Złoty krąg

Bardzo wciągająca. Nie ma długich opisów co powoduje że czyta się lekko.

Polecam.

Uważam, że w kryminałach jest wiele interesujących motywów, jednym z ciekawszych, nadających intrygujący klimat jest małomiasteczkowość. Wszyscy wszystkich znają, wiedza więcej niż władze, niż ktokolwiek. Znają każdego grzechy, czasami wydaje się, że następny krok i problemy, które ze sobą nosi. Świat spokojny jedynie pozornie, gdzie wszyscy się znają, ale każdy coś ukrywa. Taki hermetyczny obszar daje autorowi ogromne możliwości, śledztwo komplikuje sieć relacji, przeszłe konflikty wracają w najmniej oczekiwanych momentach, a milczenie mieszkańców staje się barierą trudniejszą do przełamania niż sama zagadka zbrodni. „Złoty krąg” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Małgorzaty Sobieszańskiej, byłam zaintrygowana i zaciekawiona poznaniem nowych bohaterów.

Głównymi bohaterami książki autorstwa Małgorzaty Sobieszańskiej pod tytułem „Złoty krąg” są Aneta Dragon i January Kostrzewa, para warszawskich policjantów, których losy splatają się w trakcie śledztwa w małomiasteczkowej społeczności Nieporętu, położonej nad Zalewem Zegrzyńskim. January to tradycjonalista, oddany mąż i ojciec, człowiek mocno przywiązany do zasad, natomiast Aneta to pewna siebie, niezależna singielka, która żyje według własnych reguł i nie boi się łamać konwenansów. Ich początkowa niechęć i różnice światopoglądowe będą musiały ustąpić przed koniecznością współpracy w sprawie zagadkowego morderstwa. W lesie zostają znalezione zwłoki mężczyzny, który przez lata żył na marginesie społeczności, nie wyrządzając nikomu krzywdy, jednak jego brutalna śmierć wywołuje falę niepokoju wśród mieszkańców. Na pomoc przydzielona zostaje im również miejscowa policjantka Magda, która dzięki znajomości lokalnych układów i mieszkańców staje się kluczową postacią w dochodzeniu. Człowiek, który przez lata żył na uboczu, nie wyrządzając nikomu krzywdy. Jego śmierć budzi wiele pytań, czy był przypadkową ofiarą, czy ktoś od dawna knuł przeciwko niemu? Czy ktoś taki mógł się komuś narazić?

„Złoty krąg” to książka, która ciekawie dobrała do siebie głównych bohaterów. Ich charakterystyka wydaje się do siebie w ogóle nie pasować, a jednak ukazuje, że odkładając wszystkie różnice na bok udaje się coś osiągnąć. Dużą przyjemność sprawiło mi obserwowanie współpracy Anety Dragon i January’ego Kostrzewy. Ich różnice charakterów,on tradycjonalista, ona niezależna, pewna siebie kobieta, początkowo prowokują napięcia i drobne starcia, ale stopniowo okazuje się, że razem mogą więcej. Magda, miejscowa policjantka, jest dla mnie prawdziwym odkryciem, na początku niedoceniana, z czasem pokazuje, jak dużą rolę mogą odegrać mieszkańcy znający środowisko od podszewki. Momentami śledztwo wydaje się rozbudowane i pojawia się wiele wątków pobocznych, całość sprawnie prowadzi do zaskakującego zakończenia. Książka Małgorzaty Sobieszańskiej jest idealną propozycją dla miłośników kryminałów, którzy cenią zagadkę, jak i klimat małego, pozornie spokojnego miasteczka. „Złoty krąg” to dobrze skonstruowany kryminał, który wciąga od pierwszych stron i utrzymuje napięcie aż do ostatniego rozdziału. Małgorzata Sobieszczańska umiejętnie łączy klasyczną zagadkę kryminalną z psychologicznym portretem bohaterów oraz małomiasteczkową atmosferą pełną tajemnic. To książka, przy której dobrze się bawiłam, ale dała chwilę do myślenia o ludziach i ich ukrytych motywach. Z czystym sumieniem mogę go polecić każdemu, kto lubi zagadki pełne napięcia i nieoczywiste tajemnice.

Są takie książki, które zwyczajnie przyciągają. Wystarczy spojrzeć na okładkę, czasem przeczytać ten opis, ale przy nowym autorze zawsze jest to podróż w nieznane. Czuję ogromną ekscytację, gdy w ciemno rozpoczynam kolejną czytelniczą podróż, nie mam wtedy żadnych oczekiwań, a jedynie pewne wyobrażenia dotyczące fabuły, które mogą być kompletnie nietrafione.

"Złoty krąg" od razu zwrócił moją uwagę niezwykle klimatyczną okładką, a gdy przeczytałam, że akcja toczy się w małym miasteczku, wiedziałam, że Małgorzata Sobieszczańska zagości w mojej biblioteczce. Nie jest to pierwsza książka tej autorki, ale przyznaję, że wcześniej o niej nie słyszałam, może przez to, że próbowała swoich sił w innych gatunkach. Jest także scenarzystką i mam wrażenie, że właśnie z tego wynika to, co najbardziej przeszkadzało mi w jej stylu.

Zawsze szczególnie szkoda mi powieści, w których widzę spory potencjał, a on nie został w pełni wykorzystany. W "Złotym kręgu" mamy świetną intrygę kryminalną, złożoną, małomiasteczkową, komplikującą się z każdą kolejną stroną. Pojawiło się wiele trudnych, obecnie dość głośnych, problemów społecznych i przy tych fragmentach niestety odczuwałam głównie niesmak, bo były albo tylko ledwo liźnięte, albo spłycone i przedstawione w wręcz śmieszny sposób. Myślę, że to także był efekt tego, że cała narracja prowadzona była w lekki sposób, zbyt lekki jak na kaliber poruszanych kwestii.

Autorka tworzy dość schematycznie, w oparciu głównie o dialogi, a gdy ma się z tyłu głowy jej zawód, to trudno uciec od skojarzeń z dramatem czy scenariuszem. Nie jest tak, że czyta się to źle, ale jednak ja odczuwam spory niedosyt, tym większy, że cała historia mi się spodobała. Na bohaterów był jakiś pomysł, ale zabrakło niestety choćby minimalnego rozwinięcia ich osobowości.

"Złoty krąg" to małomiasteczkowa opowieść ze sporym rozmachem. Małgorzata Sobieszczańska upchnęła w niej chyba wszystko, co się dało i spokojnie można byłoby obdzielić tymi wątkami pół kraju. Myślę, że to dobry materiał na scenariusz, ale kiedy wydarzeniom nie towarzyszy obraz, potrzebne są jednak opisy osób, miejsc i zdarzeń.

Moje 6/10.

Mała miejscowość osnuta zostaje zbrodnią. Jedną, drugą, trzecią. W niewielkich odstępach czasu.

Wszystkie ofiary zostają znalezione w lasach. Przykute do drzewa. Sprawca nie miał skrupułów. Kaleczył, dusił, w końcu wieszał.

Miejscowy komisariat dostaje wsparcie ze stolicy. Sprawa trafia w ręce Januarego i Anety. W takim duecie pracują po raz pierwszy. Muszą się dotrzeć. Mogą liczyć na pomoc miejscowej policjantki Magdy.

W całym śledztwie jednak więcej jest pytań niż odpowiedzi. Trwająca kampania wyborcza nie ułatwia. Ciągle ciśnienie "z góry" by jak najszybciej odnaleźć sprawcę też nie pomaga.

W końcu ślady zaczynają prowadzić do Złotego kręgu. Zgromadzenia, które przed laty prężnie działało skupiając ludzi w sekcie i wmawiając im swoje ideologię. To główny punkt, który łączy wszystkie ofiary.

Ale to było dobre! Bardzo lubię klimat małej miejscowości w takich historiach. Niby wszyscy się znają, a tak naprawdę niemal każdy ma swoje tajemnice. Autorka prowadząc fabułę zadbała o każdy szczegół. Nie skupiała się tylko na zbrodniach, ale też pozwoliła się bliżej poznać z bohaterami i ich problemami. Każdy z nich wnosił coś do całości. Sprawa okazała się dosyć skomplikowana. Wiele poszlak, które dopiero z czasem okazały się nirzbitymi dowodami. Akcja też od samego początku była prowadzona umiejętnie. Nie zwalniała, a kolejne wątki wzbudzały tylko większą ciekawość.

To naprawdę idealne połączenie kryminału z sensacją, doprawione mrocznym thrillerem

„Zloty krąg” Małgorzaty Sobieszczańskiej to jej szósta powieść, trzeci kryminał i bardzo klimatyczna lektura! Jej historia toczy się w małych podwarszawskich miejscowościach, w których ruch po okresie wakacyjnym zamiera. I to w tym czasie uaktywnia się morderca, który nie żadnych zostawia śladów, tylko ofiarę, okolicznego spokojnego człowieka, żebraka, który nikogo nigdy nie skrzywdził. Dlaczego więc zabił? Przyjrzeć sprawie musi się policja z Warszawy i towarzysząca im policjantka z lokalnego posterunku. I to właśnie postacie są tu tym, co naprawdę ważne. Obserwujemy dokładnie ich życie, nie tylko zawodowe, ale i prywatne, tak, że szybko jesteśmy w stanie dobrze ich zrozumieć, a dzięki temu mocno zaangażować się w lekturę, w ich dalsze losy. To naprawdę udane kreacje postaci, tak rozbudowane, że liczę, że na tej jednej historii ich losy się nie skończą! Akcja powieści toczy się spokojny rytmem, skupia się na doszukiwaniu się motywów zbrodni, a zatem wiedzy w lokalnej społeczności i przeszłości ofiary. Polega przed wszystkim na przepytywaniu świadków, grzebaniu w dokumentach i dedukcji śledczych, czyli na dosyć klasycznych motywach. Mimo że o dynamicznej akcji możemy mówić dopiero pod koniec historii, to jednak tropy narrator podsuwa czytelnikom w odpowiednim momencie, tak że zaciekawienie lekturą cały czas utrzymuje się na stałym poziomie. Bardzo podobało mi się sposób oddania tej małej miejscowości, tego jak tam się żyje i jakie przekonania tam ciągle królują. Wydaje się to mocno prawdziwe, to dobry obraz odseparowanej od wielkiego miasta małej, zamkniętej, biednej społeczności. Dzięki temu też autorka może wspomnieć o bolączkach, jakie dręczą takie społeczeństwo – bieda, alkoholizm, przymykanie oka na krzywdę sąsiadów... To lektura dobra, zajmująca i szczera, naprana prostym, łatwym językiem. Polecam wszystkim tym, co lubią kameralne kryminały!