W ogrodzie carycy. Kobiety Romanowów. Tom 2 (barwione brzegi)

Ta książka totalnie mnie zaskoczyła. Z jednej strony mamy carską Rosję – bogactwo, bale, bale... i jeszcze raz bale. A z drugiej – mrok, tajemnice, spiski i kobiety, które wcale nie chcą być tylko „ozdobami dworu”. Główne bohaterki – Daria, Anna i Nadieżda – to trzy zupełnie różne kobiety, które łączy coś ważniejszego niż status społeczny: odwaga i lojalność wobec przyjaciółki. Gdy umiera Irina, nie wierzą w oficjalną wersję wydarzeń i zaczynają śledztwo na własną rękę. I wtedy muszę przyznać, iż robi się naprawdę ciekawie.

Podobało mi się, jak autorka połączyła historyczne fakty z fikcją. Mamy tu narodziny carewicza Aleksego, jego chorobę, wojnę, początki rewolucji… ale wszystko to jest tłem dla emocji, intryg i dramatów zwykłych ludzi (choć akurat bohaterki zwykłe nie są). Zaskoczyła mnie postać księcia zu Kleinitza – naprawdę mroczna i niepokojąca – i rosnący wpływ Anny Wyrubowej. Czuć, że coś się kończy, że imperium się chwieje.

"W ogrodzie carycy" to powieść nie tylko o śledztwie i politycznych spiskach, ale też o kobiecej sile, lojalności i odwadze w czasach, gdy świat zaczyna chwiać się w posadach. To książka, która wciąga. Trochę kryminał, trochę powieść historyczna, trochę dramat obyczajowy. Świetnie napisana, bez zbędnego patosu. Nie trzeba znać dobrze historii Rosji, żeby ją zrozumieć – wystarczy lubić dobre historie z mocnymi postaciami kobiecymi.

Polecam każdemu, kto lubi, gdy za pięknymi sukniami i pałacami kryją się mroczne sekrety.

Na szczycie samotność jest aż nazbyt częsta, a prawdziwa przyjaźń czymś rzadkim. Z każdym kolejnym sekretem to pierwsze rośnie, a drugie zostaje wystawione na ciężką próbę. Czy prawda faktycznie wyzwala? A może jej ciężar nie każdy jest w stanie unieść?

Belle Epoque powoli dobiega końca, mroczne cienie nad imperium carskim coraz mocniej widoczne są, lecz dostrzegają je niestety nieliczni. Jeszcze niejedno wydarzy się, ale ten kto zignoruje łabędzi śpiew zapłaci prędzej lub później wysoką cenę, niektórzy najwyższą... Wszechwładni, potężni, podziwiani i kochani oraz znienawidzeni. Romanowowie, potężni i wszechwładni. Jednak niektórzy dostrzegają rysy na tym posągu i zaczynają dostrzegać zagrożenie albo raczej zagrożenia. Jedno to nosić carską mitrę, natomiast drugim jest udźwignięcie jej ciężaru oraz oczekiwań związanych z władzą, jaką skupia w swoich rękach car. Caryca wdowa zdaje sobie z tego sprawę, lecz czy również jej syn? Zresztą to nie jedyna jej obawa, tak wiele dzieje się wokół niej i rodziny. Niejeden sekret kryje Petersburg, mają je wszyscy, niektórzy posuną się do ostateczności by nie ujrzały światła dziennego, chociaż i ono nie gwarantuje, iż właśnie na widoku schowane są największe z nich. Nikt nie jest bezpieczny, tak łatwo zmanipulować prawdę, zatuszować to, co miało miejsce lub przedstawić z całkiem innej perspektywy. Jak w takim świecie przetrwać, gdzie za złoconymi bramami pałaców jest równie niebezpiecznie jak za lichymi drzwiami nędznych mieszkań w podłych dzielnicach? Niekiedy trzeba działać w ukryciu, bo odwaga wcale nie musi być głośna, anonimowość bywa użyteczną bronią, zwłaszcza, gdy przeciwnik nie gra czysto…

Sekrety, intrygi, wielkie miłości, polityka i rodzina, która ma więcej do stracenia niż ktokolwiek myśli. Jedna tajemnica pociąga za sobą kolejną, a następną. Czy przerwanie tego sekretnego kręgu jest możliwe i jaką cenę przyjdzie za to zapłacić? Nieistniejące już imperium, świat zmieciony przez rewolucję, lecz pozostała historia, nie zawsze zapisana, często przekazywana jedynie w cichych rozmowach, ukryta w plotkach, jakie stały się źródłem mitu, a jak wiadomo często tkwi w nich ziarno prawdy. Monika Raspen doskonale połączyła właśnie legendę, fakty i barwną epokę w fabularną opowieść, monumentalną i kameralną zarazem. To pierwsze odnosi się do drugiego planu czyli Petersburga, jego pałaców oraz carskich posiadłości, odnajdujemy je także w przytulnych salonach, buduarach, skromnych kwaterach. Natomiast to drugie to dzieje jednej rodziny i tych, którzy są z nią związani. Romanowowie, do tej pory to nazwisko i równocześnie określenie rodu robi wrażenie. Ich losy przedstawione w cyklu Kobiety Romanowów pokazują od kulis potężną familię, a przede wszystkim ludzi, z ich wadami i zaletami. Jednak to jedna warstwa, drugą spowija mgła sekretów, domysłów, niedopowiedzeń i iluzji, pozostaje jeszcze trzecia, będą ca pokłosiem dwóch pierwszych. Wszystkie one wzajemnie przenikają się nieustannie tworząc w drugiej części jeszcze bardziej intrygującą opowieść. Niektóre zagadki znalazły rozwiązanie, lecz pojawiły się nowe, mroczniejsze, podnoszące napięcie i pokazujące nie do końca fikcję, ale bardziej jeden z możliwych scenariuszy, który mógł wydarzyć się. Finału jeszcze nie znamy, a autorka precyzyjnie podgrzewa atmosferę i zostawia otwarte niejedne drzwi. To nie spiskowa historia, ale alternatywna wizja oparta na tym, co miało miejsce, mogło być prawdą i o czym milczą dziejowe annały.

"W ogrodzie carycy" to kontynuacja serii "Kobiety Romanowów" autorstwa Moniki Raspen, która ponownie zabiera nas w fascynującą podróż do świata pełnego dworskich intryg, sekretów i namiętności, gdzie historia przeplata się z fikcją w sposób niezwykle wiarygodny.

Na kartach powieści toczy się kilka równoległych wątków - zakończone sukcesem starania o męskiego potomka rosyjskiego tronu; zagadka śmierci Iriny, którą próbują rozgryźć jej trzy przyjaciółki, czy poszukiwania zaginionej przed ponad pół wieku córki siostry Anny. Wszystkie te motywy stanowią nie tylko tło dla wydarzeń historycznych, ale również pretekst do ukazania emocji, ambicji i dramatów kobiet żyjących w cieniu potężnych mężczyzn.

Monika Raspen z niezwykłą dbałością opisuje dworskie życie pełne spisków i intryg, gdzie pozory są koniecznością, a ostrożność warunkiem przetrwania. Autorka stopniowo wprowadza czytelnika w klimat tamtej epoki, pozwalając poczuć atmosferę Rosji za panowania Romanowów. Nie sposób nie zauważyć, jak ważna jest dla niej sytuacja kobiet, ich walka o samostanowienie i prawo do głosu. Choć od wydarzeń przedstawionych w powieści minął już ponad wiek, wciąż uderza aktualność tych kwestii.

Jeśli chodzi o styl i język, to, jak we wszystkich częściach serii, czyta się znakomicie. Z tekstu bije dojrzałość, inteligencja i rzetelność, a połączenie prawdy historycznej z fikcją literacką w wykonaniu Moniki zasługuje na najwyższe uznanie. Postaci są pełnokrwiste, mistrzowsko nakreślone, a fabuła spójna i przemyślana w każdym detalu. Efekt? Powieść kompletna, dopracowana i poruszająca.

Na koniec warto wspomnieć, że to także jedna z najpiękniej wydanych serii na rynku. Okładki, zdobienia, a nawet malowane misternie brzegi stron, wszystko to tworzy prawdziwe wydawnicze cacuszko, które cieszy nie tylko umysł, ale i oko.

Monika Raspen ponownie uchyla przed nami złote bramy Pałacu Petersburskiego. To co się za nimi kryje fascynuje, wzbudza mnóstwo emocji, nieco przeraża i wciąga bezgranicznie. Niczym niemi świadkowi podążamy historycznym ścieżkami tej powieści, ramię w ramię z bohaterami zanurzamy się w tajemnice i głęboko skrywane prawdy wielu alków.

Dominującą i przerażającą postacią, tego tomu jest książę zu Kleinitz. Trzy kobiety zawiązują sojusz, żeby go pokonać. To on stoi na czele tajemniczej loży Feniksa, która chce obalić Cara. Mikołajowi II rodzi się męski potomek, jest on jednak obciążony klątwą Koburgów – hemofilią. Tajemnicza śmierć Iriny pociąga za sobą jeszcze kilka nieszczęść.

Na tle prawdziwej historii rozgrywają się dramatyczne losy bohaterów. Postaci fikcyjne mieszają się z autentycznymi tworząc bardzo barwną opowieść.

Życie rosyjskiej arystokracji to gra pozorów, niebezpieczna zabawa skandalami, to wiele złamanych żyć i mnóstwo niechcianych dzieci. Prawda ma tutaj wiele imion, rodzina może okazać się największym wrogiem a opinia publiczna skazać bez możliwości obrony.

„W ogrodzie carycy” to powieść pełna namiętności, napięcia, zaskakujących zwrotów akcji. Historia nigdy tak dobrze nie współgrała z literacką fikcją dając podwaliny porywającej fabule, która burzy krew i mrowi skórę. Zanurzamy się w nią głęboko i całkowicie oddajemy jej nurtowi. Przeżywamy żywo losy bohaterów i z wielką przyjemnością śledzimy wielkie historyczne przemiany.

P.S. Będąc mała dziewczynką chętnie bawiłam się matrioszkami. Nie widziałam jak ponura historia za nimi się skrywa.

Za co tak bardzo cenię książki Moniki Raspen? Nie tylko za niesamowitą umiejętność porwania czytelnika w świat dawno miniony - świat bogactwa, władzy, tajemnic, intryg i zwykłych ludzkich problemów - ale też rzetelność w jego przedstawieniu. Bo jak sama Autorka pisze o swoich powieściach w przedmowie: „staram się, by było w nich maksimum realiów epoki i historycznej prawdy, nawet jeśli wydaje się ona niewygodna”. I zachęca nas do zgłębienia tematyki podsuwając wiele pozycji historycznych, które przybliżą nam rodzinę Romanowów i realia panujące w ówczesnym czasie.

„W ogrodzie carycy”, drugi tom cyklu „Kobiety Romanowów” jest najlepszym przykładem porywającej opowieści z historią w tle. Autorka rozwija w nim motywy znane z „Wnuczki Fabergé”, ale idzie o krok dalej i czyni to bardziej mrocznie, bardziej złożenie, z silniejszym napięciem. A świat Romanowów pełen tajemnic, dramatów i manipulacji poznajemy z perspektywy kobiet, które nie pozostają bierne. To te silne, wielowymiarowe bohaterki, choć często pozornie stojące w cieniu, wpływają nie tylko na losy rodziny, ale i całego kraju.

Jesteśmy świadkami prywatnych dramatów, ale i rozgrywających się ówcześnie wielkich wydarzeń związanych z narodzinami długo wyczekiwanego carewicza, naznaczonego rodzinną klątwą, czy z rozpoczęciem wojny rosyjsko-japońskiej. A na ich tle szczególnie wyraziście wyłaniają się coraz bardziej zapalczywe naciski pewnych osób do przeprowadzenia krwawej rewolucji.

Ale Autorka porywa nie tylko pełną mrocznych intryg wielowątkową opowieścią, ale również barwnymi, obrazowymi opisami pałaców, ogrodów, czy dworskich zwyczajów. I choć wpływają one na tonowanie dynamiki akcji, to nie wyobrażam sobie, by ich nie było. Tworzą klimat tej powieści i zagłębianie się w nie jest dla mnie przyjemnością samą w sobie.

„W ogrodzie carycy” to powieść, która potrafi jednocześnie olśnić rozmachem, wciągnąć w pasjonujący wir wydarzeń i skłonić do refleksji. To literatura historyczna, która nie ogranicza się do pięknych kostiumów i pałacowego luksusu, lecz rysuje także obraz mrocznych realiów epoki. Trudnej pozycji kobiet, ciężaru choroby, presji społecznych i politycznych wymagań oraz sekretów, za które trzeba czasem zapłacić wysoką cenę.

Na koniec wspomnę tylko, że nie bez znaczenia, ze względu na liczebność rodziny Romanowów i ich bliskich, jest zamieszczony na początku powieści spis postaci. Nawet dla osób, które czytały pierwszy tom, to nieoceniona pomoc w poruszaniu się po tej historii.