Wzrok. Seria Zwodnicze zmysły. Tom 1

„Wzrok” najnowsza książka pani Magdy, która rozpoczyna nową serię kryminalną „Zwodnicze zmysły”.

Autorka zabiera nas do Krakowa, gdzie zostają odnalezione ciało kobiety. Wszędzie pełno krwi, a świadków brak. Sprawą zajmuje się z komisarz Julia Kosela. Szybko okazuje się kim jest denatka. To ceniona ginekolożka, żona znanego dziennikarza muzycznego.

Kim jest osoba, której największą bronią jest wzrok? Dlaczego zmysły czasami mogą zwodzić?

Książka zaskoczyła mnie nie jeden raz. Na początku pomysłem na fabułę, a później zaskakującymi zwrotami akcji. Autorka świetnie wykreowała tutaj panią komisarz, która jest skuteczna w swoich działaniach, ale również posiada swoją przeszłość. I uwielbiam gdy w kryminale mamy elementy powieści obyczajowej. Lubię poznawać w seriach kryminalnych życie prowadzących śledztwo. Taka książka jest dla mnie wtedy wielowymiarowa i lepiej mi się ją czyta.

Autorka wspaniale również oddała tutaj mroczny kryminał, który potęguje niepokój i napięcie, które wzrasta z każdą stroną.

Wszystko to sprawia, ze książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Polecam!

Czy zawsze możesz ufać temu, co widzisz? A może wzrok - zamiast być twoim sprzymierzeńcem - potrafi najokrutniej cię oszukać?

„Wzrok” Magdy Stachuli to thriller, który nie tylko wciąga, ale i niepokoi. To książka, która sprawia, że zaczynasz się zastanawiać, jak często ufasz własnym oczom, a jak często widzisz tylko to, co chcesz zobaczyć.

Już od pierwszych stron czuć, że Stachula powraca w najlepszej formie. W samym sercu Krakowa zostaje znalezione ciało znanej ginekolożki. Scena zbrodni - brutalna, pełna krwi, pozbawiona narzędzia zbrodni i świadków - tworzy duszną atmosferę, którą czuje się niemal fizycznie. Sprawą zajmuje się komisarz Julia Kosela, trzydziestoletnia kobieta po przejściach, która próbuje pogodzić zawodowy chłód z osobistymi demonami.

Z pozoru mamy klasyczne śledztwo: ofiara, mąż, nowa partnerka, pozory idealnego życia, które dawno się rozpadło. Ale Stachula nie byłaby sobą, gdyby nie poprowadziła nas głębiej - tam, gdzie granica między tym, co realne, a tym, co wyobrażone, zaczyna się zacierać. W tle czai się ktoś jeszcze. Ktoś, kto patrzy. Ktoś, dla kogo wzrok staje się bronią - cichą, precyzyjną i śmiertelną.

To, co najbardziej mnie ujęło w „Wzroku”, to sposób, w jaki autorka buduje napięcie. Nie potrzebuje krwawych opisów ani pościgów. Wystarczy jedno spojrzenie, jedno drgnięcie powieki, jeden moment, w którym nie jesteś już pewien, czy to, co widzisz, dzieje się naprawdę. Stachula doskonale manipuluje zmysłami czytelnika - tak jak jej bohaterowie zostają uwikłani w sieć iluzji, tak my dajemy się prowadzić za rękę, wierząc w coś, co w kolejnym rozdziale okazuje się złudzeniem.

Julia Kosela to bohaterka, która od razu przyciąga uwagę. Nie jest idealna, ale przez to jest prawdziwa. Czuć w niej ciężar przeszłości, zawiedzione zaufanie, tę cichą potrzebę kontroli, którą tak dobrze znamy. Z jednej strony silna, konkretna, z drugiej - pełna pęknięć. I właśnie w tych pęknięciach Stachula znajduje miejsce na emocje. Widzimy kobietę, która potrafi być jednocześnie policjantką i człowiekiem - z lękiem, gniewem, niepewnością.

Narracja, podzielona między kilka perspektyw, tworzy misterną mozaikę, w której każdy fragment ma znaczenie. Izabela - młoda kobieta z traumatyczną przeszłością, próbująca poskładać życie na nowo. Tajemniczy mężczyzna, który obserwuje, analizuje, wykorzystuje ludzkie słabości. I Julia - stojąca w samym środku tej układanki, coraz bardziej wciągana w grę, w której zmysły zawodzą, a prawda wydaje się mglistym wspomnieniem.

Nie jest to książka, która pędzi na łeb na szyję. Stachula prowadzi fabułę z precyzją godną chirurga - powoli, ale nieubłaganie, zaciskając pętlę wokół bohaterów. Z każdym rozdziałem napięcie rośnie, aż w końcu zaczynasz czuć ten niepokój w sobie. To nie jest thriller, który tylko się czyta - to thriller, który się przeżywa.

Podoba mi się też, jak autorka wykorzystuje przestrzeń. Kraków nie jest tu tłem, lecz uczestnikiem wydarzeń - mroczny, zamglony, przytłaczający, niemal klaustrofobiczny. Idealne miejsce dla historii o tym, że zmysły mogą nas zdradzić.

Czy przewidziałam zakończenie? Nie. Choć momentami myślałam, że wiem, w którą stronę to zmierza, Stachula skutecznie zburzyła moje przekonania. Finał jest mocny, nieprzewidywalny i - co najważniejsze - satysfakcjonujący.

„Wzrok” to coś więcej niż tylko otwarcie nowej serii. To zapowiedź cyklu, który może redefiniować polski thriller psychologiczny. Jeśli kolejne tomy serii Zwodnicze zmysły będą utrzymane na tym poziomie, szykuje się coś naprawdę wyjątkowego.

To książka o złudzeniach, o tym, jak łatwo dać się oszukać - nie innym, lecz sobie samemu. Bo czasem to, co najgroźniejsze, czai się nie za rogiem, a w naszych głowach.

Ocena: 9/10 - bo to mocny, klimatyczny i niepokojąco prawdziwy thriller, który nie pozwala oderwać wzroku od pierwszej do ostatniej strony.

Magda Stachula w świecie bookstarams jest bardzo popularna, w końcu i w moje ręce trafiła jej twórczość.

W centrum Krakowa odnaleziono zwłoki kobiety, znanej ginekolożki. Sprawca nie pozostawił żadnych śladów, sprawa trafia do komisarz Julii Koseła, singielki po przejściach, która nie poddaje się zbyt szybko. Obok tych wydarzeń pojawia się również postać, która jest niezwykle niepokojąca, stwarza pozory i kreuje swój własny świat. Czy ma coś wspólnego ze zbrodnią?

To książka, której zakończenia nie da się przewidzieć. Obserwujemy działania bohaterów, snujemy własne domysły i obserwujemy poszlaki. Postać poboczna jest na tyle absorbująca, że burzy mury latami wznoszonej moralności i sieje wątpienie. Autorka udowadnia jak jeden z podstawowych zmysłów może być zwodniczy , jak bez trudu można oszukać ludzi bazując na ich empatii oraz uczciwości.

W tej historii świetnie podkreślono, jaki wpływ na teraźniejszość ma to, co wydarzyło się w przyszłości. Jak chcąc teoretycznie pomóc, można wyrządzić ogromną krzywdę. Pani komisarz to również postać pełna sprzeczności, twwarda i nieustępliwa babka, ale wewnątrz kobieca, wrażliwa oraz pragnąca bliskości.

Momentami tempo akcji zawodziło, jednak fabuła była ciekawa, godna uwagi.

„Wzrok” Magdy Stachuli to otwarcie nowej serii kryminalnej „Zwodnicze zmysły” – i przyznaję, że sięgnęłam po tę książkę bez wahania. Lubię autorkę, jej styl i sposób opowiadania historii, a gdy jeszcze przed premierą opowiadała o tej powieści podczas krakowskiego KRAJMu, ciekawość tylko się spotęgowała.

Ogromną radość sprawiło mi umiejscowienie akcji w Krakowie – mieście, które jest mi bardzo bliskie. Opisywane ulice, budynki, a nawet konkretne lokale (polecam "Kreskę mąki! 😄) sprawiają, że historia staje się bardziej namacalna, jakbym uczestniczyła w opisywanych wydarzeniach.

Początkowo akcja rozwija się dość spokojnie, niespiesznie, ale warto dać tej historii czas. Gdy fabuła zaczyna się rozkręcać, wciąga coraz mocniej – aż w pewnym momencie naprawdę trudno się od niej oderwać.

„Wzrok” to nie tylko kryminalna zagadka. To także opowieść, która skłania do refleksji nad tym, jak ogromny wpływ na dorosłe życie mają dzieciństwo, wychowanie i relacja z matką. Autorka subtelnie, ale sugestywnie pokazuje, jak pewne schematy i doświadczenia mogą z czasem przerodzić się w zachowania dalece odbiegające od normy, destrukcyjne, patologiczne i jednoznacznie złe i krzywdzące innych.

Drugiego, równie istotnego motywu zdradzać nie będę – nie chcę Wam spoilerować i odbierać przyjemności odkrywania historii krok po kroku. Mogę jedynie powiedzieć, że rozwiązanie zagadki kryminalnej było dla mnie niezwykle interesujące i satysfakcjonujące.

„Wzrok” zostawił mnie z poczuciem dobrze spędzonego czasu. Jeśli lubicie kryminały, które poza zagadką oferują też psychologiczną głębię – zdecydowanie warto po tę książkę sięgnąć. Z przyjemnością sięgnę po kolejny tom serii i już teraz jestem ciekawa, jaki zmysł autorka weźmie na warsztat następnym razem.

Widząc zapowiedź nowej książki Magdy Stachuli od razu wiedziałam, że chcę ją przeczytać. Nowa seria o zmysłach, które mogą nas zwodzić bardzo mnie zaciekawiła, zwłaszcza że thriller psychologiczny to gatunek, który lubię.

Na pierwszy ogień wystawiony jest zmysł wzroku, o czym mówi nam sam tytuł książki, o której mowa. Byłam bardzo ciekawa w jaki sposób autorka ugryzie tą tematykę i przyznaję, że totalnie mnie zwiodła. Myślałam, że rozwiązanie jest wyłożone jak na tacy, ale to tylko pokazuje, jak grubo można się pomylić.

Ktoś zamordował kobietę, nie ma narzędzia zbrodni, świadków, a pogoda nie pomaga w zdobyciu dowodów. Okazuje się, że jest to znana ginekolog, ceniona przez swoje pacjentki i współpracowników, ale samotna ze względu na rozpad małżeństwa z dziennikarzem muzycznym, który ma już inną kobietę. I jak można się domyślić, podejrzenie zazwyczaj pada na najbliższe otoczenie ofiary. Jesteśmy świadkami postępowania policji w tej sprawie, zwłaszcza pracy komisarz Julii Koseli i jej ekipy śledczej. Mamy też na oku jedną osobę, której tożsamości długo nie poznajemy, a potrafi dużo namącić w głowie w trakcie czytania książki.

„Wzrok” poznajemy z kilku perspektyw, dzięki czemu akcja postępuje w szybkim tempie, a historie bohaterów ujawniają motywy, którymi kierują się w życiu i tym, jak postępują w momencie, kiedy ich obserwujemy. Każda z osób ma coś do opowiedzenia o sobie. Czasami przypadek stawia ich w sytuacji, która w pierwszym momencie wydaje się być abstrakcyjna. Czasami jest to przeznaczenie, ponieważ błędy przeszłości potrafią zburzyć długo budowany spokój w jednej sekundzie. Tajemnicza osoba, która dodaje dreszczyku historii mocno nakierowuje czytelnika na nieznane wody i na to, by w końcu móc się zaskoczyć.

Magda Stachula ponownie wrzuca czytelnika w wir psychologicznych zawirowań, problemów bohaterów, które mają swoje podłoże w przeszłości, a śledztwo komisarz Koseli dodaje kryminalnej nuty. Pierwsza część serii „Zwodniczych zmysłów” zaczęła się naprawdę dobrze, a finał tego tomu zapowiada dalszą ekscytującą podróż w świecie bohaterów. Polecam!