Zakłamani

Pod koniec lipca 2019 roku wydawnictwo Czwarta Strona Kryminału ogłosiło wyniki „konkursu kryminalnego”. Laureatką została Joanna Dulewicz. „Zakłamani” to debiut autorki. Nie skłamię mówiąc, iż jest do debiut doskonały. Dlatego też nie dziwię się, że jury konkursu uhonorowało Panią Joannę.

Pierwsza część cyklu z Eryką Olbracht to kryminał wysokich lotów. Takie kryminały piszą autorzy posiadający warsztat pisarski. Joanna Dulewicz dowiodła, że posiada ten dar. I to już pierwszą książką. Niech ta recenzja będzie dowodem na to, że warto sięgnąć po tę książkę. Myślę, że wielu miłośników kryminałów doskonale zna już nazwisko tej autorki. Cieszę się, że również i ja jestem w tym gronie. Jeśli planujecie sięgnąć po „Zakłamanych” zarezerwujcie sobie chwilę wolnego czasu.

A ten upłynie Wam na dochodzeniu związanym ze sprawą zaginięcia Marcina Olbrachta, szefa jednego z prywatnych szpitali oraz prezesa zarządu spółki medycznej. Eryka próbowała odnaleźć męża wszelkimi możliwymi kanałami. Jednak bez skutku. Zaginięcie męża, nie jest jednak jedynym utrapieniem kobiety. Niedługo później pod jej domem znalezione zostają zwłoki zgwałconej Ukrainki.

Sprawę bada Patryk Wroński, kielecki policjant, który był kiedyś uczniem Eryki Olbracht. Młody policjant prowadzi śledztwo pod czujnym nadzorem Leny Chmiel, słynącej z niestandardowych metod pracy. Czy Wroński zdoła poukładać wszystkie elementy tej układanki? Jaką drogę będzie musiał przejść, aby poznać prawdę? Jak bardzo zmieni ona życie jego byłej nauczycielki? Warto znaleźć odpowiedzi na te pytania. Zapisane są one na kartach debiutanckiego kryminału Joanny Dulewicz.

Bez wątpienia autorka stworzyła historię, która trzyma w napięciu. Zarysowała fabułę, która elektryzuje i porywa zagadką kryminalną, którą będziemy chcieli rozwiązać. Każdy element tej kryminalnej układanki jest precyzyjnie przemyślany, skonstruowany tak, aby finalny obraz zaskoczył wprawiając nas w osłupienie. Co ważne akcja nie pędzi w zawrotnym tempie. Jednak autorka serwuje nam wiele intrygujących wątków, które sprawiają, że nie odłożymy tej książki z rąk. Na słowa uznania zasługuje nie tylko fabuła, lecz kreacja głównych bohaterów, ich wyrazistość. Bez wątpienia są oni charakterystyczni.

Książka „Zakłamani” ukazała się nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona Kryminału

Jest kwiecień 2019 roku, kiedy Joanna Dulewicz wysyła swą debiutancką powieść na “Konkurs kryminalny” organizowany przez Czwartą Stronę Kryminału. Trzy miesiące później odbiera wiadomość z gratulacjami. Wygrała! Jej książka, pod roboczym wówczas tytułem “Demony”, pokonała blisko 200 innych i zostanie wkrótce wydana. Słowa uznania i pochlebne recenzje napływają od takich gwiazd kryminału, jak Robert Małecki, Marta Guzowska i Magda Stachula. 11 marca 2020 roku, u progu światowej pandemii, swoją premierą mają “Zakłamani”. Joanna Dulewicz, bez maseczki, ale w stylowej małej czarnej, wkracza na salony polskiego kryminału.

6 powodów, dla których polecam Wam lekturę “Zakłamanych”:

🔥Język. Powieść jest niezwykle sprawnie napisana - językowo i konstrukcyjnie, przez co czyta się ją lekko i z łatwością zatapia w fabule.

🔥Punkty zwrotne. To moim zdaniem jedna z mocniejszych stron pisarstwa Dulewicz. Steruje naszymi emocjami, niczym hipnotyzer wahadełkiem.

🔥Strach i śmiech. Osobiście lubię, kiedy nawet najmroczniejsza historia przeplata się z zabawnymi tekstami. Zabieram ze sobą takie barwne określenia jak: “bezmyślny wół w kieracie”, czy “wiejskie stugębne rozgłośnie plotkarskie”.

🔥Relacje. Śmiało rzekłbym, że “Zakłamanych” można określić mianem powieści o relacjach. Bohaterów jest naprawdę wielu, ale wszyscy pojawiają się po coś i z jakiegoś powodu.

🔥Bohaterowie. Przemyślani, wiarygodni, doświadczeni życiem i niezwykle wyraziści. A co najważniejsze - ich perypetie, decyzje i podejmowane kroki uważam za spójne z wydarzeniami powieści i posiadanymi cechami charakteru.

🔥Opisy emocji. Bez dwóch zdań to znak rozpoznawczy Joanny Dulewicz. Kilkustronicowy opis strachu, jaki przeżywa Eryka Olbracht, a który znajdziecie w okolicy strony 235, śmiało można nazwać podręcznikowym i tak autentycznym, że stanowi wartość samą w sobie.

Zapraszam Was do bliskich spotkań z “Zakłamanymi" i polecam już teraz kontynuację, czyli "Zastraszonych"

„Zakłamani” to debiut Joanny Dulewicz, który wygrał Konkurs Kryminalny organizowany przez wydawnictwo Czwarta Strona Kryminału. I zaczyna się naprawdę dobrze! Wielowątkowe śledztwo, bohaterowie powiązani ze sobą wieloma nićmi połączeń sięgających aż do dzieciństwa. Miejsce akcji podzielone między miasto a wieś. Zapowiada się ciekawie… Niestety, gdy na plan pierwszy wysunęły się wątki romansowe, lektura przestała mi się specjalnie podobać. Na 150 stron przed końcem był zryw, śledczy wpadł na pewnie ślad i znowu zaczęło robić się interesująco, jednak zakończenie znowu rozczarowało – za dużo na raz, za mało prawdopodobne. Według mnie książka jest dosyć nierówna, zainteresowanie fabułą można przedstawić w formie sinusoidy. Niemniej jednak widzę u autorki potencjał, jeśli popracuje nad kilkami sprawami, to faktycznie może pisać na dobrym poziomie. Sprawdzę w tomie drugim!

Nie przejdziesz obok tego obojętnie – „Zakłamani”

Seria morderstw, korupcja, handel żywym towarem i ludzie jak demony oplątani siecią kłamstw…

Jak wiecie, w momencie, kiedy pojawia się książka, która wzbudziła moje zainteresowanie ale okazuje się, że jest to kolejny tom, czy też kontynuacja to staram się, chociaż nie zawsze mi to wychodzi, sięgnąć po wcześniejszy egzemplarz. I tak miało to miejsce obecnie. „Zakłamani” to debiutancka powieść Joanny Dulewicz a niebawem przedstawię Wam jej kontynuację.

Co w tych „Zakłamanych” jest takiego interesującego, że Joanna Dulewicz wygrała konkurs organizowany przez Wydawnictwo Czwarta Strona umożliwiający wydanie książki?

Eryka Olbracht, nauczycielka języka polskiego. Marcin Olbracht, mąż Eryki, prezes spółki medycznej a zarazem szef prywatnego szpitala mieszczącego się w Kielcach.

Po tym jak słuch po mężu Eryki ginie przeprowadza się ona w rodzinne strony do Zbijowa. Przez rok nie może dojść do siebie po zaginięciu Marcina, nie odnaleziono jego ciała, więc jest gdzieś pomiędzy żałobą a stanem wyczekiwania, aż ukochany się odnajdzie, wróci do niej.

Z pomocą prawnika przejmuje fotel prezesa szpitala. W Zbijowie każdy patrzy na nią z góry, wielka Pani prezes wróciła do domu rodzinnego. Ukojenie w rozmowie znajduje u starego przyjaciela, który pełni funkcję proboszcza w miejscowym kościele – Wojtka Pająka. Ksiądz ma również własne problemy. Nie wierzy aby jego siostra Milena zginęła w wypadku samochodowym bez podstawienie, musiała za tym stać osoba trzecia. Stara się dowiedzieć kto.

Wspólnicy męża naciskają na nią, oczekując wyników, zarządzania szpitalem i tego wszystkiego czym zajmuje się prezes. Eryka nie za bardzo się na tym zna ale stara się jak tylko może. Sprawę komplikuje pewna Ukrainka – Hałyna Aristowa, która leczyła się w ich szpitalu a jej zwłoki zostają znalezione pod domem Eryki. Problemem okazuje się, że cała dokumentacja medyczna Aristowej znika w niewyjaśnionych okolicznościach.

Sprawą zajmuje się kielecka policja, w której pracę rozpoczyna Patryk Wroński, były uczeń Eryki, z którym łączył ją przelotny romans. Szefowa Patryka, Lena Chmiel to zimna, wymagająca, nie mająca litości Pani inspektor.

Na ciele Aristowej znaleziono materiał genetyczny 3 osób, jedną z nich był zaginiony ponad rok temu Marcin Olbracht. Czy Wrońskiemu, młodemu policjantowi uda się rozwikłać zagadkę. Co wspólnego ze sobą będzie miała śmierć Ukrainki i zniknięcie męża Eryki?

„Zakłamani” to moim zdaniem bardzo dobra historia. Postać Pani inspektor Leny Chmiel najbardziej przypadła mi do gustu, niby zimna, wymagająca z niewyparzonym językiem ale jednocześnie bardzo skora do pomocy i opiekuńcza względem Wrońskiego. Eryka nie miała prostego życia, zniknięcie męża, plotki w Zbijowie dotyczące rzekomego jej romansu z proboszczem, czy też brak wsparcia ze strony rodziców. Książka sprosta oczekiwaniom wymagającego czytelnika. Czekam już z niecierpliwością aż chwycę w dłoń kontynuację „Zakłamanych” – „Zastraszeni”.

[Adres usunięty]

Debiutancka książka Joanny Dulewicz, to wciągająca historia pełna intryg i tajemnic. Na pewno nie będziecie się przy niej nudzić.

Przyznam, że przy czytaniu musiałam się mocno skupiać by nie pominąć żadnego ważnego faktu, który pomógłby mi odgadnąć prawdę.

Mamy wiele wątków, które są w pewien sposób ze sobą powiązane, a wszystko kręci się wokół Eryki Olbracht, która po 10 latach wraca do rodzinnej miejscowości. Mąż Eryki zaginął, a ona postanawia przejąć jego obowiązki w prywatnej klinice. Jednak w szpitalu dzieją się dziwne rzeczy, ginie dokumentacja jednej z pacjentek, która nie posiadała ubezpieczenia, a jej ciało zostaje odnalezione pod domem Olbracht.

Ciekawą postacią jest również młody policjant, który dostaje awans, jednak jego nowa szefowa jest bardzo wymagającą osobą (ją też polubiłam, z jednej strony zgrywa twardą babkę, której nic nie rusza a z drugiej troszczy się o swoich pracowników i pomaga im w dojściu do prawdy). Patryk Wroński (młody policjant), dostaje sprawę dotyczącą Eryki Olbracht, tak się składa, że to jego była nauczycielka, a ON unika kontaktu z nią jak ognia. Czy uda mu się odnaleźć prawdę?

Książkę czyta się z zapartym tchem. Cały czas mój umysł pracował na najwyższych obrotach by połączyć wszystkie fakty i nic nie pominąć.

Uważam, że książka jest rewelacyjna. Już nie mogę się doczekać aż w moje ręce wpadnie druga książka tej autorki „Zastraszeni”.

Kłamstwo ma krótkie nogi i prędzej czy później na jaw wyjdzie. Wtedy przyjdzie zmierzyć się z wszelkimi konsekwencjami swojego postępowania.

„Zakłamani” to debiut Joanny Dulewicz. Czy faktycznie jest taki świetny? Czy jego klimat jest mroczny? Czy nazwałabym tę pozycję „niewiarygodnym kryminałem”? No nie. Sięgając po tę książkę takiego właśnie mrocznego i niepokojącego kryminału się spodziewałam. Zawiodłam się. Zdecydowanie książka ta to raczej proza obyczajowa z wątkami kryminalnymi i zagadkami. Ale za mało tu było dla mnie mroku, za mało atmosfery kryminału. Morderstwa tu popełnione szybko rozwiewały się w natłoku innych zdarzeń. Teraźniejszość mieszała się z przeszłością, ale odnosiłam wrażenie, że wielowątkowość jest momentami bardzo chaotyczna. Autorka bardzo skupiła się na portretach jednych bohaterów, a innych potraktowała bardzo ogólnikowo. Wyglądało to trochę tak jakby w pewnych chwilach, zwrotach akcji trochę się gubiła. Pewne elementy zostały wyłuszczone po to, by za chwilę wpadły w otchłań zapomnienia. I w zasadzie nie do końca było widać ich związek z pozostałymi wydarzeniami. Niektórzy bohaterowie łudząco przypominali mi wzorcem zachowania tych znanych przeze mnie z innych pozycji czy filmów. Tu szczególnie na uwadze mam księdza Pająka, który bawi się w śledczego. Z drugiej strony pojawia się duet pani inspektor i młodego policjanta - coś na wzór relacji Chyłki i Kordiana z książek Mroza.

Zabrakło mi miejscami konsekwencji. Skupienia się na faktycznych wątkach kryminalnych. Pociągnięcia pewnych tematów, które zostały urwane bez ostrzeżenia. Jestem rozczarowana zakończeniem, które w zasadzie niczego nie wyjaśniło. Zabrakło mi napięcia i efektu wow na końcu.

Pamiętać należy, że jest to debiut i to widać. Autorka moim zdaniem ma jeszcze nad czym popracować w kontekście trzymania pieczy nad konsekwencją i spójnością w przedstawianej historii. Jednak pomimo tego typu błędów i potknięć książkę czytało się bardzo dobrze. Fabuła jest ciekawa i wciąga. Warsztat bardzo dobry, język powieści przyjemny i miły dla oka.

Sztuką jest zamieścić w jednej powieści kilka intrygujących wątków, ale mistrzostwem połączyć je w tak spójną i dopracowaną całość. A jeśli jest to debiut pisarski, jak w przypadku książki "Zakłamani", to zasługuje na słowa najwyższego uznania.

Prezes prywatnej lecznicy rozpływa się w powietrzu. Jego żona Eryka przejmuje prowadzenie biznesu, choć kosztuje ją to wiele stresów. Mimo, że od zaginięcia męża minął rok, kobieta nie poddaje się i próbuje za wszelką cenę ustalić co się z nim stało. Tymczasem przed jej domem zostają znalezione zwłoki pobitej i zgwałconej Ukrainki, która leczyła się w klinice Eryki. Czy to nie zbyt wiele tragicznych wydarzeń, jak na tak niewielką miejscowość i jedną osobę? Na tym jednak horror kobiety się nie kończy.

Młody policjant i były uczeń Eryki, Patryk Wroński, pod okiem swojej oryginalnej szefowej próbuje przeanalizować wszystkie wątki, by odkryć prawdę. Stosowane przez niego metody nie zawsze są etyczne, ale może okażą się skuteczne? Dowie się więcej niż się spodziewał, również o przeszłości swoich bliskich.

Bezpardonowa walka w biznesie, zawistna i plotkarska społeczność, która tylko czeka, by komuś powinęła się noga. Zbrodnie i kłamstwa, dwulicowość i hipokryzja, nawet ze strony osób, które powinny świecić przykładem. To wszystko buduje klimat powieści, napisanej tak lekkim językiem, że strony umykają jedna za drugą. Jednak to bohaterowie, tak prawdziwi ze swoimi lękami, wyborami, samotnością są duszą tej opowieści.

I tu nasuwa się pytanie do autorki. Czy będziemy mogli spotkać bohaterów w kolejnej powieści, czy to ekscytująca, ale jednak jednorazowa przygoda? Szkoda byłoby nie wykorzystać ich potencjału i bardzo liczę na kolejne spotkanie.

Co jest prawdą?

Niekiedy życie stawia nas w takiej sytuacji, jakiej nigdy z własnej woli wykreować byśmy nie chcieli. Obsadzeni w obcych dla nas rolach męczymy się, biernie poddając się losowi lub też podejmując wyzwanie, które przed nami stawia. Niekiedy ta nowa droga zaczyna nam się podobać, częściej jednak wypatrujemy tylko jej rychłego końca.

Tego końca czeka również Eryka Olbracht, polonistka, która po zaskakującym zniknięciu męża zostaje reprezentantką jego interesów. To trudny dla niej czas, bowiem tak naprawdę nie wiadomo co stało się z Marcinem Olbrachtem, prezesem zarządu spółki medycznej i szefem prywatnego kieleckiego szpitala. Policja nie trafiła na żaden trop, nie wyłoniono żadnych podejrzanych, nie ma również żadnych świadków jego uprowadzenia. Eryka nie może mówić nawet o przeżywaniu żałoby, bowiem być może mąż żyje, zresztą nie ma czasu na rozważania. Musi bowiem zasiąść w dyrektorskim fotelu szpitala, którego funkcjonowanie nie dość że obarczona jest różnymi prawnymi obostrzeniami, to jeszcze boryka się z wewnętrznymi problemami, za które – w dużej mierze – odpowiada jeden ze wspólników męża.

Nic zatem dziwnego, że kobieta chce się niejako odciąć od środowiska, w którym mieszkała z mężem i powraca do rodzinnego miasteczka. Nie przypuszcza jednak, że i tu nie uniknie kłopotów. Kiedy pod jej domem zostają odnalezione zwłoki pobitej i zgwałconej Ukrainki, kobieta jest już na skraju wytrzymałości. A to dopiero początek lawiny wydarzeń i problemów spadających na jej głowę. Odnaleziony przy kobiecie paszport zdradza tożsamość zmarłej, była to Hałyna Aristowa, a najbardziej zaskakujące jest odnalezienie na ciele denatki śladów biologicznych Marcina Olbrachta. Co więcej, jak się okazuje, kobieta leczyła się wcześniej w szpitalu, którym zarządza teraz Eryka. Tyle tylko, że jej dokumentacja zaginęła w dość niecodziennych okolicznościach…

Czy mordercą mógł być ktoś z pracowników szpitala lub rodziny pracowników? Kto pragnie zaszkodzić Eryce i czy jej kłopoty mają coś wspólnego z jednym ze wspólników, Marianem Błachaczem, prywatnie kuzynem jej męża, który nie chce jej na dyrektorskim fotelu? Kim tak naprawdę jest drugi wspólnik męża, Olgierd Kirchner, który wydaje się być wyłącznie figurantem i czy stoi za nim jego brat Jerzy, poseł? To tylko kilka pytań nasuwających się w trakcie lektury debiutanckiej powieści Joanny Dulewicz. Opublikowana nakładem Wydawnictwa czwarta Strona książka pt. „Zakłamani”, to niezwykle wciągający kryminał, który pomimo kilku mankamentów, trzyma nas w napięciu, odsłaniając ludzkie motywacje i żądzę władzy… To książka adresowana zarówno do miłośników skomplikowanych kryminalnych historii, jak i do wszystkich lubiących klimat małych miasteczek oraz atmosferę napięcia i niepewności.

Śledztwo w sprawie Ukrainki prowadzi Patryk Wroński, były uczeń Eryki i zarazem… jej były kochanek. Właśnie rozpoczął ON pracę w kieleckiej policji, kierowanej przez charyzmatyczną szefową, inspektor Lenę Chmiel. Na dodatek dochodzenie to nie jest jedynym, które śledzimy na kartach książki. Prywatne śledztwo prowadzi bowiem również ksiądz Wojciech, proboszcz parafii w Zbijowie, zresztą kolega Eryki. Pragnie ON poznać prawdę o śmierci swojej siostry Mileny, która rzekomo popełniła samobójstwo. Jedyny trop, jaki posiada, to dziwny wisior w kształcie orła – jak się okazuje część tworząca integralną całość z wisiorem posiadanym przez Erykę, a otrzymanym od męża. Czy te sprawy są w jakiś sposób powiązane? Gdzie leży prawda i czy uda się ją odkryć w świecie, w którym wszyscy wydają się być ...zakłamani?

Lektura książki wciąga, choć rezygnacja z części scen i dialogów przysłużyłaby się książce. W rezultacie lektura nie robi tak mocnego wrażenia, jak powinna, choć tak naprawdę trudno powiedzieć, co jest tego przyczyną. Nie zmienia to faktu, iż po kryminał Dulewicz sięgnąć warto, bo rozwój akcji może nas mocno zaskoczyć.

Justyna Gul

Qultura słowa

Eryka po zaginięciu męża wraca na stałe do rodzinnego miasteczka. Przejmuje również obowiązki męża i tym samym zostaje dyrektorką szpitala, który do Marcina należy. Niedługo potem w życiu Eryki zaczynają dziać się złe rzeczy. Pod jej domem zostają odnalezione zwłoki pobitej i zgwałconej kobiety. Sprawą zajmuje się zespół do którego dołącza były uczeń Eryki, Patryk Wroński. Razem z inspektor Chmiel starają się rozwiązać bardzo zawiłą sprawę. Jednocześnie komuś zależy, aby Eryce zaszkodzić. Czy zaginiony Marcin odnajdzie się? Czy uda się policjantom wygrać ze złem?

Byłam bardzo ciekawa tej historii. Okładka i opis zdecydowanie przyciągają uwagę i zachęcają do sięgnięcia po tę pozycję. Jednak czy ten kryminał jest tak dobry jak sobie wyobrażałam? Niestety nie. Owszem, przyznaję, że czytało mi się tę książkę dobrze i szybko. To zdecydowanie jest na plus. Natomiast wielowątkowość tej historii i ilość postaci wprowadzała chaos. Chwilami musiałam przerwać czytanie i poukładać sobie w głowie kto, co i jak. Mam wrażenie, że autorka trochę zbyt powierzchownie potraktowała niektóre wątki i nie do końca zostały one wyjaśnione. Wolałabym, aby było ich mniej, ale jednocześnie, aby były potraktowane z należytą uwagą. W tej historii było ich troszkę za dużo. Zakończenie jakoś szczególnie nie zrobiło na mnie wrażenia. Spodziewałam się czegoś więcej, niestety nie doczekałam się. Jeśli chodzi o bohaterów, to nad wszystkimi zdecydowanie góruje inspektor Chmiel. Twarda, zdecydowana kobieta z niewyparzonym językiem. Świetnie radziła sobie w roli szefowej i umiejętnie zarządzała zespołem. Za tę postać dla autorki wielkie brawa. Najmniej przypadł mi do gustu ksiądz Pająk. Podsumowując, "Zakłamani", to dobry debiut. Posiada kilka minusów, ale również plusów. Pomysł na fabułę był niezły. Mimo objętości styl autorki sprawił, że książka nie dłużyła się i czytało się dobrze. Mam nadzieję, że w niedalekiej przyszłości będę mogła przeczytać kolejną książkę Pani Joanny Dulewicz, bo potencjał jest.