Czerwoniec

“Życie to rajd. Szaleńczy wyścig w otchłań. A kiedy ruszasz w pogoń za wolnością, za tym, co ten kraj zabrał ci przez wszystkie lata dorastania, i przemierzasz rozległe sowieckie ziemie, w twoim żyłach zaczyna krążyć wyłącznie obłęd”.

Siergiej Madujew kim był? Wyrafinowanym mordercą czy ofiarą systemu? Człowiek o wielu twarzach, znany pod pseudonimem Czerwoniec. Nigdy w życiu nie miał łatwo. Matka internowana przez władze ZSRR, nie mogła zajmować się nim i jego rodzeństwem. Wychowały go ulica i domy dziecka. Jako mały chłopiec zaczął kraść, by wykarmić rodzeństwo. Bardzo szybko trafił do zakładu karnego, z którego wyszedł po sześciu latach, by za chwilę ponownie tam trafić. W całym swoim dorosłym życiu tylko siedemnaście miesięcy spędził na wolności. Kolejne wyroki i kolejne ucieczki, w końcu wyrok śmierci. Miał swoje zasady, którymi kierował się w życiu.

Dokonywane przez nas wybory, nie zawsze są dla nas dobre, ale zawsze mają swoje konsekwencje. Akcja powieści jest wartka, niezmiennie intryguje, wraz z przerzucanymi stronami atmosfera wyraźnie gęstnieje. Fabuła rewelacyjnie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe, ukazuje prawdziwą historię życia radzieckiego skazańca. Styl Autora jest przyjemny, barwny, wnikliwy, na wskroś realny. Bohaterowie wyraźnie ukazani, każdy wnosi coś istotnego do całości. Sergiej był postacią bardzo złożoną, nieoczywistą i jednocześnie barwną. Z jednej strony honorowy, kulturalny, oczytany, uprzejmy dla kobiet, z drugiej bandzior bez skrupułów, który dla osiągnięcia celu nie cofnie się przed niczym. Recydywista, pełen sprzeczności, wytrawny, inteligentny manipulant.

Bardzo realistyczny, klimatyczny, chwilami mroczny obraz rzeczywistości, jaka panowała w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych w Związku Radzieckim. Wyraźnie ukazana więzienna rzeczywistość, bezduszność strażników, zło, które panoszy się coraz mocniej. Przemoc i jej ofiary.

Zaskakująca, nietuzinkowa, porywająca, trzymająca w napięciu lektura, oparta na faktach. Tutaj nie ma mowy o nudzie. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Wolisz true crime czy reportaż? Ja wolę true crime, kiedy autor snuje opowieść o zbrodni dużo lepiej mi się ją czyta niż suche fakty.

Dziś przychodzę z recenzją kolejnego true crime od pana Jacka Piekiełko. "Doberman", w którym autor opisał życie i zbrodnie Aleksandra Spiesiewcewa bardzo mi się podobał. Tak więc gdy dowiedziałam się, że autor pracuje nad nowym true crime bardzo na nie czekałam.

Znów poznajemy złoczyńcę z Rosji, a ściślej ostatniego bandytę z ZSRR. Sergiej Madujew, a właściwie Ali Arbijewicz Madujew urodził się w kołhozie. Od najmłodszych lat miotał się między życiem na ulicy, a życiem z matką, która często była internowana. By przeżyć na ulicy musiał nauczyć się kraść, co weszło mu w krew i w dorosłym życiu również utrzymywał się dzięki rozbojom. Nie miał na to jednak dużo czasu, ponieważ w całym swoim dorosłym życiu tylko siedemnaście miesięcy spędził na wolności. Złodziej wychowany przez ulicę w pierwszej chwili kojarzy mi się z "chamem" jednak to nie ten przypadek. Sergiej potrafił być szarmancki, czarujący, kulturalny. No chyba, że ktoś wyczerpał jego cierpliwość, wtedy ten amant sięgał po pistolet, był w stanie zastrzelić człowieka bez mrugnięcia okiem. Czy gdyby dzieciństwo Madujewa wyglądało inaczej mógłby być porządnym obywatelem? Nie wiem, ale to pytanie będzie towarzyszyło mi jeszcze długo i myślę, że sam ten fakt świadczy o kunszcie pisarskim autora, skoro zasiał we mnie to ziarno niepewności.

Ponadto Jacek Piekiełko doskonale oddał klimat i nastroje w ZSRR gdzie alkohol lał się strumieniami, a codzienność miała różne odcienie szarości. Podoba mi się styl autora, który w sposób dosadny, ale nie nazbyt wulgarny opisuje zbrodnie, jak zwykle z przyjemnością przewracałam strony. I tylko czuję lekki niedosyt związany z przeszłością Madujewa- nagle się pojawia i rabuje domy. Dowiadujemy się trochę o jego przeszłości, poznajemy parę mrocznych wspomnień, wiemy, że kiedyś już uciekał z więzienia, okradł złodziei, ale jak to wszystko było? Jednak gdyby się tak wgłębiać książka pewnie musiała by być dwa razy dłuższa.

Z okładki uderza mnie zdanie, żebym poznała: „Człowieka, który w całym dorosłym życiu tylko siedemnaście miesięcy spędził na wolności...”. Przez co nie ukrywam spodziewałam się historii, która w większości opierać się będzie na pobycie w więzieniu Siergieja Madujewa, skoro to stanowi tak znaczną część jego życia.

A tu zaskoczenie, bo tu jest naprawdę sporo o miesiącach bycia na „wolności”. Biorę to w cudzysłów dlatego, że co to za wolność, gdy jesteś poszukiwany. A z drugiej strony ta wolność w cudzysłowie ma dla mnie jeszcze inne symboliczne znaczenie po przeczytaniu, bo bardzo dużo jest tutaj odniesień do tego, że dopóki poczucie wolności jest w psychice to fizyczna niewola nie jest w stanie cię złamać.

Autor inspirując się prawdziwymi wydarzeniami wciągnął mnie w świat ówczesnego Związku Radzieckiego w roku 1989 i wczesnych lat 90, gdzie mogłam obserwować tak złożoną dwoistość osobowości Madujewa. Z początku grając na emocjach autor pokazuje jego lepszą stronę, która nabiera mnie w jego postrzeganiu, by po chwili przywalić z grubej rury.

Co ciekawe nie tylko ja się dałam nabrać, bo w momencie, gdy Czerwoniec siedział w więzieniu powstał fabularyzowany film na podstawie jego życia, który też uromantycznił to co nie powinno zostać tak przedstawione i sprawił, że Rosjanie patrzeli się na takiego zbrodniarza łagodniejszym okiem. W książce mamy wszystkie odcienie jego osobowości i wręcz może przyjść na myśl to, czy ta dobra strona była szczera? A może była dla niego tylko po to, by uciszyć poczucie winy i szukać usprawiedliwienia. Nie ma w tej historii nadmiaru brutalności więziennego życia, chociaż nie jest niej pozbawiona.

Ta książka skupia się bardziej na psychologicznym portrecie Czerwońca i tego jakie w Rosji panowało (panuje) bezprawie na zasadzie dołożenia komuś zbrodni, których nie popełnił, ale papier z winnym się zgadza, a kto się będzie przejmował jaka była prawda.

Autor przedstawia sprawę tak, że pochłonęła mnie bez reszty i doceniłam sposób na jej przedstawienie w porównaniu z tym co myślałam, że dostanę.

Siergiej Madujew - zwany czerwońcem, jest brutalny, zachowuje zimną krew, ale w tym wszystkim dba o zasady, których nie lubi łamać.

Dodatkowo mrozi krew fakt, że historia oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Całość jest tak poprowadzona, że czyta się to na jednym tchu.

Niby morderca... - ale ukształtowała go przeszłość: trudne dzieciństwo, życie w łagrze, mnogość wyroków, głód.

Jednak idąc przez te historię czytelnik pod koniec zaczyna wątpić, czy nasz bandyta aby na pewno zasługuje na tak surową karę? Może jednak warto dać mu drugą szansę?

Pełna akcji, zwrotów i przemyśleń historia od której ciężko było mi się oderwać.

Jednak po drugiej połowie książka trochę zwalnia - bo pojawia się proces, poszukiwanie kreta i tutaj wszystko troszkę stopuje, ale nie na tyle żeby was uśpić! O nie!

@kartki_i_tusz

„Czerwoniec” to powieść niezwykle intrygujący, która została oparta na faktach autentycznych i opowiada losy jednego z najbardziej znanych bandytów Związku Radzieckiego - Siergieja Madujewa.

Na przykładzie głównego bohatera widzimy, że zło może przybierać różne twarze. Jacek Piekiełko snuje nam historię Madujewa ze swego rodzaju łagodnością i wyłania przed nami obraz niezwykle barwnej postaci. Z jednej strony osoby szarmanckiej, honorowej, czy nawet miłej. Natomiast z drugiej obraz bezwzględnego i wyrafinowanego recydywisty, przebiegłego manipulatora, przestępcy, który nie cofnie się przed niczym. Bandziora, który jest bezwzględny w swoich działaniach i posiada niezwykłą wyobraźnię, która niejednokrotnie pozwala mu osiągnąć swój cel, a i pozwala wymyślać coraz to ciekawsze sposoby ucieczki z więzienia.

To właśnie ta miła twarz Madujewa i subtelny charakter najbardziej szokują i wprawiają w osłupienie – nie tylko osoby podające jego grabieżą, ale i czytelnika. Jego umiejętność przekonywania do siebie ludzi była niesamowita i można nawet powiedzieć, że niesamowita. Jednak nie umiejętność ta nie pomogła mu cieszyć się wolnością, bo zdeterminowanie w przebiegu grabieży spowodowała, że mężczyzna przebywał na wolności jedynie 17 miesięcy swojego dorosłego życia.

Stąd też w książce autor przybliża nam rzeczywistość więzienną, z którą musieli się mierzyć bandyci i nasz główny bohater, który śmiało można powiedzieć, że został wychowany przez zakłady karne i bezdusznych strażników więziennych.

„Czerwoniec” to idealne odwzorowanie realiów Związku Radzieckiego z przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Autor w sposób niezwykle intrygujący i przenikliwy przedstawia nam historię autentycznego radzieckiego skazańca. Maluje on portret człowieka o dwóch twarzach – wizjonera pełnego serdeczności, a z drugiej strony bezwzględnego kryminalisty. Książkę czytało mi się naprawdę bardzo przyjemnie i jestem pewna, że przypadnie ona do gustu fanom powieści w stylu true crime. Zdecydowanie polecam!