Gdy powrócą kanarki

Dawno nie czekałam na żadną powieść tak bardzo jak na propozycję od Laury Barrow. Wszystko wskazywało, że to lektura pisana specjalnie dla mnie. Czy tak było w rezultacie?

Tak, zdecydowanie! Piękna, przejmująca do szpiku kości, historia pisana praktycznie samymi głębokimi emocjami, porwała mnie w swoje objęcia już od pierwszych stron. Przepadam za sagami rodzinnymi naznaczonymi tajemnicami sprzed lat a właśnie ten motyw przewodni towarzyszył bohaterkom. Barrow od początku miała jasny plan, który realizowała krok po kroku a dzięki temu jej powieść była pisana z pełną świadomością. Otrzymałam obraz ludzkich tragedii, który w realny, w pełni wiarygodny sposób przedstawił historię, która mogłaby wydarzyć się tuż obok nas a całość okraszona silnym klimatem okazała się czymś wyjątkowym.

Savannah miała zaledwie cztery lata, kiedy Georgia, jej bliźniaczka, zginęła bez śladu. Tak rozpoczął się bolesny rozpad rodziny. Dziś po latach kobieta skłoniła do powrotu dwie pozostałe siostry, by wspólnie otworzyć kapsułę czasu zakopaną na starym podwórku. Nikt jednak nie spodziewał się, że ukryte są w niej demony przeszłości. Przyszedł czas, by rozliczyć się z dawnymi bólami a pomóc im będzie w tym miała uparta babcia Marylynn.

Chociaż fabułę zdominowały bohaterki, w żadnym wypadku nie jest to powieść feministyczna. Nie narzuca żadnych wartości, nie umoralnia. Pozwala podążać własną drogą i typować ewentualne rozwiązania. Czytamy bowiem o postaciach takich jak my, z krwi i kości, świadomych swoich błędów, lepiej lub gorzej wyciągających z nich konsekwencje. Fabuła skupia się na rodzinnym dramacie, łączy kropki, podsuwa nowe tropy, pokazuje jak tajemnice sprzed lat wciąż wpływają na teraźniejszość. Jednocześnie przyglądamy się kobietom, rozkładamy ich sylwetki na czynniki pierwsze, dostrzegamy to co niewypowiedziane. Bawimy się wybornie przewracając kolejne strony, czujemy na własnej skórze atmosferę niepewności gęstniejącą z każdym krokiem, wiemy, że niebawem wydarzy się coś co porządnie nas zaskoczy. I właśnie to w tej powieści jest najwspanialsze - spodziewanie się niespodziewanego.

"Gdy powrócą kanarki" to powieść inna niż wszystkie, bardzo kameralna, ukierunkowana w stronę bardzo emocjonalnych chwil. Pisana pięknym językiem, chwytająca za serce, poruszająca w czytelniku najczulsze struny. Laura Barrow spisała się na medal pokonując wszystkie bariery potencjalnych schematów, wyruszając własną drogą pełną wyjątkowych wrażeń. Tłem wydarzeń jest cudownie odmalowana Luizjana, siłą głęboko zakopane sekrety. Jeśli więc szukacie książki w której każde słowo ma znaczenie - zdecydowanie polecam.

Sięgając po tę książkę, nie miałam pojęcia, że to debiut literacki autorki. Dowiedziałam się o tym dopiero po lekturze, pisząc tę recenzję i byłam naprawdę zaskoczona. Bo przez cały czas czułam, jakbym czytała powieść dojrzałej, piszącej od lat autorki, która z wyczuciem i wrażliwością prowadzi swoich czytelników przez zawiłości ludzkich relacji. Laura Barrow zrobiła na mnie ogromne wrażenie i już teraz wiem, że jeśli napisze kolejną książkę, sięgnę po nią bez wahania.

Co mnie zachęciło, żeby po nią sięgnąć? Na pewno piękna, nastrojowa okładka, która od razu przykuła moją uwagę. Zastanawiający tytuł, który budził ciekawość, ale też zapowiadał pewien rodzaj melancholii i tajemnicy. No i wreszcie gatunek jakim jest literatura piękna, z wątkiem rodzinnym i emocjonalnym, czyli dokładnie to, co lubię najbardziej.

A co znalazłam w środku?

Historię trzech sióstr, które po latach wracają do rodzinnego miasteczka w Luizjanie i to nie byle jakiego miasteczka, ale takiego z duszą, z klimatem parnych wieczorów, śpiewem cykad i niewypowiedzianych słów, które unoszą się w powietrzu jak duchy przeszłości. Każda z sióstr nosi w sobie coś trudnego żal, rozczarowanie, ból. I każda w inny sposób próbuje sobie poradzić z traumą z dzieciństwa, zaginięciem bliźniaczki jednej z nich.

Szczególnie poruszyła mnie postać Savannah, to właśnie przez nią chyba najbardziej przeżywałam tę historię. Jej determinacja, by wrócić do korzeni, do kapsuły czasu, do dziecięcego paktu... to było piękne i jednocześnie bolesne. Ta kapsuła stała się dla mnie symbolem zatrzymanego czasu, nadziei, a jednocześnie powrotu do tego, co niewyjaśnione.

Nie mogę nie wspomnieć o babci Marylynn, kobiecie silnej, upartej, takiej, która potrafi doprowadzić do szału, ale też kocha bezwarunkowo. To jedna z tych postaci, których się nie zapomina.

Co mnie najbardziej zaintrygowało? Stara fotografia i to, co się wokół niej zaczęło dziać. Ten jeden mały przedmiot okazał się kluczem do większej tajemnicy, do rodzinnego dramatu, który przez lata nie dawał spokoju. Czytelnik razem z bohaterkami odkrywa kolejne warstwy przeszłości i nie zawsze są one wygodne czy łatwe do zaakceptowania. Były momenty, że miałam ciarki, innym razem wzruszenie ściskało mi gardło.

To książka, która mówi o żalu, winie, potrzebie wybaczenia, ale też o tym, że czasami prawda nie koi tylko boli. Ale mimo tego, warto ją znać.

Laura Barrow napisała powieść subtelną, emocjonalną, pełną prawdy o ludzkich relacjach. Po przeczytaniu ostatniej strony jeszcze przez dłuższy czas byłam myślami w Luizjanie, czułam jej klimat, czułam tę historię. I choć wiele spraw zostało rozwiązanych, to pewne emocje pozostały we mnie na dłużej.

Jeśli kochacie książki, które dotykają serca, które niosą ze sobą smutek, ale i cichą nadzieję "Gdy powrócą do kanarki" będzie idealnym wyborem.

Właściwie one nie chciały wracać do rodzinnych stron. Poniekąd zmusiła je do tego młodsza siostra i pakt z dzieciństwa. Mają nadzieję, że szybko wywiążą się z obietnicy i wrócą do swojego życia. Życia, które do końca ich nie satysfakcjonuje, ale nie jest tamtym. Odkopana kapsuła czasu jednak nie pozwala wygasić wspomnień. Szczególnie wspomnień o tamtym dniu, kiedy zaginęła jedna z nich, czwarta siostra. Jej bliźniczka ciągle ma nadzieję, że ona jeszcze wróci, albo chociaż dowie się, co się z nią stało. Czy w kapsule czasu znajdą klucz do rozwiązania tej zagadki?

Savannah, Sue Ellen i Rayanne są połączone więzami krwi, a przy tym każda z nich jest inna i wybrała inną drogę. Mamy wrażenie, że ich wspólny pobyt w rodzinnym domu zmienił go w tykającą bombę. Każde zdarzenie może być pretekstem do wyrzucenia wzajemnych żali. Jest też Bunia, babcia która wychowała dziewczyny. Kobieta specyficzna, mocno utwierdzona w swoich przekonaniach, a nawet lekko apodyktyczna, jeżeli apodyktycznym można być lekko. Chyba jeszcze nie straciła władzy nad dorosłymi już wnuczkami, chociaż te próbują jej umknąć.

Poprzedni fragment brzmi, jak zapowiedź tragedii, jednak powieść „Gdy powrócą kanarki” wcale nie jest aż tak dramatyczna, jak mogłoby się wydawać. Trzon dramatyzmu tkwi w okolicznościach zaginięcia jednej z sióstr, to była niewątpliwa tragedia dla tej rodziny i nie dziwię się, że trudno jej członkom o tym zapomnieć. Pomniejszy dramatyzm widzimy też w niektórych życiowych wyborach bohaterek, a raczej w tym jak desperacko chcą pokazać, że sobie dobrze radzą, że są szczęśliwe mimo wszystko.

Laura Barrow poprzez spotkanie daje im możliwość zrzucenia masek. Tak, tak. Oczywiście na początku każda z nich przyjmuje swoja pozę. Jednak przebywanie ze sobą jest zapalnikiem do szczerości. Czy będzie ona oczyszczająca, czy jeszcze podzieli siostry?

Czy rodzina to siła? Na pewno tak widzi to Bunia. Nie zapominajmy jednak, że siłę też się buduje, rozwija. Sflaczałe mięśnie z czasem stracą swoja moc. Jaką drogę wybiorą bohaterki powieści „Gdy powrócą kanarki”? Pójdą „na noże” czy skorzystają z bufora, jakim może być dotrzymanie paktu z dzieciństwa. Kim będą po tym spotkaniu?

"Gdy powrócą kanarki" Laury Barrow to ciepła i wzruszająca opowieść o sile rodzinnych więzi, która potrafi skraść serce czytelnika 🥰 Mimo że nie jest literackim rewolucyjnym odkryciem, jej emocjonalna głębia i sugestywny klimat sprawiają, że to lektura warta uwagi.

Akcja książki osadzona jest w dusznej i tajemniczej scenerii Luizjany. Trzy siostry – Savannah, Rayanne i Sue Ellen – po latach wracają do swojego rodzinnego domu. Powodem jest dziecięcy pakt i kapsuła czasu, którą zakopały ćwierć wieku wcześniej. Powrót do miejsca, w którym dorastały, zmusza je do konfrontacji z traumą, która zdefiniowała ich życie. Przed laty w niewyjaśnionych okolicznościach zaginęła bliźniaczka Savannah, czteroletnia Georgia. Odnaleziona w kapsule stara fotografia staje się kluczem do rodzinnej tajemnicy, której odkrywanie na nowo ułoży relacje między siostrami i ich nadopiekuńczą babcią, Bunią.

Co w tej książce poruszyło mnie?

Skomplikowane siostrzane relacje. Laura Barrow z ogromną wiarygodnością portretuje relacje między siostrami – pełne nieporozumień, zazdrości i niedopowiedzeń, ale ostatecznie oparte na niewzruszonej, głębokiej miłości. Dialogi między bohaterkami są autentyczne i naładowane emocjami. Temat przepracowania traumy 💔 Książka jest dogłębną eksploracją żałoby, straty i długotrwałych konsekwencji rodzinnej tragedii. Pokazuje, że aby móc iść dalej, często musimy zmierzyć się z przeszłością, a przebaczenie (sobie i innym) bywa kluczem do uwolnienia się od ciężaru. Niezapomniana postać Babci. Bunia, czyli babcia Marylynn to prawdopodobnie najbarwniejsza postać w powieści. Jej upór, niekonwencjonalne metody i bezwarunkowa miłość do wnuczek nadają historii wiele ciepła, humoru i autentyczności. Klimatyczne tło. Luizjana z jej mokradłami, parnymi nocami i śpiewem cykad nie jest tylko tłem, ale istotnym elementem opowieści, współgrającym z emocjami bohaterów i podkreślającym atmosferę tajemnicy.

✅️ Mocne strony w powieści to głęboko psychologiczne portrety bohaterek. Piękny, przystępny język i wciągający styl. Umiejętne balansowanie między smutkiem a nadzieją. Niektóre wątki mogłyby być lepiej rozwinięte. Wzruszające i satysfakcjonujące zakończenie . Dla osób szukających dynamicznej akcji może być zbyt "przegadana".

🎯 Dla kogo jest ta książka?

Dla miłośniczek rodzinnych sag i skomplikowanych, kobiecych relacji, czytelniczek szukających wzruszających, emocjonalnych historii o stracie i przebaczeniu, fanek autorów takich jak Kristin Hannah, Delia Owens czy Valérie Perrin; osoby, które lubią, gdy książka skłania do refleksji nad przeszłością i rodzinnymi tajemnicami.

"Gdy powrócą kanarki" to jak kubek gorącej herbaty w chłodny dzień. Rozgrzewa serce i poprawia nastrój. To opowieść, która boli, ale i koi, przypominając, że nawet najgłębsze rany mogą się zagoić, a rodzina, mimo wszystkich wad, bywa naszą największą siłą 🤗💖

Moja ocena: 8/10 🌟

Lektura, od której trudno się oderwać, idealna na jesienne wieczory!

Polecam z całego serca 🩷

BRUNETTE BOOKS

Miałam tyle rzeczy do zrobienia w domu, a do niej chciałam zajrzeć tylko na chwilę. W ten sposób wszystko czekało, a ja potrzebowałam ją dokończyć. Ile tutaj było intryg, niewiadomych, kłamstw i niedokończonych decyzji, to głowa mała! Najbardziej chyba wsłuchiwałam się w myśli pewnej kobiety na temat mężczyzny z którym była. Tyle rzeczy ją irytowało, tak bardzo był leniwy, miewał setki wymówek, wymyślonych na miejscu wyolbrzymionych rzeczy, a ona stała tak, patrzyła na niego i pomimo tego zamętu, który jej stwarzał, roztapiała się w jego ramionach. To był czysty pociąg, jakby guzikiem przyjemności było całe jego ciało, gdzie wygląd niewiele potrafił, bo też przemijał, ale dotyk wywoływał falę najwspanialszych przyjemności.

Tak naprawdę jest tu kilka opowieści z różnych czasów, jednak kobiety te popełniają bardzo podobne błędy. Inna z kolei mogłaby mieć wszystko, ale trwała w związku, który nie dawał jej przyszłości i staczał na dno. W jeszcze innym czasie poznaliśmy siostry, które różniły się niczym dzień i noc. Tutaj wplecione zostały też perypetie jej rodziny oraz punkt życiowy, według którego każda z nich postępowała. Mądrością okazało się być rozważanie, że każdy z nas inaczej wychowuje swoje dzieci. Pomimo tego, że z perspektywy innych osób zachowanie może wydawać się niewłaściwe, to jednak nie powinno się tego oceniać, gdyż wychowani w innych warunkach, inaczej rozumiemy wyuczone przez nas postępowanie. Autorka dodała tutaj też motyw manipulacji z jakiego korzystała starsza kobieta. Było to na poziomie różnych sytuacji i ludzi pokazane jak świadomie dajemy się motać ludziom, których uważamy za bliskich. Zamiast siebie stawiać na pierwszym miejscu, wolimy odpuścić, żeby tylko mieć spokój. Tylko czy to jest sprawiedliwe?

Pokazanie tych różnic pomiędzy postaciami ma na celu pokazać nam wspólną opowieść w której kiedyś zaginęła jedna z bliźniaczek. Duchy przeszłości nie dają o sobie zapomnieć, myśli powracają do czasu co by się stało gdyby i w ten sposób kopią gdzie się da, by poznać prawdę. Jednak zanim to się stanie, przygotujcie sobie cierpliwość i pokerowe czytanie, bo w przeciwnym razie zostaniecie potraktowani jak kobieta podczas menstruacji:-)

Wzruszająca i poruszająca opowieść, która momentami ma pewną sztywność, jakby oddzielenie tych czasów na bazie emocji odbioru. Zdecydowanie nie jest to często spotykane w książkach. Im dalej w czasie, tym boleśniej, a im bliżej tym bardziej chcemy zachować fason. Ale czy zawsze tak się da?

Po jej skończeniu, a nawet i w trakcie, przypomnicie sobie swoje niewiadome z przeszłości i zapragniecie je odkryć. Dlatego uwaga, niech sięgnie po nią tylko ten, który jest tego świadomy.