Tylko wróć

Są takie historie, po których odłożeniu na półkę jeszcze długo słyszy się w głowie pytanie: „co by było, gdyby?”. Sięgając po tę historię, wiedziałam, że dotykam tematu, który dla każdej matki, jest największym koszmarem. Zaginięcie pięcioletniego dziecka z własnego domu, w biały dzień, pod okiem rodzicielki, której wystarczyła chwila nieuwagi, to moment, w którym serce po prostu przestaje bić rytmicznie. Autor nie bawi się tu w hollywoodzkie pościgi, zamiast tego serwuje nam niemal dokumentalny realizm, który uderza prosto w splot słoneczny. Czułam tę bezradność każdą komórką ciała - ten paraliżujący lęk, gdy czas ucieka, Child Alert wyje w mediach, a małego Mykoły wciąż nie ma.

W tej opowieści nie odnajdziecie wyidealizowanych bohaterów, co sprawiło, że historia stała się dla mnie jeszcze bardziej bolesna i prawdziwa. Kamil Łoziński, dziennikarz śledczy, który podejmuje własne dochodzenie, to człowiek z ogromnym bagażem życiowych potknięć. Jednak to właśnie jego upór i niemal obsesyjne dążenie do prawdy w świecie ociężałych procedur i policyjnej bezsilności, stało się dla mnie punktem zaczepienia. Autor genialnie oddał ten specyficzny „brud” rzeczywistości - to nie jest świat z kolorowych okładek, ale Polska pełna lęków, pazerności i cichych tragedii, które dzieją się tuż za ścianą u sąsiada.

Podczas lektury towarzyszyło mi poczucie niepokoju, które wpełzało pod skórę wraz z każdym kolejnym dniem poszukiwań. Choć momentami brakowało mi mocniejszego oddania emocji samej matki chłopca, to ten chłód narracji paradoksalnie potęgował mój własny lęk. To książka, która zmusza do refleksji nad tym, jak kruche jest nasze bezpieczeństwo i jak łatwo system, w którym pokładamy nadzieję, potrafi nas zawieść. Najbardziej jednak uderzył mnie finał - nagły, gwałtowny, zostawiający czytelnika z rozrywającym serce brakiem odpowiedzi. Zakończyłam tę lekturę z zaciśniętym gardłem i potrzebą, by natychmiast przytulić moje dzieci i sprawdzić zamknięcie drzwi.

Jak często sięgacie po książki, które poruszają trudne i bolesne tematy? Jeśli chodzi o mnie, to przyznam szczerze, że w przypadku tych nawiązujących do spraw związanych z dziećmi, przychodzi mi to z trudem. Choć z jednej strony wiem, że są to historie stworzone przez Autorów, to z drugiej mam świadomość tego, że coraz więcej z nich bazuje na autentycznych wydarzeniach (ku mojemu przerażeniu).

W przypadku książki "Tylko wróć" Roberta Ostaszewskiego trudno było mi oderwać się od lektury. Moje zwyczajowe dozowanie ilości stron nie miały w tym przypadku racji bytu. Samo juz umiejscowienie akcji książki zwróciło moją uwagę. Poszczególne ulice, charakterystyczne miejsca i punkty w mieście, znajome kawiarnie i organizowane corocznie miejskie imprezy. Miasto naznaczone historycznymi wydarzeniami. Choć urodziłam się w Bydgoszczy, to właśnie w Legnicy spędziłam większość swojego życia (oprócz okresu studenckiego), zanim wyjechałam na dobre do Jeleniej Góry. Kiedy wraz z Rodzicami na dobre przyjechaliśmy na Dolny Śląsk (w 1987 roku), nie wiedziałam jeszcze dokładnie, dlaczego moje miasto - Legnica nazywa się "Małą Moskwą". Dość szybko zrozumiałam- Armia Radziecka opuściła Legnicę 16 września 1993 roku (po 48 latach!).

Tajemnicze zaginięcie pięcioletniego chłopca wywołuje zrozumiały niepokój. Gdzie jest Mykota? Kto odpowada za Jego zniknięcie? W jaki sposób i przede wszystkim dlaczego zaginął? Tu liczy się każda minuta. Pełna mobilizacja służb mundurowych. Uruchomiony Child Alert- pojawia się wiele pytań, niestety zbyt mało odpowiedzi. Kolejne pojawiające się tropy wydają się prowadzić donikąd. Trudno się zatem dziwić, że dla Kamila Łozińskiego, jednego z redaktorów legnickiego portalu internetowego, mającego doświadczenie w dziennikarstwie śledczym nabytym w Warszawie, rozwikłanie tej jakże skomplikowaną sprawy staje się priorytetową sprawą.

Jaki będzie finał poszukiwań dziecka? Oczywiście Wam tego nie zdradzę. Zachęcam jednak do zapoznania się z książką Roberta Ostaszewskiego. Przejmującej historii towarzyszy bowiem znakomicie nakreślony przez Autora obraz nastrojów społeczno- politycznych we współczesnej Polsce.

Nie sposób pominąć przy tym kwestię skomplikowanych relacji polsko-ukraińskich. Niezależnie od wyznawanych poglądów, jedno pozostaje niezmienne: nie warto ulegać stereotypom,a tym samym wydawać zbyt pochopnie osądów, zwłaszcza pod wpływem emocji. Obyśmy zawsze o tym pamiętali.

Są takie historie, które zamiast dawać nam rozrywkę, wbijają szpilę niepokoju głęboko pod skórę. Robert Ostaszewski w swojej najnowszej powieści zabiera nas do współczesnej Legnicy – miasta, które staje się niemym świadkiem dramatu, o jakim żaden rodzic nie chce nawet myśleć. Zaginięcie małego chłopca uruchamia całą machinę procedur, z Child Alertem na czele, ale rzeczywistość okazuje się brutalna: system jest ociężały, a policja błądzi we mgle.

W ten duszny klimat wchodzi Kamil Łoziński. To dziennikarz śledczy, który do dolnośląskiego miasta przygnał swoje życiowe poturbowanie i bagaż błędów z przeszłości. Kamil to postać, którą obserwuje się z dystansem – niby go rozumiemy, niby kibicujemy jego intuicji, ale autor skonstruował go tak, by nie był postacią „do polubienia” od pierwszego wejrzenia. To profesjonalista z instynktem do pakowania się w kłopoty, co w świecie lokalnych układów jest mieszanką wybuchową.

To, co w „Tylko wróć” uderza najbardziej, to niemal dokumentalny chłód. Jeśli szukacie tu szalonych zwrotów akcji, które co dziesięć stron wywracają świat do góry nogami – możecie poczuć niedosyt. Ostaszewski stawia na mozół. Śledztwo Kamila to nie są błyskotliwe dedukcje rodem ze Sherlocka, lecz żmudne chodzenie od drzwi do drzwi, wyciąganie informacji z półświatka i balansowanie na krawędzi prawa. To obraz dziennikarstwa opartego na systemie przysług i nieformalnych znajomościach, co dodaje książce ogromnej dawki wiarygodności. To właśnie tak prawdopodobnie wygląda szukanie prawdy w realnym świecie – bez filtrów i bez hollywoodzkiego montażu.

Autor po mistrzowsku kreśli tło społeczne. Mamy tu Polskę „tu i teraz” – z jej napięciami, pazernością i specyficzną mentalnością. Bardzo ciekawie wypada wątek relacji z imigrantami z Ukrainy, który nie jest tu tylko modnym tłem, ale realnym elementem napędzającym fabułę. To właśnie te obserwacje sprawiają, że powieść czyta się jak mroczny reportaż.

Muszę jednak wspomnieć o tym, co nieco ostudziło mój entuzjazm. Podobnie jak w życiu publicznym, tak i w książce pojawia się sporo wtrąceń politycznych. Dla mnie, jako czytelniczki szukającej w literaturze oddechu od codziennych sporów, było tego momentami za dużo. Dodatkowo tempo narracji jest bardzo spokojne – narracja płynie niespiesznie, skupiając się bardziej na atmosferze i brudzie rzeczywistości niż na samej dynamice zdarzeń.

Największym zaskoczeniem jest finał. Przygotujcie się na to, że Robert Ostaszewski nie zamierza głaskać Was po głowie. Zakończenie jest nagłe, niemal gwałtowne i zostawia nas z całą masą znaków zapytania. Czy to zapowiedź nowej serii? Czy celowy zabieg mający pokazać, że w prawdziwych sprawach rzadko kiedy dostajemy jasne odpowiedzi? Trudno powiedzieć, ale ten brak „kropki nad i” na pewno wywoła w Was spore emocje.

„Tylko wróć” to pozycja dla fanów kryminału społecznego i brudnego realizmu. To książka o systemie, który zawodzi, o ludziach, którzy patrzą tylko na własny zysk i o dziennikarzu, który nie potrafi odpuścić, nawet gdy wszystko wskazuje na to, że happy endu nie będzie. Po tej lekturze na pewno sprawdzicie dwa razy, czy drzwi do Waszych domów są dobrze zamknięte.

Jednym z największych koszmarów rodziców jest zaginięcie dziecka. Taki koszmar spotyka Tatianę, Ukrainkę, która obecnie mieszka w Legnicy. Jej pięcioletni syn znika bez śladu.

Sprawa ta bardzo zainteresowała Kamila Łozińskiego, dziennikarza lokalnego portalu. W dawnym życiu był on dziennikarzem śledczym w Warszawie. Zaginięcie Mykoły budzi w nim uśpione instynkty śledczego.

Policja jest bezradna, nie pomaga nawet ogłoszenie Child Alertu, każdy trop prowadzi donikąd. Łoziński się jednak nie poddaje, chociaż z każdym dniem szanse na happy end maleją.

Czy dziennikarzowi uda się odnaleźć chłopca?

"Tylko wróć" to moje pierwsze spotkanie z piórem Roberta Ostaszewskiego. Początkowo trudno było mi się wgryźć w tę historię. Fabuła rozwija się powoli. Nie znajdziecie tu pędzącej akcji i niezliczonych plot twistów.

Mamy za to kryminalne śledztwo, ale nie z perspektywy policji, jak to zwykle bywa w kryminałach, ale z perspektywy dziennikarza. Za Kamilem Łozińskim ciągnie się nieprzyjemna przeszłość, z powodu której przeniósł się ze stolicy do Legnicy. Autor zdradza kulisy pracy dziennikarza śledczego. Pokazuje, jak bardzo ważne są kontakty, również te w półświatku, przysługi, które można odebrać.

Akcja rozgrywa się współcześnie. Robert Ostaszewski świetnie oddaje polskie realia i nastroje społeczne. Fabuła budzi niepokój, zaginięcie chłopca jest bardzo tajemnicze, a kolejne dni poszukiwań nie zwiastują dobrego zakończenia.

Finał jest jeszcze bardziej tajemniczy niż cała fabuła. Pozostawia czytelnika z kolejnymi pytaniami bez odpowiedzi.

Cytat z okładki "Zagadka, która staje się tajemnicą" idealnie podsumowuje tę historię.

Kamil Łoziński pracuje w redakcji Portal. Nasza Legnica. pl. Pracując nad sprawą poświęca się jej w stu procentach, analizuje i krok po kroku szuka rozwiązania. Jego szef może i czepia się o to i owo, ale artykuły są tego warte.

Zaginiony chłopiec lat pięć Ukrainiec, policja szuka chłopca, Kamil zaczyna również, zbiera materiały do artykuł, wykorzystuje swoje znajomości, więc wyprzedza swoją wiedzą konkurencję.

Ustala dzięki informacjom od policjantki, że chłopiec zniknął z domu, gdy był z matką. Dodatkowo rodzice chłopca są w trakcje rozwodu. Pierwszy trop to ojciec dziecka uprowadził syna, Kamil to sprawdza, w dniu zniknięcia facet nie mógł być w dwóch miejscach na raz. Może komuś to zlecił? Drugim tropem jest mężczyzna z placu zabaw, który przychodził tam z wnuczką. Koleżanka matki chłopca podczas rozmowy mówi że mężczyzna obserwował go. Znajomy Kamila były policjant, który pracuje w organizacji łowcy pedofili przekazuje informacje o tym mężczyźnie jest na liście pedofili

Czas ucieka, a chłopca dalej nie znaleziono. Matka dziecka swoją tragedię zapija alkoholem. Kamil sprawdza tropy, ale one nie prowadzą do rozwiązania sprawy. Postanawia jeszcze raz zacząć od przesłuchania osób, które były blisko chłopca, czy jego przeczucia sprawdzą się? Minęło już kilka dni, gdzie jest chłopiec ? Jaka prawda stoi za zniknięcie pięciolatka?

Kamil to mężczyzna po pięćdziesiątce, który gdy wpadnie w ciąg sprawy, łatwo nie odpuszcza, analizuje, wykorzystuje informację i znajomości. Przeprowadzając wywiad jest sprytny, do każdej osoby podchodzi indywidualnie. Poszukiwania zaginionego chłopca to kilka dni, ale akcja i fabuła książki jest ciekawa, dużo się dzieje, są też epizody z życia prywatnego Kamila. Polecam 😈