Gdybym cię nie kochała

Przed wami druga część ,,Jakby jutra miało nie być" i najlepiej jest je czytać po kolei, gdyż nasza kobieca postać często powraca wspomnieniami do wydarzeń z części pierwszej. Chodzi o to, że to, co miała tam, utraciła tutaj. My poznajemy jak wiele bólu i smutnych wspomnień w sobie nosi, aczkolwiek są i takie, które przypominają jej jakie szczęśliwe chwile wiodła.

,,Była typem człowieka, który uważał, że jak się czegoś bardzo chce, to na pewno się uda. Zgodnie z tym przekonaniem była pewna, że gdyby Alicja tylko chciała, byłaby w stanie przebiec maraton, ale wiedziała też, że niektórych rzeczy lepiej nie wypowiadać na głos."

Pomimo tego, że jest to dosyć spokojna opowieść obyczajowa, to jednak niesie przesłanie, które mówi, że ludzie mają to co myślą, że mają. Jeśli ktoś woli ubolewać nad swoim życiem, to żadna siła nie przekona go do zauważenia w nim pozytywów. Niewiele osób potrafi myśleć świadomie, dlatego złe wydarzenia rzutują na całym ich życiu. Rozumiem jednak jej ból, gdyż kiedyś jej rodzina była tylko jej, a teraz rozeszła się od jego strony, gdzie spodziewał się pozostania tatą dla dziecka kochanki. Tutaj w sumie można wziąć dwie strony za pokrzywdzone, gdyż nasza postać leżała w śpiączce aż dziesięć lat. Nic dziwnego, że po długim czasie on zapragnął być jednak choć odrobinę szczęśliwy. Teraz, kiedy ona się obudziła spotyka ją wielki szok, gdyż według niej zasnęła na chwilę, ale świat nie przestał żyć. Jej dzieci stały się dorosłe, mąż się postarzał i widok z lustra nie ukazywał tej samej buzi bez zmarszczek. Wiadomości z gazety teraz nie ułatwiają jej życia, gdyż rozpisują się na temat jej nieszczęścia publicznie, zbyt mocno je koloryzując oczywiście na jej niekorzyść. Nic dziwnego, że chciała od tego wszystkiego uciec. Może nieco zbyt impulsywnie postąpiła, gdyż dzieci niczego nie zawiniły. W nowym miejscu spotyka ją życie innych ludzi a w tym małego dziecka, które mocno płakało. Biorąc je na ręce przypomniała sobie swoje maleństwa i to, które ma się urodzić zrodzone z ciała jej męża. Ta sytuacja daje jej do myślenia, że dziecko nie jest niczemu winne. Dodatkowo znaleziony pamiętnik kogoś ważnego otwiera dla niej jakby karty nowego życia. W tym momencie wydarzenia z kart tej książki znacznie przyspieszają, jakby nakładając na jej głowę wszystko co zaległe z lat, kiedy była w śpiączce. Jednak to, co ją spotyka kształtuje ją na nowo. Odkrywając siebie w końcu zaczyna myśleć inaczej:-)

Jak dla mnie to świetna opowieść, która ma w sobie wiele przesłań. Mniej więcej to, aby chcieć dawać się przeprosić, bo wtedy wielki kamień z serca spada i można w końcu zacząć żyć do przodu, a nie tkwić niczym statek z kotwicą, która nie chce się podnieść i ciągnie nas na dno. Napisana jest z takim spokojem i wyrozumiałością. Wiemy, że cokolwiek złego się stanie, to jest ta iskra, która popycha ich w pozytywną stronę. To daje też nadzieję czytelnikowi, że i jego sprawy mogą pozytywnie się rozwiązać jeśli tylko będzie tego chciał. I właśnie dlatego ją polecam:-)

Jeśli myśleliście, że powrót do rzeczywistości po dekadzie spędzonej w śpiączce to finał problemów, Monika Wilgocka szybko wyprowadzi Was z błędu. „Gdybym Cię nie kochała” to bezpośrednia kontynuacja losów Alicji i jej bliskich, których losy śledziliśmy w pierwszym tomie pt. „Jakby jutra miało nie być”. Autorka udowadnia, że prawdziwe wyzwania zaczynają się nie w szpitalnej sali, ale w domowym zaciszu, gdzie czas nie zatrzymał się dla nikogo poza główną bohaterką.

Książka rzuca nas w sam środek egzystencjalnego sztormu. Przytłoczona ciężarem sekretów i nowymi faktami z życia męża, Alicja decyduje się na drastyczny krok – samotną wyprawę nad Bałtyk. To nadmorskie odosobnienie staje się dla niej swoistą autoterapią. Kluczową rolę odgrywa tu postać charyzmatycznej właścicielki pensjonatu, która swoją bezkompromisową mądrością zmusza bohaterkę do spojrzenia prawdzie w oczy. To właśnie w tych surowych warunkach Ala zaczyna rozumieć, że ucieczka przed problemami to jedynie przedłużanie własnej bezsilności.

Po powrocie z wybrzeża Alicja musi wejść w rolę, której nie sprawowała przez dziesięć lat. Wilgocka z dużą precyzją oddaje trud budowania więzi z dorastającymi dziećmi i skomplikowany taniec z Pawłem. Nad ich małżeństwem wciąż wisi mroczny cień – pytanie o ojcostwo dziecka dawnej kochanki. Fascynująco wypada tu wątek teściowej; autorka pokazuje, że stare urazy mogą ustąpić miejsca solidarności, gdy rodzina staje w obliczu wspólnego zagrożenia. Dodatkowym wyzwaniem jest powrót do pracy, który dla osoby po tak długiej przerwie przypomina naukę chodzenia na nowo.

Niezwykle mocnym akcentem jest motyw pamiętnika zmarłej Wiesi. Zapiski bliskiej osoby stają się dla Alicji i Pawła rodzajem wspólnej misji. Rozwiązywanie tajemnicy z przeszłości to nie tylko intrygująca zagadka, ale też szansa na odnalezienie zagubionej bliskości. Autorka prowadzi narrację w taki sposób, że gdy już wydaje nam się, iż emocje opadły, serwuje finałowe uderzenie, które wywraca całą historię do góry nogami.

„Gdybym Cię nie kochała” to poruszająca opowieść o tym, że miłość to czasem walka na bolesne kompromisy. Wilgocka pisze lekko, ale z ogromnym ładunkiem emocjonalnym, sprawiając, że losy Alicji stają się nam niezwykle bliskie. To pozycja obowiązkowa, która zostawia czytelnika z jednym pytaniem: jak długo przyjdzie nam czekać na kolejny tom?

Elżbieta Podolska

Czy nowy początek jakiegoś związku, nowa szansa dana tej drugiej osobie, może przynieść spokój i stabilizację? Czy danie kolejnej szansy ukochanej osobie nie przyniesie więcej chaosu w naszym życiu? I dlaczego to życie czasem tak potrafi się pokomplikować? Zerknijcie do Książki "Gdybym cię nie kochała" od Moniki Wilgockiej i przekonajcie się, czy Alicja dała kolejną szansę swojemu mężowi?

W książce "Jakby jutra miało nie być" poznaliśmy Alicję i jej rodzinę. Ala miała wypadek, podczas którego zapadła w śpiączkę na 10 lat. W tym czasie jej dwójka dzieci dorastała, mąż rozwijał firmę i do tego układał sobie życie z nową kobietą. Więc kiedy Ala się obudziła, spadło na nią mnóstwo wiadomości. Ale jakoś to powoli trawiła i zaczynała sobie radzić w nowej rzeczywistości. Jednak spadła kolejna bomba i wtedy nasza bohaterka postanowiła wyjechać i wszystko przemyśleć. I tutaj zaczyna się obecna historia. Alicja nad morzem stara się wszystko przemyśleć, ułożyć sobie. Pewna osoba trochę jej dobitnie wyjaśni, że ucieczka to nienajlepszy pomysł. A kiedy nasza bohaterka wróci do mieszkania, będzie musiała zmierzyć się z teściową, która kiedyś wcale nie pałała do niej wielką miłością, będzie też chciała jakoś dobrze ułożyć relację z mężem, który uparcie twierdzi, że dziecko kochanki wcale nie jest jego. Tylko czy aby na pewno tak jest? Dodatkowo Ala musi w końcu podjąć się obowiązków zawodowych. Czy sobie i na tym polu poradzi? Czy nie zawiedzie zaufania przyjaciółki? Jakby tego było mało, na nią i jej męża spadło załatwienie pewnej sprawy, o którą poprosiła ich nieżyjąca przyjaciółka. Tylko czy uda im się po tylu latach rozwikłać zagadkę i doprowadzić sprawę do końca?

" ... Zostawiła swoją rodzinę. Opuściła ją w momencie pierwszego kryzysu, póki byli pomocni, czerpała garściami, a jak przyszedł problem, który zaczął ją przerastać, to spakowała się i uciekła pod pretekstem przemyślenia swojego życia. ..."

Pani Monika Wilgocka naszykowała tutaj kolejne perypetie Alicji i jej rodziny. Okazuje się też, że choć ich przyjaciółka Wiesia nie żyje, to zza światów też potrafi zaskoczyć ich rodzinę i to nie jeden raz. Dodatkowo Ala musi zmierzyć się z obowiązkami zawodowymi, które nota bene przysparzają jej ciągłych trudności i kłopotów. I jak w tym wszystkim nadrabiać zaległy czas z dziećmi, plus wygospodarować go na chwile z mężem i dla siebie?! W pewnym momencie zaskakująco dobrze zaczyna się układać Ali z mężem, nawet kochanka nie psuje tych chwil, oczywiście do pewnego momentu. Ale byłam pod wrażeniem, że Paweł tak mocno walczy o Alicję i ich małżeństwo. Ta dwójka jest dla siebie ogromnym wsparciem i choć Paweł przejawia większą część kontroli nad wszystkim i chęcią pomocy lub wyręczania czasem żonę w niektórych sprawach, to jest to też zrozumiałe. Bo przecież on sam wszystkim się zajmował podczas jej śpiączki, więc tak od razu też jest mu niezwykle ciężko przestawić się na inny tryb. Jeszcze wspomnieć muszę, że cała rodzina wpiera się tutaj bardzo i nie ważne jaki kłopot mają, to wspólnie starają się rozwiązywać kłopoty, choćby i one dotyczyły kury :) Poza tym, żeby tak słodko i pierdząco tutaj nie było, to są osoby, które knują, podkładają przysłowiowe "świnie". Więc emocji tutaj nie brakuje. Jest też wielka przyjaźń, która choć zapoczątkowała się w dziecięcym czasie, a potem miała wieloletnią przerwę, to w dorosłym świecie dalej trwa. I to też było tutaj piękne. Bo warto mieć przy sobie takie dobre dusze. I sama Alicja, choć już nie taka nieogarnięta, bo coraz lepiej radzi sobie w tym świecie, daje sobie radę w pracy, a jak nie, to prosi o pomoc, no i nawet dogaduje się z ... A nie powiem z kim :) To sobie doczytajcie sami. Jednak powiem Wam, że z tą książką nie ma nudy. Jak na chwilę zwalnia akcja, to za chwilę spada kolejna wiadomość z hukiem i znów robi się kocioł. Aż do końca tak jest, a w rezultacie koniec książki jest taką bombą, że w życiu bym się nie spodziewała takich rewelacji! Teraz pozostaje czekać na kolejną książkę, aby dowiedzieć się - co dalej???

Gdybym Cię nie kochała Moniki Wilgockiej to powieść obyczajowa, która zaskakuje swoją treścią. Jest to opowieść o miłości i jej trudach w chwili, jaka mogła nigdy nie nadejść. Pełna emocji i refleksji oraz tajemnic, które powoli wychodzą na światło dzienne.

Alicja po przebudzeniu ze śpiączki musi odnaleźć się w świecie, który zastaje. Samo to, że minęły lata, jest bardzo trudne do akceptacji, a do tego co gorsza okazało się, że jej mąż chciał ruszyć dalej związując się z inną kobietą. Miłość do żony jest jednak na tyle silna, że Paweł zrobi wszystko, aby naprawić swój błąd.

Wyjazd nad morze był dla Alicji próbą otwarcia nowego rozdziału w swoim życiu. Odnalezienia spokoju i potrzebą ułożenia sobie wszystkiego na nowo, po wielu latach nieobecności. Cały świat się zmienił, a dla niej ten czas nagle się zatrzymał. Właśnie wtedy pojawia się ten jeden człowiek, do którego wciąż żywi ogromne uczucie, a w głowie krąży jedna myśl - "gdybym Cię nie kochała…".

Jednak kiedy przywiązanie jest tak silne, a wspólna przeszłość tak wiele znaczy, że nie można odpuścić, następuje przełom, a rzeczywistość okazuje się jeszcze bardziej ekscytująca. Nowe życie, w innym jego momencie, jednocześnie demony, które snują się za małżonkami krok w krok. Chwile piękne przeplatają się gorszymi, a nawet takimi, które mogą sprawić, że konieczne będzie budowanie wszystkiego od podstaw.

Historia Alicji i jej rodziny jest skomplikowana od samego początku, ale biorąc pod uwagę, że jest to drugi tom, mimo wszystko łatwo było mi wejść w fabułę i nie czułam zagubienia. Zastanawiały mnie natomiast pewne fragmenty, które wydawać by się mogło powinny zostać bardziej rozwinięte, ale zważywszy na to, że była to kontynuacja, ten zarzut nie byłby uzasadniony.

To co zwraca uwagę, to realność losów bohaterów, którą mogłoby napisać prawdziwe życie. Relacje między nimi nie są nijakie. W pewnych momentach im kibicujemy, innym razem nas irytują, ale wszystko jest bardzo wiarygodne i wielowymiarowe.

Książka staje się jeszcze ciekawsza dzięki małym i większym tajemnicom jakie przychodzi rozwikłać bohaterom. Nie są one jedynie urozmaiceniem fabuły, ale faktycznie dodają jej dynamiki i sprawiają, że lekturę czyta się bardzo szybko.

„Gdybym cię nie kochała” to ciepła, emocjonalna opowieść o uczuciu, które musi przetrwać trudną próbę. To historia o wybaczeniu, odkrywaniu prawdy i budowaniu życia od zera, nawet wtedy, gdy wszystko wydaje się już stracone. Lektura kierowana do wszystkich fanów powieści obyczajowych ze sporą dawką powoli odkrywanych sekretów.

Gdybym cię nie kochała autorstwa Monika Wilgocka to drugi tom serii Jakby jutra miało nie być, który kontynuuje emocjonalną historię bohaterów zmagających się z trudnymi wyborami, przeszłością i skomplikowanymi relacjami. Autorka ponownie zabiera czytelnika w świat pełen uczuć, niedopowiedzeń i życiowych momentów, które potrafią zmienić wszystko.

Akcja powieści rozgrywa się we współczesnych realiach, a jej centrum stanowi Alicja – kobieta, która po serii trudnych rodzinnych wydarzeń czuje, że jej życie zaczyna się rozpadać. Przytłoczona problemami i emocjami decyduje się na wyjazd nad morze, licząc na chwilę oddechu i możliwość uporządkowania myśli. Spacery po pustej plaży stają się dla niej momentem refleksji i próbą zrozumienia własnych uczuć. W tym czasie poznaje charyzmatyczną właścicielkę pensjonatu – kobietę, która w subtelny sposób pomaga jej spojrzeć na swoje życie z innej perspektywy i dostrzec rzeczy, których wcześniej nie chciała zauważyć.

Po powrocie do domu Alicja musi jednak zmierzyć się z rzeczywistością. Czekają na nią skomplikowane relacje rodzinne, napięcia w związku oraz osoby, które w różny sposób wpływają na jej życie. Jedną z nich jest teściowa, pragnąca naprawić błędy przeszłości, a także kobieta gotowa zrobić wiele, by zniszczyć to, co dla Alicji najważniejsze. W tle tej historii pojawia się również tajemnica ukryta w pamiętniku dawnej przyjaciółki z młodości. Zapisy w nim zawarte stopniowo odkrywają przed bohaterką prawdę, która potrafi zaskoczyć i zmienić jej spojrzenie na wiele spraw.

Jednym z największych atutów tej powieści są bohaterowie. Alicja to postać bardzo prawdziwa i bliska czytelnikowi – kobieta pełna wątpliwości, próbująca odnaleźć siebie w trudnej sytuacji. Nie jest idealna, popełnia błędy, ale właśnie dzięki temu jej historia wydaje się autentyczna. Równie ciekawie przedstawione są postacie drugoplanowe, które wnoszą do fabuły dodatkowe emocje i napięcia. Każda z nich ma swoje motywacje, sekrety i historię, które wpływają na rozwój wydarzeń.

W książce pojawia się wiele emocji – od smutku, lęku i poczucia zagubienia po nadzieję, miłość i pragnienie odbudowania tego, co zostało zniszczone. Autorka porusza tematy związane z relacjami rodzinnymi, zaufaniem, wybaczeniem, a także poszukiwaniem prawdy o sobie i o innych. Ważnym motywem jest również wpływ przeszłości na teraźniejszość oraz to, jak decyzje sprzed lat potrafią kształtować przyszłość bohaterów.

Styl Moniki Wilgockiej jest bardzo emocjonalny i jednocześnie przystępny. Autorka pisze w sposób lekki, ale potrafi w prostych słowach oddać skomplikowane uczucia swoich bohaterów. Narracja jest płynna, a historia rozwija się w naturalnym tempie, dzięki czemu łatwo wciągnąć się w opowieść i przeżywać razem z bohaterami kolejne wydarzenia.

„Gdybym cię nie kochała” to powieść obyczajowa z wyraźnym wątkiem romantycznym i elementami rodzinnej tajemnicy. Najbardziej przypadnie do gustu czytelnikom, którzy lubią historie o relacjach międzyludzkich, emocjach i życiowych wyborach. To książka dla osób, które cenią opowieści o miłości, wybaczeniu i próbie odnalezienia siebie w trudnych momentach życia.

To poruszająca historia o tym, jak łatwo można zgubić się w emocjach i jak trudno czasem odnaleźć drogę do prawdy – zarówno o innych, jak i o sobie. Jeśli lubicie powieści obyczajowe pełne uczuć, refleksji i bohaterów, których losy naprawdę angażują, „Gdybym cię nie kochała” z pewnością będzie lekturą wartą poznania.