Wieczory na Miodowej. Na Miodowej. Tom 3

Seria "Na Miodowej" jest jedną z moich ulubionych serii autorki. Zawsze zachwycają mnie lekkością, spokojnym rytmem i ogromną naturalnością. To seria, która po głębszym czytaniu może mieszać się z rzeczywistością a wierzcie mi, że nigdy nie miałam podobnych doświadczeń z wszelakimi powieściami.

"Wieczory na Miodowej 3" to trzeci tom serii. Tym razem opowiada o losach Justyny. O kobiecie, która miała najwspanialsze dzieciństwo, jednakże dorosłe życie jej nie rozpieszcza, przez co zamknęła się na świat. Wiele lat później znalazła bezpieczne miejsce, oazę spokoju, która pozwoliła jej być szczęśliwą - Miodowa. Justyna otworzyła tam kwiaciarnie i wydawałoby się, że jej życie zaczyna wracać na właściwe tory, jednak wizyta pewnej osoby wywraca jej życie do góry nogami.

Autorka po raz kolejny zabrała mnie w doskonale znane mi okolice. Cudownie móc było wrócić na Miodową aby ponownie przeżyć nową przygodę. W porównaniu do poprzednich książek z serii "Wieczory...." trzymają poziom. Choć wydawałoby się, że będzie to kolejna lekka, odrobinę sielska fabuła idealna na letnie dni, to niestety nie ma nic bardziej mylnego. Joanna Szarańska bardzo zaskoczyła mnie wplatając w Miodową wątek kryminalny. I to zaskoczenie było na ogromny plus.

"Wieczory na Miodowej 3" to powieść słodko-gorzka opowiadająca o bólu, stracie, ale nadziei i odbudowywaniu swojego życia. Mam wrażenie, że jest to najlepsza historia jaka wyszła spod pióra autorki. Zdecydowanie polecam.

Ależ czekałam na to, żeby wrócić na ulicę Miodową!

W końcu się udało i powiem Wam jedno - jestem zauroczona!

Tym razem bliżej poznajemy jedną z mieszkanek ulicy Miodowej, właścicielkę kwiaciarni. Jest nią tajemnicza Justyna i właśnie na tych tajemnicach skupia się autorka.

Życie Justyny to ciągle poszukiwania i ucieczki. Kiedy po raz kolejny przeszłość upomina się o swoje kobieta znów myśli o ucieczce. Ale czy tak da się żyć? Może trzeba w końcu zawalczyć o swoje!? Zawalczyć o szczęście, miłość i swoje miejsce na ziemi. W otoczeniu kobiet z ulicy Miodowej Justyna zaczyna wierzyć w siebie i w swoją wewnętrzną siłę! Powstanawia walczyć!

W powieści nie zabraknie oczywiście odwiedzin w kameralnej księgarni u Małgosi czy też słodkich i pachnących wypieków Barbary.

Na Miodowej każdy poczuje domową atmosferę!

Po przeczytaniu ostatniej strony jak zawsze jestem oczarowana Miodową i jej mieszkańcami oraz atmosferą. I mam tylko jedno pytanie do autorki - czy wrócimy jeszcze na Miodową?

Trzecia część serii o mieszkańcach ulicy Miodowej za mną. Autorka bardzo skutecznie zachęciła mnie do zapoznania się z losami Justyny odsłaniając rąbek jej tajemniczego życia w poprzedniej części.

Justyna prowadzi kwiaciarnie przy ulicy Miodowej. Skryta i nieśmiała zbudowała wokół siebie mur, zza którego próbują zaglądać Małgosia i Klara.

Niespodziewana wizyta nieproszonego gościa wywołuje lawinę zdarzeń, które przypominają Justynie o radzie, której udzieliła jej babcia w dzieciństwie "Uciekaj dziecko". Od małego niezrozumiana i wyśmiewana, wrażliwa na naturę i otoczenie.

Bardzo zaciekawiła mnie historia jej życia nakreślona przez autorkę. Odrzucona przez najbliższych szukała szczęścia u obcych.

Bardzo fajnie poprowadzona fabuła. Nieśpiesznie poznajemy przeszłość kobiety. Bulwersujemy się i smucimy czytając tekst zapisany kursywą, by za chwilę rozchmurzyć się wracając na Miodową i ponownie uwierzyć w dobroć ludzi. Świetnie opisane trudne relacje rodzinne ukazują prawdziwość powiedzenia, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu.

Przyjemny styl i realni bohaterowie. Szczere relacje i ciepła atmosfera, które chce się wdychać z każdą stroną książki bardziej. Gorąco polecam Waszej uwadze, jeśli lubicie pozytywne zakończenia trudnych spraw i opowieść o sile kobiet, zawartą w pięknym obyczajowym klimacie.

Po książki Joanny Szarańskiej sięgam często - bardzo lubię powieści tej autorki. Nie będę ukrywać - najbardziej te świąteczne oraz pełne humoru. Co mogę powiedzieć o "Wieczorach na Miodowej", książce otrzymanej w ramach współpracy recenzenckiej z księgarnią Tania Książka?

Cóż... Mam wrażenie, że sięgam po tę serię z przyzwyczajenia. Najbardziej męczą mnie wydarzenia z przeszłości, to przez nie trudno mi się "wgryźć w akcję", ten proces trwa nadzwyczaj długo, a zachowanie głównej bohaterki wygląda na dziwne. Wiem, że jet to taki zabieg, trzymanie czytelnika w niepewności.

"Wieczory na Miodowej 3" to już trzeci tom dość ciekawej serii. Bohaterką tego tomu jest Justyna, kobieta pracująca w kwiaciarni na Miodowej. Jak się okazuje - ma pewne tajemnice, a skrywana przeszłość postanawia dać o sobie.

Co się wydarzy? Co spotka tę bohaterkę? Zdradzę tylko że będzie interesująco, nawet bardzo, i a niektóre sytuacje przyprawią o szybsze bicie serca - i nie chodzi mi wcale o wątki miłosne. Będzie sensacyjnie!

Szkoda, że tak mało czasu poświęcono innym bohaterom i wątkom - tak bardzo "polubiłam" Klarę i Nelę!

Powieść czyta się lekko, trzyma, co trzeba przyznać, w napięciu, a w miarę lektury i odkrywania tajemnic - nawet to co mi przeszkadzało, czyli powroty do przeszłości stają się interesując, ciekawe.

Z pewnością nie jest to bestseller, ale, co muszę przyznać - bardzo dobra książka, warta polecenia. Ciekawe czy autorka zaplanowała kontynuację - w końcu wszystkie pory dnia już zajęte!

Joanna od dziecka była inna. Żyła w swoim świecie, była szaleńczo zakochana w naturze. To właśnie szum strumyka, ruchy drzew czy zapach kwiatów wywoływały u niej uśmiech i budziły szczęście. Jej odmienność nie była akceptowana przez rodziców, rodzeństwo czy rówieśników. Jedynie w ramionach babci czuła się kochana. Gdy zapadła decyzja, że wraz z rodziną opuszcza ukochaną wieś na rzecz miasta, dziewczyna była załamana. Z czasem jednak poznała w Nowej Hucie chłopaka, który na lata stał się jej przyjacielem, co więcej, ON również tęsknił za swoją wsią.

Teraz Joanna, jako dorosła kobieta prowadzi kwiaciarnie na spokojnej i sielskiej ulicy Miodowej. Otacza się przyjaciółmi, a Tomasz okazuje jej coraz większe zainteresowanie, z którego rodzi się coś poważnego. Mimo to, przeszłość nie pozwala Joannie o sobie zapomnieć, pojawiając się najpierw w ciemności pod jej oknem, w bibliotece czy w kwiaciarni. Kobieta znów czuje potrzebę ucieczki, aczkolwiek tym razem postanawia walczyć o swoje szczęście na Miodowej.

Autorka przedstawia nam powieść, gdzie czas teraźniejszy przeplata się z wydarzeniami z przeszłości. Życie Joanny nie potoczyło się tak, jak sobie wyobrażała. Ucieczka nie okazała się idealnym rozwiązaniem, gdyż teraz ciągle musi oglądać się za siebie. Co więcej, boi się komukolwiek powiedzieć o tym co się dzieje. Przez to odtrąca Tomasza, nie pozwala mu się do siebie zbliżyć, krok po kroku łamie mu serce. To właśnie bardzo mnie irytowało. Miałam ochotę potrząsnąć główną bohaterką i wykrzyczeć jej w twarz, że nie jest sama, a temu mężczyźnie na niej zależy. Czekałam niecierpliwie, aż w końcu mu zaufa i zdradzi co z dnia na dzień doprowadza ją do coraz większej rozpaczy.

Ulica Miodowa to miejsce, gdzie człowiek może liczyć na pomoc drugiej osoby, gdzie ludzie pomimo swoich tragedii starają się budować szczęście. Miejsce, gdzie nikt nie będzie przymykał oko na ludzką tragedię.

Przyznaję się, że kilka łez popłynęło po moim policzku, szczególnie w momentach powrotu do przeszłości Joanny. Pomimo mojej złości na bohaterkę spowodowaną jej tajemnicami, książka bardzo mi się podobała. Co prawda, jest to trzecia część serii, osobiście pierwszych dwóch nie czytałam, ale nie jest to żadna przeszkoda. Tak czy inaczej, pewnego dnia będę chciała poznać poprzednie tomy, opowiadające o życiu innych mieszkańców Miodowej.