Zanim wyblakną wspomnienia. Zanim wystygnie kawa. Tom 3

Cykl Zanim wystygnie kawa: "Zanim wygasną wspomnienia" Toshikazu Kawaguchi

Dziś porozmawiamy sobie o tym, jak ważne jest zwykłe codzienne życie, w którym są z nami osoby bliskie naszemu sercu. Te, których obecność wnosi w nie szczęście, które my ludzie traktujemy jako pewnik. Nikt z nas nie dopuszcza do siebie myśli, że pobyt każdego człowieka na tym świecie, kiedyś dobiegnie końca. I choć nie wiemy, kiedy to się stanie, to nie warto niczego odkładać na jutro, bo to jutro może nigdy nie nadejść. Tych, których kochamy zabiera nam choroba, wypadek, a my zostajemy z tysiącem niewypowiedzianych nigdy pytań i bolesnym pragnieniem w sercu, aby jeszcze, choć ten jeden jedyny raz móc się z nimi spotkać. Już, teraz kiedy piszę te słowa na myśl przychodzi mi kilkoro moich bliskich, którzy odeszli, a ja tak bardzo chciałabym ich zobaczyć i zamienić z nimi przynajmniej kilka słów. I wiem, że każdy, kto będzie czytał ten tekst poczuje dokładnie to samo. Niestety w realnym świecie jest to niemożliwe, ale takową możliwość daje świat literatury, co postanowił wykorzystać Toshikazu Kawaguchi, autor słynnego na całym świecie cyklu Zanim wystygnie kawa, którego dwie pierwsze części tj. „Zanim wystygnie kawa” oraz „Opowieści z kawiarni”, miałam przyjemność już dla was recenzować. Tym razem sprawdzimy, co autor przygotował dla swoich czytelników w trzeciej jego odsłonie zatytułowanej „Zanim wyblakną wspomnienia”.

Nim jednak skupimy się na samej fabule, pozwolę sobie nakreślić tym z was, którzy jeszcze wspomnianego cyklu nie czytaliście, to, co jest jego wspólną płaszczyzną. Otóż to, co pozostaje niezmienne to motyw podróży w czasie, którą umożliwia niezwykła kawiarnia. Jednak owa podróż będzie możliwa tylko wówczas jeśli ten, kto chce się w nią udać spełni kila określonych zasad. A dwie najważniejsze z nich to:

Choćby nie wiem, jak się starać w przeszłości, nie można zmienić teraźniejszości”.

„Obowiązuje limit czasu. Wróć, zanim wystygnie twoja kawa”.

Przejdźmy zatem do tego, co czeka na nas w książce. Przystępując do jej lektury trafiamy do zupełnie nowej kawiarni, która jest obiektem wielu przekazów słownych wśród ludności północnej Japonii. Donna Donna, bo to o niej mowa mieści się na zboczu tamtejszej góry Hakogate i wzbudza ogromne zainteresowanie dzięki ofercie wspomnianej już przeze mnie podróży w czasie dzięki specjalnemu rytuałowi nalania kawy. Całość tworzą cztery chwytające za serce i wyciskające łzy czytelnika historie czwórki nowych klientów kawiarni, którzy przybywają tutaj, aby zmienić i naprawić coś, co w ich odczuciu pozbawiło ich sensu życia. Życia, w którym doświadczyli poczucia straty. Śmierć zabrała im kogoś, kto pozostawił po sobie pustkę, tęsknotę, żal, a nawet złość i pretensje. Pełni nadziei wierzą, że jeszcze mogą odwrócić wydarzenia przeszłości i wpłynąć na teraźniejszość. Obsługa Kawiarni, którą stanowią zarówno znani nam już bohaterowie, jak i nowe postacie wie jednak, że wiele osób słysząc o tym, że żadne ich starania nie zmienią tego, co już się stało rezygnuje i opuszcza kawiarnię z poczuciem zawiedzenia i rozczarowania. Nie widzą oni bowiem wówczas zasadności podróży w czasie. Koniecznie przeczytajcie tę niezwykle klimatyczną i mądrą opowieść, aby przekonać się, czy spotkanie z rodzicami, siostrą, przyjacielem i ukochaną dojdzie do skutku.

Prędzej, czy później każdy z nas doświadczy bólu straty, a ta książka może być balsamem dla naszych cierpiących serc i dusz. Głęboka mądrość z niej płynąca pomaga nam spojrzeć na życie i śmierć z zupełnie innej perspektywy, która rozjaśni mrok spowijający naszą codzienność. Śmierć bowiem nigdy nie będzie końcem życia, jeśli ci, którzy zostali tu na ziemi nie zapomną o tych, których już z nami nie ma w wymiarze fizycznym. Bo oni zawsze są z nami, nawet jeśli my nie możemy ich zobaczyć. Natomiast aby nasi bliscy zmarli mogli być szczęśliwi, tam, gdzie my nie możemy być z nimi potrzebują być pewni, że my będziemy żyć dalej dążąc do własnego szczęścia. Chcą widzieć naszą radość życia. Tylko, czy to wszystko będzie wstanie zrozumieć, ktoś, kto zjawia się w kawiarni, a z jego słów padają słowa „Lepiej umrzeć, niż żyć w samotności”. Takim osobom nie powinno pozwolić się na taką niezwykłą podróż, ponieważ, jak się przekonacie zasada limitu czasu, którą wyznacza temperatura kawy, jest dla nich największym zagrożeniem. Na pewno jesteście ciekawi dlaczego, więc koniecznie spędźcie czas z tym tytułem. Macie moje słowo, że zapadnie wam głęboko w serca. Autor zostawił dla nas przesłanie, które dodaje nam wiary w to, że nawet w najtrudniejszej sytuacji życiowej jesteśmy w stanie sobie poradzić, jeśli tylko się postaramy.

To, o czym warto wspomnieć, gdyż pięknie wzbogaca treść książki, a także wspaniale ją uzupełnia to wątek wyjątkowej książki, którą czyta córka kobiety współprowadzącej kawiarnię. Siedmioletnia rezolutna dziewczynka, bez której udziału nie może dojść do rozpoczęcia podróży w czasie. Dlaczego? Tego oczywiście nie zdradzę, więc nie pozostaje wam nic innego, jak samemu poszukać odpowiedzi na to i wiele innych pytań na kartach książki. A tych pytań, przed którymi staną klienci, jak i my czytelnicy jest naprawdę dużo, właśnie za sprawą wspomnianej lektury, która mocno zaangażowała dziecko. Już sam jej tytuł „A gdyby jutro miał nastąpić koniec świata? Sto pytań"jest mocno intrygujący. Kiedy poznajemy owe pytania, odbieramy je jako oczywiste, wręcz trywialne. Wszystko natomiast zmienia fakt zadawania ich w obliczu nieuchronności końca świata. Wówczas uświadamiamy sobie, iż na żadne z nich nie ma prostych i jednoznacznych odpowiedzi.

Trzeba powiedzieć wprost, że „Zanim wyblakną wspomnienia” to nie jest łatwa książka i ze względu na swój w pewnej mierze nierzeczywisty wymiar nie do każdego trafi, ale jeśli otworzymy na nią serce, będzie cudownym wsparciem, kiedy los zada jeden z najbardziej bolesnych ciosów i świat nam się zawali. Skłoni nas do głębokich refleksji i przemyśleń, a także pozostawi w poczuciu spędzenia niezapomnianego czasu z wyjątkową i piękną historią. Myślę, że we wszystkim, co tutaj napisałam wybrzmiewa to, że książka bardzo mi się podobała i gorąco ją polecam. Jednak, abyście w pełni docenili wartość tej wspaniałej publikacji zamkniętej w krótkiej formie, nie spieszcie się z jej czytaniem. Wówczas poczujecie wiele silnych emocji, by końcowo odczuć wypełniający was wewnętrzny spokój.

🥧🍪

Kawiarnia Donna Donna to przytulne miejsce z pięknym widokiem na port. Podobnie jak w jej siostrzanym tokijskim lokalu Funiculi Funicula, również tutaj klienci mają niezwykłą możliwość podróży w czasie. Wystarczy tylko zastosować się do kilku zasad, z których najważniejsza brzmi: wrócić, zanim wystygnie kawa.

☕⏳

,,Zanim wyblakną wspomnienia" to trzeci tom serii, która od początku urzekła mnie swoim klimatem i przekazem. Czytając te książki, czuję się jak jedna z klientek kawiarni i jest to niesamowite uczucie. Każdy rozdział to dla mnie wyjątkowa i pełna emocji podróż.

Tym razem autor postanowił wprowadzić do historii powiew świeżości i osadził fabułę w nieznanym dotychczas czytelnikom lokalu, co uważam za ciekawy zabieg. Nie wszystkie postaci jednak są nowe, dzięki czemu nie czułam się zupełnie ogrodzona od wcześniejszych tomów.

Niestety tej części, mocniej niż w poprzednich, miejscami drażniły mnie proste (czasem bardzo) dialogi i powtarzalność niektórych scen. Nie wiem na ile to kwestia stylu, na ile tłumaczenia, a na ile faktu, że jest to już trzeci tom skonstruowany w podobny sposób. Poza tym jednak lektura sprawiła mi wielką radość i z chęcią sięgnę po kontynuację.

💫✨

Kawiarnia Donna Donna znajdująca się w portowej dzielnicy Hakodate w Japonii ma w swojej ofercie coś specjalnego. Pozwala przenieść się w czasie. Aby odbyć tę niezwykłą podróż, trzeba jednak spełnić kilka warunków. Gdy zdecydujesz się spełnić je wszystkie i będziesz trzymać się zasad, cofniesz się do tego, co wydarzyło się w przeszłości. Pamiętaj jednak, że Twoja podróż nie zmieni teraźniejszości i musisz z niej wrócić, zanim wystygnie kawa.

“Zanim wyblakną wspomnienia” to trzecia część niezwykle przejmujących opowiadań autorstwa Toshikazu Kawaguchi. Wydawać się może, że powielanie schematu podróży do przeszłości i to po raz trzeci, będzie nużące, powtarzalne i mało kreatywne. A to wcale nie jest prawdą!

W tej części dostajemy cztery opowiadania, każde z nich jest inne, każde wzrusza i pobudza do refleksji. Spotykamy córkę, która chce rozliczyć się z przeszłością i swoim żalem do rodziców, komika tęskniącego za miłością swojego życia, siostry, które rozdzieliła choroba oraz mężczyznę, który uświadamia sobie, że mógł przegapić szansę na miłość.

Każda z tych historii jest wyjątkowa i porusza inny obszar życia, ale łączy je jedno: tęsknota. Mimo tej smutnej i melancholijnej tematyki, po przeczytaniu opowiadań Kawaguchiego czuję się pełna nadziei, że nawet jeśli w rzeczywistości nie możemy cofnąć się w przeszłość, to w swoich głowach i sercach zawsze możemy podjąć próby rozliczenia się z tym, co minęło i z tym, czego nie udało nam się zrobić lub powiedzieć. Chyba najważniejsze jest wybaczenie sobie pewnych błędów.

Jeśli potrzebujecie odpoczynku od dynamicznej literatury i chcecie zatopić się w sentymentalnych i wzruszających historiach, polecam Wam sięgnięcie po kolejny tom z serii “Zanim wystygnie kawa”

6.00. Niedziela.

Cisza, jakby cały świat jeszcze spał. Zarzucam koc na ramiona, idę zaparzyć porządny kubek kawy, moszczę się w fotelu i czytam, czytam, czytam. Przez nieco ponad godzinę zanim wstanie reszta domowników czuję się jakbym ja też trwała zawieszona gdzieś pomiędzy czasem, zupełnie upojona smakiem kawy, magiczną nostalgią książek Toshikazu Kawaguchi oraz krystalicznie prostym przekazem jaki ze sobą niosą. Później zamykam z trzaskiem książkę, a dookoła słyszę:

- Mama, chodź zobaczyć co dzisiaj w kalendarzu adwentowym.

- Jedziemy na zakupy.

- Jakaś kontrolka świeci ci się w samochodzie, widziałaś wcześniej?

No, wróciłam do teraźniejszości.

O serii książek Zanim wystygnie kawa napisano już wiele, ale nie byłabym sobą gdybym nie dorzuciła swoich trzech groszy, tym bardziej, że jestem urzeczona tą prozą. To kwintesencja azjatyckiej literatury, pełna prostoty, literackiego minimalizmu i spokoju, a jednocześnie po brzegi wypełniona magią. Nie jakimiś magicznymi sztuczkami i czarami, a urokiem zwyczajności i codzienności w relacjach z drugim człowiekiem. Azjatycki realizm magiczny ma w sobie specyficzny urok, który nie jest nachalny, a jednak delikatnie oprósza historię wiarą, że w życiu wiele może się zdarzyć, nawet zbiegi okoliczności jakich się nie spodziewaliśmy.

Podczas minionych dwóch weekendów przeczytałam dwa tomy z serii Zanim wystygnie kawa. Pierwszy, o takim samym tytule i trzeci, Zanim wyblakną wspomnienia. Obie opowiadają o kawiarniach, w których możemy przenieść się do przeszłości, jednak podróż ta, jest obwarowana kilkoma zasadami. Najważniejsza z nich brzmi - wróć, zanim wystygnie kawa. To chyba najtrudniejsze, ponieważ jeśli chcemy przenieść się, aby spotkać zmarłą osobę to czas pędzi kilkukrotnie szybciej. Obie książki cechuje wzruszająca prostota i pochwała życia. Jest tu miłość, kłótnie, niewypowiedziane słowa, na które jest czasem za późno. Przez książki przewija się plejada małżeństw, zakochanych par, rodzeństw czy przyjaciół, którzy pragną choć na chwilę przenieść się w czasie. Każdy z nich niesie ze sobą bagaż swoich problemów, a wiem, że w większości odnajdziecie w nich odbicie siebie samych.

Książki Kawaguchi’ego ukazują prostą prawdę - chwytaj każdy dzień, każdą pojedynczą chwilę właśnie teraz, ponieważ życie jest niewyobrażalnie kruche. Nikt nie wie co czeka za zakrętem i czy jutro będę mieć szansę, aby powiedzieć ukochanej osobie, że ją kocham. Lepiej zrobić to od razu.

"Zanim wyblakną wspomnienia" to trzecia część kawowego cyklu Toshikazu Kawaguchiego. Tym razem zamiast do tokijskiej Funiculi Funicula przenosimy się na Hokkaido, do nadmorskiej miejscowości Hakodate. Ale choć zmienia się nieco sceneria, dobrze znana i lubiana koncepcja podróży w czasie pozostaje taka sama. Kawaguchi opowiada cztery nowe historie, a w tle kontynuuje rozpoczęte wcześniej wątki. I ponownie wśród kłębów pary unoszącej się z filiżanek dzieją się niezwykłe rzeczy. Książka Kawaguchiego łączy w sobie kameralność, prozatorską i fabularną prostotę charakterystyczną dla japońskiej literatury oraz odrobinę magicznego realizmu – ma w sobie spokój, łagodność i refleksyjność.

W trzeciej części kawowego cyklu po raz kolejny nie zabrakło wzruszeń i głębszej refleksji. Ta słodko-gorzka prozatorska miniaturka potrafi poruszyć czułe struny, bo opowiada o uniwersalnych ludzkich doświadczeniach, dylematach i uczuciach. O kruchości życia i ulotności czasu, uzdrawiającej sile miłości i przebaczenia, próbie pogodzenia się ze stratą oraz ciężarze nierozwiązanych spraw z przeszłości. Polubiłam – za subtelny urok i refleksyjność.

Miło było powrócić do świata Kawaguchiego, czekam na czwarty tom :)