Była sobie radość

Była sobie radość i już nigdy nie pozwoliła światu na smutek.

Matko, ta okładka jest taaaaaaka piękna! Patrzę na nią już jakiś czas i dalej nie mogę się napatrzeć. A jak doskonale wiecie, jestem okładkową sroką i jeśli miałabym kupować książkę przez jej oprawę graficzną, ta perełka trafiłaby na szczyt mojej listy.

Ale ta książka to nie jest tylko piękne wydanie, to lektura, która chwyta za serce, oprószona szczyptą świątecznej magii. Historia Bastiana i Stelli potrafi złamać. Jest to prawdziwy rollercoaster, książka pełna radości i jednocześnie smutku. To nie jest łatwa pozycja, nie spodziewacie się nawet jaki niesie ze sobą ładunek emocjonalny. Z jednej strony mamy historię pary, a z drugiej małego psiaka Bajki, która przeszła przez piekło, a jednocześnie nadal daje radość każdemu, kto się nią zaopiekuje, chociaż na chwilę. Swoją drogą rzadko zdarzają się historie, które opowiadają fabułę z punktu widzenia psa, wyczekiwałam tych momentów, byłam ciekawa co będzie dalej i kibicowałam z całego serca Bajeczce, cudownemu psiakowi. Jego właściciele nie poddali się, ciągle mieli ją w sercu, łącznie z nadzieją, że wszystko jakoś się ułoży i że psina wróci do domu.

Ta pozycja to klasyczny przykład do czego mogą prowadzić niedomówienia, sekrety i brak rozmowy. Nawet najszlachetniejsze przesłanki nie powinny być ukrywane przed osobą, którą kochany. Nie chcę opowiadać Wam co ukrywali przed sobą Stella i Bastian, bo uważam, że każdy z Was powinien to odkrywać sam, bez spojlerów, nie wiedząc zupełnie czego się spodziewać. Przykro czytało mi się pewne fragmenty, kiedy wiedziałam o co chodzi, a nasi główni bohaterowie nie, kiedy jedno chciało chronić drugie za wszelką cenę, ukrywając fakty przed tym drugim, nie tak powinno być.

@katarzynamichalak_pisarka kolejny raz sprawiła, że jej dzieło zostanie w mojej pamięci na dłużej. To autorka, która potrafi pisać emocjami i przelewać je na papier. Jej książki pochłania się w mgnieniu oka i nie można się od nich oderwać nawet na moment. To jedna z tych autorek, która swoimi dziełami zostawia ślad na duszy.

Czytajcie!

"Była sobie radość" to powieść, która emanuje ciepłem, nadzieją i odrobiną świątecznej magii. To książka, która będzie fantastycznym pomysłem na prezent gwiazdkowy dla tych wszystkich, którzy są nam najbliżsi...

Stella i Bastian to szczęśliwe, kochające się małżeństwo. W wigilijny wieczór w ich domu nazywanym Bombonierką pojawia się uroczy szczeniak. Psiak od razu zdobywa serce właścicieli i nazwany zostaje Bajką. Mija rok. Kolejna wigilia małżonków wygląda zupełnie inaczej niż poprzednia. W międzyczasie po ciężkiej chorobie umiera mama Stelli, a u niej samej mąż zauważa objawy sugerujące tę samą chorobę. Ukochana Bajka ucieka z hotelu dla psów i znika bez śladu. Jakby tego było mało teściowa Stelli prosi ją o spłatę długu, który zaciągnęła u lichwiarza. Przekonuje, że jeżeli kobieta tego nie zrobi Bastianowi będzie groziło niebezpieczeństwo...

Jak wiele cierpienia jest w stanie znieść dwoje kochających się ludzi? W tym przypadku Stella i Bastian udowadniają, że więcej niż mogłoby się nam wydawać. Aby ratować się wzajemnie rozpoczynają nierówną walkę. Walczą w tajemnicy. Dodatkowo nieprzerwanie szukają Bajki. W tej jednej sprawie działają razem. Psiak musi jednak przebyć daleką drogę aby móc do nich wrócić. W międzyczasie spotyka wielu ludzi. U kilku z nich zatrzymuje się nawet na dłużej. Każdemu w jakiś sposób pomaga. Ratuje niejedno życie. Ale ostatecznie nigdzie nie chce zostać na stałe.

Czy więc Bajka powróci w końcu do kochających właścicieli? Czy zdołają oni zgromadzić pieniądze, którymi będą mogli zapłacić za wspólne szczęście, zdrowie i bezpieczeństwo? A może pieniądze staną się powodem ich rozstania?

Nie jest to klasyczna świąteczna powieść w której święta Bożego Narodzenia byłyby głównym tłem snutej przez autorkę historii. Nie jest to też lukrowana opowiastka bez szczypty goryczy. Jest to natomiast historia, która chwyta za serce, historia, która daje nadzieję, pozwala wierzyć w to, że cuda czasem się jednak zdarzają. Może trochę naiwna, ale za to jakże piękna i ciepła. Jeżeli więc jest to książka, którą zamierzacie przeczytać (a zdecydowanie warto!) to zaopatrzcie się wcześniej w zapas chusteczek i zarezerwujcie na nią wolny wieczór. Bardzo trudno oderwać się bowiem od jej lektury. Polecam!

Tekst powstaje we współpracy z Wydawnictwem Znak. Dziękuję za egzemplarz przeznaczony do recenzji.

Stella i Bastian są małżeństwem, które jeszcze czeka na pełnię szczęścia. Brakuje im tupotu małych stópek bo podłodze ich mieszkania. Aby jakoś spróbować „zabić” ciszę domu, serca mężczyzna przynosi do domu Bajkę, psa corgi, który świetnie zgrywa się ze swoimi właścicielami. Pomaga w trudnych momentach, tuli się dając tym samym pociechę. W momencie, kiedy umiera mama Stelli i pada podejrzenie, że dziewczyna może być poważnie chora, w ich życiu zaczyna się dziać tak wiele, że nie dostrzegają w pierwszej chwili, że Bajka znika...

Pies zaczyna wędrówkę. Nie jest ona przypadkowa. Zawsze pojawia się blisko ludzi, którym może pomóc. Czy wróci na czas do właścicieli?

Panią Katarzynę Michalak czytuję już bardzo długo. Niektóre serie wciąż noszę w pamięci, inne kojarzę tylko przez mgłę. Kiedy w zapowiedziach zobaczyłam tę powieść, pomyślałam, że muszę przeczytać, bo znam jej świąteczne historie i nigdy się na nich nie zawiodłam. Choćby i poprzednią wciąż wspominam jako tę, która aż ocieka śniegiem i jakąś ciepłą atmosferą. A o „Była sobie miłość” to już nawet nie będę się rozwodzić. Była fantastyczna. Przemknęło mi gdzieś przez myśl, że może „Była sobie radość” to jej kontynuacja... wszak bohaterowie naprawdę mają powody do radości. Jednak nie. Jest to odrębna historia, choć można dopatrzeć się podobieństw. Niestety nie tam, gdzie mogłoby się to okazać wskazane. Nie znalazłam tutaj ciepła, miłości i całej reszty pozytywnych emocji, których szukamy, nie tylko, w książkach świątecznych. „Była sobie radość” zapisuje się w mojej pamięci jako pusta i … zimna? Hmm, może to dobre słowo?

„Była sobie radość” to wciągająca, chwytająca za serce, głęboka opowieść o stracie, przewrotności losu, zwątpieniu w drugiego człowieka, ale także o nadziei, jak i o prawdziwym uczuciu, jakie jest w stanie przezwyciężyć każdą przeciwność. Katarzyna Michalak jak zwykle nie zawodzi i funduje swoim czytelnikom porywający emocjonalny rollercoaster, który nie daje ani chwili wytchnienia. Błyskotliwe, sugestywne pióro pisarki, mistrzowskie kreacje bohaterów, wyjątkowy świąteczny klimat, dopełniony solidną porcją napięcia, a w tle uczucie, wystawione na zbyt wiele prób oraz uroczy psiak, jaki ma ogromną moc pomagania tym, którzy w danej chwili tego najbardziej potrzebują.

Autorka włada niesłychanie przystępnym, ekspresyjnym piórem, dlatego ta nieodkładalna lektura stanowi czystą, niezapomnianą, choć niebywale refleksyjną przyjemność. Ogromnym atutem jest autentyczny przekaz historii, dzięki czemu czytelnik przeżywa kłopoty i rozterki bohaterów niczym swoje własne. Katarzyna Michalak nie poskąpiła trudnej tematyki, nie nakreśliła przekoloryzowanego, słodkiego życia, ale mimo wszystko, udało jej się napełnić serce nadzieją, optymizmem i wiarą, że pomimo wszelkich niedogodności i krzywd, nic nie dzieje się bez powodu i każdy zasługuje na szczęście.

Poznamy tu kilka pobocznych ciekawych historii, a ich spoiwem okaże się malutki psiak, który mimo niewielkiego rozmiaru, potrafi rozbudzić w sercu potężną determinację i miłość, jaka jest wartością największą i najpiękniejszą. I choć jego zaginięcie przyniesie właścicielom wiele cierpienia i zwątpień, to ta piękna historia jest doskonałym przykładem na to, że czasem musi być gorzej, by było lepiej, by mieć siłę rozprawić się z problemami i aby móc docenić to, jak wiele posiadamy.

Piękna, nostalgiczna, wzruszająca do łez i trzymająca w niemiłosiernym napięciu, dopełniona wspaniałymi kreacjami bohaterów, odurzającym, świątecznym klimatem oraz niebywale błyskotliwym piórem! Gwarantuję, że ta wyjątkowa, przeszywająca opowieść dotknie Waszej najczulszej struny, skłoni do zadumy i zostanie w pamięci na bardzo długo! Prawdziwa uczta literacka! Polecam całym sercem!

W pięknym, przepełnionym miłością mieszkanku zwanym Bombonierką mieszka małżeństwo Stella i Bastian. Są bardzo szczęśliwi, zgodni, bardzo się kochają, odkładają na wspólne większe mieszkanie. Z pozoru wydaje się, że mają wszystko czego potrzebują, bo przecież mają siebie a to jest najważniejsze.

Jednak w pewnym momencie każdego człowieka nadchodzi moment, kiedy zaczyna pragnąć nowych par oczu w domu, nowego uśmiechu, oddechu. Kolejnego serca łaknącego i dającego miłości.

W wigilię, jak to zwykle bywa, stał się cud. A raczej przyszedł, w kartonie. Nowe szczęście, promyczek nadziei, małe słodkie "piu", wydobywające się z małego stworzonka- suczki corgi. Malusie serduszko gotowe kochać od razu.

Niestety, los nie zawsze pcha nas do przodu, często stawia przed nami wyzwania, sytuacje, które usilnie próbują nas złamać.

Tak było i tym razem, kiedy powierzając Bajkę niewłaściwej Pani, która miała się nią zająć tylko przez jedną noc, nagle stracili swój promyczek. Uciekła, może w poszukiwaniu swoich opiekunów? A może ucieka od niegodziwych warunków? Gdzie jej teraz szukać?!

Młode małżeństwo zaczyna poszukiwania. Choć bolą ich serca, krwawią tak, jak nigdy wcześniej, wiedzą, że muszą żyć dalej. Tymczasem mała corgi, nieświadoma pustki, jaką po sobie pozostawiła, wędruje do domu swoimi ścieżkami, dając napotkanym ludziom odrobinę ciepła i wiarę, że dobro zawsze znajdzie drogę. Przemierza dosłownie całą Polskę, mając przed sobą długą drogę ale i wiele misji do wykonania.

Niestety strata Bajki to nie jedyne zmartwienie. Między Stellą a Bastianem pojawia się coraz więcej tajemnic, kłamstw, nieporozumień.

Ile jeszcze jest w stanie znieść para? Czy Bajka wróci w końcu do domu?

***

Słuchajcie, może znacie twórczość Kasi, może nie, ja znam doskonale i wiem, że każda jej książka nosi w sobie magię. Z pozoru bajkowa skrywa w sobie prawdziwe życie. Pełne niesprawiedliwości, bólu, śmierci, nieporozumień i kubłów wylanych łez. Ale także radości, ciepła i wiary w lepsze dni.

Od zaginięcia Bajki, aż do końca czułam ogromne napięcie, czułam jakby to był mój zwierzak. Łapałam się także na myśleniu, co zrobić, żeby szybciej sprowadzić ją do domu.

Czułam niesprawiedliwość losu.

Bardzo się o nią bałam. Jednak to, jak dobrze sobie radziła i ile dobrego wniosła w życie ludzi napotkanych po drodze, sprawiało, że czułam na sercu ciepło i wiarę w to, że jeszcze będzie dobrze. Tą, jak i wszystkie poprzednie książki bardzo Wam polecam i gwarantuję, że zakochacie się w tej specyficznej magii emitującej z książek Kasi.

Stella i Bastian są szczęśliwi, ale w ich życiu czegoś brakuje. W pewien Wigilijny wieczór do ich duetu dołącza mała suczka corgi. Dają jej na imię Bajka. Bajka sprawia, że ich życie staje się pełniejsze i radośniejsze. Kiedy pewnego dnia znika, ich życie staje na głowie. Również dlatego, że jednocześnie Bastian orientuje się, że jego żona jest chora.

Zaczyna się batalia, a właściwie dwie. Stelli- by odnaleźć Bajkę i Bastiana- by znaleźć fundusze na leczenie żony.

Te wątki jednak są jakby w tle. Cała historia i losy ludzi, których Bajka spotyka w swojej wędrówce do domu, i to jak zmienia ich życie. Ten mały piesek jest motywacją do zrobienia pierwszego kroku, by wyjść z trudnej sytuacji życiowej. Kiedy piesek rusza dalej, zostawia jakąś pustkę po sobie.

Momentami bolesne, ale bardzo życiowe historie, które łączy jedno: nigdy nie jest tak źle, by nie dało się nic z tym zrobić. Póki starczy sił, jest nadzieja, a wokół są dobrzy ludzie, wystarczy się na nich otworzyć. Ta poruszająca historia nie jest typowo lukrowa i słodka jak większość świątecznych opowieści, ale zapewniam Was, że trafia prosto w serce. Polecam!

Mieli mieć wszystko, ale tam, gdzie nie jest to możliwe, pozostają małe szczęścia i duże nadzieje. A co, gdy zabraknie i tego? Bajka, mała corgi znika, by po drodze do domu pomagać innym. Tymczasem jej właściciele sami potrzebują pomocy. Czy piesek wróci, a wraz z nim wiara, że trudy przyniosą upragniony spokój i szczęście?

Autorka po raz kolejny serwuje niezwykle emocjonującą i dotykającą trudnych tematów powieść, tym razem omijając wątki romansu, skupiając się na trudach życia, uzależnieniu, samotności, chorobie i uczuciu, tak silnym, że jest się gotowym na prawdziwe poświęcenia.

Bardzo zgrabnie zostały tu ukazane kontrasty – miłość i starta, ciepło i chłód, rodzina i samotność. Jednocześnie historia nie jest ciężka i nie przytłacza, a otula i niesie nadzieję.

Bardzo polecam, szczególnie jeśli potrzebujecie się ogrzać, albo uwierzyć, że dobro wraca.

"Była sobie radość" to tegoroczna, zimowo-świąteczna propozycja Katarzyny Michalak.

Stella i Bastian bardzo się kochają, lecz ich szczęściu towarzyszy jeden cień - niemożność posiadania dzieci. Pustkę tę wypełnia więc inna maleńka istotka: suczka rasy corgi, Bajka. To właśnie ona wnosi do ich życia tyle ciepła, ile tylko może pomieścić psie serduszko.

Historia rozgrywa się w Wigilię, rok po roku, pokazując, jak życie potrafi doświadczyć każdego, nie oszczędzając także naszych bohaterów. Kiedy na Stellę spada widmo poważnej choroby, jasnym promieniem w ciemności pozostaje obecność ukochanej psiny. Dlatego, gdy pewnego dnia Bajka znika, wszystko przestaje mieć znaczenie, liczy się tylko jedno: by ich mała radość szczęśliwie wróciła do domu, bo bez niej wszystko zaczyna się rozpadać.

W powieściach Katarzyny Michalak zawsze najważniejsi są ludzie i ich relacje, fabuła jest bardzo życiowa, a codzienność niepozbawiona trosk i problemów. "Była sobie radość" to historia urocza, ciepła i niezwykle wzruszająca.

"Była sobie radość" jest książką, która już samym tytułem wesoło się do nas uśmiecha i kradnie serca. Ma w sobie wielkie pokłady nadziei. Nadziei w postaci suczki imieniem Bajka. To ta przesłodka psinka wprowadza w życie Stelli i Bastiana wielkie zmiany. 

Stella i Bastian przygotowują się do Świąt Bożego Narodzenia. Jednak w ich dotąd idealne małżeństwo wkrada się kryzys. Widzimy, jak nieporozumienia i tajemnice mogą stworzyć mur, który ciężko będzie pokonać. Nie potrafią o siebie walczyć. Tu potrzeba szczerej rozmowy, a nie niedopowiedzeń i sekretów. Dodatkowo nagle znika Bajka. Mała corgi wędruje od domu do domu, dając napotkanym ludziom ciepło i wiarę, że dobro zawsze znajdzie drogę. Autorka pięknie przedstawiła relację pomiędzy psem a człowiekiem. 

Katarzyna Michalak ukazuje, jak wielka bywa siła miłości tej ludzkiej, ale i tej psiej. To nierzadko nasi mniejsi bracia ratują nam życie. Czasem wystarczy sama obecność. Obecność, która nie ma ceny. A tęsknota, nawet jeśli do końca nie nazwana dotkliwie boli. I choć życie zaskakuje, to nic nie dzieje się przypadkiem. Cuda najczęściej zdarzają się, gdy najmniej się ich spodziewamy. Poza tym trzeba cieszyć się z teraźniejszości, zaakceptować to, czego zmienić nie możemy, domknąć to, co przeszłe.

Bohaterowie muszą zmierzyć się ze zwątpieniem, nieufnością, lękami, troskami, samotnością, odtrąceniem, chorobą, żałobą. Historia pokazuje, że czasem nie ma wyjścia i trzeba kogoś zranić, by go ocalić. Czasami też musimy pozwolić komuś odejść, mimo iż go kochamy całym sercem. To trudne i wymaga nie lada odwagi.

"Była sobie radość" to w niezwykły sposób otulająca ciepłem, wzruszająca, a miejscami zabawna powieść o zaufaniu, oddaniu, niełatwych wyborach, przebaczeniu, drugich szansach i uczuciach. Przywraca wiarę w miłość, przyjaźń i nadzieję. To książka, która udowadnia, że mimo trudności zawsze można odmienić życie. Jestem pewna, że tak jak ja, tak i Wy pokochacie Bajkę od pierwszego "piu"! I dacie porwać się magii.

Twórczość Katarzyny Michalak od lat cieszy się dużą popularnością, a jej książki charakteryzuje specyficzne połączenie emocjonalności, dramatyzmu i chwytających za serce historii o zwykłych ludziach zmagających się z niezwykłymi doświadczeniami. Była sobie radość nie jest tu wyjątkiem — to powieść, która od pierwszych stron buduje atmosferę delikatnej melancholii, a zarazem zapowiada głęboko poruszającą podróż po ludzkich uczuciach.

To książka, której nie czyta się wyłącznie dla fabuły, ale dla emocji, które w czytelniku wywołuje. Michalak od lat wykorzystuje jeden ze swoich największych atutów: umiejętność kreowania postaci, które zostają w pamięci, ponieważ są kruche, zagubione, a jednocześnie noszą w sobie ogromną wolę życia. Autorka subtelnie gra kontrastami — szczęściem i bólem, nadzieją i utratą, niepewnością i miłością.

Była sobie radość od początku zdradza charakterystyczny „michalakowy” klimat: intymność, mnogość emocji ukrytych między wersami i nacisk na relacyjność bohaterów. Jest to powieść, która szczególnie spodoba się tym, którzy szukają literatury pełnej uczuć, refleksji i życiowych rozterek.

Choć nie zdradzając kluczowych zwrotów akcji, można powiedzieć, że historia w Była sobie radość koncentruje się wokół dynamicznych, ale trudnych życiowo wydarzeń, które zmieniają kierunek życia głównej bohaterki. Michalak tworzy fabułę dość typową dla swojego stylu: przepełnioną dramatami, trudnymi decyzjami oraz przełomami emocjonalnymi.

Autorka stawia na wyraziste momenty — takie, które mają szansę mocno poruszyć czytelnika i skierować go ku refleksji o własnym życiu, wyborach i relacjach.

Wydarzenia rozwijają się w sposób płynny, choć niekiedy mocno intensywny, co jest charakterystyczne dla powieści Michalak. Akcja przechodzi od chwil radości i nadziei do momentów trudnych, bolesnych, prowadząc czytelnika przez prawdziwy emocjonalny rollercoaster.

Najmocniejszą stroną powieści są bohaterowie — ich wewnętrzne konflikty, marzenia oraz niespełnienia. Główna bohaterka to osoba o bogatym życiu emocjonalnym, która staje na rozdrożu, próbując pogodzić to, co pragnie, z tym, co jest możliwe.

Michalak potrafi tworzyć postacie, które wydają się żyć własnym życiem: miewają słabości, popełniają błędy, a ich emocje są autentyczne.

Drugoplanowe postaci również mają znaczenie — nie są jedynie tłem, lecz pełnoprawnymi uczestnikami historii. Poprzez ich relacje autorka ukazuje różne odcienie miłości, lojalności, samotności i przebaczenia.

Michalak pisze językiem przystępnym, miękkim i bardzo uczuciowym. Jej styl jest narracyjnie prosty, a jednocześnie nacechowany intensywną emocjonalnością.

Autorka często operuje obrazami natury, chwilami zatrzymania, wewnętrznymi monologami postaci oraz opisami wrażeń i stanów duchowych. To nadaje powieści intymny klimat, wciągając czytelnika w świat bohaterki — tak, jakby mógł patrzeć na wydarzenia jej oczami.

Niektórzy mogą uznać ten styl za zbyt melodramatyczny lub zbyt miękki, ale dla wielu fanów Michalak jest to właśnie największa zaleta jej twórczości: zdolność wywoływania autentycznych emocji przy użyciu prostych środków.

Była sobie radość to powieść, która w pełni wpisuje się w dorobek Katarzyny Michalak — wzruszająca, pełna życiowych lekcji i emocjonalnej głębi. Dla jednych będzie to opowieść pocieszająca, dająca nadzieję i ciepło; dla innych może okazać się zbyt dramatyczna lub zbyt intensywna. Ale jedno jest pewne: trudno przejść obok niej obojętnie.

Warto docenić tę książkę chociażby za umiejętność poruszania trudnych tematów, piękne, choć proste przesłanie o sile życia i nadziei, emocjonalną szczerość.

Ostatecznie jest to powieść nie tylko o radości, lecz także o jej utracie, poszukiwaniu i odzyskiwaniu — procesie bolesnym, lecz niezwykle ludzkim.

Katarzyna Michalak ponownie udowadnia, że potrafi mówić o emocjach w sposób bliski czytelnikowi, a jej książki są jak ciepłe, choć momentami bolesne listy o życiu.

Polecam tę lekturę osobom szukającym emocjonalnej, wciągającej, nastrojowej powieści, która zmusza do refleksji i pozostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniego zdania.