Babel. Pocałunek śmierci

Ewolucji nie zauważa się od razu, gdzieś tam po latach, a raczej ich dziesiątkach, jak nie setkach, ktoś ją dostrzega. Co innego rewolucja, ta daje o sobie znać od razu i równie szybko pokazuje, jakie mogą być jej skutki. Czasem jedna i druga przeplatają się z sobą, tworząc intrygującą mieszankę o całkowitym nieprzewidywalnym wyniku.

Tętniące gwarem ulice, modne restauracje, najnowsze samochody, za tą fasadą kryje się mroczniejszy obraz. Pięć kobiet z odmiennymi drogami życiowymi decyduje się na przywdzianie mundurów policyjnych i wykorzystania prawa by pomóc ofiarom, których krzywda zbyt często sjest niedostrzegana lub co gorsza ignorowana. Nina, Tatiana, Ada, Magda i Róża są pionierkami. Nie każdy patrzy przychylnie na jakże nowatorskie działania. Jednak lata dwudzieste przyniosły już niejeden rewolucyjny pomysł. Przed funkcjonariuszkami niejedno wyzwanie, jedno szczególnie jest dla nich ważne. Tuż pod nosem Warszawiaków, i nie tylko ich, kwitnie handel żywym towarem, a za eleganckimi fasadami budynków dzieją się dramaty, skrzętnie ukrywane. Zresztą tam, gdzie bieda nawet już nie piszczy, bo głód jest zbyt wielki, także. Policjantki wiedzą, z jakim zagrożeniem przyjdzie im się mierzyć, nikt nie da im taryfy ulgowej, lecz przed nimi dużo więcej wyzwań niż spodziewały się. Niekiedy przeszłość daje o sobie znać w najmniej spodziewanej chwili i trzeba zmierzyć się z konsekwencjami nie jedynie własnych czynów…

Kryminał retro. Wielowarstwowa intryga w liczbie mnogiej. Historyczne tło oddane z wszystkimi niuansami epoki czyli obyczajowymi, kulturowymi oraz politycznymi. Pomiędzy fikcją a prawdą historyczną genialnie zatarta granica. Z każdym rozdziałem coraz lepsza, co przyjmujemy ze zdziwieniem, gdyż już wcześniejsze wydawały się naprawdę świetne. „Babel. Pocałunek śmierci” to coś więcej niż jedna kryminalna zagadka, to prawdziwa łamigłówka z wieloma niewiadomymi, a za każdą z nich stoi cień historycznej prawdy doskonale sparafrazowany w całkowicie autorski pomysł. Nie spodziewajcie się po lekturze tej książki prostego motywu, oczywistego, podanych na talerzu rozwiązań. Nastawcie się za to na kryminał z naprawdę wieloma zwrotami akcji, nieprzewidywalnymi, tworzącymi niesamowite serpentyny wątków. Monika Raspen nie poszła na łatwiznę, odtworzyła realia Polski lat dwudziestych, splatając ówczesny blichtr z mrocznymi stronami, nie jest to zapis dokumentalny, ale z rzeczywistymi sytuacjami oraz postaciami, które dopełniają fabułę i nadają jej realizmu. „Babel. Pocałunek śmierci” jest kryminałem w iście hollywoodzkim stylu, lecz dalekim od przeładowania, za to z doskonale zastosowaniem kontrastu nawet w najmniejszych detalach. Niewiarygodnie wciągający, ale tak naprawdę te dwa słowa nie oddają w pełni czytelniczych wrażeń, za które w ogromnej mierze odpowiedzialne są główne bohaterki. Finał pozostawia dużo znaków zapytania i tylko jeszcze bardziej zaostrza i tak już ogromny apetyt na ciąg dalszy.

“Kobiety ciągle muszą udowadniać. Mężczyznom wystarcza, że po prostu są”.

Przenosimy się do Anglii, jest rok 1968. W szpitalu leży ciężko chora kobieta, która całkowicie jest zależna od innych. Jej wspomnienia… Lata międzywojenne, Warszawa i jej dwa zupełnie różne oblicza. Z jednej strony prężnie rozwijająca się metropolia, przepych, bogactwo, a z drugiej biega, głód, brak pracy, groźni przestępcy, którzy nie cofną się przed niczym, by osiągnąć swój cel. Max Korpa jest bezwzględnym gangsterem i psychopatą, jego mroczne interesy przerażają. Jego interes kwitnie, zajmuje się handlem młodymi kobietami. Kuszone wyrwaniem się z biedy wpadają w sidła gangstera, dalej wysyłane są do domów publicznych w Ameryce Południowej. Utworzona specjalna jednostka Polskiej Policji Kobiecej, pod dowództwem Stanisławy Paleolog podejmuje nierówną walkę z przestępcami.

To było niesamowite i piękne!

Poruszająca, pełna dramatów historia. Wielowątkowa, a przy tym spójna opowieść, szeroka, wnikliwa perspektywa. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, niezmiennie intryguje. Fabuła zajmująco poprowadzona, jest dopracowana w każdym szczególe. Styl Autorki jest piękny, barwny, obrazowy, a przy tym lekki, naturalny, powodował ogromną przyjemność z czytania. Pani Monika pisze z pasją czuć zaangażowanie i ogromną wiedzę historyczną. Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne osobowości, wzbudzają w czytelniku wiele emocji. Nie wszystkich polubiłam, nie dało się. Obok postaci autentycznych, znanych nam z kart historii mamy postacie, wykreowane na potrzemy fikcji literackiej. Niesamowite młode, odważne, silne kobiety “złota piątka” Róża, Tatiana, Ada, Magda i Nina. Każda jest inna, ma inne przeżycia za sobą, inne marzenia. Są wyjątkowe, przed nimi trudne zadania i praca w świecie zdominowanym przez mężczyzn.

Autorka czaruje słowem, wyraźnie oddaje klimat i atmosferę dwudziestolecia międzywojennego. Warszawa w całej swej pięknej i mrocznej odsłonie. Obok bogactwa i splendoru mamy biedę i mroczną, wręcz duszną atmosferę przestępczego półświatka. Ludzkie pokomplikowane losy, wzajemne zależności, próba wyrwania się z biedy, brak perspektyw na lepsze jutro. Wszechobecna dominacja mężczyzn, kobiety postrzegane jako te gorsze. Mroczna ludzka strona, brak moralnych zasad, jakichkolwiek hamulców przed czynieniem zła. Sutenerstwo, prostytucja, przemoc domowa. Korupcja, przekupstwo, zdemoralizowana władza.

Wyśmienita uczta literacka! Klimatyczna, napisana z rozmachem powieść łącząca w sobie elementy kilku gatunków, kryminalnego, obyczajowego i romansu, wszystko ze sobą idealnie współgra, tworząc całość, od której trudno się oderwać. Fikcja literacka idealnie współgra z prawdą historyczną. I te zaskakujące ciekawostki historyczne! Z niecierpliwością czekam na ciąg dalszy. Polecam, czytajcie! Tatiasza i jej książki :)

W tym roku obchodzimy stulecie powstania i „złotej piątki” Pani komendant podjęła się Monika Raspen, której jak sądzę nie muszę przedstawiać, a jeśli tak to zapraszam do zapoznania się z jej wcześniejszymi książkami a nie tylko z najnowszą „Babel. Pocałunek śmierci” w której dzielne dziewczyny wyjdą na warszawskie ulice aby trzymać na nich ład i porządek.

Nie sądźcie, że jest to literatura z suchymi faktami. O nie! Monika pisze zajmujące powieści z historią w tle.

Akcja „Babel. Pocałunek śmierci” części pierwszej, zaczyna się w Anglii w 1968 roku. Wtedy to poznajemy schorowaną już Panią komisarz, która w swoich wspomnieniach przenosi się do Warszawy a w tą podróż zabiera i nas, czytelników.

Rok 1925, zaczyna formować się kobieca policja, jednak zanim to nastąpiło autorka pokazuje nam życie „salonowe” a także dzięki niej trafiamy do najuboższej warstwy ówczesnego społeczeństwa zamieszkującą Pragę czy też do okolicznych sztetli. Poznamy Maxa Korna „przedsiębiorcę”, który głównie zajmował się handlem. Kobiet. To do tego półświatka „złota piątka” Stanisławy Paleolog będzie próbowała przeniknąć. Każda z dziewcząt o różnym stopniu wykształcenia, doświadczenia życiowego, zawodowego i wywodząca się z różnych domów. Posiadająca zróżnicowane umiejętności i dźwigająca swoje bagaże życiowe. I co również powinno zachwycić bibliofila to fakt, jak ich losy przeplatają się ze sobą. Bo to co nam udowadnia Monika w swoich powieściach, świat jest naprawdę bardzo mały.

Wymagający czytelnik odnajdzie kilka autentycznych postaci żyjących w owym czasie oraz fascynujących prawd o nich. Wydarzeń, które także ówcześnie miały miejsce i są udokumentowanym faktem. Może do tej pory mało znanym co poniektórym. Dlatego zachęcam do zapoznania się z powieścią bo już 26.02.2025 roku będziemy świętować piękny jubileusz w służbach mundurowych, chociaż na początku Panie takowych nie miały. Czytajcie i poznajcie naszą przeszłość i fascynujące przygody Ady, Rulki, Niny, Magdy i Tasi.

Książka wciąga od pierwszej do ostatniej strony dlatego nie planujcie niczego na czas jej czytania.

Zachwycam się każdą kolejną historią, która wychodzi spod pióra Autorki, i nie inaczej było w przypadku „Babel. Pocałunek śmierci”. Bo to oczywiście nie tylko powabna, przyciągająca oko okładka. Ta książka ma w sobie taką moc, że od pierwszych stron wciąga w świat gęsty od emocji, bólu, odwagi i siostrzeństwa. To opowieść, o której trudno mówić bez drżenia w głosie. O kobietach, które nie chciały dłużej być ofiarami. O kobietach, które w zgliszczach po Wielkiej Wojnie zaczęły budować coś zupełnie nowego – policję kobiecą, będącą dla nich nie tylko strukturą, a nadzieją, tarczą i mieczem.

To historia wielu bohaterek, które dzieli pochodzenie, przeszłość, ból i pragnienia, ale łączy niezgoda na zło. Alicja, filantropka z dobrego domu, Nina z warszawskiego podwórka, pilotka Magda, brutalnie potraktowana Róża, Tatiana ocalała z bolszewickiej rzezi… Każda z nich niesie swoją ranę, swoją motywację. Każda z nich rzuca wyzwanie światu, który nie jest gotów na silne kobiety.

Na tle Paryża Północy, jak nazywano przedwojenną Warszawę, rozgrywa się opowieść pełna kontrastów. W cieniu pięknych kamienic, salonów i wytwórni wódek ukrywa się handel żywym towarem, szantaże, zbrodnie, polityczne brudy i osobiste tragedie. Ale to nie tylko podszyty napięciem thriller historyczny. To również opowieść o miłości i stracie, o zdradzie i lojalności, o tym, że kobieca siła może być delikatna i brutalna zarazem. Że można krwawić i iść dalej. Że bywa, iż trzeba otworzyć b_urdel, by uratować siostrę. Zabić, by ocalić matkę. Donosić, by ocalić narzeczonego.

Styl Autorki jest zmysłowy i bezkompromisowy zarazem. Pisze sugestywnie, z dużą emocjonalnością, łącząc elegancję języka epoki z brutalną szczerością. Obrazowe opisy, żywe i celne dialogi sprawiają, że atmosfera międzywojennej Warszawy pulsuje z każdej strony. To proza kobieca, ale mocna, prawdziwa i poruszająca.

Monika Raspen stworzyła świat pełen postaci, których się nie zapomina, wątków, które wgryzają się w duszę, i emocji, które zostają z czytelnikiem długo po zamknięciu książki. Oddała tym samym hołd odważnym kobietom, o których się nie mówi, o których zapomniano, pisząc podręczniki do historii. A były tam, z narażeniem życia walcząc o siebie i innych.

Jestem zachwycona! To moja pierwsza książka tej autorki, ale myślę, że nie ostatnia. Powieść wciągająca, ciekawa. Na początku miałam problem z zapamiętaniem postaci, bardzo ich dużo. Jednak notatka ze spisem postaci, ich nazwisk i profesji na początku książki bardzo pomogła. Czekam na dalszą część.