Miasto Burz

To zabawne, ale właśnie podczas czytania "Miasta burz" w moich okolicach rozchodziły się dźwięki wyładowań atmosferycznych. To odpowiednio nastroiło mnie do lektury 😀.

Książka jest drugim tomem cyklu z komisarzem Kowalskim, ale choć nie znam pierwszej części bez problemu odnalazłam się w drugiej.

Michał Śmielak przenosi nas do klimatycznego Sandomierza, w którym komisarz Bruno Kowalski będzie musiał zmierzyć się z kolejną mroczną zagadką. Fabuła rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych, które dzieli 40 lat. Przeszłość nigdy nie znika bez śladu, a dawne grzechy potrafią rzucać długie cienie. Obie linie fabularne, pozornie niepowiązane ze soba wątki, stopniowo zaczynają się składać w logiczną całość, tworząc spójną, intrygującą historię, której zakończenie zaskakuje.

Choć „Miasto burz” nie porwało mnie emocjonalnie tak, jakbym tego oczekiwała, doceniam warsztat autora. Jego styl jest dopracowany, a język – lekki i przystępny. W dialogach czuć nienachalny, inteligentny humor, który bardzo sobie cenię.

Nie jest to moja ulubiona powieść autora, ale czytało się ją naprawdę dobrze i przyjemnie. „Miasto burz” to solidny kryminał, który z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom gatunku i fanom twórczości autora. Warto sprawdzić. 👍

Sandomierz torpedowany sezonowymi burzami. W takich okolicznościach miasto położone na siedmiu wzgórzach staje się świadkiem niepokojących wydarzeń.

Utalentowany fotograf ginie od rażenia piorunem. Gdzieś obok w skutek porachunków rodzinnych szwagier zabija szwagra.

Tutaj do akcji wkracza niezastąpiony i mocno nietypowy duet śledczych. Policjant Bruno Kowalski i lokalny historyk Krzysztof Szorca. Obaj łącza siły, jednocześnie prowadzać swoje małe mini śledztwa, które finalnie doprowadzą ich do tajemniczej sprawy z połowy lat 80-tych.

„Miasto burz” to kontynuacja genialnego kryminału „Miasto mgieł”. Autor po raz kolejny serwuje nam kunsztownie zmontowaną intrygę kryminalną, przy której (gwarantuję) będzie się trzeba trochę nagłowić.

Historia prowadzona w dwóch perspektywach czasowych daje początkowo efekt lekkiego zagmatwania, ale naprawdę warto przebić się przez gąszcz wielu występujących tu wątków aby poznać szczegóły misternie utkanej historii.

Tak jak w pierwsze części zabieg z mgłą, cichym bohaterem książki, dał efekt tajemniczości Sandomierza, tak tutaj torpedujące miasto burze dają wrażenie mroku panującego nad miastem. Mroku skrywającego tajemnicę, która nie miała ujrzeć światła dziennego.

I powiem Wam lubię burzę, a jeszcze bardziej pierwsze chwile po…

Michał Śmielak wyrasta w moich oczach na wybitnego twórcę mrocznych kryminałów, a jednocześnie wyjątkowego ambasadora świętokrzyskiego Sandomierza (zaraz obok Ojca Mateusza 😊)

Polecam serdecznie

Komisarz Kowalski powraca i jest to iście piorunujący powrót, bowiem po mgle przyszła pora na burzę i to nie tylko pogodową.

Mnie na wstępie autor już kupił wykorzystaniem motywu burzy, bo oprócz tego, że absolutnie nie ma lepszej pogody do czytania niż ta burzowa, to jestem fanką aury, jaka za sprawą burzy wytworzyła się w tej historii. Uznanie dla Śmie laka za bardzo realistyczne nakreślenie tych warunków atmosferycznych, bo przyznaje dało się tę wilgoć burzowej aury odczuć na własnej skórze.

Bruno Kowalski jest w moich oczach klasycznym bohaterem kryminału, ukształtowany wieloletnią służbą o twardym kręgosłupie proceduralne moralnym, ale niepozbawionym ironii czy szczyptą poczucia humoru. Kiedy okazuje się, że z pozoru typowe zabójstwo sięga znacznie głębiej w przeszłość, zostałam wciągnięta w historię odbywające się w dwóch przestrzeniach czasowych.

Tempo historii Śmielaka jest dość zrównoważone, chociaż osobiście wolałabym, żeby zostało ono o dwa tempa podbite. W historii są zwroty akcji, jednak zdecydowanie wolałabym mniej wstawek historycznych, bo mnie osobiście wytraca to nieco z immersji czytelniczej. Generalnie uważam zawsze za atrakcyjne wprowadzanie do powieści dwóch linii czasowych jednak tutaj trochę balans był zachwiany.


Pomimo tego, że jest to może nieco wyeksploatowany motyw, to ja niezmiennie Lubie gdy historia prowadzona w dwóch liniach czasowych finalnie splata się i odkrywa całą sieć powiązań i wzajemnych zależności.

„Miasto burz” jest dla mnie całkiem udaną kontynuacją serii, która dała mi ciekawą intrygę w otoczeniu ciekawej scenerii. Pomimo kilku rzeczy uwierających mnie podczas czytania mogę z czysty sumieniem polecić tę powieść.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Skarpa Warszawska

"W końcu ekran przesłonił błysk pioruna i fotograf zobaczył coś, co niewielu ludzi na świecie ma okazję ujrzeć na ekranie: swą własną śmierć."

Niebo nad Sandomierzem zaciąga się czarnymi chmurami. Alerty RCB ostrzegają przed nadciągającą burzą.

Anonimowa dziewczyna informuje policję o popełnieniu morderstwa.

W tym samym czasie od uderzenia pioruna ginie znany sandomierski fotograf.

Co łączy te dwie, pozornie niezwiązane ze sobą sprawy?

Komisarz Bruno Kowalski zostaje zaangażowany do prowadzenia śledztwa, lecz tropy sięgają znacznie dalej niż się wydaje. Kluczowe okażą się tu wydarzenia z 1986 roku.

Miasto burz stanowi drugi tom cyklu. Autor po raz kolejny zabiera nas na ulice Sandomierza. Jednak tym razem, zamiast mgły, zwiastunem nieszczęść jest burza.

Ogromnie podobało mi się połączenie dwóch, odległych od siebie czasowo, wątków. Śledztwa w czasach PRL-u, które prowadził porucznik Marian Bielecki oraz obecnej sprawy prowadzonej przez komisarza Bruna Kowalskiego.

Mroczny klimat, obnażenie wad poprzedniego ustroju, pokazanie ludzkiej psychiki i dążenia do zdobycia władzy oraz pieniędzy. Jak to mówią: "Po trupach do celu." Cóż, coś w tym jest i autor świetnie to pokazuje.

Niewątpliwy udział w rozwikłaniu zagadek ma historyk Krzysztof Szorca, który przy sprawie "Wampira" również pomagał policji.

Intryga, która łączy przeszłość z teraźniejszością. Interesujący paralelizm narracyjny. Bohaterowie, którzy są ciekawi i niezwykle realistyczni. Autor ich nie idealizuje. Popełniają błędy, a czytelnik sam ocenia ich postępowanie.

"Strach i żal zazwyczaj wyglądają tak samo i dość łatwo je pomylić ze sobą."

Końcówka książki mnie zaskoczyła i sprawiła, że czekam z niecierpliwością na tom trzeci.

Miasto burz, podobnie jak Miasto mgieł dostępne jest jako audiobook [Adres usunięty]. na Legimi. Dla tych, którzy wolą taką formę - polecam. Lektorem ponownie jest rewelacyjny Wojtek Masiak.

„Miasto burz” to moje kolejne spotkanie z twórczością Michała Śmielaka. Poprzednie spotkania były niezwykle udane dlatego też z ogromną przyjemnością sięgnęłam po jego kolejną książkę.

Nad Sandomierz nadciągają ciemne, burzowe chmury. Wkrótce okazuje się, że od rażenia piorunem ginie fotograf. Mało tego policja dostaje anonimowe zgłoszenie na temat morderstwa na obrzeżu miasta. Komisarz Bruno Kowalski ma nie lada wyzwanie. Śmierć fotografa mimo iż wydaje się prosta do rozwiązania to szybko policja odkrywa mroczne tajemnice z nim związane… zabójstwo też nie jest łatwe do rozwiązania, ponieważ świadkowie zbrodni milczą…

„Miasto burz” to moje kolejne udane spotkanie z twórczością Michała Śmielaka. Zasiadając do lektury spodziewałam się dobrej książki i wcale się nie zawiodłam. Zarwana nocka gwarantowana! Jak już zacznie czytać to nie będziecie chcieli tej książki odłożyć dopóki nie poznacie zakończenia. „Miasto burz” to mocna i wielowątkowa powieść kryminalna, która mocno wciąga do swojego świata. Sandomierz-miasto pełne tajemnic, intryg. Przeszłość przeplata się z teraźniejszością, a z każdym rozdziałem odkrywamy, że to co wydawało nam się proste i przejrzyste wcale takie nie jest…

Coś co najbardziej mi się spodobało to właśnie połączenie przeszłości z teraźniejszością. Wydarzenia z roku 1986 misternie splatają się z wydarzeniami z roku 2024. W związku z tym pierwszym przenosimy do Sandomierza w czasach PRL-u, gdzie tajemnice, intrygi i walka o wpływy miały największe znaczenie. Nielegalne działania Służby Bezpieczeństwa, skarby przedwojenne, a także zbrodnie sprawiają, że książka staje się niezwykle ciekawa. W teraźniejszości natomiast obserwujemy nie tylko zmowę milczenia między świadkami zbrodni, ale także widzimy jak przeszłość ma wpływ na przyszłość. To co nigdy miało nie zostać odkryte nagle wychodzi na światło dzienne i sprawia, że ludzie zaczynają odczuwać strach i popełniać błędy. Genialne połączenie tych wątków sprawia, że lektura jest niezwykle pasjonująca i wciągająca!

Oczywiście nie można tutaj nie wspomnieć o panującej w książce atmosferze. Jest ona duszna, motyw burz dodaje jej ciekawego i mrocznego klimatu. Grzmoty, upalne i duszne powietrze, błyskawice, deszcz. Te elementy są tak świetnie opisane, że czytając tę książkę mamy wrażenie jakbyśmy znajdowali się razem z bohaterami w Sandomierzu podczas gwałtownych burz! Autor świetnie skonstruował atmosferę! Ponadto mamy tutaj do czynienia z tematyką przemocy rodzinnej, zdrad czy też zauważamy, że bezkarność w PRL-u była na porządku dziennym. Ludzie Służby Bezpieczeństwa popełniają zbrodnie i wiedzą, że nie dosięgnie ich sprawiedliwość. Chociaż kiedy po latach sprawiedliwości może stać się za dość mocno kibicujemy naszemu głównemu bohaterowi, aby udało mu się dorwać morderców.

Chociaż „Miasto burz” to kryminał to patrząc na wątek historyczny będzie to też książka ciekawa dla fanów historii, a szczególnie PRL-u. Poprzez postać jednego bohatera możemy zauważyć, że zbrodnie owszem ulegają przedawnieniu, ale moralnie na zawsze pozostają w pamięci. Jeśli chodzi o bohaterów to jak zawsze są to postaci genialnie wykreowane. Każdy tutaj przedstawiałoby wprowadza do książki coś nowego. Tutaj nie ma przypadkowych bohaterów. Tutaj każdy coś znaczy. Ponadto samo zakończenie jest niezwykle zaskakujące i szokujące.

Reasumując, „Miasto burz” to powieść, którą z czystym sumieniem mogę polecić wszystkim fanom ciekawych i wciągających kryminałów z wątkiem historycznym. Genialni bohaterowie, wciągająca fabuła, duszna atmosfera i ciągle wyczuwalne napięcie sprawia, że od książki nie jesteśmy wstanie się oderwać. Michał Śmielak to jeden z tych autorów po którego książki sięgam w ciemno i wiem, że się nie zawiodę! Bardzo gorąco polecam Wam tę lekturę!

IG: libresunn

„Miasto burz” to książka dla każdego kto lubi dobre kryminały. Jest to drugi tom serii o Komisarzu Bruno Kowalskim. O komisarzu, który jak nikt umie wyciągać wnioski i nie odpuści dopóki nie rozwiąże zagadki.

Nad Sandomierzem gromadzą się chmury, które są zwiastunem nie tylko burzy, ale również niespokojnych czasów w mieście. W skutek uderzenia pioruna ginie znany fotograf, a wkrótce po jego śmierci dochodzi do ujawnienia jego naj największej tajemnicy.

W tym samym czasie anonimowa dziewczyna informuje policję, że doszło do m0rderstwa. Sprawą zajmuje się Bruno Kowalski i Jacek Kwarta. W trakcie śledztwa policjanci odkrywają fakty powiązane z wydarzeniami z przeszłości. Co wspólnego ma śledztwo prowadzone przez Mariana Bieleckiego w 1986 roku z obecnymi wydarzeniami? Przekonacie się sami.

To co od samego początku zwróciło moją uwagę to styl i śmiałe spostrzeżenia o Polakach autora. Sprawiło to, że czułam się bardzo zaintrygowana nie tylko opisanymi wydarzeniami, ale również tym co jeszcze autor doda od siebie.

Książkę czytało mi się bardzo szybko i przyjemnie, a wszystko to dzięki dość dynamicznej akcji. Uwielbiam również być przenoszona w czasie. I tutaj autor zabrał mnie do PRL-u gdzie byłam świadkiem wydarzeń, które są powiązane z obecnymi.

„Miasto burz” to kryminał, który wciąga od początku. Posiada świetnie wykreowanych bohaterów, odpowiednie tempo akcji i zwroty akcji. Wszystko to sprawia, że jest on idealną książką na wiosenne wieczory. Polecam!

Z ogormną chęcią sięgnęłam po „Miasto burz” Michała Śmielaka - kontynuację dobrze przyjętego „Miasta mgieł” i kolejny dowód na to, że autor wie, jak spleść historię tak, by poruszała emocje, rozbudzała ciekawość i nie pozwalała na oderwanie się od książki aż do ostatniej strony. I już teraz zaznaczę kochacie kryminały, które nie tylko trzymają w napięciu, ale również głęboko zanurzają nas w przeszłości, w lokalnym kolorycie i skomplikowanych ludzkich losach - jesteście we właściwym miejscu, a ta książka jest dla Was.

Mroczne chmury gromadzą się nad Sandomierzem - nie tylko te atmosferyczne. Ginie znany fotograf. Z pozoru to tylko tragiczny przypadek, uderzenie pioruna. Ale przecież wiemy, że u Śmielaka nic nie jest przypadkowe. Każda śmierć to tylko wierzchołek góry lodowej. To, co zaczyna się jak klasyczny kryminał, bardzo szybko przeistacza się w pełnokrwisty thriller z historią w tle. I to historią, która pachnie PRL-em, przesłuchaniami, dymem papierosowym i tajemnicami, które miały nigdy nie ujrzeć światła dziennego.

Komisarz Bruno Kowalski znów musi zderzyć się z przeszłością - nie tylko tą policyjną, ale i osobistą. Partneruje mu Krzysztof Szorca, którego znamy z innych ksiązek autora. Uwielbiam tę postać - niby niepozorny historyk, a potrafi odnaleźć się w samym centrum najbardziej zagmatwanej intrygi. Ich duet działa znakomicie - balans między doświadczeniem a ciekawością, twardym dochodzeniem a miękkim wejściem w kontekst historyczny.

Jednym z największych atutów tej powieści jest właśnie dwutorowa narracja. Wydarzenia współczesne przeplatają się z tymi z 1986 roku - rokiem, który wciąż pulsuje pod powierzchnią sandomierskich uliczek. Poznajemy porucznika Bieleckiego i świat, który już nie istnieje, ale którego duch nadal unosi się w powietrzu. Dzięki temu mamy poczucie, że nie tylko rozwiązujemy sprawę kryminalną, ale też odkrywamy warstwę po warstwie tajemnice samego miasta. A Sandomierz… ach, Sandomierz jest tu niemal bohaterem - z duszą, historią i cieniem, który rzuca na wszystko, co dzieje się w książce.

Śmielak znakomicie operuje rytmem - wie, kiedy przyspieszyć, kiedy zatrzymać się przy emocjach bohaterów, a kiedy pozwolić historii oddychać. Jego styl jest lekki, ale niebanalny. To nie tylko szybka akcja – to także refleksja nad winą, karą i tym, jak wiele zła może przetrwać pod powierzchnią codzienności. I choć momentami miałam wrażenie, że współczesna linia fabularna mogłaby być mocniej zaakcentowana, to jednak całość tworzy spójną, wciągającą konstrukcję.

Nie zabrakło też typowego dla autora smaczku - nawiązania do postaci z książek Macieja Siembiedy, które wzbudziło mój entuzjazm. Takie drobiazgi sprawiają, że czuję, iż Śmielak pisze nie tylko z głowy, ale i z serca - jako czytelnik, który wie, jak sprawić przyjemność innym czytelnikom.

„Miasto burz” to książka, która nie tylko trzyma w napięciu, ale też pokazuje, jak silne mogą być więzy między przeszłością a teraźniejszością. To opowieść o tym, że niektóre tajemnice nigdy nie powinny wyjść na światło dzienne… ale kiedy już się to stanie, nic nie będzie takie samo.

Czy warto przeczytać? Dla mnie - zdecydowanie tak. A jeśli nie znacie jeszcze poprzedniej części, zacznijcie od „Miasta mgieł”, żeby w pełni docenić rozwój postaci i klimat tej serii. A ja? Czekam na kolejną burzę. Bo Śmielak ewidentnie ma jeszcze wiele do opowiedzenia.

Jak wszystkie książki autora, tak i ta jest nieodkładalna. Napisana prostym, bezpośrednim językiem, bardzo przystępnym, ale w żadnym miejscu ubogim, wciąga niczym jedzenie popcornu i nie ma szans, żeby przestać.

W moim odczuciu bardzo dobrze oddano realia PRL i nie mówię tu o scenach na komisariacie, bo z tym nigdy do czynienia nie miałam i nawet z opowieści znam słabo. Natomiast jak najbardziej jestem w stanie wyobrazić sobie wynajmowanie pokoi hotelowych bez rejestrowania gości i dzielenie pieniędzy między personel. Takich perełek jest tam więcej, a wszystkie razem składają się na klimat dawnych lat, który można było zamknąć jednym zdaniem: jakoś trzeba sobie radzić.

Autor jest starym wyjadaczem na rynku kryminałów. Doskonale wie, kiedy docisnąć, a kiedy odpuścić. Umie podgrzać atmosferę, zbudować napięcie, świetnie też zna się na stopniowaniu go. Tworzy bohaterów, w których się wierzy. Do tego umie w emocje. I wszystko to razem składa się na rozkoszną ucztę czytelniczą.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy