Anubis. Igor Brudny. Tom 7

Mam problem z tą książką, bo kocham P.Piotrowskiego i Brudnego. Tym razem jednak sprawa kryminalna toczyła się jakby obok miłosnej "dramy" Igora, Julki i ..."tej trzeciej".

TAKIEJ JULKI NIE LUBIĘ! Rozchwiana, nieprzewidywalna, agresywna, a przy tym "obrażalska" - nie wyjaśnia wątpliwości tylko się dąsa i miota. To nie jest Julka! Prawdziwa Julka mocno stoi na nogach, jest rzeczowa, pewna siebie, skrupulatna w dążeniu do prawdy, racjonalna, mądra i opiera się wyłącznie na dowodach.

"Ta trzecia" to kompletna porażka - wymyśliła sobie coś i prowadziła wojnę podjazdową kłamstwem, manipulacją. Nie polubiłam jej od początku, trochę plastikowa postać, jednowymiarowa, irytująca. Może taki był pomysł Autora?

Igor ... jak nie on! Prawdziwy Igor nie tkwiłby bezradnie w konflikcie dwóch kobiet!

Sprawa kryminalna miała być atrakcyjna, bo w części dzieje się w Egipcie. Mnie jednak jakoś nie porwała, a zakończenie jest w dużej części przewidywalne.

Książka kończy się otwarciem nowej sprawy i poważnym kryzysem uczuciowym. Nie wiadomo co dalej ze związkiem Igora i Julki.

Nie jestem do końca obiektywna, bo przeczytałam wszystko P.Piotrowskiego i następnych części nie odpuszczę. 6/10 gwiazdek za - jak zwykle fantastyczny język, wyrazisty klimat miejsc i czasu i po prostu dlatego, że to Piotrowski! Mam nadzieję, że śledztwo w cieniu rozterek sercowych to tylko jeden incydent, który się nie powtórzy.

Gdy pięć lat temu w Zielonej Górze znaleziono zmumifikowane zwłoki, nikt nie sądził, że wkrótce w egipskim kurorcie odnajdzie się kolejne takie ciało i zrobi się z tego międzynarodowe śledztwo. Do Hurghady jedzie nadkomisarz Brudny w towarzystwie (błe!) młodszej aspirantki Jagny Witos. Co z tego wyniknie?

Cykl z Igorem Brudnym przeczytałam jak w amoku, w kilka tygodni pochłaniając sześć tomów. Na siódmy czekałam niecierpliwie i jednocześnie bałam się, że „Anubis” nie sprosta poziomowi poprzednich. Na szczęście nic takiego się nie stało i ostatecznie uważam, że jest to jeden z lepszych, jeśli nie najlepszy tom cyklu. Początkowo nie mogłam złapać czytelniczego rytmu, bo wpadłam w przepychanki między dwiema paniami, z których jedna doprowadzała mnie do szału, i jako że trochę mnie to zniechęcało i nie pozwalało mi pogodzić się z pewnymi rzeczami, zrobiłam coś, czego nie robię nigdy: udałam się na koniec powieści i przeczytałam Podziękowania od autora, z których zrozumiałam ideę tegoż wątku. I wtedy stała się magia: wszystko nabrało sensu, uporządkowało się, i czytanie stało się totalną przyjemnością.

Intryga kryminalna skupia się na sprawie zmumifikowanych zwłok i powiązań między ofiarami. Śledczy długo nie mogą znaleźć właściwych powiązań między wątkami sprawy, a nawet odnoszą wrażenie, że śledztwo jest sabotowane. Puzzle tej śmiercionośnej układanki ułożą się dopiero wtedy, kiedy Brudny odrzuci na bok kłębiące się w nim emocje, zacznie myśleć głową i uwierzy, że to co, Julii Zawadzkiej podpowiada intuicja, to szczera prawda, a nie rojenia zazdrosnej histeryczki. Ja od razu czułam, że coś jest na rzeczy, ale ostateczny finał i tak mnie zaskoczył, bo postawiłam wszystko na TĘ osobę…

Wątek egipski bardzo przypadł mi do gustu, szczególnie że odsłania mechanizmy społeczne panujące w tym kraju. Piotrowskiemu udało się oddać realia obyczajowo-kulturowe i stworzyć tropikalny klimat opowieści. W kontrze do tego postawił Zieloną Górę, która przy Hurghadzie wypada blado i szaro. Ale w ZG byłam, a w Hurghadzie nie, i się nie wybieram, bo nie znoszę krajów arabskich :))

Mam nadzieję na kolejne spotkanie z Brudnym i Julką, bo „Anubis” wszystko skomplikował.

Na koniec powiem, że powieść dostarczyła mi całej gamy emocji, często sprzecznych, a że ja co do zasady nie lubię kobiecych bohaterek, to w wielu momentach sama miałam ochotę popełnić zbrodnię niedoskonałą :)))

Mamy tu powiew wakacyjnego wiatru wprost z Egiptu. Co łączy Egipt z polską policją? Ofiary z Hurghady i Zielonej Góry zostały zmumifikowane i wiele cech zbrodni jest ze sobą zbieżnych. Po wydarzeniach w Bieszczadach Julka zostaje na miejscu, a do Egiptu Brudny leci z młodą aspirant Jagną Witos. Dodajmy - bardzo atrakcyjną policjantką, która wydaje się bystra, ale szybko bierze Igora na celownik, co doprowadza Julkę do szału. Co wyniknie z tego miłosnego zamętu w obliczu poszukiwania mordercy?

Cieszę się, że ta część trafiła w moje ręce w wakacje, bo przywołała wspomnienia, związane z wieloma wyjazdami do Egiptu. Przyznam jednak, że Julka i Igor mniej przypominali mi siebie z poprzednich tomów. Mam wrażenie, że wątek obyczajowy nieco przyćmił w Anubisie sprawę kryminalną, która notabene była bardzo interesująca i chętnie to na niej bardziej bym się skupiła, niż na miłosnych perturbacjach bohaterów i zajadłym konflikcie dwóch pań. Samo śledztwo - kluczenie po omacku, szukanie powiązań, ślepe zaułki - bardzo mi się podobało i kolejny raz dałam się zaskoczyć rozwiązaniem zagadki. Nie jest to moja ulubiona część, ale cieszę się, że to nie koniec cyklu, bo nie widzę innej możliwości jak tylko czekać z niecierpliwością na kontynuację.

Romuald Czarnecki dostaje zadanie rozpracowania sprawy sprzed pięciu lat. Modus operandi sprawcy powiązano z ofiarą znalezioną miesiąc wcześniej w Hurgadzie. Sprawę powierza Igorowi Brudnemu. Jako, że Julka wciąż jest na zwolnieniu partnerem Brudnego zostaje Jagna Witos. Młoda, ponętna aspirantka obyta z egipską kulturą. Oboje wyjeżdżają do Hurgady badać trop. Julka nie jest z tego powodu szczęśliwa...

Czy zbrodnie popełnił ten sam człowiek? Co ma z tym wspólnego Anubis i staroegipskie symbole?

Och, Panie Przemysławie! Co to było!? Kolejna część przygód Brudnego jest bardzo emocjonalna i dynamiczna. Zupełnie inny klimat i sceneria niż w "Smolarzu". Zagadki, imigranci i historia egipskich kurortów dodają smaczku i pięknie łączą w całość różne elementy układanki. To było ciekawe i nieźle zakręcone.

Mam jednak wrażenie, że w tym tomie śledztwo to jedynie tło wydarzeń dla wątków obyczajowych... Główną rolę w powieści odgrywa trójkat pomiędzy Brudnym, Julką i Jagną, który ugniata, uwiera i wzbudza skrajne emocje.

Cenię autora za taką różnorodność w serii i chyba rozumiem zamiar, ale prosiłabym o więcej kryminału w kryminale. Wiecej dobrej policyjnej roboty. Tego mrocznego klimatu, który serwowały nam poprzednie powieści.

Serię z Brudnym nieziennie polecam.

Czekam z niecierpliwością na kolejny tom, który już niebawem!

Witam moi drodzy w sobotni wieczór. Dziś przychodzę do Was z siódmą częścią cyklu o Igorze Brudnym i przyznam szczerze trochę się rozczarowałam ale tylko trochę. Po lekturze Smolarza miałam wysokie oczekiwania co do kolejne książki autora, spodziewałam się trzęsienia ziemi a dostałam lekkie drżenie. Mało akcji i dynamiki jaką charakteryzowała się poprzednia część, tutaj dostaliśmy monotonną historię zazdrości Julki o Igora. Zabrakło mi tutaj tego pazura którego nie brakowało w poprzednich książkach. Mam jednak cichą nadzieję, że autor nie zostawi nas długo w niepewności i już niebawem przekonamy się jak długo Igor może wytrzymać bez Julki.