Wyspa doktora Moreau

Edward Pendrick jako jedyny ocalał z katastrofy statku. Całkiem przypadkowo trafił na wyspę, którą zamieszkuje naukowiec, doktor Moreau wraz ze swoim pomocnikiem, Montgomerym. Edward nie wie, że na wyspie dzieją się rzeczy, o jakich nawet mu się nie śniło. Makabryczne eksperymenty jakie przeprowadza doktor Moreau wymykają się spod kontroli i rozpoczyna się walka o życie.

"Wyspa doktora Moreau" uchodzi za klasyk w świecie fantastyki. I moim zdaniem absolutnie na to miano zasługuje. Jednak nie jest to książka dla każdego. Genetyczne modyfikowanie organizmów wzbudza wiele kontrowersji. Ja z taką tematyką spotkałam się po raz drugi. Pierwsze spotkanie nie należało do udanych. Natomiast historia Herberta George'a Wellsa jak najbardziej przypadła mi do gustu. Doktor Moreau jest pozbawionym skrupułów, szalonym naukowcem, który nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć swój cel. Jego eksperymenty były przerażające i wywoływały u mnie gęsią skórkę. Edward Pendrick, rozbitek, który całkiem przypadkowo trafił na wyspę, musiał zmierzyć się z grozą tego miejsca i stoczył walkę o własne życie. Książka ma zaledwie 180 stron, więc czyta się ją błyskawicznie. Dodatkiem są wzbudzające strach ilustracje. Jeśli lubicie historie o genetycznym modyfikowaniu organizmów, to jest to idealna lektura dla Was. Mnie przypadła do gustu i z czystym sumieniem mogę Wam ją polecić. Jeśli jednak nie czujecie się dobrze w takich klimatach, lepiej sobie odpuśćcie.

Krótka, niepokojąca ale jednocześnie ciekawa historia - tak opisałabym „Wyspę doktora Moreau” w wielkim skrócie. Opowieść zaczyna się od katastrofy statku. Nasz główny bohater, Edward Pendric, jest jedynym ocalałym rozbitkiem. Przez nieszczęśliwe zrządzenie losu trafił na kolejny statek, na którym oprócz kapitana i zarazem właściciela, znajdowała się dość osobliwa grupa ludzi i zwierząt. Edwardowi nie było dane odbyć dalszej podróży, ponieważ został zmuszony do udania się na tajemniczą wyspę, z równie tajemniczymi rezydentami. I w tym momencie zaczyna się historia właściwa, jeżeli mogę to tak określić. Wyspę zamieszkuje nieco ekscentryczny, ale i genialny naukowiec Moreau wraz z pomocnikiem, Montgomerym. Pasją doktora jest fizjologia. Jak się okazuje, nieustannie pracuje ON nad krzyżowaniem rozmaitych gatunków zwierząt, wzbogacając je o cechy ludzkie, co daje dość dziwaczny, odrażający, na swój sposób przerażający i makabryczny efekt. W końcu stanięcie twarzą w twarz z potworami jakich świat nie widział, nie może być przyjemnym przeżyciem - o czym przekona się nasz biedny pan Pendric. Co ciekawe, zwierzoludzie starały się przestrzegać kodeksu, który przedstawiony jest w sposób przyprawiający o ciarki (tym bardziej jak czytało się książkę w nocy posiłkując się latarką). Przyznam się bez bicia, że odczułam w niektórych momentach niepokój. Wszystko wydawało się „w miarę funkcjonować”, dopóki eksperyment nie wymknął się spod kontroli. Nieoczekiwany bunt zwierzoludzi doprowadził do krwawej rzezi oraz walki o przetrwanie ludzkich bohaterów. Czy jest to jakaś wybitna pozycja? Uważam, że nie koniecznie aczkolwiek myślę iż warto się z nią zapoznać. Książka niesie ze sobą ukryte sugestie i doprowadza do sytuacji, w której czytelnik może trochę głębiej zastanowić się nad paroma zagadnieniami. Obserwując zachowania zmodyfikowanych przez Moreau zwierząt można dostrzec, że wcale nie różnią się one jakoś bardzo od ludzi. Fakt, są gorzej rozwinięte, ewentualnie, jak kto woli - są na niższym poziomie rozwoju, jednak to nic nie zmienia. Ludziom wcale nie tak daleko do zwierząt, a po prostu cała otoczka ucywilizowania sprawia, że być może tego nie dostrzegamy.

Możecie się ze mną nie zgadzać, jednak takie są moje przemyślenia po przeczytaniu książki H.G Wellsa.

Ważnym elementem przedstawionym przez autora jest rozwój nauki, która z roku na rok rozwija się coraz prężniej. Nowe, naukowe odkrycia mogą nie tylko pomóc ludzkości zbudować lepszą przyszłość, ale równie szybko doprowadzić do jej zagłady. I właśnie tego jesteśmy świadkami śledząc wydarzenia na małej, tajemniczej wyspie. Czy polecam? Jeżeli lubicie taką tematykę, a przede wszystkim ciekawią was monstra stworzone przez doktora Moreau oraz ich losy, przeczytajcie. Myślę, że ta lektura mimo swoich małych gabarytów, może skłonić do dłuższej refleksji.

Tytułowy doktor Moreau jest szalonym i pozbawionym skrupułów naukowcem, który jest gotowy uczynić największe zbrodnie, aby osiągnąć zamierzony cel. Z tego powodu uciekł od cywilizacji na bezludną wyspę i tam, razem z pomocnikiem Montgomerym, dokonuje swoich makabrycznych eksperymentów. Moreau urasta w oczach "stworzonych" przez siebie zwierzoludzi do rangi pana i władcy wyspy i jest otaczany wręcz boskim szacunkiem. Istoty te, choć zachowujące się jak ludzie, mają ograniczone uczucia i umysły. Żyją według narzuconych im praw, wedle których muszą chodzić wyprostowane, nie wolno im zabijać, ani wydawać zwierzęcych odgłosów, czy chłeptać wody. Pomimo tego, z czasem w każdym ze zwierzoludzi odzywa się ich zwierzęca natura i następuje zatracenie cech ludzkich, co powoduje, że znów muszą trafić pod opiekę doktora Moreau. Co się jednak stanie, kiedy go zabraknie?

Tematyka poruszana w książce jest bardzo aktualna w kontekście współcześnie prowadzonych badań nad klonowaniem, z zakresu biotechnologii, czy modyfikacji genetycznych. Pokazuje do czego może prowadzić brak refleksji i dyskusji ze strony naukowca nad badaniami, które są nieetyczne. W swoich eksperymentach doktor Moreau stara się bowiem odnaleźć granice człowieczeństwa, dowiedzieć się, co je wyznacza, a jednocześnie stworzyć człowieka ze zwierzęcia, a nie tylko marną imitację. Pomimo że autor oszczędza czytelnikowi opisów makabrycznych zabiegów, to zdecydowanie nie jest to książka dla osób o słabych nerwach. Uważnie śledząc poczynania doktora Moreau możemy się bowiem domyślać, co dokładnie mężczyzna robi i jak bardzo cierpią zwierzęta, które trafiły do niego.

Wyspa doktora Moreau jest to krótka książka, licząca w tym wydaniu raptem 180 stron razem z posłowiem Mirosława Gołuńskiego. Znajdziemy tutaj również wiele czarno-białych ilustracji, autorstwa G.G. Bruno, które tworzą niepowtarzalny klimat w trakcie lektury. Tak właśnie powinna być wydawana klasyka literatury!

Wyspa doktora Moreau to krótka, ale interesująca książka H.G. Wellsa, opowiadająca o tytułowym doktorze, który na bezludnej wyspie stara się stworzyć ludzi ze zwierząt. Pomimo upływu lat poruszane w powieści problemy są wciąż aktualne i kto wie, czy nie bardziej niż ponad 120 lat temu. Polecam!

"Upiorna wyspa, szalony doktor i zwierzoludzie"

Herberta George'a Wellsa nie trzeba specjalnie przedstawiać, bo jest bardzo dobrze znanym autorem, nie tylko przez fanów fantastyki naukowej, ale i przez czytelników ogółem. Jeden z pionierów science fiction, który był zarówno pisarzem, jak i biologiem. Znany z głośnych książek "Wojna światów", "Wehikuł czasu", "Niewidzialny człowiek" czy "Wyspa doktora Moreau", które były wielokrotnie przenoszone na ekran, a na podstawie ich pomysłów powstało wiele innych filmów, książek i gier. Osobiście uważam go za jednego z najlepszych klasyków gatunku i bardzo chętnie sięgam po jego książki. Nawet i ponownie po te same, zwłaszcza jeśli wznawiane są w przepięknych wydaniach z licznymi dodatkami, bo mam nie tylko okazję ponownie się w nie zagłębić, ale także przy okazji uzupełnić swoją kolekcję o tak ładne egzemplarze. I tak korzystając z nadarzającej się okazji ponownie wracam do szalonego doktora Moreau i jego upiornej wyspy.

Powieść zaczyna się od katastrofy statku 'Piękna Pani', który uderzył w pewien wrak i zatonął. Jedynym z ocalałych jest Edward Prendick, który zostaje uratowany przez przepływający w pobliżu statek 'Ipekakuana' , na którym dochodzi do zdrowia pod okiem czuwającego nad nim doktora Mongomery'ego. Jak się okazuje, Montgomery, wraz ze znajdującymi się na statku zwierzętami, płynie na pewną wyspę, gdzie przebywa jego mentor i genialny naukowiec - doktor Moreau, który nieustannie pracuje nad krzyżowaniem różnych gatunków zwierząt i usiłowaniem nadania im ludzkich cech. Początkowo Prendick nie zdaje sobie sprawy z powagi sytuacji i makabrycznych eksperymentów. Ale już niedługo przyjdzie mu walczyć o własne życie, kiedy te makabryczne i przerażające eksperymenty wymkną się spod kontroli i rozpęta się piekło.

Okrutna wiwisekcja to metoda działania doktora Moreau, który przez dziesięć lat przebywając na swojej 'biologicznej wyspie' poddawał jej wiele różnych zwierząt, w związku z czym powstało kilka innych, nieco uczłowieczonych form zwierzoludzi. Wilk-kobieta, lisica-niedźwiedzica, skrzyżowanie nosorożca z koniem, satyr czy małpo-człowiek to tylko niektóre z dziwnych stworzeń, jakie stworzył Moreau. Niby uczłowieczeni i zachowujący się jak ludzie, ale z ograniczonymi uczuciami i umysłem, bo są bardzo kontrolowane i surowo karane za złamanie narzuconego im prawa złożonego z samych ograniczeń. Zwierzoludzie mają nawet wśród siebie stworzonego przez Moreau Głosiciela Prawa, który nakazuje, że zwierzoczlowiek musi chodzić wyprostowany, nie może chłeptać wody, zabijać innych zwierząt, wydawać zwierzęcych odgłosów itp. Ale czy aby na pewno dzikie zwierzęta da się w pełni kontrolować i wyplewić z nich naturalne zwierzęce instynkty?

Edward Prendick, nowo przybył główny bohater, który zapoznaje nas ze swoją historią i obserwacjami zdając relację (na zasadzie dziennika, ale bez zachowania typowej jego formy z datami, podanym czasem i różnymi przerywnikami), szybko przekonuje się, że te szalone eksperymenty doktora są nie tylko niepojęte dla umysłu i mocno oddziałujące negatywnie na emocje, ale także przerażające dla oka i nie do końca bezpieczne. Od początku, gdy zauważa zwierzoludzi, czuje obrzydzenie, strach i mocne odpychanie, bo krzyżowanie zwierząt z innymi zwierzętami i nadawanie im człowieczeństwa nie jest normalne i przez niego akceptowalne. Autor bardzo dobrze przedstawił targające nim emocje i to co dzieje się w jego umyśle, kiedy widzi eksperymenty i skrzyżowane zwierzęta. Bardzo dobrze też przedstawił szaleństwo doktora Moreau i wszystkiego tego, co dzieje się na tej mrocznej i przerażającej wyspie.

W czasie, gdy ta powieść była pisana w Wielkiej Brytanii akurat toczyła się debata na temat wiwisekcji przeprowadzanych na zwierzętach. Już wtedy przejmowano się losem zwierząt i walczono o ich prawa. Nie wspominam o tym przypadkiem, bowiem to właśnie ten temat zainteresował Wellsa (wszak z wykształcenia był biologiem) tak bardzo, że postanowił wykorzystać to w swojej książce, przedstawiają w tym samym 'wywróconą' teorię ewolucji Charlesa Darwina. Okrutna wiwisekcja podczas lektury powoduje, że pojawiają się wciąć nasuwające się dwa pytania: jak daleko może się ona posunąć, żeby uczynić zwierzę człowiekiem i maksymalnie zatrzeć różnice między człowiekiem i zwierzęciem, oraz kim są ludzie, którzy takie okrutne, bezlitosne i potworne rzeczy są w stanie czynić niewinnym zwierzętom?

Już za pierwszym razem, gdy czytałem tę powieść, czułem mocne odpychanie łączące się ze wstrętem i obrzydzeniem, bo to z całą pewnością nie jest normalne, co się tutaj dzieje. W głowie się nie mieści, że ktoś kiedykolwiek mógłby coś takiego zrobić jak doktor Moreau, a jeszcze bardziej, że ktoś mógłby na to pozwolić. Książka na pewno nie jest dla czytelników o słabych nerwach, chociaż warto podkreślić, że autor nie przedstawia szczegółowo zabiegów wykonywanych na zwierzętach. Właściwie to bardzo przypomina mi klimatem "Władcę much" Goldinga (chociaż tutaj w miejsce dzieci występują zwierzęta), a szaleńczy doktor Moreau przypomina tego z "Frankensteina" Shelley. Dodatkowo książka jest bogato i pięknie ilustrowana przez Giuseppe Garibaldiego Bruno, co tylko nadaje jej jeszcze bardziej mrocznego charakteru. Na końcu zaś znalazło się posłowie dra Mirosława Gołuńskiego opowiadającego o tej lekturze i jej wpływie na pop kulturę.

"Wyspa doktora Moreau" to bardzo dobre science fiction, w którym dochodzi do zderzenia nauki z filozofią, człowieka ze zwierzęciem, cywilizacji z dziką naturą, szaleństwa z niewinnością. Powieść, która ma osobliwy klimat, mroczny, duszny, ale i nieco odpychający, napawający wstrętem i trącący szaleństwem. Nie dla wszystkich, ale z pewnością warta poznania. I ani trochę się nie zestarzała. Polecam.

Recenzja z bloga Świat Bibliofila.

Pierwszego lutego 1987 roku doszło do zatonięcia statku „Piękna Pani”. Katastrofę przeżył niejaki Edward Prendick, jednak uratowano go niespełna rok od tragicznego zdarzenia. Odnaleziony rozbitek zaczął głosić dramatyczne historie o tym, jakoby na wulkanicznej wyspie Nobla miało dochodzić do mrożących krew w żyłach eksperymentów. Jak Edwardowi udało się ocaleć? I ile prawdy zawartej jest w jego opowieściach?

Zamieszkanie na bezludnej wyspie położonej gdzieś w odległej części świata, z dala od cywilizacji to marzenie kłębiące się w niejednej głowie. H.G. Wells nakreślił jednak obraz wyspy, na której nikt nie chciałby się znaleźć nawet na chwilę. Autor stworzył miejsce, gdzie nawet rajskie krajobrazy, promienie słońca i zielone palmowe liście nie są w stanie zrekompensować głośnego, agonalnego skowytu zwierząt. Głosu istot, którym cierpienie zadaje sam człowiek.

Wątpliwej sławy naukowiec doktor Moreau przeprowadzał wiwisekcje bez ważnego powodu, robił to jedynie po to, by zaspokoić swą chorą ciekawość dotyczącą granicy plastyczności żywego ciała. W głowie uczonego było dość miejsca na skomplikowane zagadnienia dotyczące klonowania organizmów, nie starczyło go już jednak na pojęcie moralności i humanitaryzmu. Doktor Moreau to postać emblematyczna, która stanowi symbol okrucieństwa, do jakiego zdolny jest człowiek. Pozbawione sensu i skrajnie okrutne eksperymenty przedstawione w tej książce nie są pojedynczym odchyleniem. Potworów w ludzkiej skórze nie trzeba szukać daleko, wystarczy sięgnąć pamięcią zaledwie do czasów II wojny światowej i osławionego Josefa Mengele.

„Wyspa doktora Moreau” to powieść ponadczasowa, która nie tylko podważa sensowność eksperymentów przeprowadzanych na zwierzętach, ale także skłania czytelnika do refleksji nad tym, gdzie kończy się człowieczeństwo. Omawiana pozycja powstała niemal 120 lat temu i stała się zaczynem dla wielu dzieł literackich i kinematograficznych. Treść książki jest prosta, lecz dosadna, dlatego trafiać będzie do czytelnika w każdym wieku. Niezależnie od Waszej metryki – polecam po nią sięgnąć, jeżeli do tej pory nie mieliście jeszcze takiej okazji.

Edward Pendrick ocalał z katastrofy statku i na skutek pewnych wydarzeń trafił na wyspę zamieszkałą przez doktora Moreau – człowieka wykluczonego z naukowych kręgów przez brutalność swoich eksperymentów. Odkrycie, że obecnie zajmuje się ON krzyżowaniem gatunków zwierząt i dodawaniem im ludzkich cech, w bohaterze wzbudza wstręt i lęk. Przedziwne istoty, które zamieszkują wyspę, zdają się być jednak niegroźne. Przynajmniej na początku.

🍃

Co różni człowieka od reszty zwierząt? Jak daleko może posunąć się naukowiec, który chce jedynie odnaleźć odpowiedzi? Myślę, że w tych dwóch pytaniach zawarta jest cała istota tej książki. Wells nie daje nam jednoznacznej odpowiedzi. Na podstawie wydarzeń możemy sami ją sformułować, ale nigdy nie będziemy jej pewni. Pytania chodzą uparcie za człowiekiem i nie dają spokoju. Czy można poświęcić życie czującego organizmu na potrzeby nauki? Czy można je torturować? W dzisiejszych czasach nie budzi to aż takich kontrowersji (choć mam nadzieję, że obrzydzenie wypełnia również was, gdy o tym myślicie), ale w czasach gdy powieść ta powstała wydawała się ona być... nierzeczywista. Na tyle nierzeczywista, na ile si-fi może. Dziś już bogatsi o lata badań i doświadczenia wojny, wiemy, jak daleko posunąć mogą się ludzie. Jak traktowane jest życie niższych form. Sprawia to, że przynajmniej we mnie wydarzenia z „Wyspy...” uderzyły mocniej. I jeszcze mocniej doceniałam cały zamysł autora.

Doktor Moreau okrutnie torturował zwierzęta, podczas procesu, który miał przekształcić ich w ludzi. Sprawiał, że zaczynały chodzić na dwóch nogach i mogły mówić. Bawił się ich mózgiem, by pracował podobnie do tego, który znajduje się w naszej głowie. Skazywał ich na życie w ciągłym lęku przed Prawem. Każdego dnia musiały walczyć ze swoim instynktem, którego doktorowi nie udało się usunąć. Marzyły o wolności, która znajdowała się poza ich zasięgiem. Wystarczyło jednak, że ich wiara w Prawo została podkopana i na wierzch wyszło ich prawdziwe oblicze. Dzikość została uwolniona.

Wells potężny moralny konflikt opisał na mniej niż dwustu stronach i zrobił to w sposób, który zapada w pamięć. Pomimo tak ciężkiej tematyki książkę niemalże wciąga się na jeden raz i podczas czytania niekoniecznie uderza w nas pełne znaczenie wydarzeń, których zostajemy świadkami. Dopiero po skończeniu ostatniego rozdziału poczułam, jak wielkie znaczenie ma ta powieść. Wcześniej jedynie obserwowałam z zaciekawieniem akcję i nawet nie dawałam sobie czasu na przemyślenia. Nie czułam takiej potrzeby. A potem rozdziały się skończyły i przed zaczęciem posłowia musiałam pozwolić sobie na wzięcie potężnego oddechu. Musiałam pobyć sam na sam myślami i pozwolić im płynąć we wszystkie strony, w jakie zapragną. Czułam, że jeśli je zatrzymam, to rozsadzą moją głowę.

„Wyspa doktora Moreau” to lektura obowiązkowa dla każdego człowieka. A jeśli to zdanie was nie przekonuje, to powinniście zobaczyć przepiękne ilustracje Giuseppe Garibaldi Bruno. Wydawnictwo Vesper jak zawsze dopieściło swoją powieść w przepiękny sposób. Jestem zauroczona stroną wizualną tej książki. Dzięki niej klimat całości jest jeszcze wyraźniejszy!

🍃

„Byłbym głupcem, gdybym obrażał się na ludzi pragnacych zachować swe tajemnice. ”

Miałam spory problem jak ugryźć tę recenzję. I nie - nie dlatego, że “Wyspa doktora Moreau” jest książką nijaką czy nawet słabą - jest wręcz odwrotnie. Dzieło Wellsa bez najmniejszych wątpliwości zasługuje na swój kultowy status. Tak samo określenia “klasyk” i “arcydzieło” absolutnie nie są w przypadku tego tytułu używane na wyrost. I właśnie tu tkwi szkopuł - paradoksalnie to o tych słabych, a jeszcze lepiej - szatańsko złych lekturach pisze mi się najłatwiej. Recenzowanie książek wybitnych (a taka właśnie jest ”Wyspa”) zawsze nastręcza mi problemów, gdyż wiem, że nawet jeśli będę się jak najbardziej starać to i tak w swojej opinii nie oddam ich geniuszu.

O tym jaka powieść Wellsa jest wizjonerska i nadal po latach od napisania aktualna napisali już chyba wszyscy. Nie będę więc tysięczny raz tych samych kwestii rozwijać i pójdę w inną stronę. W tym temacie dorzucę jedynie, że osobiście uważam, że “Wyspa” powinna znaleźć się w kanonie lektur szkolnych - tak istotne i aktualne nadal są problemy poruszone na kartach tej powieści. Ale zaraz - na te dwa magiczne (chociaż prędzej przeklęte) słowa “lektura szkolna” pewnie większośc z Was reaguje ostrą reakcją alergiczną i najchętniej poprzestałoby czytanie w tym miejscu. A obrzydzenie Wam “Wyspy” to ostatnie co chciałabym zrobić. Na mnie osobiście dzieło Wellsa zrobiło piorunujące wrażenie. Nigdy bym nie podejrzewała, że ta niewielka, bo zaledwie 170-stronicowa powieść kryje w sobie tak porażającą historię - pełną brutalności i autentycznie przerażającą. A mamy XXI wiek i horrory zarówno te ociekające sadyzmem jak “Ludzka stonoga” jak i wzbudzające strach za sprawą nienamacalnego zła jak “Omen” czy “Egzorcysta” sporo osób ogląda “na lajcie”. Jeśli nawet dziś “Wyspa” potrafi w tak ogromnym stopniu zaszokować i przerazić to wyobraźcie sobie jaką reakcję musiała wzbudzić wśród czytelników w 1896, kiedy to została po raz pierwszy wydana. Wells operuje tak niezwykle plastycznym, obrazowym stylem, że sceny coraz to bardziej bestialskich i nieludzkich makabr dziejących się na kartach książki same stają przed oczami. To samo z wymyślonymi przez Wellsa dziwacznymi i potwornymi Zwierzoludźmi - są z takimi detalami i tak barwnie opisane, że naprawdę trudno uwierzyć, że są one tylko wymysłem autora, a nie realnymi istotami. Na pewno ogromne brawa należą się tu również tłumaczowi Krzysztofowi Sokołowskiemu, któremu znakomicie udało się oddać plastyczność języka oryginału. To w dużej mierze dzięki jego świetnemu przekładowi te wszystkie stwory i sceny są tak “żywe”, a całość w nawet najmniejszym stopniu nie brzmi topornie jak by to mogło mieć miejsce w przypadku tłumaczenia gorszej klasy.

Wiem, że sporo osób już na starcie skreśli “Wyspę” - bo to klasyka z przedpotopowego XIX wieku. A jak to takie starocie to na pewno nudne. A właśnie, że nie! Opowieść wymyślona przez Wellsa jest szalenie interesującą, do tego napisana językiem przystępnym i zrozumiałym nawet dla nastoletniego czytelnika. Nadal nie przekonani? A jak napiszę, że historia opisana w “Wyspie” biegnie szalonym tempem - takiej akcji i napięcia nie powstydziłby się hollywoodzki sensacyjniak, a pomysłu na dziwności i ilości niepokojących i wzbudzających gęsią skórkę fragmentów pozazdrościłby sam Hitchcock. Powtórzę to po raz setny i będę nadal powtarzać do upartego - klasyka nie musi być nudna! A “Wyspa doktora Moreau” jest tego najlepszym przykładem.

I na koniec jeszcze dwa zdania o nowym wydaniu. Tłumaczenia już się nachwaliłam - to jeszcze muszę wspomnieć o graficznej stronie wydania. Vesper już nas przyzwyczaił do najwyższego poziomu jeśli chodzi o estetykę wydawanych przez nich książek - i same okładki i gruby papier i ilustracje zawsze bez wyjątku zachwycają. Tak jest i tym razem, z tą małą różnicą, że przy “Wyspie” zdecydowano się - nie tak jak zazwyczaj - na nowo tworzone przez polskich grafików i rysowników ilustracje, a wykorzystano rysunki z pierwszego włoskiego wydania z 1900 roku autorstwa Giuseppe Garibaldi Bruna. I tym razem postawienie na stare, a nie nowe - okazał się strzałem w dziesiątkę, bo ilustracje Włocha są chyba jeszcze bardziej przerażające niż sama powieść. Uwierzcie mi - wolicie nie oglądać tych “obrazków” jedynie przy słabym świetle nocnej lampy.

[Adres usunięty]

"Badanie natury czyni człowieka tak bezlitosnym jak sama natura.”

Eksytująco przekonuje twórczość Wellsa, sięgam po nią z ogromną przyjemnością i zainteresowaniem, wiem, że zapewni potężną dawkę rozwijającej rozrywki i świetny materiał do snucia szerokich refleksji. „Wyspa doktora Moreau” przekonuje intrygująca fabułą, specyficznym klimatem grozy i uniwersalnymi przesłaniami. Przyjazna i obrazowa narracja swobodnie wciąga w liczne przygody i frapujące rozważania. Nie ma większego znaczenia, że książka powstała sto dwadzieścia cztery lata temu, bo chociaż z racji dokonanego od tego czasu postępu naukowego nie zdoła przebić się do dominujących zarysów współczesnego dorobku nauk przyrodniczych, to jednak rewelacyjnie podtrzymuje więź z filozofią i etyką. Stawiane pytania nie tracą na atrakcyjności i zasadności, pozostają aktualne wraz z przesuwaniem granic, dociekań i możliwości.

W naturze człowieka leży niczym nieskrępowana ciekawość, zawsze znajdzie się ktoś, kto za pośrednictwem drastycznych rozwiązań szukać będzie odpowiedzi na kwestie dotyczące istoty człowieczeństwa, wyjątkowości gatunku ludzkiego, natury zwierzęcości, możliwości rozciągnięcia symboli ludzkich i cech zwierzęcych. Fascynujące eksperymenty naukowe, zapuszczanie myśli i czynów oscylujących wokół zabawy w boga i odgrywania nadrzędnej roli w świecie gatunków. Człowiek w pogoni za pełną władzą nad przyrodą i poczuciem nadprzyrodzoności gotów jest do potępianych i wątpliwych moralnie kroków. Czy cokolwiek jest w stanie go od tego powstrzymać? Reguły prawne, zbiorowy konsensus, poczucie przyzwoitości, zgodność z wpojonymi zasadami? Czy zawsze znajdzie się sposób na obejście barier i uzasadnienie niecnych czynów? W którym punkcie zaczyna się degradacja człowieczeństwa, chylące ku upadkowi awansowanie do agonii?

Dziwnym splotem okoliczności rozbitek Edward Pendrick dostaje się na oddaloną od żeglugowych szlaków wyspę. Szybko przekonuje się, że w izolowanym środowisku szalony fizjolog Moreau i pomocnik Montgomery badają plastyczność form żywych, powołują do życia hybrydowe istoty i próbują wtłoczyć je w kanony kultury, nadają im cechy ludzkich osobowości. Rodzi się silny wewnętrzny opór wobec ich praktyk, choć jednocześnie też świadomość, że wiele takich śmiałych idei popycha naukę ku postępowi. To coś więcej niż dwudzielność natury, dychotomiczny konflikt interesów, to także przymykanie oka na cierpienie zwierząt i dyskomfort psychiczny człowieka, dla dobra przełomowych odkryć i realizacji ambitnych planów. Wkraczamy w obszary podwójnej moralności i usprawiedliwiania zła racjonalnością. Widzimy jak ewoluują przekonania Pendricka, które trwają jako nienaruszalna opoka, a które podlegają metamorfozie.

B[Adres usunięty]

Kolejny klasyk wydany pod skrzydłami wydawnictwa Vesper, który jest obowiązkową pozycją dla miłośników fantastyki.

Edward jest jedynym ocalałym z katastrofy statku, który trafia na tajemniczą wyspę, którą zamieszkuje doktor Moreau. Jest to genialny naukowiec, który pracuje nad krzyżowaniem wszelakich gatunków zwierząt nadając im ludzkie cechy. Jednakże sprawy wymykają się spod kontroli, a na wyspie dzieją się przerażające rzeczy.

Powiem wam, że dla mnie ta powieść jest czymś pomiędzy fantastyką, a horrorem.

Autor miał naprawdę oryginalny pomysł na stworzenie tej powieści. Zdawałoby się, że takich książek jest pełno, jednak ta ma w sobie coś innego. Coś co przyciąga wzrok i obejmuje panowanie nad ludzkim umysłem. Kiedy zobaczyłam tę książkę wiedziałam, że muszę ją przeczytać, a przede wszystkim, że będzie to coś naprawdę dobrego. I było.

To nie tylko historia ukazująca szalone pomysły genialnego naukowca. To historia, która pokazuje stosunek do odgórnie ustalonych autorytetów. Można by rzec, że defiguruje również społeczeństwo, badania rasowe i kolonializm. Bardzo działającą na wyobraźnię powieścią autor chce nas ostrzec przed postępem naukowym, który nie zawsze niesie za sobą korzystny wpływ.

To jest naprawdę mocna powieść, która niesie za sobą głębokie przesłanie. Myślę, że każdy czytelnik znajdzie w niej coś innego, ale równie prawdziwego.

To jedna z lepszych pozycji jakie czytałam :)