Milcząc jak grób

Wyobraźcie sobie: przenosicie się do spokojnego miasteczka, w którym do tej pory nic poważnego się nie działo. Marzyliście o tym spokoju od kilkunastu lat. Jesteście podkomisarzami. Zaczynacie pracę w komisariacie sennego miasta. Nagle w miasteczku zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Ktoś napada na młodego człowieka, bez śladu znika gospodyni tutejszego pensjonatu, ale to nie wszystko. To dopiero początek. Co robicie? Uciekacie czy podejmujecie wyzwanie i rozwiązujecie tajemnicze sprawy?

Mieszkańcy miasteczka o niezwykłej nazwie Pełnia wierzą, że nad jeziorem przechadza się duch topielicy. Czy ktoś go naprawdę widział? Czy to jest prawda? Kim była owa topielica? Uważajcie komu ufacie.

Naszą główną bohaterką jest podkomisarz Monika Gniewosz. To ona musiała zmienić swoje środowisko. Jej życie nie było usłane różami. Za wszelką cenę chciała uciec od swojego męża. Czy jej się to udało. Monika jest silną kobietą. Postawiła wszystko na jedną kartę. Razem ze swoją nastoletnią córką przeniosła się do na pozór spokojnego miasteczka zwanego – Pełnia. Czy całkowicie da się uciec od swoich problemów? Jakie kłopoty czekają ją i jej córkę w nowym miejscu? Czy mąż jej odpuści? Jak poradzi sobie nasza bohaterka w nowym miejscu?

Jeżeli uwielbiacie pióro Małgorzaty Rogali to nie możecie przegapić tego tytułu. Powieść „Milcząc jak grób” wciągnęła mnie od pierwszej chwili (strony). Bardzo dobra i niezapomniana fabuła. Akcja ani na minutę nie zwalnia. Nie miałam czasu na nudę. Ani przez sekundę nie przyszła mi myśl, żeby ją odłożyć. Czytając byłam podekscytowana. Uwielbiam główną bohaterkę. Wyrwała się z toksycznego związku. Ona daje nadzieję innym, że mimo trudności zawsze trzeba walczyć o siebie i nigdy się nie poddawać.

„Milcząc jak grób” to pierwszy tom serii „Pełnia tajemnic”.

Nasza bohaterka zajmie się trudną sprawą. Czy uda jej się ją rozwiązać? Czy jej życie będzie również zagrożone?

Czy nasza bohaterka i jej córka w Pełni odnajdą pełnię szczęścia?

Was zapraszam do przeczytania książki „Milcząc jak grób”, a ja już się nie mogę doczekać kolejnej części. Mam nadzieję, że autorka Małgorzata Rogala długo nie pozwoli nam czekać na kolejne przygody mieszkańców miasteczka Pełnia.

Z całego serca polecam historię Moniki oraz mieszkańców Pełni.

Pamiętajcie:

Ciche i spokojne miasteczka skrywają najbardziej przerażające tajemnice.

Małgorzta Rogala jest dla mnie mistrzynią kryminałów. Uwielbiam jej powieści. Biorąc jej książkę do ręki wiem, że to będzie niezapomniana i niezwykła przygoda. Tak właśnie było z historią ukrytą na kartkach "Milcząc jak grób".

Kolejna książka, która upewniła mnie w przekonaniu, że wiele jest jeszcze takich autorów, których twórczość powinnam poznać i jeszcze więcej powieści, które powinny znaleźć się na mojej liście „Do przeczytania”. Sięgnęłam po „Milcząc jak grób” z ciekawości i dlatego, że mamy jesień - moją ulubioną porę na czytanie kryminałów. Nie byłam jednak świadoma, że książka tak bardzo mi się spodoba i przeczytam ją w tak szybkim tempie. Powieść przyciągnęła moją uwagę już po pierwszym rozdziale, w którym poznajemy główną bohaterkę Monikę Gniewosz. Kobieta przeprowadza się do małego miasteczka Pełnia, gdzie parę tajemniczych zdarzeń spędza sen z powiek lokalnej społeczności. Dla mnie w „Milcząc jak grób” zagrało wszystko od lekko nieprzeniknionego klimatu Pełni, aż po cudownie wykreowanych bohaterów. Autorka ujęła mnie swoim lekkim stylem, dbaniem o szczegóły i paroma elementami dzięki której „Milcząc jak grób” jest kryminałem jedynym w swoim rodzaju. Po raz pierwszy spotkałam się na przykład z palinologią i jej zastosowaniem w śledztwach kryminalnych. W powieści nie znalazłam drastycznych opisów i scen rodem z horrorów, zamiast to dostałam parę niewyjaśnionych spraw, które na początku wyglądały jak dwa buty nie do pary, lecz pod koniec książki stały się puzzlami tego samego obrazka. Mimo że wpadłam na to, kto dokonał zbrodni wcześniej niż śledczy z Pełni, historia wcale nie straciła na tym w moich oczach. Cieszę się, że to dopiero początek przygód podkomisarz Gniewosz, bo polubiłam główną bohaterkę która, choć wydaje się bardzo silną kobietą, to cały czas zmaga się z niełatwą przeszłością. Wątek z przemocą domową jest dla mnie jednym z najlepszych w tej książce. Szczególnie relacja Moniki z córką Nelą i ich rozmowy na temat szacunku w związku z tym, co je spotkało, są tym, co według mnie zasługuje na uwagę. Jeszcze nie wszystkie sprawy z „Milcząc jak grób” doczekały się swojego rozwiązania, więc z niecierpliwością będę wyczekiwała premiery kolejnego tomu serii. A Wam polecę ten kryminał zwłaszcza jeśli chcecie dopiero zacząć przygodę z tym gatunkiem.

Nawet nie przypuszczałam, że tak szybko przez tą książkę przelecę;-) Taki lekki i ciekawy styl pisarski. Co chwilę ukazany wątek tajemniczości i zachęty do kontynuacji. Wszystkie emocje, które przeżywali bohaterzy odbierałam razem z nimi. W ogóle cała książka była taka prawdziwa, jakby ukazująca wszystkie sfery możliwości ludzkiej z podkreśleniem jednej, niezbyt dla nas przyjaznej.

W ogóle moim ulubionym motywem w każdej książce są pensjonaty, czy też dworki, czy nawet hotele w których dochodzi do zaginięć ich właścicieli. Akurat tutaj zaginęła właścicielka pensjonatu, więc od razu jak tylko do tego doszłam, pojawił mi się uśmiech na twarzy:-) Spodobał mi się również fakt, że oprócz prowadzonego śledztwa bohaterowie mają tutaj własne życie prywatne, które nie zawsze są w stanie odsunąć na boczny tor. Sprawa będzie tutaj dotyczyła pani podkomisarz Moniki Gniewosz, która nie zjawiła się w miasteczku Pełnia przypadkiem. Jej celem było uwolnienie się z toksycznego związku. Pragnęła tam odetchnąć pełną piersią i trzeba przyznać, że nie bardzo jej się to udało. Miasteczko miało być ciche i spokojne. Ludzie najlepiej, by interesowali się swoimi sprawami, a na nią nikt nie zwracał uwagi. No prawie jej się udało, poza faktem, że odnajdzie tam pewne jezioro, które już na samo wspomnienie przywołuje moją gęsią skórkę.

A czy wy wierzycie w duchy? Co byście zrobili, gdyby na waszych oczach przechadzał się duch topielicy?

To miał być prawie urlop, a wychodzi na to, że już pierwszego dnia jej pracy ktoś napadł na młodego mężczyznę. Do tego jeszcze to zaginięcie samej szefowej pensjonatu... Czy to nie dziwne, że wiele spraw tym sposobem się łączy i wyklucza jednocześnie? Czy gospodyni miała motyw, by na jakiś czas udawać zniknięcie, czy faktycznie coś jej się stało? Czy ktokolwiek z miasteczka ma zamiar się tym zainteresować, czy najlepiej wychodzi im udawanie, że o niczym nie wiedzą? Jak sądzicie, czy polecałabym wam książkę, którą sama nie byłabym zachwycona?

Od tej chwili pani Rogala przechodzi do poziomu moich ulubionych pisarek:-)

"Milcząc jak grób" to początek nowej serii kryminałów Małgorzaty Rogali Pełnia tajemnic. Jej bohaterką jest Monika Gniewosz, znana czytelnikom Autorki z serii z Agatą Górską. Kobieta po trudnych doświadczeniach wraz z córką zrywa z przeszłością i rozpoczyna nowe życie. To bardzo dobrze wykreowana bohaterka, która do komisariatu policji w Pełni wprowadza nową energię. Śledztwo prowadzi sprawnie łącząc fakty i jednocześnie kierując się intuicją. W swoich działaniach jest bezkompromisowa i nie boi się ryzyka. Jednak nie chodzi o bezsensowne sprowadzanie na siebie niebezpieczeństwa. Monika Gniewosz nie obawia się przełożonych, gdy na szali znajduje się dobro śledztwa.

Małgorzata Rogala daje czytelnikom możliwość poznania nietypowej techniki kryminalnej. Autorka wyłuszczyła jej szczegóły, ale zrobiła to w przystępny i zrozumiały sposób, przy tym bez przegadania i ciekawie. Co także rzuciło mi się w oczy – dominującą rolę w rozwiązaniu zagadki mają tu kobiety.

Małgorzata Rogala osadziła akcję powieści w małym miasteczku Pełnia. Ukształtowała w nim kapitalną atmosferę. Pełnia jest odizolowana, znajduje się w środku lasu. Z pozoru nic złego się tu nie dzieje, ale już sama bohaterka od początku czuje się obserwowana. Tajemnicze zaginięcia i duch topielicy dopełniają dziwnego klimatu.

Autorka trzyma czytelnika w ciągłej niepewności. Winny może się nasuwa w trakcie lektury, ale całkowite rozwiązanie zagadki było dla mnie zaskakujące.

W powieść są także wplecione wątki obyczajowe, ale nie dominowały nad wątkiem śledztwa. Natomiast ich obecność to początek tego, co zapewne będzie kontynuowane w kolejnych częściach serii.

"Milcząc jak grób" to książka, która czytała się sama. Autorka posługuje się lekkim, prostym językiem. Nie stosuje wulgaryzmów, żaden opis nie jest brutalny. Tę powieść czyta się z przyjemnością – będzie dobra zarówno jako przerwa od “cięższych” książek lub jako początek przygody z tym gatunkiem.

Cóż to była za wciągająca lektura!

Wczoraj narzekałam na przesyt kryminałów, dziś zachwycam się tym gatunkiem na nowo.

„Milcząc jak grób” to początek nowej serii Małgorzaty Rogali i mówię wam, że zapowiada się ona świetnie. To jest zdecydowanie kryminał w moim stylu. Bez rozlewu krwi, lekki, z wyrazistą bohaterką. Ze świetnie prowadzonymi wątkami obyczajowymi, które nie dominują nad kryminalnymi. Z nieśpieszną akcją osadzoną w klimatycznej i małej wiosce. To książka idealna na długi wieczór.

Monika Gniewosz to bardzo ciekawa postać. Świetnie wykreowana policjantka z ogromną intuicją, zmysłem łączenia faktów. To też przedstawienie w małym stopniu, ale jednak matki z córką, które zaczynają wszystko od nowa. Monika to przede wszystkim kobieta emanująca ogromną determinacją i siłą. Lubię takie bohaterki. Policjantka jest też powiewem świeżości w Pełni, gdzie wiele spraw zamiata się pod dywan.

W tej książce panuje równowaga i swego rodzaju harmonia. Mamy ciekawą warstwę kryminalną, która toczy się wokół wypadku, zaginięcia i morderstwa. Wszystkie zagadki, tropy podsuwane są czytelnikowi krok po kroku, powolutku, bez pośpiechu. Akcja tutaj nie pędzi na łeb na szyję, a toczy się wolno, ale nie leniwie. Oprócz tego mam rozbudowane tło obyczajowe. Sytuacje z prywatnego życia Moniki, relacje pomiędzy sympatycznymi drugoplanowymi bohaterami. Jest miłość do sztuki i są chwile, gdy autorka porusza wątek przemocy domowej. Na przykładzie Moniki ukazuje jak ciężko się z takiego związku uwolnić, jak wpływa to na dalsze życie. Pokazuje również, że zwłaszcza w takich małych, zamkniętych społecznościach jak Pełnia wiarygodność tego, co mówią kobiety, jest dużo mniejsza. Może i autorka była bardzo blisko przekroczenia granicy gdzie obyczaj dominowałby nad kryminałem, ale na szczęście do tego nie doszło. Wszystko jest dopracowane, wiarygodne a przy tym wyważone.

Może i finał nie był dla mnie nieprzewidywalny, bo obstawiałam akurat tę postać, ale nie odebrało mi to żadnej przyjemności.

Ujął mnie styl autorki. Piękny polski język, lekkość, brak wulgaryzmów, brutalności, przemocy… To istna rozkosz czytać taki kryminał. Uczta dla wyczulonych na punkcie języka. Zachwyt! Opisy, które nie nużą.

Wciągająca od pierwszych stron, czyta się praktycznie sama. Wyważona, ze smakiem. Taka jest ta książka.

No i mam nowość, bo z tym się jeszcze nie spotkałam w kryminale – botanika! Nawet nie wiecie, ile można z pyłków wyczytać, ile się dowiedzieć o miejscu zbrodni.

Z pozoru w tej powieści nie ma nic dla mnie, a jednak to spotkanie było bardzo simpatico, jak mawiał Julio Iglesias.

Fabuła toczy się wolno, co zazwyczaj mnie odtrąca, jednak tutaj wczułem się w klimacik moi mili i zupełnie mi to nie przeszkadzało. Sprawa toczyła się miarowo, ale nie było tam nudy. Bardziej takie spokojne miarowe szuranie pociągu po torach typu „tudum tudum tudum” niż „tutututututututduduududududud” tak bym to określił njmilsl moi.

Zabrakło mi trochę mroku i nieco zbyt wiele było sielankowej otoczki jak z „M jak miłość”, słowem dla mnie trochę za dużo obyczajówki. W sumie przeczytałem to w jedno popołudnie i to był dobrze spędzony czas, sprawa kryminalna była przemyślana i wkręciłem się w nią, mimo że nie była brutalna, co zawsze szanuję pochwalam i tak dalej… tak sobie przepłynąłem przez tę historię i już. Wydaje mi się, że to też nieco lżejszy kaliber kryminału, bo ma czytelnika wprowadzić w cykl, czy to słuszna droga to ja nie wiem, wszystkiego wiedzieć nie muszę.

Słabszym aspektem są dla mnie dialogi, które wypadły dość sztampowo.
Najbardziej raziło mnie jednak postępowanie policji, bo śmiem twierdzić, że z ich logiką nie odszukaliby piasku w piaskownicy.

Co mnie lekko zastanowiło to fakt, że ofiara przemocy domowej, tłumaczy świadkowi przemocy domowej, że taki człowiek to nie jest miłym i rozsądnym fanem pierniczków, kakao i ciepłego budyniu.

Wiadomo już, że zapowiada się cykl przygód Moniki Gniewosz i ja to sobie zbadam, przeczytam i dokonam intelektualnej sekcji literackiej, bo to jest słuszna i rozsądna droga.

Jako lekki kryminał to ja polecam sympatycznie, bo do smacznej kawusi to będzie bardzo miłe, nie tak miłe jak ja, ale też miłe i rozsądne co jest atutem jak wiadomo nie od dziś.

"Poza tym bardziej od duchów bała się ludzi – ich zachłanności, żądzy władzy, przekonania o własnej wyjątkowości. Widziała wystarczająco dużo nieszczęść, by pozbyć się złudzeń, że człowiek jest z natury dobry".

Nowa praca, zbuntowana nastolatka i przeszłość, która na zawsze miała zostać w stolicy. Tak wygląda nowa rzeczywistość podkomisarz Moniki Gniewosz w Pełni, małym miasteczku niedaleko Grudziądza. Ma być spokojniej, by pomóc policjantce wyciszyć efekty tornada, które ostatnio przetoczyło się przez jej życie. Realizacja powyższych założeń wydaje się być utrudniona od pierwszego dnia. Najpierw zgłoszenie o pobiciu młodego człowieka, a potem historia zaginięcia żony właściciela pensjonatu. A z tego wszystkiego wynikł kryminał tak dobry, że szkoda było przewracać ostatnią stronę. I niechaj za dowód posłużą trzy argumenty.

"A co, jeśli prawda jest tuż pod jej nosem?"

Od początku byłam spokojna o to, w jaki sposób autorka zbudowała kryminalną zagadkę. Krok po kroku, informacja za informacją, zagadki za zagadkami. Wszystko poukładane, z początku nieco leniwie, by z czasem nabrać rozpędu. Lubię taką precyzję, takie budowanie ciekawości czytelniczej. I absolutnie mi nie przeszkadzało, że słusznie się domyślałam, kto jest winny, bo nie mogłam rozgryźć motywów jego działania. Zawsze bardziej mnie interesuje cała droga prowadząca do wytropienia mordercy aniżeli po prostu jego ujęcie. Podczas czytania lubię błądzić myślami, analizować informacje i zwyczajnie pytać – dlaczego?

"Pobędziesz tu trochę, ludzie lepiej cię poznają"

Warstwa kryminalna świetnie współgra z małomiasteczkowym klimatem Pełni. Ba, mogłaby się nie udać na wielkomiejskiej niwie. Klaustrofobiczny charakter, wieloletnie przyjaźnie i niesnaski, lokalne plotki, historie z przeszłości i legenda o topielicy. Z jednej strony ciężko jest cokolwiek ukryć przed sąsiadem, z drugiej strony – wspólne sekrety wiążą bardziej aniżeli cyrograf, zwłaszcza gdy w grę wchodzi bezpieczeństwo bliskich. Dobry policjant będzie umiejętnie zadawać pytania, tylko co może zrobić w przypadku, gdy ktoś przedkłada milczenie pod rozmowę?

Pełnia ma swoich zwyczajnych mieszkańców, związanych od pokoleń z tą ziemią, ale też i lokalnych celebrytów – pisarza, wokalistkę czy artystkę, zajmującą się wypalaniem i malowaniem porcelany. Pojawienie się podkomisarz Gniewosz z córką wywołuje przede wszystkim ciekawość. Mieszkańcy jeszcze o niej mało wiedzą i nie są pewni, czy można jej zaufać. A może wprost przeciwnie – można zaufać jej bardziej i czekać na obiektywną radę lub osąd?

Kobieca siła

W tej książce jeszcze jeden element powinien zwrócić uwagę. Kobiece historie, poprzez które autorka sygnalizuje ważne problemy społeczne. Przede wszystkim przemoc domowa, problem zaginięć, mniejsza wiarygodność kobiecych zeznań czy niedocenianie kobiet na zawodowej niwie. Zaskakujące, jak na wielu płaszczyznach kobiety muszą starać się bardziej, mieć mocniejsze argumenty, by ich wnioski, sugestie zostały w końcu docenione. Ale widać nadzieję - może nie od razu wszystko się zmieni, ale kroki ku lepszemu są coraz wyraźniejsze. Widać więcej śmiałości, trafnych wniosków i pasji w kobiecym świecie, które powinny zaowocować w przyszłości.

"Milcząc jak grób" otwiera nową serię z rudowłosą podkomisarz Gniewosz. Zdecydowanie jest to kryminał z mocno rozbudową warstwą obyczajową, poukładaną zagadką kryminalną i kobietami, które potrafią walczyć o swoje. Ciekawa jestem, jak w kolejnym tomie przeszłość da w kość policjantce, czy nowe śledztwo pozwoli jej wykazać się w pełni a czym zaskoczy ją jej córka.

Co robicie w te jesienne długie i chłodne wieczory? Jeśli nie macie żadnego pomysłu to proponuję wam sięgnięcie po najnowszy kryminał Małgorzaty Rogali. Zaczynając tę powieść nie spodziewałam się nawet, że okaże się ona tak wciągająca i pasjonująca.

Od pierwszych stron spostrzegłam, że fabuła jest świetnie napisana, spójna, tworząca tak ciekawą i realistyczną historię od, której się nie oderwiecie. Akcja stopniowo nabiera tempa, potęgując napięcie i intrygi, aż zalewają nas silne emocje.

Pełnia to spokojne, małe miasteczko nad pięknym jeziorem. Przeprowadza się do niego Monika Gniewosz wraz z córka Nelą. Ta warszawianka chce zmienić otoczenie, zapomnieć o brutalnym mężu, który ją katował i zacząć nowe, spokojne życie.

W tym sennym miasteczku, gdzie wszyscy z pozoru się znają i sobie ufają miały miejsce dwie dziwne, niewyjaśnione dotąd sprawy zaginięcia kobiet. Pani podkomisarz nie byłaby sobą, gdyby nie spróbowała rozwikłać tej zagadki. Tym bardziej, że od pierwszego dnia jej pobytu w tym sennym mieście dochodzi do niecodziennych zdarzeń.

Czy Monika odnajdzie się w tej małomiasteczkowej społeczności i znajdzie upragniony spokój? Dlaczego dochodzi do dziwnych napaści, pogróżek i zniknięć od dnia jej przyjazdu? Czy uda się jej rozwikłać zagadkowe sprawy zaginięcia dwóch kobiet?

Ja nic więcej nie zdradzę, ale za to was zapraszam do śledztwa i miłego czasu spędzonego z tą lekturą.

Zapewniam, że nuda wam nie grozi, a książkę czyta się bardzo szybko, co jest zasługą lekkiego pióra autorki i jej oryginalnego stylu. Na uwagę zasługują też bohaterzy, którzy są świetnie wykreowani.

Zakończenie wbiło mnie w fotel i nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Bliżej końca przeczuwałam kto może być mordercą i po raz pierwszy mi się udało, jednak to co zaserwowała nam autorka w finale nie sposób było przewidzieć.

Jeśli lubicie ten gatunek, to ta pozycja będzie dla was taką wisienką na torcie. Jestem przekonana, że książka przypadnie do gustu również tym czytelnikom, którzy na co dzień nie sięgają po kryminały.

Zapewniam, że zagadka jest genialna, mroczna a zarazem lekka, a fabuła mega interesująca. Z całego serca polecam!

Zapraszam na recenzję najnowszej książki @[Adres usunięty]ka „Milcząc jak grób” która ukazała się nakładem @czwartastronakryminalu 🖤

Od razu napiszę, że to pierwsza książka tej autorki, którą udało mi się przeczytać i jestem tak pozytywnie zaskoczona, Małgorzata Rogala wpisze się w moje „autorskie odkrycia” tego roku! Do nadrobienia mam wszystkie poprzednie książki autorki i mam nadzieje, że uda mi się je przeczytać 😉

Podczas czytania kryminałów, zdarza się, że atmosfera i sama fabuła, sposób prowadzenia narracji, ale też inne czynniki po prostu nas przytłaczają. Jest za dużo, zbyt zawiło, jest wielowątkowość. W tej książce tego nie znajdziecie. To kryminał prowadzony w wyjątkowym klimacie, raczej z tych lekkich, interesujących, budujących napięcie stopniowo i bez przerysowania. Jest dobrze, jest spójnie, czyta się płynnie. Jeśli chodzi i styl autorki, nie jestem w stanie go do kogokolwiek porównać. Wyjątkowy, przystępny, jednolity, prosty.

To była świetna książka i szczerze Wam polecam!

Policjantkę Wydziału Kryminalnego Monikę Gniewosz sytuacja życiowa zmusza do zmiany otoczenia, w związku z czym przenosi się do małego miasteczka Pełnia. Pełnia rządzi się swoimi prawami, jak to w małomiasteczkowym społeczeństwie pewne rzeczy umierają śmiercią naturalną, pozostają tajemnicą, nierozwiązaną zagadką. Krążą też legendy jak choćby ta o przechadzającej się nad jeziorem topielicy.

Już pierwszego dnia po przejechaniu do Pełni, Monika podejmuje interwencje. Choć nie jest na służbie, wieść zaczyna krążyć w świecie, a mieszkańcy zaczynają ją rozpoznawać. Do tego dochodzi śledztwo w sprawie młodego chłopaka, został napadnięty w pobliżu cmentarza. Dlaczego ktoś miałby go skrzywdzić? Na jaw wychodzi również zaginięcie pewnej mieszkanki miasteczka, co od razu pociąga za sobą pozostałe, niedopowiedziane historie i wyciąga na światło dzienne skrywane tajemnice i przypuszczenia. Jej metody pracy dalekie są od obecnych, akceptowalnych w pełni. Również jej intuicja gra tutaj rolę niezawodnej.

Czy Monice uda odnaleźć się w nowym miejscu i rozwiązać sprawę ?

Koniecznie przeczytajcie 😁

Monika Gniewosz to ciekawa bohaterka z traumatycznymi wydarzeniami z przeszłości. Mamy okazje poznać jej życie osobiste, relacje z mężem, mamą i córką. W pracy harda kobieta, prywatnie, krucha, nieradząca sobie z życiem osobistym walczy o swoje dobre imię. Genialnie skonstruowana postać, którą chcemy poznać dogłębnie. To bohaterka, która dostarcza wiele emocji i chętnie przeczytam o niej w kolejnych seriach.

Akcja toczy się szybko, wydarzenia następują jedno po drugim, a wplecione życie osobiste pani komisarz tylko dodaje smaczku. Mamy wiele wątków pobocznych, postaci drugoplanowych. Mieszkańcy miasteczka dobrze opisani, nie pogubiłam się, czekałam na wydarzenia z ich udziałem. Informacje, które podaje autorka z finezją i gracją, smakujemy i chcemy więcej, snujemy domysły uczestniczymy razem z komisarz Moniką w śledztwie. Wszystkie wątki połączone ze sobą płynnie, a powieść czyta się doskonale.

W książce czuć, że na każdej stronie znajdziemy coś ciekawego i gdy docieramy do kolejnego rozdziału, to znowu nie możemy odłożyć książki. Styl pisania autorki bardzo mi odpowiada, duży plus za wykreowanie intrygującego miasteczka, którego mieszkańcy są niewątpliwe jego atutem.

To doskonały kryminał z interesującą bohaterką, a wydarzenia wzbudzają wiele emocji. Zawroty akcji i bohaterowie, nie pozwolą nam się nudzić. Polecam wszystkim miłośnikom tego gatunku, ale i fani powieści obyczajowych też powinni być zadowoleni, bo życie bohaterki jest równie bogate i ciekawe. Gratulacje dla wydawnictwa za okładkę, nie mogłam się napatrzeć, jest jeszcze ładniejsza niż na zdjęciach. Pięknie wydana pozycja z intrygującą treścią.

Początek historii komisarz Moniki Gniewosz mogliśmy poznać już w ostatnim tomie serii z Agatą Górską i Sławkiem Tomczykiem zatytułowanej "Kwestia winy". Już wtedy czułam, że autorka wyłoni bohaterkę nowej serii, ale obstawiałam młodą Kingę, siostrę Tomczyka.

Tymczasem autorka zaskoczyła mnie, choć bardzo pozytywnie, wybierając doświadczoną przez życie kobietę, która wyrwała się z piekła domowej przemocy, by wraz z nastoletnią córką rozpocząć nowe życie w niewielkim miasteczku, Pełni.

Kobieta jednak już pierwszego dnia zadziera z lokalnymi nietykalnymi, a później angażuje się w sprawę napadu na młodego chłopaka i zaginięcie gospodyni pensjonatu, w którym zamieszkała. Okazuje się, że nawet w tak hermetycznych społecznościach, gdzie wydawać by się mogło, wszyscy wszystkich znają, brudne sekrety skrywane są latami. A najniższe ludzkie instynkty czy brak tolerancji dla odmienności i ludzkie okrucieństwo mogą ujawnić się wszędzie, nie omijając nawet tak niewielkich, pozornie sielskich miejscowości. Może właśnie tam, gdzie nie sposób uciec w anonimowość i skryć się w tłumie widoczne są jeszcze bardziej.

Autorka w prowadzone sprawy zaginięć wplata naturalnie absorbujące Monikę problemy osobiste. Rozwód z mężem, zagmatwana sprawa aresztowania jej matki i relacje z dorastającą córką, to kwestie, które z pewnością rozwiną się w kolejnych częściach.

A już w tej porwała mnie znakomicie poprowadzona intryga, realistyczne oddanie małomiasteczkowego klimatu, ale również kreacja głównej bohaterki, kobiety jeszcze pełnej obaw, ale i nadziei na nowy początek i profesjonalistki w swoim fachu.

Jakie jeszcze tajemnice skrywa Pełnia? Mam nadzieję, że wkrótce autorka je przed nami odkryje.

Nowa seria, nowi bohaterowie, chociaż czytając tę powieść, jest się pewnym, że Ci starzy są tuż obok, gotowi w każdej chwili, by pomóc, głównej bohaterce.

Monika Gniewosz, wzorowa policjantka musi opuścić warszawską komendę i swoje miejsce zamieszkania. Powodów jej wiele. Długie lata pozwalała swojemu mężowi znęcać się nad sobą, aż do feralnego dnia, gdy przekroczył wszelkie granice. Ukochana matka stała się wspólniczką swojego męża w prowadzeniu nielegalnych interesów, ale to ona przebywa w więzieniu i milczy, nie chcąc przeciwko niemu zeznawać. Monika musi wyjechać, odciąć się od tego co było i być bliżej miejsca, gdzie osadzona jest jej matka. Przyjmuje więc ofertę pracy w odciętym od zewnętrznego świata miasteczku. Zabiera ze sobą zbuntowaną i obrażoną na cały świat córkę, skromny dobytek, wsiada do auta i przyjeżdża do Pełni. Zostaje życzliwie przyjęta przez załogę komendy, może tylko trochę mniej łaskawym okiem patrzy na nią przełożony, ale zahartowana życiem policjantka, potrafi wyrażać głośno swoje zdanie i stawiać granice. Monika czuje, że znalazła swoje miejsce na ziemi, jest sielsko i anielsko, lecz wkrótce okazuje się, że to tylko pozory. Ta spokojna miejscowość ma swoje nierozwiązane tajemnice, niedokończone śledztwa, w których Bogusz dostrzega luki i wiele zaniedbań. Nie daje jej spokoju, że mimo upływu czasu nie zostały wyjaśnione zaginięcia dwóch kobiet, które zniknęły w zagadkowych okolicznościach. Dodatkowo ktoś szantażuje jej matkę i zmusza do milczenia, nie dając szans na obronę.

Po tę książkę sięgałam bez większych obaw i się nie zawiodłam. Jestem zachwycona i usatysfakcjonowana moją wizytą w Pełni. Pojawiło się tu sporo postaci, ale każda z nich miała do odegrania w tej historii swoją rolę. Jednych można było polubić a innych wprost przeciwnie. Autorka podobnie jak w innych swoich książkach nie epatuje brutalnością, hektolitrami krwi, ani makabrycznymi opisami zbrodni, fabuła „Milcząc jak grób”, głównie skupia się na warstwie społecznej i samym śledztwie. Dla dodania smaczku pojawia się w powieści trochę metafizyki, która znajduje w tej historii logiczne uzasadnienie. Jak zwykle przy okazji rozwiązywania zagadki kryminalnej, Pani Małgosia porusza ważne aspekty społeczne, takie jak przemoc domową czy przedmiotowe traktowanie kobiet. Świetnie wyszedł autorce wątek z nastolatkami, który ubarwił fabułę, a zarazem stał się pretekstem do zaprezentowania wspaniałej relacji matki z córką.

Kreacja postaci policjantki Darii, zapalonej pasjonatki botaniki sądowej, była bardzo oryginalnym pomysłem. To jej wiedza na temat pyłków roślin, pozwoliła ująć prawdziwego sprawcę, a mnie spojrzeć na pracę śledczych w innym kontekście. Okazuje się, że takie niuanse w kryminalistyce pomagają wytropić winowajcę, kiedy wszelkie pomysły na wykrycie sprawcy się już skończą i trudno zdobyć inne dowody. Ogromne wrażenie zrobił na mnie też, doskonały research autorki, związany z ceramiką i sztuką ozdabiania jej. Ten niecodzienny wątek ma duże znaczenie w powieści. Pani Małgosia puszcza też oko do swojego środowiska, wspominając o tym, że chęć zaistnienia za wszelką cenę powoduje wywoływanie bezsensownych awantur, przesłaniających ważniejsze aspekty związanych z literaturą.

„Milcząc jak grób” to nie tylko zwykły kryminał, ale świetnie skonstruowana i zgrabnie napisana powieść poruszająca wiele problemów dotyczących codziennego życia. Lekkość języka i niesamowita dbałość o jego poprawność sprawiają, że książkę czyta się błyskawicznie i z ogromną przyjemnością, której nie popsuł nawet fakt, że nie było mi zbyt trudno wytypować głównego winowajcę. Być może szybciej wpadłam na trop podejrzanego, niż śledczy, ale ja nie potrzebowałam na to w przeciwieństwie do nich niezbitych dowodów. No i na koniec główna bohaterka, która od samego początku zyskała moją sympatię i z wielką niecierpliwością będę wyglądała jej dalszych przygód.

Małgorzata Rogala "Milcząc jak grób"

Wolicie poznawać opowieści zamknięte w jednym tomie, a może jednak tak bardzo zżywacie się z ulubionymi bohaterami, że z niecierpliwością wyczekujecie książkowego wydania ich kolejnych przygód?

Sporo dobrego nasłuchałam się na temat wcześniejszych cykli kryminalnych Małgorzaty Rogali. Przeważały zwykle przychylne komentarze. Musiała powstać jednak kolejna seria, żebym w końcu i ja sięgnęła po twórczość autorki. Z poprzednimi nie zapoznałam się jeszcze również z tego powodu, że kiedy na rynku jest już kilkutomowa seria, trudno jest mi przeczytać wszystko jednym ciągiem. Choć z jednej strony fajnie jest spędzić z bohaterami dużo czasu, z drugiej jednak zawsze istnieje ryzyko znużenia. Ja wolę, przeczytawszy jedną część, niecierpliwie wyczekiwać kolejnej.

Kiedy podkomisarz Monika Gniewosz musi zerwać z traumatyczną przeszłością, zabiera ze sobą nastoletnią córkę i przenosi się do niewielkiego miasteczka Pełnia. Tu, już od pierwszego dnia pobytu okazuje się, że będzie miała pełne ręce roboty. Najpierw sprzeczka w barze, potem napad na chłopaka, wreszcie tajemnicze zniknięcia dwóch kobiet. Do tego również ciągle nieuporządkowana przeszłość, która nadal daje o sobie znać.

Mała miejscowość, hermetyczna społeczność, od dawna podzielone wpływy, stanowiska oraz role wcale nie ułatwiają pracy pani podkomisarz, która jednak dociekliwym okiem osoby z zewnątrz przygląda się kolejnym wydarzeniom, poznając przy okazji kolejnych mieszkańców miasteczka. Ci są oczywiście bardzo różni. Dobrze scharakteryzowani, dźwigający również swój bagaż przeszłości, który wcale nie upraszcza policji prowadzenia śledztwa.

"Milcząc jak grób" jest konsekwentnie rozwijającą się opowieścią, w której dużo będzie zależeć od wgłębienia się w przeszłość jej poszczególnych bohaterów. Niespieszna, co krok podrzucająca kolejne tropy historia kryminalno-obyczajowa, okraszona metafizycznym motywem ducha topielicy, którego co jakiś czas widują mieszkańcy, intryguje i do końca trzyma w niepewności.

Lubię opowieści, które są spójne, odwołują się również do przeszłości, w których nie ma nijakich ani też przerysowanych bohaterów. Cenię również powstające serie za wątki, które już rozpoczęte, budzą ciekawość, mając równocześnie duży potencjał na późniejsze ich rozbudowanie, a w "Milcząc jak grób" znajdziemy takich naprawdę sporo. Przyznam też, że oczekując na kontynuację, jestem tak samo ciekawa zarówno przeszłości jak i przyszłości Moniki Gniewosz.

Odcięte od zewnetrznego świata małe miasteczko Pełnia, do którego podkomisarz Monika Gniewosz przeprowadza się wraz ze swoją nastoletnią córką ma być ich nowym początkiem. Zmiana otoczenia, po trwaniu w toksycznym związku, wydaje się być najlepszym rozwiązaniem do nabrania dystansu i zapomnieniu o krzywdach i bólu jakiego zaznały. Miejsce, w którym jakby czas płyną wolniej, leniwiej, ma też swoją drugą stronę. To właśnie tutaj w przeciągu kilku lat zniknęły dwie kobiety, w bardzo podobnych okolicznościach. Wszystko wskazuje na ucieczkę, ale mieszkańcy są zupełnie innego zdania. Czy podkomisarz uda się rozwikłać tajemnicze zaginięcia? Jakie niespodzianki kryje w sobie ta mała miejscowość?

„Milcząc jak grób”, to historia osnuta niezwykłą aurą tajemniczości, choć muszę przyznać, że byłam zaskoczona, ponieważ jest to dość lekki kryminał z wątkiem społecznym w tle. Napisany jest jednak bardzo przyjemnym w odbiorze językiem, przez co czyta się ją naprawdę szybko.

Całe śledztwo toczy się bardzo powolnym tempem, co akurat w tej historii pasuje mi idealnie. Dostajemy wobec tego stopniowo przeprowadzone śledztwo. Mamy okazje analizować razem z bohaterami wszystkie poszlaki. Tutaj każdy może stać się podejrzanym.

Małomiasteczkowy światek, w którym wszyscy wiedzą wszystko. Nie znajdziemy tutaj rozlewu krwi, wulgarności, czy akcji, która pędzi w ekspresowym tempie. Znajdziemy za to kilka bardzo ciekawych wątków, z którymi warto się zapoznać, chociażby fragment na temat badań śladów biologicznych pochodzenia roślinnego pod kątem dowodowym. No tutaj autorka wykazała się naprawdę oryginalnym i nietuzinkowym pomysłem. Osoby, które lubią odkrywać tajniki kryminalistyki będą zachwycone.

"Milcząc jak grób" otwiera nową serię kryminałów wydanych spod pióra autorki. "Pełnia tajemnic" bo tak właśnie nazywa się seria z pewnością zaskoczy nas, pod wieloma względami. 😊 Wróćmy jednak do pierwszego tomu, czyli "milcząc jak grób" spodoba się ON wszystkim wszystkim, którzy lubią spędzić wieczór z dobrym lekkim kryminałem, aczkolwiek muszę zaznaczyć, iż nie znajdziecie opisów mrożących krew w żyłach i ciał ociekających krwią. Oczywiście nie oznacza, że zabraknie wam wrażeń. Co to, to nie! . 😊

Monika Gniewosz próbując wyrwać się z rąk męża i jednocześnie swojego oprawcy, trafia wraz z córką do Pełni. Mała miejscowość dotąd spokojna, mająca dać policjantce wytchnienie i odpoczynek, nie jest bowiem tym czym być miała. Z pozoru spokojna miejscowość skrywa wiele tajemnic i przestępstw, a Monika coraz bardziej się w nie pochłania.

Niezwykle podoba mi się w książkach klimat małych miejscowości, a autorka bardzo skrupulatnie ten właśnie klimat umieściła w fabule. Niby jest to schematyczne, że w takim małym społeczeństwie informacje rozchodzą się szybciej niż świeże bułeczki, ale cóż... tak to w rzeczywistości funkcjonuje. (Doskonale to znam😅) Autorka natomiast bardzo urozmaiciła bohaterów, szczególnie tych głównych, nadając im bardzo wyraziste charaktery, jednocześnie ukazując ich różnice.

Zagadka kryminalna jest niebanalna, ale nie powiem że nieprzewidywalna, ponieważ udało się przewidzieć, kto stoi za zbrodnią. Czy popsuło mi to lekturę? Absolutnie nie. Z ciekawością śledziłam jak nowa policjantka wprowadza powiew świeżości na komisariacie, gdzie dotąd większość spraw, zamiatana była pod dywan.

"Milcząc jak grób" to bardzo ciekawa lektura, w której nie zabrakło wrażeń i emocji trzymających w napięciu. Z pewnością ta książka trafi do czytelnika, który lubi klimat małych miejscowości, dobrze zbudowaną intrygę kryminalną i charyzmatyczną kobietę w akcji!

IMoje pierwsze spotkanie z autorką zaliczam do bardzo udanych. I bardzo się cieszę na kolejne! Bowiem ta historia to początek nowej serii!

Od początku porywa swoją autentycznością. Bohaterowie z prawdziwego zdarzenia. Policjantka Monika Gniewosz ucieka przed przeszłością i wspomnieniami. Wyprowadza się razem ze swoją nastoletnią córką z Warszawy do małego miasteczka Pełnia. Zaczyna pracować na komisariacie i już pierwszego dnia dostaje wezwanie. Ktoś napada na młodego mężczyznę, być może ma to związek z zaginięciem gospodyni. Pomału Monika zaczyna odkrywać tajemnice, które ukrywają ludzie z miasteczka.

Totalnie przepadłam, styl autorki jest świetny. Oprócz wątku kryminalnego znajdziecie w książce wątek obyczajowy i to taki naprawdę ważny. Monika jako policjantka jest twarda, stanowcza i odważna, jednak prywatnie jest kruchą osobą, która pozwoliła na przemoc ze strony męża. Oprócz tego, problemy ma jej mama, która właśnie jest we więzieniu. Czy Monika upora się ze swoimi rodzinnymi zmartwieniami?

Podobał mi się klimat małego miasteczka, jaki stworzyła autorka. Złowrogi, tajemniczy. Świetnie opisany! Ja się wczułam na maksa! I z chęcią tam jeszcze wrócę!

Nie znajdziecie tutaj krwawych scen, ale jest coś nowego, czego jeszcze nie spotkałam w żadnym kryminale.

Autorka skupiła się na relacjach, które jak wiadomo bywają trudne i pokręcone.

Relacje między sąsiadami, którzy na pozór bywają dla siebie mili i uprzejmi.

Czy aby na pewno każdy jest szczery i ma dobre zamiary ?

Kolejną ważną relacją jaką autorka przedstawiła w książce, jest relacja matki z córką. Która mnie urzekła i złapała za serce.

Raczej jest to spokojny kryminał, ale czyta się wyjątkowo lekko i szybko. Ja sobie dozowalam rozdziały, bo nie chciałam jeszcze się rozstawać z bohaterami.

Wielowątkowa, napisana z perspektywy wielu osób daje nam możliwość do przemyślenia ich zachowań. Możemy typować winnego. Mnie się nie udało, a wy spróbujecie? Śmiało!

Książka została otrzymana z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty] za co bardzo dziękuję!

„Życie pisze scenariusze, których nie wymyśliliby ani pisarze, ani filmowcy”.

Pełnia – małe miasteczko, niemal odcięte od świata. Położone nieopodal Grudziądza urokliwe miejsce z pięknym jeziorem, pensjonatem w środku lasu i mroczną tajemnicą.. Wszyscy się tu znają. Niektórzy się lubią, inni nie. Życie toczy się tu w swoim rytmie i w zgodzie z niepisanymi, choć powszechnie akceptowanymi przez mieszkańców zasadami.

To tu postanawia zacząć wszystko od nowa Podkomisarz Monika Gniewosz. Doświadczona policjantka, matka i niedługo była żona.. Kobieta liczy na to, że praca na komisariacie w tak spokojnym miejscu pozwoli jej odciąć się od wydarzeń, które w ostatnim czasie wywróciły jej życie do góry nogami. Pragnie dość do równowagi po życiowych zawirowaniach. Dlatego też wraz nastoletnią córka Kornelią decyduje się na przeprowadzkę z Warszawy do pensjonatu w Pełni.

Kobieta od pierwszych chwil swojego przyjazdu zalicza tak zwane „mocne wejście”, a pierwszego dnia pracy zostaje wezwana na interwencję dotyczącą napadu na młodego mężczyznę.

Wkrótce Monika dowiaduje się, że gospodyni pensjonatu, w którym zamieszkała wraz z córką – zaginęła w podejrzanych okolicznościach...

Miejscowi wierzą też, że nad jeziorem przechadza się duch..

Coś jej w tym wszystkim bardzo nie pasuje..

Co się dzieje w Pełni?

Jaką mroczną tajemnicze skrywa to miasto i jego mieszkańcy?

„Milcząc jak grób” to pierwszy tom serii Mistrzyni Kryminału. Klimatyczna rzecz z niebanalnym pomysłem – idealna na jesienne wieczory. Od pierwszej strony zaciekawia, a z każdą kolejną – robi się coraz bardziej interesująco. Oprócz głównego wątku, są też wątki obyczajowe. Akcja toczy się w swoim tempie i nie ma tu miejsca na nudę. Trzeba być czujnym, bo do ostatnich stron ciężko jest odgadnąć rozwiązanie kryminalnej zagadki. Wrażenia potęguje duszna i lepka atmosfera opisanego miejsca.

To było moje pierwsze spotkanie z Autorką i muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem.

Z ogromna ciekawością i niecierpliwością będę wypatrywać kolejnego tomu z serii „Pełnia tajemnic”.

Polecam🔥.

„Milcząc jak grób” to nie pierwsza książka Małgorzaty Rogali, którą przeczytałem. Lecz to pierwsza część nowego cyklu „Pełnia tajemnic”. Najnowszy kryminał Pani Małgorzaty jest w pełni skrojony, kompletnie dopracowany pod względem fabuły oraz kreacji głównej bohaterki.

Autorka w każdej książce tworzy wyrazistych bohaterów, rysuje intrygujące tło, wprowadza nas do świata pełnego zagadek i tajemnic. „Milcząc jak grób” to historia nasycona tajemnicami, które oplatają mieszkańców małego sennego miasteczka Pełnia. To właśnie tutaj z Warszawy przeprowadza się podkomisarz Monika Gniewosz. Odchodzi od męża i wraz z córką zaszywa się od zgiełku wielkiego miasta. A mówiąc o tej bohaterce warto podkreślić, iż wzbudza ona naszą sympatię i już po krótkiej chwili skupia na sobie nasze zainteresowanie. Bez wątpienia jest to zasługą Pani Małgorzaty, która doskonale potrafi kreować psychologiczną warstwę bohaterów.

Gniewosz chcąc zapomnieć o swej przeszłości postanowiła odciąć się od warszawskiego klimatu, by poczuć aurę życia w małym miasteczku. Aurę, która udziela się również nam. Nie tylko przez leniwy i spokojny charakter, lecz również dzięki wierzeniom mieszkańców o duchu topielicy, który przechadza się nad jeziorem. Trzeba przyznać, że ten wątek przykuwa naszą uwagę. Ale nie tylko ON jest mocnym punktem tej historii.

Monika Gniewosz już w pierwszym dniu pracy, otrzymuje zgłoszenie o napaści na młodego mężczyznę. Podkomisarz prowadząc dochodzenie dokopuje się do tajemnic z przeszłości, które oplatają mieszkańców Pełni. Dowiaduje się o zaginięciu dwóch kobiet. Niestety napotyka na mur milczenia. Działając na obcym terenie nie może liczyć na wsparcie lokalnej społeczności. Wraz z Moniką Gniewosz stąpamy wśród sekretów, do których docieranie jest niczym droga przez mgłę. Z każdą stroną odkrywamy kolejne karty tej tajemniczej zagadki.

„Milcząc jak grób” to kolejny dowód na to, że Pani Małgorzata Rogala posiada niezwykłą umiejętność tworzenia historii, których nie sposób zapomnieć. Autorka umiejętnie rysuje warstwę psychologiczną. Natomiast elementy obyczajowe dodają tej historii kolorytu. I choć jej aurę opisać można szarością, to owa szarość w pełni pochłania nasze czytelnicze emocje.

Jeśli wśród osób czytających tę recenzję, jest ktoś, kto w przyszłości zamierza napisać kryminał bądź thriller, to powinien przeczytać tę książkę. Dlaczego? Aby dowiedzieć się jak tworzy się w pełni skrojony kryminał. „Milcząc jak grób” to książka, o której nie należy milczeć, o niej warto mówić głośno. Dodam tylko, że jeśli szukacie intrygującej kryminalnej zagadki do rozwiązania, to przeczytajcie najnowszą książkę Małgorzaty Rogali. Historia ta na zawsze zawiąże się w Waszej pamięci. A ja pamiętać będę o tym, aby śledzić zapowiedzi wydawnicze, by dowiedzieć się, kiedy pojawi się kolejna część cyklu „Pełnia tajemnic”. Nie jest tajemniczą, że chętnie po nią sięgnę.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona Kryminału.

[RECENZJA PRZEDPREMIEROWA]

MILCZĄC JAK GRÓB

Autor: Małgorzata Rogala

Wydawnictwo: Czwarta Strona Kryminału

Premiera: 27.10.2021

Tom 1, seria: Pełnia tajemnic

Czytelnicy pokochali Panią Małgorzatę Rogalę za sprawą serii z warszawskimi policjantami Agatą Górską i Sławkiem Tomczykiem. Jest to również jedna z moich ulubionych serii. Na wieść o nowym cyklu z Celiną Stefańską byłam pełna obaw czy nowa bohaterka podoła, nie wyobrażałam sobie, że ktoś zastąpi Agatę. Jednak seria z prywatną detektyw również pozyskała szerokie grono fanów. Jak będzie z PEŁNIĄ TAJEMNIC?

Tym razem Autora wraca do Czytelników z kolejną serię, wyjeżdżamy z Warszawy i trafiamy do urokliwego, ale też pełnego tajemnic miasteczka Pełnia. Do Pełni przeprowadza się też wraz z córką Monika Gniewosz. Policjantkę mogliśmy poznać już w książce KWESTIA WINY. Kobieta chce zerwać kategorycznie z przeszłością, jest w trakcie rozwodu, wciąż jednak wracają do niej przykre wspomnienia związane z mężem, który stosował wobec niej przemoc. Wspierana przez Agatę i Sławka policjantka znajduje pracę w miejscowym komisariacie. Gniewosz ma nadzieję, że powoli wszystkie sprawy w jej życiu się ułożą, ale z drugiej strony jest też pełna obaw jak ona i córka poradzą sobie w miałomiasteczkowej rzeczywistości. Z pozoru w Pełni życie płynie leniwie, mieszkańcy znają się i wiedzą o sobie wszystko, nie dochodzi do większych przestępstw, a lokalna społeczność z ostrożnością patrzy na obcych. Jednak już od pierwszego dnia pobytu, okazuje się, że nowa policjantka z pewnością nie będzie się nudzić: napad na młodego chłopaka, zaginiona kobieta i duch topielicy… to tylko niektóre ze sprawy, którym czoło będzie musiała stawić Monika Gniewosz.

Odkąd Pani Małgorzata zaczęła wspominać, że planuje napisać nową serię, w zupełnie innym klimacie nich dotychczasowe powieści byłam tym razem spokojna i pewna, że ta historia i cała książka się uda. Spodziewałam się, że będzie dobra, ale po przeczytaniu mogę powiedzieć, że jest świetna. Jestem bardzo zadowolona z wizyty w Pełni i mój czytelniczy apetyt rośnie. Bardzo dobrym pomysłem było przedstawienie Moniki Gniewosz w ostatniej części serii z Agata i Sławkiem. Teraz przy okazji nowego cyklu PEŁNIA TAJEMNIC przejście od ulubieńców do nowych bohaterów było bardzo płynne i z pewnością nie łzawe. Czytając MILCZĄC JAK GRÓB miałam wrażenie, że Agata i Sławek są gdzieś blisko i zawsze pomogą, zwłaszcza w opcji: „telefon do przyjaciela”. Byłam miło zaskoczona, kiedy pojawiała się taka scenka. Chwilami nawet myślałam, że zaginionych kobiet pomoże szukać Celina.  W książce kontynuowany jest temat przemocy domowej i przedmiotowego traktowania kobiet. Pojawia się też sporo postaci, pracownicy komisariatu, członkowie rodziny Ekielskich i Dobrzyńskich, Boguszowie, ksiądz, miejscowy pisarz. Myślę, że fajnie wyszły też scenki z udziałem nastolatków. Pani Małgorzata dorzuciła też swoje smaczki związane ze sztuką, ciekawe opisy miasteczka, budynków i okolicy, do tego porcelana i malarstwo, pojawia się też coś francuskiego, smakowita herbata, zwierzaki i wspomnienie bohaterów innej książki. Myślę, że uważni czytelnicy i wierni fani Autorki dostrzegą wszystkie te smaczki. Podobał mi się też pomysł na wprowadzenie do książki tematyki badania pyłków roślin pomocnych w prowadzeniu śledztwa. W Pełni dzieje się naprawdę dużo, książkę trudno odłożyć, czyta się szybko i z dużym zaciekawieniem. Do tego akcja dzieje się w aktualnym czasie, jest jesień, zbliża się 1 listopada. Okładka świetnie komponuje się w jesiennych stylizacjach. Zakończenie wyjaśnia główny wątek powieści, jednak pojawia się też sporo pytań dotyczących samej Moniki Gniewosz. Mam nadzieję, że odpowiedzi na nie poznamy w kolejnym tomie. MILCZĄC JAK GRÓB to bardzo klimatyczna powieść i zdecydowane must have tej jesieni. Ogromnie polecam i jestem bardzo pozytywnie zaskoczona, że nowa seria, tak jak już wspominała wcześniej, nawet troszkę w cień odsuwa Agatę i Sławka.

Milczenie nie zawsze jest złotem, bywa ciszą przed burzą. To, co widoczne jest zwodnicze, zbyt często na pokaz, stanowi iluzję zręcznie ukrywającą prawdę. Jak przedrzeć się przez tę sieć niedopowiedzeń, odwracania głowy, zaklinania rzeczywistości? Kto odważy się zerwać z obojętnością i strachem?

Nowy rozdział w życiu, nowy adres, zmiana, która z założenia ma pomóc zapomnieć o tym, co było, nawet jeśli to trudne, oraz pozwolić na budowanie przyszłości bez bagażu przeszłości. Teoria ta w przypadku Moniki Gniewosz nie sprawdza się tak jak sobie by pani podkomisarz życzyła. Miasteczko Pełnia jednak może w tym pomóc, z daleka od stolicy i punktów, budzących bolesne wspomnienia, zostaje wprowadzana w życie. Cicha i senna okolica jest miejscem jakie dla policjantki i jej córki powinno być azylem, lecz jak się okazuje pozory mogą mylić. Mała przestępczość i znająca się lokalna społeczności okazują się trochę iluzoryczne. Kto mógł napaść na jednego z mieszkańców? To pytanie wcale nie jest pierwszym i ostatnim, bo jak się okazuje to nie jedyna zagadka z jaką powinna zmierzyć się Monika. Nie tak dawno temu zaginęła gospodyni popularnego pensjonatu. Jak na taką miejscowość to już dużo, a Gniewosz intryguje ta sprawa, pozostająca nierozwiązana i budząca wciąż dużo emocji. Śledztwa odsłaniają inną stronę Pełni, w jakiej tajemnice odgrywają rolę główną. Czy nowa mieszkanka powinna aż tak interesować się tematami, jakie miejscowi wolą rozwiązywać innymi metodami? Może lepiej by było odwrócić głowę, zgodzić się z większością, ale pani podkomisarz zmieniła się i nie zamierza przymykać oczu na to, co dzieje się wokół niej. Sama wie aż za dobrze, ze jeśli raz zgodzi się na zło, to ono będzie powracało i raniło tych, którzy na to pozwalają oraz nieświadomych jego istnienia. Mroczne oblicze Pełni da o sobie znać, tak samo jak i duch topielicy, jaki jest widywany, bo prawda ma niejedno źródło i niekiedy trzeba ją szukać tam, gdzie inni jej nie dostrzegają.

Na każdą książkę Małgorzaty Rogali czekam niecierpliwie już pod koniec lektury najnowszej. Historie wychodzące spod jej pióra są z kategorii tych, których nie zapomina się i wraca wielokrotnie. „Milcząc jak grób” potwierdza talent pisarki lub raczej powinnam napisać w liczbie mnogiej talenty. Oprócz niewątpliwie bestsellerowych pomysłów powieściowych nie da się ukryć również, że ma niebywałą zdolność przykuwania uwagi czytelnika, zaskakiwania go za każdym razem i przekazywania trudnych problemów od ludzkiej strony. To wszystko w ramach gatunku wymagającego od autora stworzenia zagadki i umiejętnego odsłaniania ich tak, by nie zdradzić za dużo, stawiania pytań, skłaniania do zastanowienia i poszukiwania odpowiedzi oraz podsycania zainteresowania. Każdy z tych elementów jest umiejętnie wykorzystany w najnowszej powieści, ale na tym nie koniec, to dopiero początek naprawdę intrygującej historii, w której nic nie jest takie jakie się wydaje. Pisarka oddała słowami krajobraz małego miasteczka, oddalonego od wielkich miast, rządzącego się swoimi prawami, gdzie każdy zna każdego i nic nie powinno się dać ukryć. Od samego początku czuć nieokreślony niepokój, gdzieś kryjący się pomiędzy drzewami, snujący się w mgle od pobliskiego jeziora. Bardzo szybko przychodzi na myśl klimat gotyckiej opowieści, lecz byłoby to zbytnie uproszczenie, a Małgorzata Rogala nigdy nie stosuje półśrodków, kalk, kopiowania jeden do jednego. Serwuje za to intrygującą zagadkę na pierwszym planie oraz twórczo rozwija wątki drugiego planu, stanowiące zaczątek dla kontynuacji serii. Nie ma niczego oczywistego w „Milcząc jak grób”, za to duża liczba tropów, przypuszczeń i celnych obserwacji ludzkich zachowań i motywów, a także zaskakujących zwrotów akcji. Nie mogło również zabraknąć tych składników, do jakich już zdążyła nas autorka przyzwyczaić i na które czekamy z niecierpliwością czyli sztuki i społecznie istotnych tematów. Jedno i drugie znalazło swoje miejsce w misternie utkanej kryminalnej łamigłówce, dostarczającej wiele materiału do czytelniczego śledztwa. Na tym nie koniec, to dopiero początek czegoś co zaskoczy nas jeszcze nie raz i miejmy nadzieję, że jak najszybciej.

Monika Gniewosz jest podkomisarzem policji. W związku z zawirowaniami życiowymi postanawia wyprowadzić się wraz z córką z Warszawy i zamieszkać w Pełni. To małe miasteczko, położone na uboczu i otoczone zewsząd lasami. Kobieta od razu wpada w wir pracy. Przy okazji aktualnego śledztwa na jaw wychodzą niewyjaśnione sprawy z przeszłości, w które Monika również się angażuje.

Po pierwsze główna bohaterka jest policjantką, niesie pomoc innym. Zawodowo walczy ze złem, ale i prywatnie to zło jej nie omija. Sama latami była ofiarą, nie tylko oprawcy, ale również własnych przekonań. Długo przymykała oko, poniekąd usprawiedliwiała to co się działo jednak czara się przelała i kobieta powiedziała dość. Chcąc ochronić siebie, a przede wszystkim córkę i dać jej w końcu dobry przykład zrywa z poprzednim życiem i rozpoczyna nowe w zupełnie innym miejscu. Jeszcze nie do końca czuje się pewnie, ale do tego dąży choć los nadal z nią pogrywa, a przeszłość nie daje o sobie zapomnieć.

W nowej pracy kobieta od razu znajduje wspólny język ze współpracownikami. Zahartowana poprzednim życiem nauczyła się głośno wyrażać to co myśli i jasno stawiać granice.

Główny wątek powieści od początku bardzo mnie zaintrygował i wciągnął do swojego świata. Pełnia to małe miasteczko, niewielka społeczność więc wszyscy się znają, ciężko coś ukryć, a jednak! Tajemnic jest nad wyraz wiele. Wokół panuje duszna, a nawet mroczna atmosfera. Mieszkańcy wierzą, że pobliskie jezioro w trakcie pełni nawiedza zjawa topielicy, ale czy to prawda? Lokalna policja stara się rozwiązać sprawę niewyjaśnionych zaginięć kobiet. Od zdarzenia minęło sporo czasu, większość wydała już wyrok, któremu rodzina nie daje wiary. Co tak naprawdę dzieje się w miasteczku tego Monika będzie starała się dowiedzieć.

Nie znałam wcześniej twórczości Pani Małgorzaty. Powieść "Milcząc jak grób" będąc jednocześnie początkiem nowej serii stała się idealnym powodem by poznać pióro Autorki. Nie zawiodłam się. Styl bardzo mi odpowiada. Ważna jest przeszłość bohaterów. Mniejsze lub większe problemy kształtują ich psychikę i wpływają na dalsze decyzje. W fabułę wplątane są również wątki z pogranicza metafizyki, nie do końca wyjaśnione, logiczne, ale dodają kolorytu. Bardzo ciekawym zabiegiem jest wbudowanie w śledztwo działań opartych na badaniach palinologicznych.

Ciężko jest napisać coś konkretnego, by nie zdradzić istoty tej powieści. Nie jest bardzo skomplikowana, ale dość przewrotna. Zakończenie wyjaśnia główny wątek jednak pozostają pewne aspekty, które będą dalej rozwijane.

Bardzo dobrze spędziłam czas czytając tę książkę. Na pewno będę kontynuować serię.