Pamiętnik mojej siostry

„Pamiętnik mojej siostry” to jeden z tych thrillerów, które zaczynają się od niewinnego odkrycia, a kończą na emocjonalnym trzęsieniu ziemi. Loreth Anne White umie pisać tak, że od pierwszych stron czujemy, że coś tu nie gra – w powietrzu wisi tajemnica, a każda postać zdaje się coś ukrywać.

Historia zaczyna się od odnalezienia ludzkich szczątków pod kaplicą w górach. To wydarzenie otwiera na nowo sprawę zaginięcia Annalise Jansen sprzed prawie 50 lat. Detektyw Jane Munro, prowadząca śledztwo, staje się naszym przewodnikiem po mrocznym świecie sekretów, kłamstw i winy. Wraz z nią odkrywamy, że dawne przyjaźnie potrafią skrywać najstraszniejsze prawdy, a przysięgi złożone w młodości mogą mieć fatalne konsekwencje.

White świetnie łączy wątki kryminalne z emocjonalną głębią – nie chodzi tu tylko o to, „kto zabił”, ale też o to, jak dawne traumy i decyzje potrafią zniszczyć życie wielu osób. Narracja jest nastrojowa, miejscami melancholijna, a górskie tło dodaje historii mrocznego, filmowego klimatu.

To książka idealna dla tych, którzy lubią thrillery z duszą – takie, w których napięcie buduje się powoli, ale konsekwentnie, aż do ostatniego, bolesnego odkrycia. „Pamiętnik mojej siostry” pokazuje, że przeszłość naprawdę nigdy nie zostaje pogrzebana na zawsze.

Tajemnice, sekrety, kłamstwa, niewyjaśnione sprawy, zaskakujące zwroty akcji i zawzięta pani detektyw, która nie spocznie dopóki nie pozna prawdy! To tylko część smaczków jakie możecie znaleźć w „Pamiętniku mojej siostry” Loreth Anne White. To już moje drugie spotkanie z twórczością autorki i powiem szczerze, że jestem zachwycona! No może na początku byłam trochę mniej rozentuzjazmowana, ale im dalej tym było coraz lepiej. Autorka, na samym wstępie, trochę poszalała z ilością głównych bohaterów, co na dzień dobry, wywołało w mojej głowie totalny misz masz i przez to ciężko mi było wkręcić się w fabułę. Miałam wrażenie, że czytam, ale w sumie nic nie wiem - kto, z kim, gdzie, co, dlaczego. Dopiero po czasie, zaczęłam kojarzyć danego bohatera z pełnioną przez niego „funkcją” w całej książce :P Dlatego też początkowo nie do końca byłam przekonana, co do tego, czy ta historia w ogóle mi się spodoba. Ale na szczęście gdzieś tak od połowy - przepadłam!

Podczas prac budowlanych, przy starej kapliczce, zostają wykopane ludzkie szczątki. Dowody znalezione przy zwłokach, pozwalają śledczym powiązać tę sprawę, ze sprawą zaginięcia nastolatki Annalise Jansen, które miało miejsce bodajże ze 40 albo 50 lat temu! ( wybaczcie jak się pomyliłam, pamięć do cyfr mam taka samą jak do dat historycznych - czyli żadną :P). No i jak to zwykle bywa, rozpoczyna się śledztwo - niczym CSI Kryminalne zagadki - w końcu będą analizować szczątki mające tyle lat! W międzyczasie sprawa wykopalisk trafia do telewizji i rozpoczyna się nerwówka dla osób, które mają związek z odnalezionymi zwłokami. I choć można by pomyśleć, że po tylu latach, nie ma mowy, żeby znaleźć sprawcę tejże zbrodni, to takie myślenie w dzisiejszych czasach może okazać się niezwykle mylne…nic nie pozostaje pogrzebane na zawsze, zawsze znajdzie się ktoś, kto coś widział, coś wie albo ma już dość życia w niepewności i tylko czeka, aż sprawa Annalise zostanie w końcu zamknięta, a winni zostaną ukarani..

Tak jak pisałam u góry, początek tej historii był mocno zagmatwany. Autorka przedstawia nam tyle perspektyw różnych bohaterów, że można czuć lekkie zagubienie w fabule. A żeby cokolwiek spamiętać, to też nie jest tak łatwo - bynajmniej dla mnie nie było. Ale nie poddawałam się i brnęłam w tę historię dalej. I nie żałuje, bo w pewnym momencie nie dało się od niej oderwać. Podobała mi się postać zawziętej pani komisarz, która tak mocno wzięła sobie tę sprawę do serca, że w żaden sposób nie dało się jej powstrzymać przed niczym! W sprawę Annalise Jansen zamieszana była grupa dawnych przyjaciół i to właśnie Ci bohaterowie mają tu swoje rozdziały, w których powolutku poznajmy ich historię i wydarzenia, które miały miejsce 50 lat temu. Autorka skutecznie wodzi nas za nos do tego stopnia, że każdy wydaje nam się podejrzany, a motyw zbrodni zmienia się przy każdym nowo czytanym rozdziale. Dlatego też nie ma tu tak łatwo, jeśli chodzi o odgadnięcie prawdziwych wydarzeń z tamtych lat. Różne zeznania, kombinowanie, zastraszanie - wszystko to powoduje, że tak naprawdę każdy mógł popełnić tę zbrodnie! Dodatkowym smaczkiem są tu oczywiście badania szczątków zwłok i to, co zostaje przy tym odkryte! No ludzie! Niektóre momenty bardzo mocno mnie zaskoczyły i z pewnościąś nauczyły nowych słów, których zapewne w prawdziwym życiu bym nie usłyszała :)

Całe śledztwo prowadzone jest bardzo dokładnie, wszystko opisane tak, że czyta się tę historię z zaciekawieniem i z zapartym tchem. Oczywiście nie braknie też momentów przyprawiających o irytację, jak np działania dziennikarki, goniącej za sensacją i ujawniającej informację, które tak naprawdę powinny być przekazane osobiście, a nie ujawniane całemu światu. No dziennikarze niestety czasami nie mają żadnych hamulców moralnych. I to właśnie autorka w idealny sposób tu ukazała! Każdy z bohaterów został bardzo dobrze wykreowany. Ich zachowania i emocje zostały tu bardzo dobrze ukazane i choć sympatią nie pałałam do żadnego powiązanego ze sprawą martwej nastolatki, to bawiłam się świetnie czytając jak bardzo trzęsą portkami na samą myśl, że ich sekrety ujrzą światło dziennie i ich życie będzie skończone.

Co do samego zakończenia. Szczęka mi opadła! I jak jedno wyjaśnienie było zbliżone do tego co podejrzewałam, tak drugie…. No ni cholery bym na to nie wpadła! No nie ma takiej opcji. Nawet w tym kierunku nie zmierzały moje myśli, podczas czytania tej książki..Zatkało mnie totalnie - tak to powiem. Także zakończenie jak najbadziej na plus! Zostałam pozytywnie zaskoczona i wywiedziona w pole, co sprawiło, że „Pamiętnik mojej siostry” - finalnie, podobał mi się jeszcze bardziej! Polecam Wam tę książkę ogromnie, a sama wyczekuje na kolejne perełki Loreth Anne White!

Nie ma nic przyjemniejszego niż w pełni angażujący thriller, gdy za oknem ciemno i ponuro. To podsyca klimat oraz wpływa na naszą wyobraźnię, tylko czy w przypadku prozy Loreth Anne White potrzebne są nam dodatkowe bodźce?

Oczywiście, one zawsze podbijają stawkę, ale twórczość autorki jest tak bogata w skrajne emocje, momenty zaskoczenia oraz inne atrakcje, że nie trzeba wiele, by w pełni delektować się lekturą. Za każdym razem White zaskakuje mnie czymś nowym, imponuje spostrzegawczością oraz buduje napięcie, które ze strony na stronę potęguje niewiedzę oraz kontroluje wszechobecny chaos. Tak misternie skonstruowany thriller czyta się z rosnącymi apetytem, ale jednocześnie, podświadomie, hamuje się bieg wydarzeń, by ta zabawa trwała jeszcze dłużej. To bowiem jedna z tych opowieści, która w odpowiednich momentach potrafi całkowicie wywrócić swój bieg wydarzeń.

Annalise Jansen wiele lat temu przepadła bez wieści. Dziś być może nastąpił przełom w tej zagadce, ponieważ pod górską kapliczką ktoś odnalazł ludzkie szczątki. Czy rodzina dziewczyny w końcu otrzyma wszystkie odpowiedzi? Niestety nie wszystko idzie tak, jakby każdy oczekiwał, ponieważ pewna grupa przyjaciół zaczyna mieć obawy, że ich dawna tajemnica w końcu wyjdzie na jaw. Wówczas dojdzie do tragedii i nic nie będzie już takie samo.

Fabuła pęka od dusznej atmosfery kłamstw utrzymywanych w tajemnicy. Buduje napięcie, podsuwa mylne tropy, zachęca nas do wyciągania własnych podejrzeń, które i tak nie pokryją się z pomysłem autorki (wybornie!). Jednak jest w tym wszystkim coś jeszcze, głębia, ogromna wiarygodność, indywidualizm jednostki, kreacja bohaterów z silnym odbiciem psychologicznym, co bardzo mocno angażuje nas w treść, zbliża do wybranych osób, pozwala z różnych perspektyw spojrzeć na podjęty temat. Ta opowieść bowiem to n ie tylko lawina napięć, sekretów i prób ucieczki od przeszłości, ale wielowarstwowa ludzka tragedia, która pociągnęła za sobą zaskakujące konsekwencje. Autorka po raz kolejny udowodniła, że potrafi łączyć motywy różnych gatunków w jedną całość, która trafia do serca i rozumu, i od której nie można się oderwać.

"Pamiętnik mojej siostry" to przejmujący obraz przeszłych wydarzeń, których echo słychać po dziś dzień. Powieść ekscytująca, pełna pułapek a także ponadczasowych treści, emocjonalny misz-masz, który zatrzymuje przy sobie na dłużej. Tutaj króluje mrok, głęboko skrywana prawda oraz ludzkie słabości tak dobrze znane nam z prawdziwego życia. Loreth Anne White niezawodnie składa na nasze dłonie powieść w pełni dopracowaną, dojrzałą oraz błyskotliwą, w której każdy ruch bohaterów wydaje się mieć podwójne znaczenie. Zdecydowanie polecam!

#pamiętnikmojejsiostry rozpoczyna mocna scena - podczas prac budowlanych pod kapliczką przy zboczu góry odnaleziono ludzkie szczątki. Mają prawdopodobnie kilkadziesiąt lat. Sprawa zostaje przydzielona Jane Munro z wydziału zabójstw.

Współpraca z koronerem i zespołem antropologów pozwala ustalić tożsamość ofiary. Podobał mi się szczegółowy opis poszczególnych etapów śledztwa, badań nad śladami biologicznymi, przyglądanie się elementom, które ujawniono przy ciele, przeszukiwanie dawnych akt.

Ponad 40 lat temu rodzice zgłosili zaginięcie nastolatki. W tym samym czasie zaginął też nieco starszy od niej chłopak, który udzielał dziewczynie korepetycji. Czy uciekli razem? Czy co bardziej prawdopodobne on zrobił jej krzywdę, a sam uciekł. Przyjaciele Annalise pamiętają szczegóły z tamtego weekend. Teraz muszą się spotkać, by na nowo zjednoczyć siły i trzymać się wersji którą opowiedzieli wtedy policji.

Uwielbiam gdy sprawy przybierają taki obrót, że każdy jest podejrzany. Wtedy mogę wspólnie ze śledczymi próbować rozwikłać zagadkę i wysnuć swoje teorie. A mamy się czemu przyglądać i co analizować, bo bieżące wydarzenia przeplatają się z retrospekcjami, wspomnieniami oraz najważniejszym: fragmentami tytułowego pamiętnika, które skutecznie podkręcają napięcie.

Oczywiście, że na spektakularne zwroty akcji można liczyć ;) takiego obrotu sprawy z pewnością byście się nie spodziewali.

Zagadka kryminalna to jedno. Ale autorka zwraca też uwagę na zaginięcia - statystyki są zatrważające. Rodziny czekają na jakąkolwiek informacje. A czekają nie raz latami. Oni nie mogą się pożegnać, nie mogą ruszyć z życiem do przodu, bo wciąż czekają. A to niszczy niekiedy całe rodziny i autorka świetnie to w tej powieści opisała.

Bardzo ciekawie poprowadzony jest też prywatny wątek Jane Munro, która sama zmaga się z traumą po zaginięciu bliskiej osoby. Ten element dodaje jej charakterowi głębi i sprawia, że emocje bohaterki są wyjątkowo wiarygodne, a przy okazji nie kładą się cieniem na jej zawodowe kompetencje. Liczę, że jej postać zostanie rozwinięta w kolejnej książce.

Tymczasem jeśli nie znacie jeszcze twórczości autorki to gorąco polecam :) możecie zacząć od tego tytułu :)

"Pamiętnik mojej siostry" to kolejny znakomity thriller psychologiczny autorstwa Loreth Anne White.

Pod starą górską kapliczką zostają odnalezione szczątki Annalise Jansen, dziewczyny zaginionej ponad czterdzieści lat temu. Śledztwem zajmuje się detektywka wydziału zabójstw Jane Munro, która aż nazbyt dobrze rozumie, czym jest niepewność i niewiedza dotycząca losu bliskiej osoby. Nic więc dziwnego, że na dawnych przyjaciół Annalise pada blady strach, gdy jej historia powraca na pierwsze strony gazet.

Choć powieść oferuje wciągającą, misternie ułożoną zagadkę kryminalną, to właśnie warstwa psychologiczna stanowi jej największą siłę. Bohaterowie są świetnie zarysowani - pełni lęków, słabości i błędów, które czynią ich wyjątkowo ludzkimi. Fabuła prowadzona jest z wielu perspektyw, z których wyłania się niejednoznaczny, intrygujący portret dziewczyny o kontrowersyjnym charakterze.

Autorka z ogromną empatią ukazuje dramat rodzin mierzących się z traumą zaginięcia bliskiej osoby, stanem określanym w psychologii jako utrata niejednoznaczna lub zawieszenie w smutku. Książka jest spójna, zwięzła i napisana niezwykle przystępnym stylem, dzięki czemu czyta się ją z rosnącym napięciem i zaangażowaniem.

Z niecierpliwością wypatruję kolejnej powieści Loreth Anne White, która po raz kolejny udowadnia, że doskonale potrafi łączyć kryminał z głęboką, poruszającą psychologią postaci.

„Pamiętnik mojej siostry” to książka, która potrafi wciągnąć od samego początku. Od razu wpadamy w wir wydarzeń.

Podczas przebudowy kapliczki odnaleziono ludzkie szczątki. Wszystko wskazuje, że należą do kobiety i być może jest nią Annalise Jansen, która zaginęła przed laty. Tymczasem grupa przyjaciół boi się, że ktoś złamie przysięgę złożoną przed 40 laty. Co takiego wydarzyło się w przeszłości?

Sprawą zajmuje się detektyw wydziału zabójstw, Jane Munro. Jest to osoba skuteczna w swoich działaniach, która doprowadza sprawę do końca. Zmaga się jednak ze swoją stratą. Przed paroma miesiącami zaginął jej ukochany. Jak poradzi sobie z tym śledztwem?

W książce tej nie znajdziemy brutalnych scen, rozlewu krwi i drastycznych scen. A pomimo to książka od początku do końca potrafi trzymać w napięciu. Osobiście wolę te, w których jest jednak nieco tej krwi i obrzydzenia, ale muszę przyznać, że „Pamiętnik mojej siostry” bardzo podobał mi się. Na szczęście nie jest on przegadany, a autorka skupia się na psychologicznym aspekcie.

Mamy tutaj mroczny klimat, żal po stracie, dziennikarkę szukającą rozgłosu i ślepe tropy. Wszystko to sprawia, że moje kolejne spotkanie z twórczością Loreth Anne White uznaje za udane.

W trakcie przebudowy kurortu narciarskiego, pod górską kapliczką zostają odnalezione kości, wszystko wskazuje na to, że są to kości młodej kobiety. Na miejsce zostaje skierowana detektyw Jane Munro, która została oddelegowana do wydziału „zimnych spraw”. Jane zmaga się z trudnościami związanymi z zaginięciem narzeczonego Matta Rossiego, a dodatkowo jest w ciąży.

Badania antropologiczne wskazują, że kości należą do zaginionej czterdzieści siedem lat temu Annalise Jansen. Gdy lokalna dziennikarka ujawnia sprawę w mediach, na przyjaciół zaginionej pada blady strach, że znowu pojawi się temat tzw. Szóstki z Shoreview. Szóstkę tworzyli Cara, Jill, Rocco, Mary, Claude oraz Bob. Wszyscy przyjaźnili się z Annalise i wszyscy byli przesłuchiwani w związku z jej zaginięciem. Szóstka związana przysięgą milczenia, teraz prowadząca wygodne życie, ma wiele do stracenia, zwłaszcza że każde z nich ma coś do ukrycia. Czy Jane Munro uda się wyjaśnić tajemnicę zbrodni sprzed lat i jakie szokujące fakty wyjdą na jaw?

„Pamiętnik mojej siostry” Loreth Anne White to dobrze skonstruowany kryminał z ciekawymi wątkami obyczajowymi.

Zacznę może od wątków obyczajowych, bo te mocno przykuły moją uwagę, zbudowały niesamowity klimat powieści i wprowadziły ciekawe plot twisty.

Na pierwszy plan wybija się wątek zaginięcia i tego co dzieje się z bliskimi tych, którzy zaginęli:

„Wszyscy po prostu potrzebujemy jakiegoś zamknięcia. Albo możliwości należytego przeżywania żałoby, albo ich powrotu do domu.” To właśnie ta niepewność i brak zamknięcia, jakiekolwiek by ono nie było, dręczy tych, którzy zostali. Matka Annalise zachowała jej pokój, nieruszony od ponad czterdziestu lat, sanktuarium w domu, jej cała uwaga skierowała się na zaginioną córkę, tak że ledwo zauważała drugą, młodszą córkę. Jane cały czas myśli o zaginionym narzeczonym i porównuje swoją sytuację z sytuacją rodziny Annalise. Jest jeszcze sprawa zaginionego Darryla, który był podejrzewany o zabicie dziewczyny i którego rodzina musiała żyć z piętnem, że jest mordercą.

Drugim wątkiem, który się pojawia to integracja imigrantów ze społeczeństwem. Choć nie jest to bardzo istotny wątek, to jest ciekawie poprowadzony.

Pojawia się również wątek problemów zdrowotnych jak np. demencja i problemów z tą chorobą związanych. Najbardziej wstrząsnął mną wątek pedo*ili, którego się nie spodziewałam. White po raz kolejny udowodniła, że jest mistrzynią plot twistów.

Sam wątek kryminalny, czyli śledztwo dotyczące zaginięcia/morderstwa sprzed lat został ciekawie. Otrzymujemy widok nie tylko na śledztwo prowadzone przez detektyw Munro i jej zespół, ale również na zachowanie członków Szóstki z Shoreview. Autorka serwuje również retrospekcje i maleńki wgląd w tytułowy pamiętnik siostry, czyli Annalise.

Czytelnik otrzymuje rozsypane puzzle, które mozolnie musi złożyć, a gdy już wydaje się, że wszystko jest jasne i wystarczy dopasować kilka ostatnich elementów, obraz całkowicie się zmienia.

Muszę przyznać, że uwielbiam takie zabiegi, gdy autor(ka) zaskakuje nieoczywistym rozwiązaniem kryminalnej zagadki i gdy robi to w taki sposób, że wprowadzenie dodatkowego elementu, wciąż ma sens.

„Pamiętnik mojej siostry” to moje drugie spotkanie z twórczością Loreth Anne White, pierwszym był „Dziennik pokojówki”. Obie powieści okazały się niebanalnymi kryminałami, z oryginalnymi zakończeniami. Będę musiała poznać pozostała powieści autorki, bo polubiłam się z jej stylem.

„Pamiętnik mojej siostry” z czystym sumieniem mogę polecić wielbicielom kryminałów z dobrym tłem obyczajowym i z dobrze wykreowanymi bohaterami.

Wystrugałam z ziemniaka medal uznania dla tej książki, więc wręcz muszę pochwalić: wciągającą fabułę, liczne zwroty akcji, stopniowanie napięcia, intrygujące połączenie przeszłości i teraźniejszości, oraz ciekawie wykreowanych bohaterów. Od tej książki trudno się oderwać, a zakończenie jest zaskakujące i emocjonalne, budzi poczucie niesprawiedliwości i smutek, idealnie skrojone do tej fabuły.

Owszem, początek długo się rozkręcał i były momenty, w których można się było pogubić na chwilę. Wiele wątków i perspektyw może sprawić, że trzeba się na początku mocniej skupić, ale historia jest świetnie złożona i nagradza czytelnika – im dalej, tym mocniej cieszy, a nawet zachwyca, czytanie jej. Dodatkowo pozwala czytelnikowi na wgląd w motywacje, emocje i konflikty każdej z osób, daje wielowymiarowy obraz sytuacji.

Ach, no długo trzeba czekać na to, by tytułowy pamiętnik zagrał swoją rolę... Nawet nie drugoplanową ;)

Podsumowując, to lektura polecana dla fanów thrillerów z tajemnicą sprzed lat, skupiających się na wpływie przeszłości na teraźniejszość, niekończącego się smutku z powodu zaginięcia bliskiej osoby i braku możliwości przeżycia do końca żałoby i zamknięcia tragicznego rozdziału życia.

Jak daleko można się posunąć, by chronić siebie, bliskich i własną reputację? Sprawdźcie!

W górach odnalezione zostają kości zaginionej lata temu nastolatki, co sprawia, że grupa jej dawnych przyjaciół zmuszona zostaje zmierzyć się z tajemnicami przeszłości. Detektyw Jane Munro krok po kroku odsłania prawdę, którą ktoś za wszelką cenę stara się ukryć.

"Pamiętnik mojej siostry" to historia o ludziach zmagających się z konsekwencjami dawnych decyzji, o sekretach, które nie dają o sobie zapomnieć, choć minęło już naprawdę wiele lat. Porusza tematy winy, milczenia, lojalności oraz strachu przed ujawnieniem prawdy. Książka wciąga powoli, ale skutecznie. Autorka ponownie pokazuje, że potrafi budować napięcie, krok po kroku odsłaniając kolejne tajemnice bohaterów i stopniowo odkrywając motywacje, które prowadzą do dramatycznych konsekwencji. Szczególnie zaintrygowała mnie prywatna sprawa naszej detektyw Jane, która przez całą lekturę towarzyszyła mi w tle, sprawiając, że jej osobiste problemy były niemal tak samo ciekawe jak główny wątek kryminalny. Szczególnie fascynujące było obserwowanie, jak jej prywatność wpływa na sposób prowadzenia śledztwa. Cały czas podczas czytania miałam je z tyłu głowy i zastanawiałam się, czy jej zawodowe obowiązki uda pogodzić się z własnymi lękami i dylematami. Dzięki właśnie temu wątkowi Jane stała się dla mnie bohaterką wyjątkową, pełną głębi i autentyczności. Była nie tylko zdeterminowaną detektyw, ale przede wszystkim człowiekiem zmagającym się z własnymi emocjami i wątpliwościami. Czułam napięcie nie tylko wobec kryminalnej zagadki, ale również jej osobistych zmagań i mam nadzieję, że autorka jeszcze do niej powróci. Podobał mi się również sposób w jaki Loreth prowadzi narrację, stopniowo odsłania kolejne tajemnicę i pozwala czytelnikowi na samodzielne układanie w głowie motywacji i kto za tym wszystkim tak naprawdę stoi. Relację dawnych przyjaciół zaginionej nastolatki są napięte oraz skomplikowane, było wyraźnie widać, że każde z nich miało coś na sumieniu i obawiali się, że prawda w końcu wyjdzie na jaw. Niestety książka ma także swoje minusy. Tempo akcji chwilami zwalnia, w szczególności, gdy bohaterowie wspominają przeszłość i przez to miałam przez moment wrażenia, że historia się ciągnie. Niektóre postacie poboczne mogłyby być lepiej rozwinięte, a prywatny wątek Jane pozostawił we mnie niedosyt, chciałabym zobaczyć jak naprawdę potoczą się jej dalsze losy. Zakończenie natomiast było dla mnie sporym zaskoczeniem, kompletnie nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy, zostało to rozegrane po mistrzowsku. Mimo drobnych niedociągnięć naprawdę polecam ten tytuł ❤️‍🔥

𝑃𝑎𝑚𝑖ę𝑡𝑛𝑖𝑘 𝑚𝑜𝑗𝑒𝑗 𝑠𝑖𝑜𝑠𝑡𝑟𝑦 Loreth Anne White okazał się dla mnie prawdziwym testem cierpliwości. Dawno nie zmagałam się z książką, która tak bardzo mnie zmęczyła, i to autorstwa bestsellerowej pisarki mającej w Polsce wielu fanów. Oczekiwałam znakomitego kryminału, a dostałam powieść rozwlekłą, w której postaci i wydarzenia powtarzają się do znudzenia, akcja ciągnie się na siłę, a niektórzy bohaterowie wydają się całkowicie zbędni. Przebrnięcie przez połowę książki wymagało ode mnie ogromnego samozaparcia, bo choć były momenty, które powinny mnie wciągnąć, niestety tego nie zrobiły. Gdyby autorka skróciła fabułę i dodała więcej zaskoczeń, być może nie ziewałabym w trakcie lektury. Nie bardzo też wiem, do jakiego gatunku literackiego zaliczyć 𝑃𝑎𝑚𝑖ę𝑡𝑛𝑖𝑘 𝑚𝑜𝑗𝑒𝑗 𝑠𝑖𝑜𝑠𝑡𝑟𝑦, bo to ani kryminał, ani thriller, ani typowa powieść obyczajowa, tylko coś pomiędzy, „ni pies, ni wydra” A tytułowy pamiętnik? Pojawił się chyba zaledwie trzy razy. Do tej książki znacznie lepiej pasowałby angielski tytuł „𝑇ℎ𝑒 𝑈𝑛𝑞𝑢𝑖𝑒𝑡 𝐵𝑜𝑛𝑒𝑠”, czyli w wolnym tłumaczeniu „𝑁𝑖𝑒𝑠𝑝𝑜𝑘𝑜𝑗𝑛𝑒 𝑘𝑜ś𝑐𝑖”, bo to właśnie on lepiej oddaje istotę tej historii. Wolałabym pochwalić tę książkę, naprawdę, bo pisanie takich recenzji nigdy nie przychodzi mi łatwo i zawsze robię to z pewnym bólem serca, ale szczerość jest dla mnie najważniejsza.

Książka sprawia wrażenie przekombinowanej, topornie napisanej i rozwlekłej. Gdyby została skrócona choćby o jedną trzecią, zyskałaby tempo i stałaby się znacznie bardziej wciągająca. W obecnej formie trudno mi ją będzie zapamiętać, a gdyby fabuła była krótsza, bardziej dynamiczna, mogłaby naprawdę mnie zainteresować. Niestety dla mnie pozostaje jedynie jedną z wielu powieści na przeciętnym poziomie.