Wszyscy jesteśmy winni

Spokój małego miasteczka zostaje brutalnie przerwany, gdy mieszkańców paraliżuje wieść o porwaniu dwóch nastoletnich dziewcząt. Ich odnalezienia podejmuje się miejscowa policjantka Emma Clifton, która szybko odkrywa, że w North Falls nikt nie jest tak niewinny, jak chciałby się wydawać.

Mówi się, że piętnastoletnia Cheyenne Baker to "nic dobrego", ale o Madison krążą dokładnie te same opinie. Jedno jest pewne - obie dziewczyny nie należały do grzecznych i przysporzyły sobie wielu wrogów. Wraz z rozwojem śledztwa pojawia się pytanie: jakie sekrety skrywają mieszkańcy North Falls?

"Wszyscy jesteśmy winni" to najnowszy thriller kryminalny Karin Slaughter.

Akcja jest dynamiczna i intensywna, idealnie oddaje dramatyzm spraw związanych z zaginięciami dzieci, gdzie każda minuta ma ogromne znaczenie, a szanse na przeżycie maleją wraz z upływającym czasem. Intryga została świetnie skrojona, a śledztwo wciąga od pierwszych stron i trzyma w napięciu aż do finału.

Autorka porusza trudne, bardzo aktualne tematy: dojrzewanie, pierwsze kontakty seksualne, presję rówieśniczą, alkohol, narkotyki oraz wszechobecny hejt. Wszystko to tworzy realistyczne, mroczne tło wydarzeń.

Na szczególne wyróżnienie zasługuje genialnie zbudowana psychologia postaci - zarówno ofiar, jak i ich rodzin, znajomych czy policjantów. Slaughter wręcz wzorcowo pokazuje, co może kryć się pod powierzchnią pozornie zwyczajnego, sennego miasteczka.

Sama historia nie jest w literaturze niczym niezwykłym. Zaginięcie nastolatek w małej społeczności, nerwowe poszukiwania, prawda, która boli – to wszystko już było. Ale nie każdy umie podać to z takim pietyzmem i dbałością o szczegóły. Karin Slaughter to potrafi. Jak zwykle nie spieszy się przy pisaniu, nie próbuje kondensować swojej opowieści, wręcz przeciwnie – potrafi poświęcić cały rozdział tylko po to, by wprowadzić do gry nową postać. A rozdziały w tej książce wcale nie są krótkie. To swego rodzaju deal – autorka daje z siebie naprawdę dużo, ale i tego samego oczekuje od czytelnika. Wszyscy jesteśmy winni nie jest pozycją na jeden wieczór, nie można się przez nią prześliznąć niczym przez nagłówki na portalach informacyjnych. To książka, która wymaga niepodzielnej uwagi, koncentracji i… czasu. Czyta się długo, ale w żadnym razie nie jest to czas stracony.

Muszę przyznać, że właśnie ten sposób pisania lubię najbardziej i takie książki „wchodzą” mi najlepiej. Jest miejsce na refleksję, na nawiązanie relacji z bohaterami, na polubienie ich lub wręcz przeciwnie. Jest też czas na próbę odgadnięcia „kto za tym wszystkim stoi”, przy czym niestety – przynajmniej w moim przypadku – wszystkie próby były nieudane.

Jak się jest rodzicem nastolatki, to po przeczytaniu tej książki można wpaść w paranoję. Człowiek ma ochotę przenieść dziecko na edukację domową I nie wypuścić z domu przez najbliższe 50 lat. Serio!

No i tradycyjnie już brawa dla tłumacza. Piotr Cieślak po raz kolejny zrobił to tak, że trzeba klaskać. Nie tylko wiernie oddaje treść, ale też nastrój i ducha, wtrącając, kiedy trzeba polską grę słów. Myślę, że fakt, iż książkę czyta się tak dobrze, tak bardzo dobrze, to po części też jego zasługa.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Autorka zaczyna mocno. Młode dziewczyny umawiają się na spotkanie. Mają w planach dobrze i niekoniecznie grzecznie się bawić, podczas gdy całe miasteczko będzie w parku na pikniku i pokazie fajerwerków. Opóźnienie jednej z nich wywołuje narastający niepokój. Autorka dobrze buduje napięcie, szybko pojawiają się gęsia skórka i pytania: kto i dlaczego?

Tytuł jest bardzo trafnie dobrany!

„Wszyscy jesteśmy winni” to bardzo dobry wybór! Jeśli szukasz dobrze napisanego kryminału z domieszką psychologii i tajemnicy, elementami zaskoczenia i bardzo spójną fabułą, mimo że obejmującą wiele lat w pewnym małym miasteczku. Losy mieszkańców i trzypokoleniowej rodziny szeryfów, którzy dziedziczą zamiłowanie do munduru, gęsto się przeplatają i uzupełniają.

Tło społeczne, ta „małomiasteczkowa” otoczka, nie osłabia tempa, a daje klimat, głębokie poznanie bohaterów, ich relacji, zależności postaci z każdego właściwie planu. Wchodzi się w tę historię głęboko, mocno zakorzenia, zanurza w fabule. Świetna rzecz! #polecam

*współpraca reklamowa*

Zaintrygował mnie tytuł, a kryminały czy thrillery z tego wydawnictwa, niemal zawsze zapewniają mi porządną dawkę wrażeń, więc nie zastanawiałam się długo nad tą propozycją. Złożony, emocjonalny, pełen zwrotów akcji kryminał, który był dla mnie nie lada gratką.

Małe miasteczko, każdy zna każdego, jednak jak się okazuje to przekonanie jest mylne. Emmy przekonuje się o tym na własnej skórze. Zniknięcie dwóch nastolatek okazuje się zaledwie prologiem miejscowych tajemnic, sekretów i ukrytych twarzy mieszkańców miasteczka, o których zastępczyni szeryfa nawet się nie śniło. Śledztwo prowadzi Emmy do zaskakujących odkryć i sprawia, że nic już nie będzie takie samo, gdy najmroczniejsze sekrety zostaną wyciągnięte na światło dzienne.

Książka w sumie dzieli się na dwie części, sporo je łączy ale zdecydowanie więcej w nich różnic. Pierwsza cześć to to o czym czytamy w opisie książki, sprawa zaginionych nastolatek, wir poszukiwań i malejące szanse ich odnalezienia. Później następuje jakby druga cześć tej powieści, akcja przenosi się o dwanaście lat do przodu. Historia zaczyna się powtarzać, jednak coś nie pasuje do układanki i pojawia się wiele wątpliwości.

Ta książka była dla mnie wyzwaniem, jest to pierwsza od bardzo dawna lektura, w której ni jak nie mogłam połączyć faktów, nie udało mi się rozwiązać zagadki, choć w pierwszej części mi się udało, to ta druga totalnie mnie rozbroiła, każda moja teoria została obalona, nie przewidziałam zakończenia, w ogóle nie brałam pod uwagę podobnego scenariusza, za co naprawdę chylę czoło w stronę autorki, udało się jej mnie zagiąć.

Książka według mnie była świetna, choć moim zdaniem nieco przeciągnięta, a w drugiej połowie nieco mi zabrakło tych kryminalnych aspektów. Muszę jednak pochwalić za skrupulatność, za dopracowanie powieści, za detale, które tworzą ten tajemniczy i może nawet nieco mroczny klimat.

To pierwszy tom serii North Falls, tak zaczęłam kolejną serię, absolutnie nie żałuję, potrzebuję kolejnego tomu na już. Powieść wbija w fotel, warto przeczytać.

*olilovesbooks2*

Karin Slaughter po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią mrocznych kryminałów. „Wszyscy jesteśmy winni” to powieść utrzymana w charakterystycznym dla autorki, surowym i niepokojącym stylu. To historia, która wciąga w ponurą atmosferę miasteczka North Falls i każe mierzyć się z sekretami, jakie potrafią skrywać małe społeczności.

W centrum wydarzeń stoi Emmy Clifton, zastępczyni szeryfa, której losy śledzimy w dwóch przeplatających się liniach czasowych. Ten podział to jeden z najmocniejszych punktów konstrukcyjnych książki. Pierwsza oś czasu sięga dwanaście lat wstecz, kiedy to North Falls wstrząsa zaginięcie dwóch nastolatek - sprawa nierozwiązana, rzucająca cień na teraźniejszość. Ważna dla Emmy przede wszystkim dlatego, że jedno zaginione dziecko było bliskie jej najlepszej przyjaciółce. Druga rozgrywa się obecnie, gdy znika kolejna dziewczynka, co natychmiast budzi demony przeszłości i sugeruje powrót psychopaty. A to z kolei źle wpływa na wściekłych, żądnych zemsty i zdolnych do linczu domorosłych „mścicieli”. Kumulacja takich emocji nie mogła skończyć się dobrze…

Autorka doskonale operuje klimatem mroku i beznadziei. Jej styl jest bezkompromisowy, nie unika trudnych tematów i brutalnych opisów. Każdy ponury detal służy budowaniu przejmującego portretu zła i jego wpływu na ofiary oraz śledczych. Poznajemy Emmy nie tylko w pracy, ale i w kontekście życia osobistego, które, jak to u Slaughter bywa, jest skomplikowane. Z drugiej strony ujęła mnie jej relacja z ojcem i synem, fakt, że zapewniają sobie poczucie bezpieczeństwa i bezwarunkowej miłości.

Powieść to pełen napięcia wyścig z psychopatą. Autorka zręcznie wodzi czytelnika za nos, a kolejne zwroty akcji są wprost genialne. W momencie, gdy wydaje się, że rozwiązanie jest na wyciągnięcie ręki, Slaughter serwuje kolejny wstrząsający moment, który całkowicie zmienia perspektywę. Tytuł idealnie oddaje poczucie zbiorowej odpowiedzialności, refleksję, że wszyscy musimy być czujni, jednocześnie podkreślając, że trudno nie dać się zmanipulować zręcznemu, inteligentnemu socjopacie. W przejmujący sposób potrafi oddać uczucia rodziców zaginionych dzieci - trzymanie się nadziei aż do bólu, dławienie się niewiedzą, upadanie pod ogromnym ciężarem przygniatającym pierś.