Victorian Psycho (barwione brzegi)

Kwiecień to kolejny miesiąc wspólnego czytania u @suspens_books, w którym wzięłam udział. Tym razem padło na książkę "Victorian psycho" Virginii Feito. Myślę, że sama nigdy nie sięgnęłabym po ten tytuł.

Ta książka jest zupełnie inna od tego, co czytam na co dzień.

Winifreda Notty zostaje zatrudniona jako guwernantka w Ensor House. Jednak jej motywy są zupełnie inne niż domownikom się wydaje. Winifreda skrywa w sobie mrok, który w pewnym momencie przejmuje kontrolę.

Rodzina Poundsów również nie należy do tych normalnych. Mówiąc delikatnie są specyficzni. Służba również przejawia dziwne zachowania. Wydaje się, że wszyscy są zepsuci i mają różne zaburzenia psychiczne. Ogólnie mówiąc nic w tym domu nie jest normalne.

Opowieści, które snuje Winifreda są nierzeczywiste, dziwne. Nie wiadomo czy to jej wyobraźnia tak działa, czy to rzeczywistość. Momentami jest absurdalnie, ekstremalnie dziwnie. Momentami aż zabawnie, jeżeli lubicie czarny humor. Jest też makabrycznie, brutalnie i krwawo.

Książka jest dosyć krótka, bo ma mniej niż 200 stron. Ale muszę powiedzieć, że trudno mi było przez nią przebrnąć. Może to dlatego, że nie często sięgam po powieści wiktoriańskie i to w takim psychodelicznym klimacie. Sama nie wiem, czy ta lektura mi się podobała. Jednak cieszę się, że wyszłam ze swojej strefy komfortu i sięgnęłam po coś innego niż zwykle.

Jeżeli lubicie takie wiktoriańskie, pokręcone historie to pewnie odnajdziecie się w tej książce lepiej ode mnie.

"Victorian Psycho" przenosi nas do XIX-wiecznej Anglii. Poznajemy Winifredę - guwernantkę zajmującą się dziećmi właścicieli wiktoriańskiej posiadłości. Bardzo szybko okazuje się, że jest z nią coś nie tak i lubuje się w aktach brutalnej przemocy.

Teoretycznie książka ta miała wszystko, co uwielbiam: dziwny, niepokojący klimat, solidną dawkę obrzydliwości, sceny gore i to specyficzne balansowanie na granicy jawy i snu. Początek był naprawdę intrygujący, jednak z czasem miałam wrażenie, że konwencja zaczyna się wyczerpywać. Mimo że książka jest krótka, mniej więcej od połowy zaczęła mnie lekko nużyć. Myślę, że ta historia lepiej sprawdziłaby się albo jako krótkie opowiadanie, albo jako znacznie bardziej dopracowana, pełnowymiarowa powieść.

Doceniam zbudowaną atmosferę, gotycki klimat i sam pomysł na fabułę.

Na duży plus zasługuje stylizowany język, który oddaje ducha epoki, a dla kontrastu wplata różne grubiańskie określenia i żarciki.

Bardzo lubię takie połączenia makabry, groteski i czarnego humoru.

Ciekawym zabiegiem było burzenie czwartej ściany i zwracanie się bezpośrednio do czytelnika.

Autorce udało się też stworzyć kilka scen, które na pewno zostaną w mojej pamięci na dłużej.

Moje największe zarzuty dotyczą ogólnego sensu powieści, braku realizmu i słabej budowy postaci. Wiadomo, że w literaturze tego typu nie oczekuje stuprocentowej logiki, mimo to pewne kwestie były dla mnie zbyt naciągane. Szczególnie irytował fakt, że Winfreda wyprawia, co jej się żywnie podoba, robi rzeczy totalnie chore, a wszystko uchodzi jej na sucho.

Sam finał był mocny i celowo przerysowany, co akurat oceniam na plus, ale mimo to nie zrobił na mnie takiego wrażenia, jakie powinien - głównie dlatego, że kompletnie nie rozumiałam motywacji postaci.

To książka, która stoi przede wszystkim klimatem, a nie fabularnym sensem. Czy polecam? Wszystko zależy od Waszych oczekiwań. Jeśli logika i spójna fabuła są dla Was kluczowe, możecie poczuć zawód. Jeśli jednak cenicie przede wszystkim atmosferę oraz groteskę albo po prostu jesteście fanami weird fiction, to warto ten tytuł sprawdzić.