Fatum. Komisarz Eryk Deryło. Tom 11

Komisarz Eryk Deryło musi odnaleźć i dopaść zwyrodnialca, który dopuścił się wyjątkowo okrutnego morderstwa paląc żywcem swoją ofiarę, uprzednio zamykając ją w specjalnie przygotowanej na tę „okazję” klatce. Jedynym tropem do niego prowadzącym jest kilka zagadkowych śladów, które szaleniec zostawił na miejscu zbrodni.

„Fatum” to już jedenasta część cyklu z komisarzem Erykiem Deryło i jedna z najchętniej czytanych serii kryminalnych w tym kraju, który rozsławiła nazwisko Maxa Czornyja dając mu tym samym dziesiątki tysięcy fanów. Nic w tym dziwnego, Czornyj bowiem ma w sobie ten dar, że już pierwszym zdaniem książki potrafi przykuć uwagę czytelnika, podkręcając jego ciekawość do maksimum. Nie stroni przy tym od dosadnych i wyjątkowo paskudnych szczegółów opisywanych zbrodni, które już od dłuższego czasu stały się właściwie jego wizytówką.

Deryło powrócił i zrobił to w najlepszym dla siebie stylu- tak w sumie mógłbym podsumować wczorajszą premierę. Po raz kolejny miałem do czynienia z bezkompromisowym gliniarzem, który znowu jest facetem z krwi i kości, nie bojącym się okazywać uczuć (o które notabene sam siebie nie podejrzewał) i który ciętej riposty używa równie sprawnie, co swego ponadprzeciętnego intelektu. Poza tym mam wrażenie, jakoby sam Czornyj uległ przy tej części niemałej przemianie dając w ręce czytelnika książkę nacechowaną tak wielkimi emocjami. Po dość słabych moim zdaniem poprzednich dwóch częściach wreszcie mam nieodparte wrażenie, że seria z Erykiem Deryło wraca na właściwe dla niej tory. Obym tylko się nie pomylił…

Współpraca z wydawnictwem Filia.

"Człowiek to istota jedynie nieznacznie ustępująca karaluchom i szczurom pod względem umiejętności przystosowania się do panujących warunków", to jedno z pierwszych zdań, które przykuło moją uwagę w jedenastej już odsłonie serii kryminalnej Maksa Czornyja z komisarzem Deryło. Pomyślałam wtedy: uff, to jest dla nas (ludzkości) nadzieja, bowiem według teorii Darwina "Gatunkiem, który przetrwa, nie jest ani ten najsilniejszy, ani najinteligentniejszy. Przetrwa ten, który potrafi się zmieniać…"

W Lublinie nikt nie może spać spokojnie. Tym razem w jednym z pustostanów usmażono żywcem człowieka w specjalnie przygotowanej do tego klatce. Szaleniec, który się tego dopuścił, zaprasza służby pościgowe do gry, w tym celu zostawia im kilka zagadkowych tropów. Co wspólnego z tym makabrycznym morderstwem może mieć religijna kultura haredi?

Haler schodzi ze sceny w iście dramatyczny sposób, ustępując miejsca nowej młodej gniewnej, Sofi Dmitris. Będzie mi brakować Tamary, ale każdy koniec bywa jednocześnie początkiem, więc patrzę w przyszłość z ostrożnym optymizmem.

To, co oprawca zgotował swoim ofiarom, to bestialstwo w czystej postaci, przypominanie o nich na każdym kroku w trakcie śledztwa, było doprawdy okrutne. Sama zagadka i zamysł na nią, bardzo mnie zaciekawił. Trzeba nie lada sprytu i inteligencji, by odkryć, co się za nią kryje, ale na szczęście tego naszym śledczym nie brakuje i z zapałem podjęli się tego zadania. Oczywiste było, że to dopiero początek krwawej zabawy w kotka i myszkę, a czas jak zwykle w takich przypadkach nagli.

Lublin nie może spać spokojnie! O tak! A to za sprawą Maxa Czornyja, który w jedenastej części z Erykiem Deryło w roli głównej zgotował makabryczną, mroczną historię pełną grozy – jak na mistrza gatunku przystało. Właśnie w Lublinie, na terenie opuszczonej budowy doszło do makabrycznego zabójstwa. W metalowej klatce, przypominającej spory kojec dla psa, bezdomni odkryli spalone żywcem ciało. „Fatum” rozpoczyna się z wielkim przytupem!!!

Kto mógł dokonać, tak bestialskiego mordu? Co oznaczają pozostawione przez niego zagadkowe tropy? Co oznacza tajemnicza wiadomość? Jakim kluczem kieruje się psychopatyczny morderca? Jaki związek z morderstwem ma religijna kultura haredi? Czy morderca wczuł się w role mesjasza, chcącego wybawić świat od jakiegoś konkretnego zła? Deryło zrobi wszystko, aby znaleźć odpowiedzi na te pytania, a co najważniejsze, aby poznać personalia mordercy, zanim ten ponownie da o sobie znać?

Znając twórczość Maxa Czornyja, przygotujcie się na maksymalną dawkę ekstremalnych doznań. „Fatum” to kolejne dzieło, które w pełni zaspokoi apetyty miłośników grozy. To spotkanie z Erykiem Deryło i Tamarą Haler, którego nie zapomnicie. Co ważne autor wprowadził nową bohaterkę, Sofię Dmitris. Czy zdobędzie ona Waszą sympatię? Koniecznie przekonajcie się o tym sami.

To, co uwielbiam w twórczości Maxa Czornyja, to bezkompromisowość w tworzeniu fabuły. Na uwagę zasługuje styl prowadzenia historii, budowanie napięcia oraz nieoszczędzanie swoich bohaterów.

Nie ukrywam, że „Fatum” należy do jednych z najlepszych tytułów w twórczości pochodzącego z Lublina pisarza. Tych tytułów jest już bardzo wiele, a każdy z nich zasługuje na uznanie i przeczytanie. Autor sprawia, że poznając kolejną historię z Deryło w roli głównej nie możemy narzekać na nudę, wręcz przeciwnie, możemy spodziewać się ostrej jazdy bez trzymanki. Czytanie „Fatum” jest jak jazda górką kolejką. Dosięgamy szczytów, maksymalnych wysokości na potencjometrze mocnych wrażeń.

Jeśli pragniecie mocnych wrażeń, to najnowsza książka Maxa Czornyja jest właśnie dla Was. Jeśli zaś w swej domowej biblioteczce umieszczanie NIK – Najlepsze Interesujące Książki, to koniecznie zróbcie miejsce dla „Fatum”. Zdecydowanie polecam czytelnikom spragnionym mocnych wrażeń. A na zakończenie tej recenzji dodam, że końcowa odsłona tej część zwala z nóg. Zatem zasiądźcie i czytajcie!

Książka „Fatum” ukazała się nakładem Wydawnictwo Filia, Filia Mroczna Strona

„Prawda objawia się pod warstwą czystości, a nie brudu. A pod nią też znika wraz z życiem”.

Nigdy nie sądziłam, iż wytrwam z komisarzem Deryłą dziesięć tomów, nigdy nie sądziłam, że niecierpliwie będę wyczekiwać kolejnego, i nigdy nie myślałam, że szczęka może mi opaść aż tyle razy…

Autor po raz kolejny stanął na wysokości zadania jeśli chodzi o kontynuację cyklu. „Fatum” zbudowane jest z maleńkich elementów, pozornie nieważnych szczegółów, niuansów i przeczuć, układających się w przemyślaną mozaikę wyrafinowanej zbrodni, której podłożem jest, ogólnie mówiąc, właściwa kolejność śmierci, dzieło przypadku.

Fabuła przypomina trochę scenariusz do filmów z serii „Oszukać przeznaczenie” – jakby trochę na tej kanwie zbudowana była powieść. Oczywiście wątek główny oparty jest na innym motywie, ale założenie podobne. Powieść jest dopracowana niemal w każdym szczególe fabularnym, początkowo trudno powiedzieć, w jakim kierunku zmierza śledztwo, kolejne kroki sprawcy są nieprzewidywalne, sprawa dotyka niemal wszystkiego: od morderstw rytualnych, zahacza o ortodoksyjnych Żydów po to, by skończyć po prostu na szalonych ludzkich motywacjach.

Mam wrażenie, że w „Fatum” autor odszedł od zwyczajowej brutalności i plastyczności opisywanych mordów, a do głosu dopuścił sferę emocjonalną i psychologiczną bohaterów, i ich analizie poświęcił wiele miejsca.

W powieści pojawia się też nowa bohaterka. Nie wiem, skąd autor wytrzasnął Sofię Dmitris, ale znielubiłam kobietę od pierwszej sceny, w której się pojawiła. Zarozumiała, irytująco napuszona, każde jej zdanie było zaczepką, niepokorna w tym negatywnym znaczeniu, przemądrzała, i co tam jeszcze chcecie… W czasie lektury nie obyło się bez wielokrotnego przewracania oczami i trwałyśmy z Sofią w tym nieprzychylnym impasie aż do rozdziału 76, kiedy to Macedonka całkowicie się zrehabilitowała i mogę powiedzieć, że rozstałyśmy się w atmosferze milczącego szacunku.

Podobnie jak autor, miałam nadzieję, że wątek Tamary Haler potoczy się inaczej, szczerze żałuję, że tak się nie stało…

W powieści natrafiłam na kilka pomylonych nazwisk: w rozdziale 42 Bartok stał się na chwilę Bartolem, a od rozdziału 88 Marta Elert została Martą Krug.

Mając na uwadze tę metafizyczną więź, o której autor wspomina w dedykacji, pozostaję przy nadziei, że kolejna część cyklu już niebawem i znów będę mogła poczuć się tym najwyborniejszym czytelnikiem.