Kat Gaudiego

Polscy wydawcy w ostatnich latach zainteresowali się hiszpańskimi kryminałami. Na fali tej popularności w końcu trafiła do nas powieść z roku 2012 pt. “Kat Gaudiego”, która jest pierwszym tomem serii Morderstwa w Barcelonie autorstwa Aro Sáinz de la Maza z dostępną już teraz ekranizacją na Netflixie (pod tytułem “Miasto cieni”). Gatunkowo to kryminał noir, czyli zbrodnie są brutalne, miasto mroczne, a śledczy z prywatnymi problemami… Dialogi podszyte szczyptą ironii, nie brakuje też i niewielkiego wątku romantycznego. Jest jednak coś, co dobrze tę powieść na tle innych wyróżnia - to tytułowe dzieła Gaudiego, architekta, który stworzył nie tylko budynki, ale i parki, a nawet latarnie, które do teraz są wielką chlubą Barcelony. Zresztą samo miasto jest w tej powieści bardzo ważne - nie tylko zwiedzamy jest pod kątem architektonicznym, ale i społecznym, i historycznym, co sprawia, że fikcyjna intryga jest dobrze osadzona w hiszpańskiej rzeczywistości. Sama zagadka jest rozbudowana (w końcu książka liczy ponad 600 stron) i toczy się rytmem przypominającym sinusoidę - raz szybka akcja wciąga tak, że trudno książkę odłożyć, by po chwili pojawiły się wyciszające opisy i prywatne rozważania postaci, które balansują na granicy realności i snu. Pojawiają się też i brutalne opisy związane z poczynaniami mordercy, czasami tak dosadne, że trudno się o tym czyta. Zagadka finalnie okazuje się satysfakcjonująca, jest przemyślana, dobrze podana i ma naprawdę solidne uzasadnienie. To dobry start w nową serię, na kontynuację której mam nadzieję, nie będziemy musieli długo czekać!

Pamiętacie książkę bez tytułu i okładki? Oto ona w całej okazałości! ,,Kat Gaudiego" wydawnictwa @wydawnictwosqn Książka o dość prostej okładce i obszerna w strony.

Ta oszczędna i dość chłodna okładka nie przygotowała mnie na to, co zastanę w środku. To kryminał, który nie prowadzi prostą ścieżką od zbrodni do rozwiązania i kary, ale zmusza do uważnego czytania i ,,zabawy" w domysły. Główny bohater, Milo Malart, to postać bardzo ludzka, stąd może budząca wiele emocji. To nie superbohater, ale dobry śledczy, co wynika nie tylko z jego zaangażowania i doświadczenia, ale też z tego ,,czegoś". Czy jest to intuicja, przeczucie, wizja, czy umiejętność wczucia się w rolę oprawcy? Nie wiem, wiem jednak, że jest w tej postaci coś, co nadaje jej bardzo ludzkie cechy. Lęki, słabości, zmęczenie otaczającą rzeczywiścią, ale co istotne, umiejętność podniesienia się po każdym upadku.

Bardzo polubiłam też postać sędzi Susany Cabot. Mimo, że to postać raczej drugoplanowa, to jej wiara w Milo i jego zdolności jest godna podziwu. Staje się oparciem, którego bohater bardzo potrzebuje, borykając się nie tylko z rozwiązaniem sprawy, ale i prywatnymi problemami.

Mocnym punktem powieści jest miejsce akcji - Barcelona. W niektórych recenzjach pojawia się opinia, że jest jednym z bohaterów. Na pewno stanowi mocne i wyraziste tło tej powieści. Nigdy tam nie byłam, a jednak za sprawą Autora mogłam odbyć tę podróż, pełną historii, symboliki i znaczeń. Podkreślana jest także, moim zdaniem, dwuwymiarowość tego miasta. Z jednej strony to tętniące turystycznym życiem miejsce - z drugiej potrafi mieć mroczne oblicze.

Czy lubię hiszpańskie kryminaly? Teraz już wiem, że tak. To książka wymagająca i nieoczywista, która zostawia wiele miejsca na poznanie, myślenie i interpretację. Poruszająca wiele tematów i problemów społecznych. Rasowa. Solidna. Uświadamiająca, że poza samą intrygą może być coś jeszcze, coś o wiele bardziej złożonego. Nakazująca pochylić się nad pojęciem winy, kary, zemsty. Pozostaję pod wielkim wrażeniem i czekam... na więcej.

Bierzecie udział w akcjach typu "czytanie książki w ciemno znając tylko gatunek" lub "zgadnij tytuł czytanej książki"? Wydawnictwo SQN przy tej premierze wysyłało do recenzentów tekst w formie białej okładki z miejscem na umieszczenie tytułu. Zadaniem było zgadnięcie cóż to może być wiedząc jedynie, że będzie to coś kryminalnego... świetna zabawa, prawda?

W ten sposób można było dać się zaskoczyć fabule nie znając absolutnie żadnych szczegółów, nie mając nawet zdania opisu. Dla mnie to super sprawa, bo często biorę do ręki powieść tylko dlatego, że spodobała mi się okładka, ale tutaj nawet tego nie miałam. Czy się domyśliłam tytułu? Tak, po kilku pierwszych rozdziałach i głównie dlatego, że pojawiło się pewne nazwisko. Znałam je już wcześniej, z różnych opisów, zagranicznych polecajek, ale blokował mnie język przed poznaniem tej historii. Dlatego jak tylko zobaczyłam, że to właśnie TO, niemal się zachłysnęłam, że w końcu zostanie wydana u nas!

"Kat Gaudiego" to historia skrywająca w sobie zło. Czyste, precyzyjne, artystyczne. Wyobraźcie sobie, że na fasadzie znanego w Barcelonie budynku zawisa ciało. I to ciało płonie. Do tego pojawia się nagranie, które jasno sugeruje, że sprawca w ogóle nie obawia się kamer, policji, zdemaskowania. Typowy morderca z ego potężniejszym niż może je udźwignąć? Być może, ale planuje starannie, nie zostawia po sobie żadnych śladów i można odnieść wrażenie, że jest niewidzialny stojąc pod samą latarnią, a pod nią przecież najciemniej.

Po drugiej stronie barykady mamy inspektora Malarta. To taka typowa postać człowieka z intuicją, chcącego złapać sprawcę, mającego dość mroczną przeszłość i zasady, brzydko mówiąc, w [motyla nóżka]. To nie pierwszy taki człowiek i zapewne nie ostatni w takiej roli. Jest irytujący, powoduje grymas na twarzy czytelnika dosłownie co chwilę, ale przy tym jest piekielnie skuteczny. Tym razem jednak nie działa sam, a z profilerką i ta postać z kolei nieco łagodzi niechęć do głównego bohatera.

To taki klasyczny kryminał, gdzie mamy na dzień dobry zbrodnię i po kawałeczku układamy wraz z bohaterami puzzle by po drodze jeszcze nie raz się zdziwić i iść w zupełnie innym kierunku. Jest też dość brutalnie i od strony śledztwa faktycznie autor rozegrał wszystko bardzo dobrze, zaskakująco i z pomysłem.

Jednak relacja bohaterów już niekoniecznie się udała. Jak by autor założył, że musi coś takiego się pojawić, bo czytelnik powinien nieco poznać bohaterów, zobaczyć ich nie tylko od strony zawodowej i zapałać jakimikolwiek uczuciami do nich (niekoniecznie pozytywnymi). Mam wrażenie, że to była ta trudniejsza część pod względem tworzenia całości historii.

Całość jest świetna. Nieco przegadana, bo jak na taką ilość stron można poczuć, że momentami się akcja ciągnie i wyczekuje się jakiegoś spektakularnego zwrotu akcji, ale ma to swój urok. A na deser Barcelona! Aż chciałoby się pojechać i pozwiedzać ścieżkami bohaterów!

Podsumowując, bardzo dobry kryminał, z pomysłem i to początek serii, więc jest na co czekać!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem SQN.

„Kat Gaudiego” powieść kryminalna, która otwiera cykl Morderstwa w Barcelonie. Łączy klasyczną zagadkę kryminalną z mocnym klimatem noir, psychologiczną głębią postaci oraz bogatym tłem miasta.

Na fasadzie budynku zawisa płonące ciało mężczyzny. Wszystko wskazuje na starannie zaplanowaną zbrodnie - bez śladów, ale za to z nagraniem. Do śledztwa dołącza Milo, ma on ostatnią szansę by odbudować swoją reputację.

Akcja rozgrywa się w Barcelonie, czytelnik podąża przez miasto śladami bohaterów oraz znanych dzieł Gaudiego, gdzie znaczna część miasta staje się sceną zbrodni. Brutalne i symboliczne morderstwo daje początek śledztwu, a z każdym kolejnym aktem zbrodni czujemy się coraz bardziej zaintrygowani, a także poruszeni faktami odkrytymi w toku śledztwa. Główni bohaterzy od razu przypadli mi do gustu, autor stworzył fajny i zgrany duet. Inspektor Milo to doświadczony śledczy, który ma za sobą traumatyczne wydarzenie, kładzie się ono cieniem na jego relacjach rodzinnych jak i własnym samopoczuciu. Często balansujący na granicy intuicji i procedur, jednak potrafi łączyć fakty oraz wychwytuje szczegóły, które innym umykają. Towarzyszy mu profilerka Rebeka, która analizuje motywacje i psychikę sprawcy. Zagadka kryminalna poprowadzona doskonale, autor z wyczuciem potrafi budować aurę napięcia i tajemnicy, z zaskakującymi zwrotami akcji. Samo śledztwo jest dokładnie tak jak lubię, po nitce do kłębka, wielowątkowe i pełne makabrycznych zbrodni oraz dramatycznej pogoni za sprawcą. Intrygowały mnie wydarzenia z przeszłości bohatera i świetnie zostało to wplecione do trwającego śledztwa. Wszystko ze sobą doskonale współgra i spaja się w całość. Powieść ma mroczny, intensywny klimat, mocno osadzony w Barcelonie, gdzie miasto staje się pełnoprawnym bohaterem wydarzeń. Pełne kontrastów, piękna, ale i też ukrytej przemocy.

„Kat Gaudiego” to pełnokrwisty kryminał, z precyzyjną intrygą, gęstą atmosferą, solidnym dochodzeniem, bohaterem balansującym na krawędzi, psychologią postaci oraz refleksją nad naturą zła i społeczeństwa, gdzie ofiara staje się katem, polecam ❤️

"Kat Gaudiego" Aro Sainza de La Mazy otwiera cykl Morderstwa w Barcelonie, którego ekranizacja dostępna jest na Netflixie pod tytułem "Miasto cieni" (2025).

W samym sercu Barcelony, na jednym z budynków zaprojektowanych przez Gaudiego, ktoś wiesza, a następnie podpala człowieka. To brutalne i symboliczne morderstwo staje się początkiem śledztwa prowadzonego przez inspektora Milo Malarta, któremu pomaga profilerka Rebeka Mercader.

Malart to bohater doświadczony przez życie, jeden z najlepszych śledczych w kraju - choć jeśli chodzi o relacje międzyludzkie, można by mu wiele zarzucić. Jest szorstki, zamknięty w sobie i daleki od ideału, ale właśnie ta niejednoznaczność czyni go tak interesującą postacią.

Równie ważnym bohaterem powieści staje się samo miasto. Barcelona pulsuje na kartach książki: zachwyca architekturą, męczy tłumami turystów, żyje piłką nożną, topi się w nieznośnym upale. Nad tym wszystkim unosi się widmo nieuchwytnego i precyzyjnego sprawcy, który chce zniszczyć wizerunek Barcelony w oczach reszty świata. Dlaczego? Odpowiedź nie jest oczywista - i właśnie to wciąga najbardziej.

To kryminał niemal kompletny: skrupulatnie poprowadzone, fascynujące dochodzenie, mroczny klimat i precyzyjnie skonstruowana intryga sprawiają, że od książki trudno się oderwać.