Zaginione dziecko

W 1960 roku w wieku trzynastu lat Rebecca Waterhouse była świadkiem zabójstwa swojej matki przez ojca. Potem związała się ze swoim najstarszym przyjacielem mieszkającym na angielskiej farmie, Harveyem Robertsem, z którym doczekała się córki Jessiki. Ich związek nie przetrwał, a prawo do opieki na dzieckiem uzyskał ojciec. Kilka lat później Rebecca doczekała się drugiej córki Iris ze swoim następnym partnerem, nieustannie marząc o nawiązaniu więzi z Jessie i robiąc karierę w branży medycznej. Rebecca nigdy nie opowiadała o swojej traumatycznej przeszłości, twierdząc, że to dla niej zbyt bolesny temat, ale jej córki zawsze przeczuwały, że kryje się za tym coś więcej. Przeszłość uderza ze zdwojoną siłą w 2014 roku, tuż po pierwszym porodzie Jessie. Kobieta ucieka ze szpitala wraz z swoją nowo narodzoną córeczką, która zdaniem lekarzy nie pożyje długo bez kuracji antybiotykowej. W sprawę zostaje zaangażowana policja, która ściśle współpracuje ze zdesperowanym ojcem Jessiki, nieżyczącym sobie, by o postępach w śledztwie informowano jej matkę. Rebecca zdaje się więc na swoją młodszą córkę, dziennikarkę, która prowadzi równoległe dochodzenie.

Druga powieść autorki bestsellerowej „Dziewczyny z listu” (oryg. „The Girl in the Letter”), która swoją światową premierę miała w 2018 roku. Brytyjskiej autorki, która poszła w ślady swojej matki Penny Vincenzi. Emily Gunnis marzyła o zostaniu powieściopisarką od kiedy jej rodzicielka podpisała swój pierwszy kontrakt na książkę. Po ukończeniu studiów zajęła się pisaniem scenariuszy, ale szybko odkryła, że to nie dla niej. Pracując w BBC podszkoliła się jednak w opowiadaniu historii. Równie przydatna okazała się jej zawodowa przygoda z dziennikiem „Daily Mirror”. Obecnie mieszka w Brighton w hrabstwie East Sussex ze swoim mężem architektem i dwiema córkami, które dzielą jej artystyczne pasje. Inspirację Gunnis czerpie głównie z nowszej historii – swoje fikcyjne fabularne budowle stara się stawiać na autentycznych fundamentach, ażeby wzmóc doznania czytelników. „Zaginione dziecko” (oryg. „The Lost Child” aka „The Missing Daughter”) to owoc niedawno nabytej wiedzy Emily Gunnis z cyklu „piekło kobiet”. W jednym z hotelów w Sussex pisarka zainteresowała się starą czarno-białą mapą miasta Chichester, szczególną uwagę zwracając na Okręgowy Zakład dla Obłąkanych. Więcej dowiedziała się od swojej teściowej, byłej policyjnej detektyw. Szokująca lekcja historii Anglii, gdzie mniej więcej do lat 50. XX wieku dobrze sytuowani mężczyźni z przerażającą łatwością mogli umieszczać swoje małżonki w zakładach dla psychicznie chorych. Choćby po to, by uzyskać rozwód. Drugi opublikowany literacki utwór Emily Gunnis na światowym rynku zadebiutował w roku 2019, a pierwszej polskie wydanie pojawiło się trzy lata później z inicjatywy wydawnictwa Świat Książki. Powieść przetłumaczyła Anna Landowska.

Thriller psychologiczny i dramat rodzinny o przeszłości, która nie daje o sobie zapomnieć. O swoistym przekleństwie przekazywanym z pokolenia na pokolenie. I potencjalnych mrocznych sekretach pilnie strzeżonych przez starszą lekarkę, konsultantkę w dziedzinie pediatrii Rebeccę Waterhouse. Galeria postaci wymieniająca się w centralnym punkcie (narracja trzecioosobowa) plus rozdziały podane z perspektywy przez jakiś czas bezimiennej kobiety przebywającej w szpitalu oraz wyjątki z pamiętnika od dawna nieżyjącej Harriet Waterhouse, nieszczęsnej matki Rebekki. Najpierw była wojna. Druga wojna światowa, z której ukochany Harriet wrócił odmieniony. Roztrzaskana psychika, pięcioletni pobyt w ośrodku psychiatrycznym, a potem długa gehenna jego bliskich. Przemoc domowa, która w tamtych czasach była tematem tabu. Wojna przeniosła się do wielu domów. Cierpiały całe rodziny, a od partnerek dzielnych żołnierzy oczekiwano znoszenia tego w milczeniu. Trwania przy mężczyznach, których dusze zatruło wojenne piekło. Trudno powiedzieć, jak potoczyłyby się dzieje Waterhouse'ów, gdyby Jacob nie trafił na front. W każdym razie Emily Gunnis w swoim „Zaginionym dziecku” nie przesądza sprawy. Nerwica frontowa to jedno, ale w grę mógł wchodzić też poważny defekt charakteru. Tak czy inaczej, w jego przypadku państwo zainterweniowało. Skutek praktycznie żaden, ale, jak to mówią, liczą się chęci... Wynik tych „chęci” dla Rebekki był taki, że straciła oboje rodziców w wieku piętnastu lat. Krwawa noc, którą przez większość życia będzie uparcie dusić w sobie. Wygląda na to, że jedyną osobą, której szczegółowo przedstawiła przebieg tej okropnej nocy był policjant zajmujący się tą sprawą. Przesłuchanie małoletniego świadka, pogrążonej w rozpaczy nastolatki, które dzisiaj zapewne zostałoby uznane za nieakceptowalne, oburzające. Przynajmniej w niektórych krajach. Tyle dobrze, że pozwolono Rebecce zostać z ludźmi, których znała i kochała. Na farmie Seaview Cottage, straszliwie blisko miejsca, w którym jej ukochana matka na jej oczach definitywnie pożegnała się z tym światem. Zamordowana przez męża po wieloletnich torturach psychicznych i fizycznych. Zabójstwo połączone z samobójstwem. Do takiego wniosku doszła policja, choć jedyny znany świadek, piętnastoletnia Rebecca, wspominała o jakimś tajemniczym gościu. Ale nie była pewna, właściwie to przyznała, że mogła się przesłyszeć. Następny większy wstrząs w życiu Rebekki nastąpił niedługo po narodzinach jej pierwszego dziecka, Jessiki. Psychoza poporodowa i rozpad związku z Harveyem Robertsem, człowiekiem, z którym dorastała. Pięć lat później Rebecca doczekała się drugiej córki, Iris, a tymczasem jej pierworodna zacieśniała więź ze swoją macochą, chowając urazę do biologicznej matki. Jessie i Iris wybrały tę samą ścieżkę zawodową – dziennikarstwo – ale, ku ubolewaniu tej drugiej, widywały się nader rzadko. Emily Gunnis dołożyła starań byśmy dobrze zrozumieli wszystkich uczestników tego rodzinnego dramatu. Jakby zniechęcała mnie do szukania winnych, potępiania tej czy tamtego, po prostu powstrzymania się od wydawania wyroków w tej nieskomplikowanej sprawie. Współczuć miast kategorycznie osądzać. Z punktu widzenia Jessie Rebecca poniewczasie przypomniała sobie, że ma dwie córki. Przed śmiercią jej kochanej macochy, w jej przekonaniu Rebecca nie zabiegała zbytnio o kontakt z nią. Całą matczyną miłość przelała na jej przyrodnią siostrę Iris. Tak myśli Jessie, ale czytelnik ma powody sądzić, że dziewczyna się myli. Niewykluczone, że celowo podtrzymuje w sobie to błędne przekonanie – swego rodzaju zbroja mająca chronić ją przed kobietą, która mocno ją skrzywdziła. Bynajmniej nie z wyboru, bo przecież nie prosiła się o psychozę poporodową. Mimo wszystko Rebecca czuje się winna. Według Iris za bardzo nadskakuje Jessie, która nie potrafi wyjrzeć poza czubek własnego nosa. Jej też ogromnie zależy na zbudowaniu lepszej relacji z Jessicą, ale boli ją, że siostra tak traktuje ich rodzicielkę.

A co z Harveyem Robertsem? Mężczyzną, który nie wytrwał przy żonie w jej chorobie? Przeskoczył na wówczas zdrowy kwiatek, na domiar złego z najdroższą sercu Rebecce małą istotą. Nie, to nie było w porządku wobec Rebekki, w głębi ducha Harvey zdaje sobie z tego sprawę, ale Emily Gunnis nawet to, na pierwszy rzut oka, karygodne zachowanie, przedstawiła może nie tyle w białym, ile w szarym świetle. Harvey bardziej pasował mi na kolejną ofiarę okoliczności (absolutnie nie największą) niż czarny charakter. Świeżo upieczonego dziadka, który mierzy się ze znajomym koszmarem. Ale tym razem jest gorzej, bo na włosku wisi życie jego jedynej wnuczki, maleńkiej Elizabeth Rose, która umrze, jeśli w najbliższych godzinach nie dostanie antybiotyku. Wszystko wskazuje na to, że Jessicę dopadło to samo, co jej matkę. Z Iris było inaczej, ale po urodzeniu Jessie, Rebecca przeżywała dokładnie to samo. W chorobliwym przekonaniu, że jej dziecko nie jest bezpieczne w szpitalu, że pracownicy tego przybytku zamierzają zabić jej ukochaną córeczkę, Jessie podjęła próbę ucieczki. Niestety skuteczną. Niestety zabrała ze sobą niemowlę, które rozpaczliwie potrzebuje lekarstwa. Z każdą upływającą godziną maleje szansa na przeżycie Elizabeth Rose. Matka myśli, że ją ratuje, a w istocie pcha ją w ramiona Śmierci. Gdyby Jessie żyła w czasach Harriet Waterhouse, po czymś takim – zakładając, że dziewczynka uszłaby z życiem – straciłaby prawa do opieki nad swoim dzieckiem. Mało tego, czekałby ją bardzo długi, może nawet dożywotni, pobyt w zakładzie dla obłąkanych. Emily Gunnis w swoim „Zaginionym dziecku” wyraźnie chciała zwrócić uwagę na różnice w podejściu do z ludzi z przypadłości, chorobami psychicznymi kiedyś i dziś. Rebecca dorastała w zupełnie innych realiach niż jej córki. Tylko jedno pokolenie, a taka szeroka przepaść. Dwie podobne historie, smutne historie, z których tylko jedna ma szansę na szczęśliwe zakończenie. Druga właściwie już się dokonała, ale dla Jessie i jej córeczki jeszcze nic nie jest stracone. Harvey co prawda boi się nie tylko o życie i zdrowie dwóch najdroższych mu osób, ale również o ich ewentualną wspólną przyszłość. Mówiąc wprost: nie jest pewny, czy Jessie ostatecznie nie zostanie rozdzielona ze swoją córeczką. Nic dziwnego, że targają nim takie wątpliwości, można bowiem domniemywać, że niejedna tego typu historia przynajmniej obiła mu się o uszy. Przynajmniej, bo niewykluczone, że sam był bohaterem, czy jak kto woli antybohaterem, jednej z nich. Czy psychoza poporodowa miała decydujący wpływ na odebranie, czy tam drastyczne ograniczenie praw rodzicielskich Rebekki do Jessiki? To może być jedno z tych pytań, na które Gunnis odmówi odpowiedzi, ale możecie być pewni, że w końcu zmusi Rebeccę do konfrontacji z traumatyczną przeszłością. Opadnie kurtyna, za którą... nie wszyscy wypatrzą niespodziewane skarby. Autorka przewidziała parę niespodzianek, ale na mnie niestety, żadna z nich nie wywarła spodziewane wrażenia. W moim odbiorze mocno przewidywalna opowieść, ale to nic. Gorzej (dla mnie), że tak niewiele napięcia udało się autorce z niniejszej sagi wykrzesać. Te opowieści aż prosiły się o więcej. A już na pewno poszukiwania Jessie i Elizabeth Rose. Tak dramatyczna sytuacja, pod przeogromną presją czasu, ale ledwo to czułam. Ten nieubłaganie uciekający czas na tym padole dla dopiero co narodzonego dziecka, a i może także dla jego matki. Nie spodziewałam się natomiast tak kompleksowego przedstawienia postaci. Sporo ich, a przestrzeń dość mała (mniej więcej trzysta stron), więc nastawiłam się na pobieżne wglądy w ich umysły, a tutaj taka wytężona eksploracja wnętrz wielu złożonych, bo ludzkich, stworzeń. Z całym przekonaniem mogę stwierdzić, że przewodnicy po tym świecie przedstawionym rzucili na mnie jakiś wspaniały urok. Biała magia niepozwalająca zostawić ich w pół drogi. Nieodparty przymus dopłynięcia z tą niewesołą ferajną do nie tak znowu odległego brzegu.

Poruszająca opowieść rodzinna od brytyjskiej powieściopisarki Emily Gunnis, autorki głośnej „Dziewczyny z listu”. O koszmarze zakorzenionym w dość dalekiej przeszłości. Nadzwyczaj żarłocznej bestii. Udręka kolejnych pokoleń. Domniemane mroczne sekrety i inne przekleństwa w nie tak znowu ścisłych kręgach rodzinnych. „Zaginione dziecko” to czuły, empatyczny dramat rodzinny zawinięty w thriller psychologiczny. Może nie potrzyma w wielkim napięciu, ale na pewno skruszy niektóre serca. Nie te najtwardsze, chociaż... Może i tutaj łezka się w oku zakręci? Polecam, bo w końcu nie samą adrenaliną czytelnik żyje:)

Niektóre tajemnice spoczywają pogrzebane latami...

Trzynastoletnia Rebecca Waterhouse była w Seaview Cottage, gdy jej ojciec zabił matkę..

Iris i Jessie, dwie dorosłe córki Rebekki wiedzą, że mimo upływu lat, matka nie chce opowiadać co wydarzyło się tej straszliwej nocy. Gdy pewnego dnia Jessie znika z ciężko chorą córeczką, Iris czuje, że musi sięgnąć daleko w przeszłość matki, by rozwiązać zagadkę...

Najnowsza książka Emily Gunnis to bardzo wciągający thriller, w którym aż roi się od zwrotów akcji, wielowymiarowych pistaci a fabuła rozwija się w zastraszającym tempie. To jedna z tych książek, od której ciężko się oderwać, bo sposób przedstawienia historii Rebbekki, która jest pełna mrocznych sekretów i rodzinnych tajemnic, sprawia, że czytelnik chce jak najszybciej poznać zakończenie. Autorka w swojej powieści porusza bardzo trudne i ważne tematy, jednak podchodzi do tego z niezwykłą skrupulatnością i delikatnością.

"Zaginione dziecko" to bardzo bolesna powieść, w której Emily Gunnis ukazuje nam dramat kobiet, które po porodzie popadają w psychozę. Przedstawia nam traumatyczne przeżycia osób walczących na wojnie oraz to, jakie skutki potrafi wywołać w człowieku wojna, i z czym muszą się zmagać rodziny osób walczących na froncie. W końcu też opisuje nam jak silna i bezwarunkową jest miłość rodzica do dziecka.. Myślę, że historia Rebbekki z pewnością nie jednego czytelnika skłoni do refleksji. Z uwagi na trudny temat, jaki porusza Autorka, uważam, że warto sięgnąć po tę książkę. Jeżeli lubicie klimatyczne historie, pełne mrocznych rodzinnych sekretów, to z całego serca polecam Wam "Zaginione dziecko".

„Zaginione dziecko” to druga książka Emily Gunnis, która na polskim runku została skategoryzowana jako thriller, choć ja chyba nie całkiem mogę się z tym zgodzić – według mnie książce bliżej do powieści obyczajowej opartej na sekrecie z przeszłości. Ten sekret nadaje lekturze dreszczyku, który trzyma czytelnika przy książce, jednak nie jest mocno odczuwalny, na pewno nie tak, jak oczekuje się tego w thrillerze. Mimo tego zamieszania gatunkowego, sama książka wypada naprawdę dobrze. Autorka porusza w niej mnogość tematów, a historię skupia na czterech pokoleniach kobiet. Dzięki temu świat rodzinny, kobiecy na moment po II wojnie światowej zderza się z tym, czego oczekujemy od niego współcześnie. To mocny kontrast, choć w historii znajdziemy też punkty wspólne. Jak na przykład psychoza poporodowa, z którą w tej rodzinie borykają się kobiety. Sporo miejsca zajmuje też temat stresu pourazowego jak następstwo wojny – z którym boryka się nie tylko były żołnierz, ale i cała jego rodzina. Relacja matka-córka w czterech pokoleniach to ta, która zgrywa historię w jedno, relacja trudna, bo obarczona tajemnicami i poczuciem winy. Całość czyta się dobrze, dosyć spokojnie, ale nie mogę zaprzeczyć – lektura jest zajmująca i pouczająca. Podobało mi się!

Przeczytałam "Zaginione dziecko" Emily Gunnis i muszę przyznać, że książka przypadła mi do gustu. Fabuła mnie wciągnęła już od pierwszych stron książki. Okazała się bardzo ciekawa i nieprzewidywalna, nie wiedziałam co będzie na dalszych stronach. W książce jest dużo tajemniczości, czytałam kolejne strony z zaciekawieniem. Zaginione dziecko było moją pierwszą stycznością z twórczością tej autorki. I na pewno sięgnę po więcej pozycji Emily Gunnis. Zdecydowanie przemawia do mnie jej styl. A "Zaginione dziecko" przypadło mi do gustu totalnie.

Rebecca w wieku trzynastu lat była światkiem morderstwa matki przez ojca. Mimo upływu lat nie może się z tym pogodzić, a okropna trauma jakiej doświadczyła przeszkadza jej w normalnym funkcjonowaniu. Wpływa to zwłaszcza na relacje ze starszą córką Jessie zwłaszcza, że poporodowa trauma spowodowała, iż wychowywał ją były mąż z nową małżonką. Jessie tuż przed porodem obawia się takiej samej psychozy, a gdy ta znika ze szpitala z ciężko chorym dzieckiem jej siostra czuje, że klucz do zagadki tkwi w przeszłości.

„Zaginione dziecko” to pełen niepokoju klimatyczny thriller z mocno rozbudowaną warstwą społeczno-obyczajową , który wciąga i porywa od pierwszych stron. Sama fabuła będąca konsekwencją wielu sekretów została niezwykle dobrze przemyślana. Lekki styl i nieoczywiste postacie są dużym plusem historii. Plastyczne opisy psychozy poporodowej, tego jak wpływają na całą rodzinę ale i pokazanie jakie piętno potrafi odcisnąć na ludzkiej psychice wojna może szokować. Tak jak fakt, że jeszcze w latach pięćdziesiątych mąż mógł umieścić w szpitalu psychiatrycznym żonę gdy ta mu się znudziła. Całość jest pełna mroku, dramatu ale i wielkiej miłości do dziecka. Autorka pokazała jak stan psychiczny jednego z bohaterów może wpływać na cała rodzinę, prowadząc tym samym do dramatu. Dzięki zagłębieniu się w historię możemy poznać rozwój psychiatrii i jej sposoby leczenia depresji, psychozy czy traumy bojowej. Nie jest to łatwa lektura ale zdecydowanie warta uwagi.

Jak myślicie, czy warto zgłębiać wiedzę o naszych przodkach? Czy warto wyciągać na wierzch historie i tajemnice ludzi, których już z nami nie ma? A co będzie jeżeli okaże się, że prawda przez nas odkryta zburzy nasze dotychczasowe wyobrażenie o naszych babciach, dziadkach? Są sprawy z przeszłości, których zdecydowanie nie warto ruszać. Ale są też tajemnice, które czekają na odkrycie przez długie lata.

W wieku trzynastu lat Rebecca była świadkiem, jak jej ojciec zabija matkę. Czy dziecko może być wiarygodnym świadkiem? Czy Rebecca składając zeznanie, powiedziała całą prawdę, czy może coś pominęła? "Idylliczny domek nad morzem zamienił się w scenerię jak z sennego koszmaru, kiedy weteran wojenny pobił żonę na śmierć, a potem popełnił samobójstwo, podczas gdy tuż obok spała ich córka". Jakie piętno odcisnęła na życiu Rebecci trauma z dzieciństwa? Od tej tragedii mija ponad pięćdziesiąt lat Rebecca teraz też jest matką. Nigdy nie wyjawiła swoim córkom, co stało się pamiętnej nocy. Iris i Jessie to przyrodnie siostry. Jedną wychowywała matka, a druga mieszkała z ojcem. Jessie po porodzie ucieka ze szpitala z ciężko chorym noworodkiem. Żeby znaleźć siostrę i siostrzenicę, Iris musi cofnąć się do przeszłości i tam szukać odpowiedzi na nurtujące ją pytania.

"Intuicja podpowiadała jej, że demony przeszłości powróciły".

Czy Rebecca wreszcie się otworzy i wyjawi rodzinie, co wydarzyło się dawno temu? Okazuje się, że żeby poznać całą prawdę, trzeba będzie cofnąć się do roku 1945. To właśnie wtedy wszystko się zaczęło. Miłość, szaleństwo, zdrada, psychoza. Jak to możliwe, że przez tyle lat za Rebeccą ciągnie się fatum? Niczego nieświadoma kobieta odkryje tajemnice, na które nie była przygotowana.

Emily Gunnis stworzyła ciekawą historię pełną niedomówień, tajemnic. Książka wciąga swoimi mackami już od pierwszej strony. Czytelnik dostaje świetny thriller psychologiczny. Autorka bardzo dobrze przygotowała się do napisania tej książki. Wiedzę czerpała z różnych zaufanych źródeł, co przekłada się na jakość książki. Wszystko tutaj jest przemyślane i spójne.

Polecam!

Książka trafiła w moje ręce dzięki akcji recenzenckiej zorganizowanej na portalu Lubimy czytać przez Wydawnictwo Świat książki.

Bardzo duży nacisk na rodzicielstwo, relacje rodzic-dziecko, trudy macierzyństwa, depresja poporodowa, choroby psychiczne. Wszystko to o czym do tej pory trudno mówić, a co dopiero w tamtych latach, gdzie były to tak naprawdę tematy tabu, a kobiety były zostawiane z tym same i musiały sobie radzić. To właśnie historie o niesprawiedliwości wobec kobiet były inspiracją do napisania "Zaginionego dziecka"

Druga książka w dorobku Emily Gunnis. I kolejna już którą można oceniać na 5 gwiazdek bez mrugnięcia okiem. Kolejny raz zabiera nas w trudną i wciągającą fabułę, która ma do przekazania naprawdę wiele. Od samego początku zaczynamy trudno, bowiem poznajemy Rebeccę która była świadkiem, gdy jej ojciec zabił matkę, a potem sam popełnił samobójstwo.

To kawał dobrej książki (bo ma ponad 300 stron), który czyta się nadzwyczaj szybko. Cały ten mroczny klimat, śledztwo sióstr… Fabuła świetnie łączy wszystkie wskazówki w całość, polecam.

Kupiłam tę książkę bez większych oczekiwań, nie słyszałam wcześniej o tej autorce. Muszę jednak przyznać, że miło mnie zaskoczyła. Autorka nie poprzestała na wątku kryminalno-thrillerowym, związanym z pewnym morderstwem, którego świadkiem jest główna bohaterka, ale także buduje kwestie związane z psychologicznym postrzeganiem dobra i zła. Pokazuje nam skutki tego, jak bardzo ludzka osobowość może wpłynąć na najbliższych i rodzinę i to, że trauma jest jak blizna na ciele, nie sposób się jej pozbyć tak łatwo.

Kupiłam ją jakiś tydzień temu i już jest za mną. :) Szybko się ją czyta i jest wciągająca.

Jeżeli lubicie podprogowe napięcie wyczuwalne od samego początku, rodzinną tajemnicę, której brzemie przeszłości odbija się na teraźniejszości i lekką psychozę to ta pozycja powinna wam się spodobać.

Konstrukcja książki jest naprawdę dobrze pomyślana, bo przenosząc się w daleką i bliższą przeszłość łącząc to z dramatycznymi wydarzeniami obecnie, nie ma tu mowy o tym, by nie wkręcić się w tę rodzinną historię.

Trzynastoletnia Rebecca widzi śmierć swojej matki z rąk ojca i o tym co się naprawdę tam stało nie mówi nikomu. Mija prawie sześćdziesiąt lat i Rebecca zostaje babcią, ale jej córka ucieka ze szpitala z chorym noworodkiem. Zaczynają się gorączkowe poszukiwania, które mają na celu jak najszybsze znalezienie matki z dzieckiem, by uratować ich życie. W śledztwie dokąd mogła udać się Jessie pomaga powrót do przeszłości, który sięga jeszcze czasów przed narodzinami jej matki Rebekki.

Jeden z thrillerów, który swoją dynamicznością i krótkimi rozdziałami podbija cały czas klimat niepokoju, który dopełnia się jeszcze przez ukazanie postaci zmagającymi się z chorobami psychicznymi. Całość czyta się naprawdę dobrze, ale przyznaję, że gdzieś w połowie wszystkie elementy wskoczyły mi na miejsce i już wiedziałam dokąd ta historia zmierza. Stąd moje spostrzeżenie, że dla kogoś kto przeczytał niejedną taką historię z tego gatunku nie będzie to, aż takim zaskoczeniem jak dla osób, które rzadko sięgają po tego typu książki lub dopiero startują z ich czytaniem.

Bardzo podobał mi się jej klimat, pomysł i styl pisania i taka nieoczywistość w ocenie postaci kto jest zły, a kto dobry i na ile traumy wojenne czy wrodzone choroby psychiczne usprawiedliwiają nasze czyny w oczach innych. Może po przewróceniu ostatniej strony nie byłam wgnieciona w fotel, ale nie umniejsza to temu, że to bardzo dobrze napisana i przedstawiona książka, przy której emocjonująco spędza się czas.

Thriller inny niż wszystkie. W koncu jak sam tytuł wskazuje chodzi o zaginiecie dziecka i to nie takie pierwsze lepsze. Dużo tajemnic, dużo domyślania się, szukania rozwiązania. Wciąga, ciekawi i intryguje. bardzo dobrze napisana i godna polecenia

Otulona tajemnicami z przeszłości, które splecione w mocnym uścisku powiązań, boleśnie oddziałują na toczącą się teraźniejszość, naznaczona tragedią jednej nocy, determinującą przyszłość wielu istnień, obrazująca potężną miłość matki, która posiada wiele odcieni. „Zaginione dziecko” to nasączony nutą thrillera dramat rodzinny, uwypuklający siłę więzów krwi oraz genów przekazywanych z pokolenia na pokolenie. To niezwykle nastrojowa powieść, wypełniona klimatyczną magią miejsca z duszą, które snuje swoją własną opowieść rozbrzmiewającą wyraźnie w jego murach. Fabuła, będąca zatrważającą kompilacją wielu sekretów, skrzętnie skrywanych przez wiele lat na dnie duszy, dotkliwie uwierających i towarzyszących każdej chwili egzystencji, akcentuje nadal marginalnie traktowany problem emocji potęgujących się u kobiet po porodzie, ale także przywołuje okrutny proceder praktykowany przez małżonków, który dostrzegalny był jeszcze w latach pięćdziesiątych – formalnego uwolnienia się od drugiej osoby za wszelką cenę. To do głębi poruszający obraz starty, dojmującego poczucia winy i wyrzutów sumienia skutkujących mentalną izolacją, skrytością i wyobcowaniem. Podkreślona zawiłość relacji odzwierciedla jawny chaos unoszący się nad stronami książki, który wznieca napływ adrenaliny do krwiobiegu i przyspieszone bicie serca czytelnika. Niewątpliwie to pozycja angażująca w skrupulatne obnażanie mrocznych demonów, definiujących skomplikowane rodzinne zależności. Co więcej, dławiąca duszną atmosferą, tamującą głębszy oddech wytchnienia podczas nieprzerwanego poszukiwania prawdy oraz wymagająca nieustannej uwagi czytelnika, mimo nieobfitującej w wartki przebieg zdarzeń akcji – to świadomie nakreślona kompozycja logicznie scalająca wszystkie psychologiczne warstwy w całościowe oblicze, które napawa grozą potencjalnych konsekwencji, gdzie nabierające ekspresji i rozrzewniającego charakteru ostatnie strony treści refleksyjnie oddziałują na zmysły, gęsto oblepiając myśli nieuchronnością doświadczeń kształtujących osobowość. To także ociekająca napęczniałym dramatyzmem, wywołująca wyraziście eksponowany smutek, spisana na kilka głosów unaoczniających własny punkt widzenia doznanych przeżyć, trudna w samodzielnej interpretacji elementów fabularnej, misternie skrojonej układanki książka – ta kreacji tkwi jaskrawie w pamięci jeszcze długo po zaznaniu ostatniego zdania tego tytułu. Szaleństwo ludzkiego obłędu nie jest tej historii obce!