Szpital

Leslie Wolfe powraca z kolejnym mrocznym thrillerem o dusznej atmosferze, prezentując paletę zmian zachodzących w bohaterach, budując napięcie na wysokim poziomie.

Powieść pisana dla tych, którzy lubią główkować, analizować oraz łączyć kropki. Zaczyna się spokojnie, ale już na starcie mamy poczucie, że to ewidentna cisza przed burzą. Autorka bowiem doskonale wie jak zaskakiwać, intrygować, manipulować rzeczywistością na korzyść swojej fabuły a przy tym snuje lekką, pisaną plastycznie prywatną historię jednej bohaterki, która rozgałęzia się na liczne strony. W ten sposób czytelnik czuje się w pełni zaangażowany we wszystko co dzieje się dookoła a styl Wolfe, płynny, emocjonalny, ładnie oddający wewnętrzne przeżycia podbija stawkę przyjętego wyzwania.

Emma wybudziła się ze śpiączki i nie rozumie co się stało. Nie pamięta nic z wcześniejszych wydarzeń, częściowe sparaliżowanie nie ułatwia sytuacji a utrata wzroku potęguje zmysły o których do tej pory nie miała pojęcia. Niebezpieczeństwo wisi w powietrzu, groza wyciąga swoje szpony, ale nie potrafi uderzyć z odpowiednią siłą, ponieważ nie wie jeszcze kto jest katem, kto dopuścił się brutalnych czynów, ponieważ wszyscy kłamią niczym zaprawieni w boju.

Niepokojąca, dosadna, bardzo pomysłowo przedstawiona. To mieszanka thrillera z powieścią obyczajową, ponieważ mocno koncentrujemy się na prywatnym życiu Emmy i wraz z nią dochodzimy do odkrycia prawdy. Nim jednak to nastąpi przeżyjemy wzloty i upadki, doświadczymy zagrażającego życiu niebezpieczeństwa oraz staniemy naprzeciw analizie psychologicznej, która otworzy drogę do przemyśleń związanych z podejmowanymi przez kobietę decyzjami oraz ich konsekwencjami. Fabuła opiera się na doświadczeniach, pokazuje klaustrofobiczny świat osoby uczącej się życia na nowo i jednocześnie budzi niepewność co do pozostałych postaci, które ewidentnie przyjęły pewne fałszywe role. Czujemy się więc niczym ryba w wodzie snując własne teorie i wyciągając wnioski, ponieważ thriller medyczny wydaje się rządzić swoimi prawami i poza mocną fabułą potrafi również poruszyć szare komórki do solidnej pracy a Wolfe wykorzystuje zalety gatunku z podziwu godną lekkością.

Duszna historia pełna ukrytych znaczeń i wyzwań czekających na czytelnika. Thriller zamknięty w kameralnej atmosferze, która zdecydowanie służy całej akcji. Leslie Wolfe potrafi w intrygujący sposób manewrować faktami, by prowadzić nas przez zawiłą sieć kłamstw idealnych do dalszej analizy psychologicznej. Nie można więc oderwać się od lektury, nie można pozostać obojętnym na losy bohaterki, gdy tuż pod skórą czujemy dreszcz ekscytacji prowadzący nas do wybuchowego finału.

Emma Duncan po brutalnej napaści budzi się w szpitalu i jednego jest absolutnie pewna - znalazła się tu z powodu kogoś, kto był jej bardzo bliski. Problem w tym, że cierpi na zaniki pamięci.

Już od pierwszych zdań uderza w nas niezwykle emocjonalna, pierwszoosobowa narracja głównej bohaterki. Pełno tu jej wewnętrznych rozterek i chaotycznych myśli - zrozpaczona kobieta obsesyjnie próbuje przypomnieć sobie chronologię wydarzeń, a przede wszystkim odpowiedzieć na kluczowe pytanie: kto ją tak urządził? Były mąż, aktualny kochanek, a może prześladowca?

Niesamowicie plastyczne opisy odczuć ofiary brutalnego pobicia oraz żmudnego procesu powrotu do zdrowia - zarówno fizycznego, jak i psychicznego - wywołują w czytelniku silne emocje. Kim naprawdę jest Emma i dlaczego stała się celem ataku? Czy ktoś wróci, by dokończyć swoje dzieło? Krok po kroku towarzyszymy jej w odzyskiwaniu wspomnień, które okazują się bolesne, ale jednocześnie niezwykle fascynujące.

Tytuł sugeruje, że "Szpital" Leslie Wolfe może być thrillerem medycznym. I rzeczywiście fachowe opisy leczenia uszkodzeń mózgu oraz związanej z tym farmakoterapii częściowo to potwierdzają. To jednak tylko jeden z elementów. Przede wszystkim mamy tu do czynienia z naprawdę świetnym thrillerem psychologicznym, oferującym wgląd w umysły bohaterów oraz całą serię intrygujących i zaskakujących plot twistów.

W najnowszej powieści Leslie Wolfe znowu zaciąga czytelnika do przestrzeni, gdzie powietrze da się niemal przegryźć, a każdy krok wydaje się stawiany na chorych wątkach i półprawdach. Szpital działa jak klaustrofobiczna komora, w której fala emocji odbija się od ścian, wracając do bohaterów pod dziwnym kątem — mocniejsza i bardziej złowroga.

To thriller pisany dla tych, którzy lubią otwierać kolejne mentalne szufladki i składać fabularne puzzle w ciemności. Historia zaczyna się niewinnie, lecz od pierwszych stron czuć, że to tylko łagodny oddech przed gwałtownym podmuchem — cisza, która udaje spokój. Wolfe z właściwą sobie lekkością manipuluje wydarzeniami, tak by prowadzić czytelnika przez historię pozornie linearną, a jednak układającą się w rozrastającą się sieć powiązań. Jej styl — sugestywny, emocjonalny, subtelnie nerwowy — potrafi zaczepić się na dłużej w głowie.

W centrum znajduje się Emma, która budzi się ze śpiączki z pamięcią podziurawioną jak zużyta siatka. „Cała moja rzeczywistość to plątanina strzępów wspomnień, wątpliwości, założeń. I czarnych dziur w materii czasu, w którym zniknęła większa część mojej przeszłości.” Jej ciało odmawia współpracy, wzrok gaśnie, a pozostałe zmysły, dotąd nieśmiałe, zaczynają działać z nadgorliwą czujnością. Coś jest nie tak — Emma czuje to pod skórą, w rytmie własnego oddechu, w szeptach piętra szpitala, gdzie każdy uśmiech zdaje się maską.

Czy ludzie, którzy nad nią stoją, to opiekunowie, czy może ktoś w ich cieniu czeka, by dokończyć to, co zaczął? Czy mąż, który ją zdradził, jest również jej prześladowcą? Odpowiedzi ulatniają się niczym para z zimnej szyby, a każda postać — od pielęgniarki po najbliższą rodzinę — nosi w sobie pęknięcia, w których łatwo zgubić prawdę. Emma boi się sięgnąć do własnej pamięci: „Jestem zbyt przerażona, by otworzyć szufladę pamięci, która kryje to bolesne zdarzenie.”

Wolfe tworzy historię, która rezonuje jednocześnie jak thriller i jak powieść obyczajowa. Intensywność napięcia miesza się tu z intymnością odkrywania siebie na nowo. Towarzyszyłem Emmie w jej wzlotach, załamaniach i w momentach, gdy rzeczywistość zaczyna się rozklejać. Psychologiczna subtelność jest tu kluczem — autorka rozplata kolejne warstwy kobiecego lęku i determinacji, a jednocześnie zaprasza nas do gry w podejrzenia, w której każdy może być kimś innym, niż się wydaje. W końcu sama bohaterka przyznaje: „Nie mogę wierzyć niczemu, co podsuwa mi mój roztrzaskany umysł. Nie mogę ufać samej sobie.”

Szpital to historia gęsta jak mgła, z ukrytymi sygnałami rozsianymi między wersami. Kameralna przestrzeń szpitala działa jak duch współautor — ogranicza ruchy, zaostrza instynkty, zmusza do szukania światła w zakamarkach. Wolfe świetnie manewruje między faktami, podszeptami i śladami, które prowadzą czytelnika jak po ruchomej kładce — ostrożnie, z trzeszczeniem pod stopami, aż do finału podkręconego do czerwoności. To thriller, który nie tylko rozbudza ciekawość, ale też prowokuje do myślenia. Wyszedłem z tej historii trochę zmęczony napięciem, trochę oszołomiony, a przede wszystkim — w pełni zadowolony, że dałem się jej porwać.

Świetnie mi się ją czytało i bardzo szybko poszło. Druk jest średniej wielkości, a najbardziej pewne w treści jest to, że nic pewne nie jest:-) To pozycja z gatunku tych, gdzie mnożą się pytania, nawarstwiają, zostają przeciągane, dochodzą kolejne, nie zawsze takie jakie by się wydawało, że są i dopiero później wszystko po trochu zaczyna wskakiwać w swoje miejsce. Z tego też powodu jeśli ktoś jest mniej cierpliwy, to może się poczuć przetrzymany w treści. Mi się jednak wydawało, że o to właśnie chodziło, by wzbudzić ogromne napięcie niewiadomej, niepewności gęstej, gdzie każda osoba mogła być sprzymierzeńcem lub wrogiem jednocześnie.

Kobieta, która budzi się w szpitalu ma amnezję, więc coś jej świta, nieraz jakby na pamięć wie, że coś chce powiedzieć, ale nie potrafi o niczym zapewnić, gdyż nic nie pamięta. Wydaje jej się, że została napadnięta, ale równie dobrze mogło być zupełnie inaczej. Przebywając w szpitalu lekarz też nie mówi jej o wszystkim, więc nie wiemy co z czym się pokrywa i czy ma jakiś sens. Czasami niby ma powroty jakichś wydarzeń, ale lekarze nie są przekonani, czy pamięta właściwie to co mówi, czy to nie wytwór jej opuchniętego mózgu. Z braku widzenia kogokolwiek, bo obecnie nie widzi, też nie pojawiają się opisy sugerujące czyjeś zachowanie, czy mimikę, więc lawirujemy po takiej ścianie, gdzie nawet nie ma pewności, czy ona faktycznie już się wybudziła. Później nieco się rozwija z tymi sekrecikami, ale po nich dochodzą kolejne i kolejne, więc mamy poczucie, że jedziemy dwójką całe czterdzieści na godzinę:-) Następnie pozostaje do wyjaśnienia sprawa z jakiego powodu wygląda jak wygląda. Niby mamy podpowiedź od innej osoby w tekście z innym drukiem, ale nie tak łatwo jest od razu przypisać go do konkretnej osoby. Nawet nie mamy pojęcia, czy już jest bezpieczna, czy to dopiero początek:-)

Zdecydowanie polecam książkę wielbicielom thrillerów psychologicznych o zabarwieniu medycznym. Wiele wyjaśnień chorobowych czy uszkodzeń ciała jest tu profesjonalnie wyjaśnionych, więc zainteresowani medycznymi opisami spędzą tutaj miłe chwile, a ich przeciwnicy niezrozumiały monolog. Ja oczywiście należę do tych pierwszych:-) No cóż, pozostaje mi tylko mieć oko na kolejne książki autorki:-) Zdecydowanie polecam:-)

Wyobraź sobie, że budzisz się w kompletnej ciemności. Twoje ciało jest ciężkie jak z ołowiu, nie możesz poruszyć nawet palcem, a krzyk więźnie w gardle. Słyszysz głosy, czujesz zapachy i ten paraliżujący lęk, który wdziera się w każdą myśl. Właśnie w taką klaustrofobiczną pułapkę wrzuciła mnie Leslie Wolfe w książce „Szpital” - i dawno żadna lektura nie sprawiła, że czułam się aż tak osaczona.

To historia Emmy, ale przez całą książkę miałam wrażenie, że to moje serce bije w rytmie szpitalnej aparatury. Emma budzi się po wypadku niewidoma, częściowo sparaliżowana i pozbawiona wspomnień.

Uwięziona we własnym ciele, rozpoczyna najtrudniejszą walkę - o życie i o prawdę. Najbardziej poruszyła mnie jej wola przetrwania, ta cicha, uparta determinacja, która tli się mimo bezradności. Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje kobietę, która fizycznie jest bezbronna, ale psychicznie staje się niezwykle silna.

Czułam frustrację Emmy, gdy próbowała poskładać strzępy pamięci, i to lodowate przerażenie, gdy uświadamia sobie, że ktoś, kto chciał ją skrzywdzić, może wciąż być blisko. Szpital - miejsce, które powinno dawać poczucie bezpieczeństwa - zmienia się tu w sterylne więzienie, gdzie każdy szept personelu może oznaczać zarówno ratunek, jak i zagrożenie.

Nie jest to thriller pędzący od zwrotu do zwrotu. To duszna, kameralna opowieść psychologiczna, skupiona na emocjach, samotności i nieufności. Nawet jeśli zakończenie można przewidzieć wcześniej, nie odbiera to sile tej historii. Liczy się droga - emocjonalna huśtawka od bezradności po determinację. „Szpital” to książka o kruchości życia i sile, którą nosimy w sobie, nawet gdy wydaje się, że straciliśmy już wszystko. Idealna lektura, jeśli chcecie poczuć każdą myśl i każde drżenie serca bohaterki.