachwyciła mnie nie tylko dopracowaną fabułą i pełnokrwistymi postaciami, ale też niezwykłą dbałością o realia epoki. Magda Knedler stworzyła świat, w którym mieszają się wielkie namiętności i ambicje, zazdrość i zdrada, marzenia i rozczarowania, a wszystko to oplecione chłodem arystokratycznych salonów.

Zafascynowana tą historią, z niecierpliwością wyczekiwałam kontynuacji. Czy „Północne siostry” dorównały poprzedniczce? Z całą pewnością. Autorka ponownie zaprosiła mnie do świata, który urzeka elegancją stylu i psychologiczną głębią.

Cykl „Ścieżki nadziei” zajmuje w moim sercu miejsce szczególne. Każda część porusza na swój sposób, a razem tworzą opowieść, w której można się zatracić. Choć wydawało mi się, że wiem, dokąd zmierza historia, Magda Knedler znów potrafiła mnie zaskoczyć. Jej proza to nie tylko literacka rekonstrukcja przeszłości, ale i poruszająca opowieść o ludzkich losach. Za każdym razem czuję, że wyruszam w podróż do świata, który choć mi obcy, staje się dziwnie bliski.

„Północne siostry” to barwna i emocjonująca opowieść o kobietach uwikłanych w konwenanse, o siostrzanej więzi wystawionej na próbę, o tajemnicach, które mogą zmienić wszystko. Daleka Północ, trzy kobiety, trzy tajemnice. To historia, która zostaje w sercu na długo.

Prakseda, szczęśliwa u boku Edgara, nie potrafi cieszyć się pełnią swojego szczęścia, bo dręczy ją niepokój o Anielę. Listy siostry z wyspy Rügen zamiast uspokajać, budzą coraz większy lęk. Co naprawdę dzieje się za zamkniętymi drzwiami posiadłości Goltzów?

Aniela, zamknięta z mężem i służącą Fridą na wyspie, doświadcza przemocy i upokorzeń. Goltz, który nie mógł poślubić Praksedy, mści się na Anieli, a jego obsesja na punkcie kontroli prowadzi do tragedii. Frida i Aniela, choć początkowo sobie wrogie, zaczynają rozumieć, że są w tej samej pułapce. Próbując wyrwać się spod władzy hrabiego, Aniela wpada w pułapkę jeszcze głębszą, a Rügen staje się sceną dramatycznych wydarzeń.

Prakseda rusza siostrze na pomoc. Ta decyzja zbliża kobiety do siebie i otwiera przestrzeń na rozmowy, które przez lata były tłumione przez konwenanse. Aniela zmienia się, ale wciąż toczy walkę z dawnym wychowaniem i przyzwyczajeniami.

Kiedy wszystko zdaje się zmierzać ku spokojowi, pojawiają się pomalowane kamienie — zwiastuny nowego zagrożenia. Albert, sfrustrowany artysta bez talentu, pragnie zemsty. Gdy nie udaje mu się zmanipulować Praksedy i Anieli, skupia się na Fridzie. Kobieta, pragnąc awansu społecznego, nie widzi, że staje się pionkiem w jego grze.

Na tle tej emocjonującej fabuły Magda Knedler pokazuje życie kobiet w XIX wieku — ich walkę o niezależność, prawo do nauki, pracy i samorealizacji. Małżeństwo Praksedy i Edgara to przykład partnerstwa i wsparcia, jakie rzadko zdarzało się w tamtych czasach. Autorka mistrzowsko splata prywatne losy bohaterów z refleksją nad sytuacją społeczną kobiet oraz polską historią widzianą oczami „innego”, pruskiego obserwatora.

„Północne siostry” to powieść wielowymiarowa, pełna emocji i atmosfery epoki. To opowieść o przemocy i oporze, o siostrzanej miłości i osobistej wolności, o sztuce i walce o własny głos. To książka, która porusza, wciąga i zostaje w sercu na długo.

„Północe siostry” to druga część serii Ścieżki Nadziei napisanej przez Magdę Knedler. Po „Noworocznych pannach” byłam podekscytowana, bo poznawanie historii sióstr - Anieli i Praksedy to czysta przyjemność.

W tej części poznajemy dalsze losy nieszczęśliwego małżeństwa Anieli i wręcz przeciwnie, kwitnącego Praksedy. Naturalnie z racji bycia kontynuacją, fabuły zdradzać nie będę.

Druga część nie zawiodła. Życie obu sióstr wciąga, stawka emocjonalna jest wysoka, więc mimo niekoniecznie spektakularnej akcji, Czytelnik jest zadowolony. Osobiście bardziej wciągnęły mnie losy Anieli, jestem ciekawa jej rozwoju i tym jak dalej potoczy się jej życie. Choć i postępowa Prakseda dokonuje ciekawych wyborów. Relacje się komplikują, wydarzenia zaskakują.

Styl pisania jest wyważony, nie ma nadmiaru dialogów, a przemyślenia wewnętrzne i opisy nie przedłużają się nadmiernie. Lektura ma dobre tempo.

Dodatkowo wydania są tak piękne, że naprawdę cieszą oczy i prezentują się na regale doskonale.

A książka kończy się tak, że Czytelnik czeka na kolejny tom niecierpliwie.

Polecam Wam tę serię!

💚„Północne siostry” to niezwykła podróż do lat XIXw. i barwnej historii sióstr,których los nie oszczędzał.Piękne wydanie książki-twarda okładka plus barwione brzegi zachwyca wyglądem a fabuła pozwala na chwilę refleksji na ciężki los kobiet w tych czasach i związanymi z tym konwenansami.

💚Powieść od samego początku zachwyciła mnie poznawanymi kolejnymi szczegółami z życia sióstr oraz ich drogą do lepszej komunikacji ze sobą.Ta historia nie jest łatwa i prosta,bo poruszane są wiele wątków,które ranią serce.Nie tylko zły mąż czerpiący życie pełnymi garściami,krzywdy z rąk bliskiej osoby,rany na ciele i duszy po zaznaniu cierpienia czy zrozumienie działań bliskich osób.A wszystko w czasach gdzie kobiety były traktowane przedmiotowo i ciężko było dochodzić swoich praw.Nawet zamążpójście za bogatego człowieka nie gwarantowało szczęścia,bo to on decydował o wszystkim. Postać Praksedy pokazuje,że nie warto iść na ustępstwa.Warto walczyć o swoje i patrzyć sercem przy wyborze męża.Trzeba spełniać swoje marzenia i pasje,a wybór męża to podstawa.

💚W tej książce odnajdujemy mnóstwo emocji związanych z podejmowanymi decyzjami,akceptacją swoich wyborów czy wzięcie konsekwencji za złe decyzje.Widać również bliskość sióstr i chęć pomocy,by nie działa się krzywda.To mnie poruszyło,ponieważ w odległych czasach było to trudne,gdyż komunikowano się listami.

💚„Północne siostry” jest znakomitą kontynuacją serii.I tom- „Noworoczne panny” i trzeba znać,by zrozumieć wątki w tym tomie.Jestem zachwycona poznanymi losami bohaterów,bo mnóstwo jest w nich emocji,bólu,tragedii oraz chwil poruszających.

💚Czekam ogromnie na finał losów sióstr,a was zachęcam do poznania tej historii.

Na samym wstępie muszę zrobić to… O matko i córko! Jak ta seria jest przepięknie wydana! Zachwycam się 🥹❤ kocham takie dopieszczone książki, a ta jest idealna nie tylko pod względem wizualnym, ale także fabularnym.

„Północne siostry” to druga część serii „Ścieżki nadziei”. Miejcie to na uwadze, warto jest nadrobić „Noworoczne panny” 🤫 powiedzmy sobie szczerze, bez tego ciężko może być Was się odnaleźć w lekturze i w pełni się jej oddać, a to chyba nie o to w tym wszystkim chodzi.

To moja kolejna książka od @magdaknedler i kolejny raz jestem zachwycona tym, co dostałam. Ta autorka to mój pewniak i jeszcze nie miałam okazji przeczytać nic kiepskiego, co wyszłoby spod jej pióra. Jej historie zawsze są dopracowane pod każdym względem i potrafią rozkochać w sobie swojego odbiorcę. Ta seria nie jest wyjątkiem, bawiłam się przy niej wyśmienicie i już nie mogę się doczekać, kiedy w moje ręce trafi kolejna część z tego cyklu!

Ta historia nie jest łatwa. Jest pełna napięcia oraz emocji, zresztą czego innego można spodziewać się po autorce? Prakseda I Aniela to siostry. Ich relacja nie polega wcale na siostrzanej miłości, nie są sobie szczególnie bliskie, choć to nadal siostry. Ta pierwsza cieszy się życiem młodej mężatki, z kolei ta druga… no cóż… przebywa na wyspie razem z mężem i służącą. Na pierwszy rzut oka, to wcale nie jest nic nadzwyczajnego, ale prawda, może okazać się zupełnie inna, wręcz druzgocąca. Czy jesteście na to gotowi? W końcu tajemnice zaczynają wypływać na światło dzienne i… i to trzeba przeczytać samemu, bo cała akcja dopiero się rozkręca 😎 jedno jest pewne, nie będzie nudno, już autorka o to zadbała!

Cóż za napięcie! Coś za intrygi! Cóż za emocje! Od tej książki nie można się oderwać! Ta historia to coś więcej niż to, co może wydawać się na pierwszy rzut oka. Autorka potrafi oczarować swojego odbiorcę słowem, co kolejny raz udowodniła. Świetnie poprowadziła wątek rodzinny, idealnie ukazała relacje sióstr, ale nie tylko. To jedna z tych serii, które zostaną z czytelnikiem na długo.