Za późno na nas

Okładka książki jest ładna, rzuca się w oczy. Granat przyciąga spojrzenie; widzimy twarz kobiety, a sam tytuł wydaje się intrygujący... Ma skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka słów o autorce. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane.

Jest to moje kolejne spotkanie z piórem autorki, ale ginę w morzu publikowanych przez nią tytułów, bo znam ich niewiele. Muszę jednak przyznać, że styl, jakim posługuje się pisarka jest naprawdę przystępny. Czyta się szybko, lekko, przyjemnie, nie mamy żadnych przeszkód, które utrudniałyby nam lekturę. Chciałabym Was serdecznie zachęcić już teraz do przeczytania tej książki, bo... Zdecydowanie warto.

Bohaterki główne są trzy, każda z nich mierzy się z innymi problemami. Są to kobiety, które mogą, ale nie muszą przypaść wam do gustu. Powiem Wam szczerze, że czytając o ich losach, niemal z każdą, na pewien sposób, utożsamiałam się. Rozumiałam i czułam emocje, obawy, lęki, problemy... Nie było to dla mnie nic nowego. Oczywiście nie wszystko, bo np. zdrady w związku nie doświadczyłam. Ogólnie bohaterowie są dobrze wykreowani, mimo iż łączy ich wiele negatywnych emocji, to są dopracowani i z pewnością nie będziecie na nich narzekać. Kto wie, może i po zakończonej lekturze za nimi zatęsknicie...?

Największym plusem tej lektury jest... Życie. Autorka nie sili się na ubarwianie go i pokazywanie, jakie ono jest cudowne. Jasne, może takie być, ale częściej zdarza się trudne, szare... Nie każdy ma życie usłane różami i nie każdy jest w stanie wybrnąć z trudnych sytuacji. Problemy się piętrzą, nie tylko fizycznie, ale i w głowie. Mamy chaos, który ciężko jest opanować. Za tę prawdziwość, brak wycudowania i koloryzowania rzeczywistości - powieść staje się mocno realna, tak jakby dotykała nas. Tak bardzo za te opowieści dziękuję...

Czasem nie zdajemy sobie sprawy, jak mało dzieli nas od tego, co czują bohaterowie. A może my sami o sobie wiemy, ale o najbliższych niekoniecznie? Różnie bywa. Niemniej jednak ta książka jest prawdziwa i za to ją cenie i cieszę się, że wydawnictwo dało mi szansę poznać ją.

Reasumując chciałabym Wam z czystym sumieniem polecić tę książkę. Opowiada ona o życiu, o wydarzeniach, które mogłyby spotkać również nas. Mam nadzieję, że jeśli zdecydujecie się na nią, będziecie zadowoleni. Autorka ma niebywały dar poruszania trudnych historii, a co za tym idzie - trafiania prosto w serca czytelników. Myślę, że fani powieści obyczajowych odnajdą się w niej idealnie, a nie tylko fani twórczości pani Gargaś. Polecam!

Wiktoria budzi się w pustym domu. Jej mąż, dzieci i teściowa zniknęli bez śladu. Wszystko wskazuje na to, że wyszli tylko na chwilę.. Gdy na światło dzienne wychodzą mroczne tajemnice Krzysztofa, Wiktoria zaczyna wątpić we wszystko, co dotąd uważała za pewne.

Anna i Michał próbóją odnaleźć się po tragicznej śmierci syna. Każde z nich przeżywa żałobę na swój sposób, a gdy wychodzą na jaw bolesne rodzinne sekrety, ich związek zostaje wystawiony na ciężką próbę.

Eliza, przytłoczona depresją poporodową i zdradą męża, desperacko próbuje odzyskać sens życia. Tymczasem tuż obok niej czai się zagrożenie, które może zniszczyć wszystko, co jeszcze jej zostało.

Nie wiem jak opisać ból tych Kobiet oraz ból opisany w książce.

Jest to ból, który nigdy nie znika, tylko my się do niego przyzwyczajamy. Uczymy się jak z nim żyć, jak iść naprzód, jak przemienić go w coś dobrego. By choć na chwilę o nim zapomnieć.

Opisane historie nie są łatwe. Mogą spotkać każdego z nas, albo kogoś z naszej rodziny, bądź otoczenia. Czasami przychodzi z nienacka, a czasami czujemy że coś się zbliża ale nie wiemy dokładnie co.

Nie jest to książka dla kogoś, kto chciałby przeczytać coś na ukojenie serca. Niestety ona w tym nie pomoże. Jedynie może przyprawić o ból. O próbę zrozumienia co tam się dzieje, jak do tego doszło.

Każdy z Nas popełnia w życiu błędy. Niektóre są takie że można je wybaczyć, a drugie, które są niewybaczalne. Niektóre nawet się do tego nie klasyfikują. Pomyślicie dlaczego, przecież powinno się dawać drugą szansę, ale czy czasami warto dać drugą szansę? Czy przyszłość jest warta wtedy gdy się nie ufa już drugiej osobie? To nieufność, brak wiary w lepszą przyszłość nie pozwala na taki krok. Tkwimy wtedy z ulotnej bańce, która i tak kiedyś w pewnym momencie pęknie. A rozczarowanie boli podwójnie.

Wracając do książki. Cieszę się, że taka książka została napisana. O takich rzeczach powinno się bardziej otwarcie mówić. To nie powinien być temat tabu. Są to rzeczy, które nas niestety spotykają i nie są to rzeczy wymyślone. Ból jest częścią naszego życia, ale powinniśmy pamiętać, że nie jesteśmy sami. Każdy z czymś się zmaga. O czymś myśli, nad czymś rozważa. Ważne jest by mieć z kim o tym porozmawiać. Zapytać o radę, bądź po prostu spędzić czas i poczuć się zrozumianym.

"Za późno na nas" to najnowsza powieść Gabrieli Gargaś, w której autorka porusza niezwykle trudne, bolesne i niestety wciąż aktualne tematy. To dramatyczne i wstrząsające historie trzech kobiet, których życie w pewnym momencie zostaje wywrócone do góry nogami.

Inspiracją do stworzenia wątku Wiktorii stały się prawdziwe wydarzenia - historia rodziny, która pewnego dnia zniknęła bez śladu, zostawiając za sobą wszystko. Opowieść o Annie porusza jeden z najtrudniejszych i najbardziej bolesnych tematów - samobójstwo nastolatka. Natomiast losy Elizy pokazują, jak cichym i podstępnym wrogiem może być depresja poporodowa, o której wciąż mówi się zbyt mało.

Te trzy historie łączy jedno - pozorna normalność, codzienność, która wydaje się spokojna i przewidywalna… do momentu, gdy nagle cały świat bohaterek zaczyna się rozpadać. Gabriela Gargaś oddaje głos swoim bohaterkom, pozwalając im mówić wprost, bez upiększeń, dzięki temu każda z nas może odnaleźć w ich przeżyciach cząstkę siebie.

To również książka o roli kobiet w społeczeństwie, w rodzinie i w pracy - roli, która wciąż bywa niedoceniana i sprowadzana do schematów. Obraz jaki wyłania się z kart powieści, jest do bólu prawdziwy, pozbawiony złudzeń i instagramowej "pozłotki". To naga prawda o tym, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami.

"Za późno na nas" to lektura niezwykle ważna, potrzebna i przejmująca; przepełniona żalem, goryczą, strachem, bólem, ale też nadzieją - dawno żadna książka nie zostawiła we mnie tak silnego, emocjonalnego śladu.

"Za późno na nas" to książka, której narracja prowadzi nas naprzemiennie ścieżkami trzech kobiet, głównych bohaterek: Elizy, Anny i Wiktorii, kobiet takich jak my, żon, córek, matek, synowych, sąsiadek... czytając zastanawiałam się, w którym momencie ich losy się splotą i jak wiele stopni oddalenia jest pomiędzy nimi. I splotły się... a w międzyczasie ich historie przeczołgały mnie emocjonalnie.

Eliza zmaga się z depresją poporodową, na dodatek zdradza ją mąż, i wydaje się, że nikt dookoła jej nie rozumie, wszak musi "z godnością przyjąć rolę matki".

Anna zderza się z niewyobrażalną tragedią sam0bójczej śmierci syna. To zdarzenie odbija się na relacji z mężem oraz drugim synem.

Wiktoria z pozoru ma wszystko i jest szczęśliwa. Przedsiebiorczy mąż, własna firma, zdrowe dzieci, wspierająca teściowa. Wszystko do czasu. Jedna decyzja, jeden sekret, jeden dzień i to rozpada się jak domek z kart. Czy się podda i nie będzie chciała tego odzyskać?

Nie jest to lekka literatura obyczajowa, a dojrzały obraz tego przez co przechodzą kobiety, a o czym się nie mówi. Książka porusza tematy trudne, wstydliwe, czasem może uznane za tabu, zamiatane pod dywan, trzymane za zamkniętymi drzwiami. Czyta się jednym tchem i pozostaje w myślach na długo.

Polecam!

Trzy kobiety, każda z inną historią, inną traumą i innym rodzajem straty.

Eliza budzi się po drzemce i z trwogą stwierdza, że jej trzyletni synek zniknął.

Wiktoria wraca do domu gdzie nikt na nią nie czeka, dzieci, mąż i teściowa nagle zniknęli.

Anna i jej mąż Michał próbują bezskutecznie uratować młodszego syna, który popełnił samob#jstwo.

Łączy je jedno, maska kłamstw którą zakładają na codzień.

Ile z nas codziennie rano zakłada maskę szczęścia, uprzejmości i uśmiechu, wewnątrz czując bezgraniczny smutek, niezrozumienie i ogromny ból...

Ile z nas waha się by powiedzieć prawdę, pokazać swoją twarz bez upiększeń...

Ile z nas ocenia innych na podstawie tego co widzą, tu i teraz...

Wiem,że każda i każdy.

Często słyszę, jak ty robisz,że tyle czytasz? Musisz mieć dużo wolnego czasu skoro znajdujesz go na czytanie...

Ja Wam powiem tak...mój wolny czas to godzina wieczorem, ale najczęściej mniej. Siadam wtedy wypompowana po całym dniu zastanawiając się czy wszystko jest na jutro przygotowane, czy jest coś co powinnam zrobić inaczej, lepiej, często obwiniając się za słowa jakie wyszły w trudnych chwilach z moich ust, za ciągłe - poczekaj, tylko...skierowane do dzieci. To co pokazuje światu nijak ma się do tego co czuje i przeżywam. To tylko drobinka codzienności w jakiej żyje. Masz tak samo,prawda?

Książka Gabrysi jest opowieścią trzech kobiet mierzących się ze stratą, depresją i niezrozumieniem. Każda z nich poświęciła wiele dla rodziny, starając się być silną. Ale jak się okazuje, tak się nie da. W pojedynkę nie jesteśmy w stanie zobaczyć i zrobić wszystkiego. Trzeba poprosić o pomoc, porozmawiać, wypłakać się i otworzyć przed inną osobą.

W każdej z kobiet znalazłam cząstkę siebie, każda z nich miała coś z czym ja osobiście się zmagam. Myślę, że i Wy sie tam odnajdziecie.

Powieść poruszyła we mnie jakieś struny,które rezonują do kolejnych zmian, do uświadomienia sobie co jest ważne, a co nieistotne. Do pokazania światu tej prawdziwej mnie.

Bardzo bolesna ale jeszcze bardziej potrzebna lektura, dla nas kobiet, niezależnie na jakim etapie życia jesteśmy. Czytajcie, gorąco Was do tego zachęcam.

A co do czytania - chwała Bogu za audiobooki 😉

(...) Trzy kobiety. Eliza, Wiktoria i Anna. Każdej z nich z dnia na dzień zawalił się świat. Depresja poporodowa, zdrada męża, samobójstwo syna, nagłe zniknięcie męża, teściowej i dzieci. Jak do tego doszło? Czy były jakieś znaki ostrzegawcze, czerwone flagi, które zauważone w porę, pozwoliły by unikać najgorszego?

"Za późno na nas" Gabrieli Gargaś to głęboka, poruszając historia kobiet i ich rodzin, które tak naprawdę mogą odzwierciedlać nasze własne doświadczenia. Jestem pewna, że nie jedna kobieta sięgając po tę książkę odnajdzie w niej siebie, swoje traumy, bóle, niemy krzyk, który na zewnątrz przybiera maskę udanego życia. Autorka w tej powieści opisała to, co każdego dnia przeżywają setki kobiet, rodzin, na całym świecie. Tajemnice, niewykrzyczany ból życia, kłamstwa, prędzej czy później doprowadzą do tragedii. Na przykładzie historii trzech kobiet, które pozornie nic ze sobą nie łączy, widzimy jak budowanie fasady normalnego, szczęśliwego życia, niszczy od środka, zakłada kajdany z których ciężko się uwolnić, sprawia, że gubimy siebie. Autorka zwraca uwagę na to, jak bardzo ważna jest szczerość, rozmowa, nazwanie własnych uczuć, emocji i przyznanie się przed samym sobą do tego, że nie musimy wszystkiego ogarniać, ze wszystkim mierzyć się samemu. Ale trzeba umieć to wypowiedzieć na głos, co nie zawsze jest proste, szczególnie, gdy wokół brak zrozumienia i ciągłe osądy.

Pomimo tego, że nie jest to łatwa i lekka książka, to uważam, że bardzo potrzebna. Poruszyła mnie niesamowicie, czułam niemalże cierpienie i zagubienie jej bohaterek. Przeżywałam bardzo to, z czym musiały się mierzyć. Myślę, że warto by było, aby przeczytali ją również mężczyźni. Z pewnością nie jednemu otworzyłyby się oczy.

Polecam!!!

„Za późno na nas” autorstwa Gabrieli Gargaś to poruszająca, pełna napięcia powieść, która zanurza czytelnika w świat skomplikowanych emocji, rodzinnych sekretów i bolesnych prawd. Autorka umiejętnie łączy trzy przeplatające się historie, które pokazują, jak cienka jest granica między stabilnością a chaos, a także jak trudno odnaleźć siebie, gdy fundamenty dotychczasowego życia zaczynają się rozsypywać.

Styl Gargaś jest przystępny i jednocześnie głęboki – pisarka kreśli postaci z dużą dozą empatii, nie unikając trudnych emocji, takich jak rozpacz, gniew czy bezsilność. Jej język jest płynny i naturalny, dzięki czemu lektura szybko wciąga, a napięcie utrzymuje się przez całą opowieść. Emocje bohaterów – od zagubionej Wiktorii, przez zmagających się z żałobą Annę i Michała, po walczącą z depresją Elizę – są wiarygodne i autentyczne, co sprawia, że czytelnik może z łatwością wczuć się w ich przeżycia.

Treść książki koncentruje się na trzech rodzinach, które z pozoru dzieli wszystko, ale łączy jedno – tajemnice i kłamstwa, które stopniowo wypływają na powierzchnię, burząc życie ich członków. Gargaś z wyczuciem pokazuje, jak trudne doświadczenia – utrata bliskich, zdrada, choroba psychiczna – potrafią zmienić relacje i postrzeganie samego siebie. Każda z historii to studium ludzkiej psychiki i próba odpowiedzi na pytanie, czy możliwe jest odbudowanie siebie po utracie wszystkiego, co definiowało naszą egzystencję.

Bohaterowie są wielowymiarowi i dobrze skonstruowani, a ich emocjonalne zmagania ukazane są z subtelnością i szacunkiem. Wiktoria, Anna, Michał i Eliza to postaci, które pozostają w pamięci, a ich historie skłaniają do refleksji nad siłą ludzkiej odporności oraz znaczeniem prawdy i przebaczenia.

„Za późno na nas” to powieść, która porusza ważne tematy związane z rodziną, żałobą, zdradą i depresją, a jednocześnie daje nadzieję na odnalezienie siebie nawet w najtrudniejszych chwilach. To książka, którą warto przeczytać, jeśli szukasz lektury pełnej emocji, napięcia i prawdy o ludzkich słabościach i sile.

Z czystym sumieniem rekomenduję tę powieść – jest to wzruszająca i angażująca historia, która pozostawia czytelnika z ważnymi pytaniami o sens życia, relacje i to, co naprawdę ma wartość. Jeśli cenisz literaturę, która nie boi się trudnych tematów i potrafi poruszyć serce, „Za późno na nas” będzie doskonałym wyborem.

*współpraca reklamowa*

Przy okazji tej książki o dziwo nie zwróciłam uwagi na okładkę, ale na opis. Trzy rodziny każda z nich ma swoje sekrety, a łączy ich jedno kłamstwo. Obawiałam się czy ta wielowątkowość nie sprawi, że historia stanie się zbyt ogólna, tak się na szczęście nie stało, a ja całkowicie przepadłam.

Książka to w zasadzie takie trzy w jednym, każda z tych opowieści zasługiwałaby na oddzielną książkę, poruszone tematy są tak prawdziwe, większość opisanych tutaj sytuacji jest znana, można je zauważyć nawet w swoim najbliższym otoczeniu, to historie, które napisało życie, na co wskazuje sama autorka, która inspirowała się prawdziwymi wydarzeniami.

Autorka podzieliła swoją powieść na trzy części. Pierwszą jest "Teraz" gdzie wprowadza nas w powieść, w obecną sytuację, pozwala nam w głowie stworzyć swoje wersje wydarzeń. Następnie pojawia się cześć "Przedtem", tą część nazwałabym główną, tutaj dzieją się cuda, bo niemal wszytko co mogłoby się założyć na podstawie części pierwszej zostaje zweryfikowane i brutalnie zdeptane. Ostatnia część to "Później", w której dochodzi do spotkania wszystkich trzech kobiet, dochodzi do podjęcia decyzji, do rozpoczęcia przez nie życia na nowo, a my jako czytelnicy dostajemy kolejne odpowiedzi.

Książka jest genialna, poruszone tematy są różnorodne, trudne, kontrowersyjne i bolesne. Pojawia się tutaj motyw zaginięcia, zdrady, kłamstwa, samobójstwa, traumy, straty, poczucia winy, depresji poporodowej, problemów finansowych, ukrywanej tożsamości i wielu innych, bo nie sposób je tu wszystkie wymienić. Mogę o tej książce mówić w samych superlatywach, nie doszukałam się w niej żadnych wad, i powiem szczerze, że choć dałam tej powieści ocenę 10/10 to jest ona nieadekwatna, bo jakbym mogła dałabym więcej. To lektura, którą powinien przeczytać każdy.

Zakończę cytując autorkę: "Ta książka to nie tylko opowieść. To lustro, w którym może przejrzeć się każda kobieta, każdy rodzic, każdy człowiek. Bo czasem największe dramaty dzieją się za zamkniętymi drzwiami, w domach, które z zewnątrz wyglądają na idealne."

*olilovesbooks2*

„Czasem po prostu leżysz na glebie i nie masz siły, żeby się podnieść. Patrzysz w sufit albo zamykasz oczy, bo nawet nie chcesz wiedzieć, co się dzieje wokół ciebie. Masz dość, wszystko cię przytłacza i każda próba ogarnięcia tego bałaganu wydaje się kompletnie bez sensu. Wszyscy mówią, żeby wstać, żeby się nie poddawać, ale ty naprawdę nie masz siły.

I może właśnie w tym momencie, kiedy leżysz i myślisz, że już nie dasz rady, zaczynasz rozumieć, że nie zawsze musisz dawać radę.

To nie jest porażka, to jest ludzka rzecz.

(…)

W końcu nadejdzie moment, kiedy zbierzesz się do kupy i wstaniesz. Ale zrobisz to nie dlatego, że ktoś cię poganiał albo że tak trzeba, tylko dlatego, że sam poczujesz, że to jest ten czas.”

Trzy kobiety, trzy historie, które łączy przerażająca bezsilność.

Eliza jest kobietą, która ma wszystko – dwójkę wspaniałych dzieci, kochającego męża…tylko dlaczego „czuję w sobie jakąś taką galaretową szarość”? Dlaczego czuje, że przestaje ogarniać życie, w dodatku do tego stopnia, że nie zauważa, że jej trzyletni synek znika z salonu, w którym się bawił. Przecież dzieci nie znikają bez śladu.

Anna podobnie jak Eliza może uważać się szczęściarę – dwójka dorastający synów, kochający mąż, jest tylko jedno, ale. Emil jest wycofanym nastolatkiem, niemającym przyjaciół, grającym na wiolonczeli, przez co staje się pośmiewiskiem wśród rówieśników, bo woli ćwiczyć niż chodzić na imprezy. Jego brat Antek jest jego całkowitym przeciwieństwem, otoczony kolegami, silny, wewnętrzną siłą. Mimo, iż jej mąż Michał cały czas przypomina jej że jest matką dwóch synów, Anka całą uwagę skupia na wrażliwym Emilu, bo przecież Antek sobie radzi. Do czasu gdy wydarza się „TO”. Teraz Anna żyje „w świecie podzielonym na „przed” i „po”, choć czasem trudno mi uwierzyć, że to wszystko naprawdę się wydarzyło.”

Wiktoria po powrocie do domu odkrywa, że „ich nie było. Ani (…) męża, ani (…) teściowej, ani (…) dzieci. Rozpłynęli się… Jak zjawy.” Czy ktoś ich porwał? Choć byli zamożni, to nie miało sensu. Policja sugeruje, że ich zniknięcie to zaplanowana ucieczka, aby ukryć problemy finansowe męża. Wiktoria nie może uwierzyć w to co słyszy. Przecież wszystko było w porządku, tylko że Wiktoria ma sekret, który nigdy nie powinien wyjść na jaw. Sekret, który może zniszczyć wszystko.

„Za późno na nas” to kolejna w dorobku Gabrieli Gargaś powieść obyczajowa, która dotyka trudnych tematów, w tej powieści na pierwszy plan wysuwa się depresja, która ma różne oblicza, od depresji po porodowej przez depresję wieku młodzieńczego, po depresję wywołaną stratą.

Powieść porusza temat niezrozumienia w grupie rówieśniczej, wyobcowania, czy nawet wyśmiewania ze względu na „inność”. Pojawia się motyw skupienia na tym „kruchym” dziecku i jednoczesnym ignorowania tego silniejszego, które ukrywa swoje problemy, bo przecież brat ma kłopoty, a on nie chce dokładać rodzicom zmartwień. Czytając historię Emila i Antka miałam z tyłu głowy kampanię społeczną, w której przedstawiano oblicza depresji i powtarzane przez aktorów role rodziców, którzy mówili – „nie było żadnych sygnałów”. Tylko czy na pewno? Osoby mające 20+ lat zapewne pamiętają szok po [Adres usunięty]ójczej śmierci Robina Williamsa, wspaniałego aktora, komika, który rozbawiał do łez prawie cały świat, a który za uśmiechem ukrywał głęboką depresję.

Historia Elizy to nie tylko historia nie tylko głębokiej depresji, która odbiera chęć do życia, do tego stopnia, że kobieta ukrywa się w łazience, żeby płakać. To również historia jak szybko społeczeństwo wyciąga wnioski, osądza na podstawie wcześniejszych błędów. Raz skazany w oczach społeczeństwa będzie zawsze przestępcą, niezależnie od wszystkiego.

Historia Wiktorii to historia rodzinnych tajemnic, konserwatywnego myślenia i wykorzystywania okazji. To historia o zabarwieniu kryminalnym, choć początkowo nic tego nie zapowiada.

Uwaga, historia Wiktorii została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami, rodziny Bogdańskich, którzy pewnego dnia zniknęli bez słowa, zostawiając za sobą dom zatrzymany w chwili, w której go opuścili.

Ta powieść, jak większość powieści autorki zmusza do refleksji, do uważnego przyjrzenia się swojemu otoczeniu, do wejrzenia za maski, które każdy z nas nosi. Może za uśmiechem czai się głęboki smutek, może za „wszystko w porządku” tak naprawdę czai się niewypowiedziane „pomóż mi”. To nie jest łatwa opowieść, choć jak zawsze napisana wspaniałym językiem, angażująca emocjonalnie czytelnika. To historie trzech kobiet, trzech rodzin, historie, które mogą dziać się w domu obok, w domu naszych współpracowników i kolegów, a nawet w naszym własnym domu. W powieści pojawia się wątek grupy wsparcia i terapii i moim zdaniem, dobrze, że się pojawia, nie zawsze jesteśmy sobie sami poradzić, a prosić o pomoc to nie wstyd. Pamiętajcie, zdrowie psychiczne jest tak samo ważne jak zdrowie fizyczne.

Z czystym sercem polecam nie tylko wielbicielkom twórczości Gabrieli Gargaś, ale wszystkim, którzy lubią dobrą literaturę obyczajową, która nie boi się sięgać po trudne i ważne społecznie tematy.

Gabriela Gargaś w swojej najnowszej powieści dotyka problemów, z którymi każdy z nas może się spotkać w prawdziwym życiu. To choćby miłość, zdrada, kłamstwa, strata, tęsknota, depresja poporodowa czy samobójstwo. Większość z tych tematów jest trudna i wymaga ubrania w odpowiednie słowa. Mimo iż jest tu różnorodność, to wszystko jest spójne i idealnie łączy się w całość. 

Mamy trzy rodziny, trzy tajemnice i jedno kłamstwo. Emocje w tej powieści rezonują tak bardzo, iż stajemy się niejako uczestnikami tego, co toczy się na jej kartach. Nie zawsze jest kolorowo i pozytywnie, a może nawet częściej trudniej... To tak jak z życiem. Ono potrafi pięknie zaskoczyć, ale i przynieść troski i problemy dnia codziennego. Istotne jest, by zrozumieć, co jest w życiu najważniejsze i o co warto walczyć.

Gonimy w pędzie życia, myśląc, ze na wszystko mamy jeszcze czas. Ta historia uświadamia, że czasem właśnie tego czasu możemy nie mieć. Drugie szanse na zawsze się powtarzają. Dlatego trzeba korzystać z nadarzających się okazji, łapać chwile, spełniać marzenia, mówić to, co naprawdę myślimy, wyznawać uczucia, rozmawiać z tymi, na których nam zależy czy zdobyć się na słowo "przepraszam".

"Za późno na nas" to niełatwa, mocna, trzymająca w napięciu, poruszająca powieść o życiu. To historia z tych, które dostarczają refleksji, przemyśleń i mądrości nad życiem, wyborami i uczuciami. To książka pozostawiająca ślad na duszy i sercu, a przede wszystkim dodaje otuchy, że nie jesteśmy same ze swoimi problemami. Czy rzeczywiście na niektóre rzeczy czasem jest za późno? Sprawdźcie koniecznie!

„Za późno na nas” to napisana z niezwykłą wrażliwością i bardzo poruszająca historia o trzech rodzin. Eliza, Anna i Wiktoria to trzy kobiety, które skrywają swoje tajemnice. Które zmagają się w życiu codziennym z pewnymi problemami i traumami.

Wiktoria pewnego dnia budzi się w nowej rzeczywistości, w której nie ma jej męża, dzieci i teściowej. Jej mąż Krzysztof ukrywał przed nią pewne sprawy.

Anna i Michał próbują poskładać swoje życie na nowo po tym jak ich syn popełnił samobójstwo. Na jaw wychodzą rodzinne sekrety, które sprawią, że ich małżeństwo będzie się rozsypywać jak domek z kart.

Eliza natomiast ma depresje poporodową oraz męża, który ją zdradza. Stara się odzyskać sens życia.

Książka chociaż napisana lekkim stylem nie jest łatwą lekturą. Porusza wiele trudnych tematów tj.: zdrada w małżeństwie, długi, żałoba, depresja itp. Problemy z jakimi zmagają się bohaterowie tej książki są problemami, z którymi nie jeden z nas zmaga się może.

Autorka w pełni oddała emocje z jakimi zmagają się trzy bohaterki. Emocje te udzielają się czytelnikowi.

Opowieść tutaj zawarta jest przedstawiona z perspektywy trzech bohaterek. Nie znajdziemy tutaj chaosu. Za to znajdziemy tutaj krótkie rozdziały, które sprawiają, że książkę czyta się błyskawicznie.

„Za późno na nas” to książka, która sprawi, że zatrzymacie się na chwilkę i zastanowicie się nad Własnym życiem. Osobiście lubię takie powieści i bardzo polecam Wam ten tytuł.

Trzy kobiety. Trzy różne historie. Jedno słowo, które je łączy: STRATA.

Eliza zmaga się z depresją, brakiem zrozumienia ze strony bliskich i nagłym zniknięciem syna. Anna próbuje stawić czoła samobójczej śmierci młodszego syna. Wiktoria odkrywa, że jej mąż, dzieci oraz teściowa zniknęli. Ucieczka prawdopodobnie została zaplanowana, a na jaw wychodzą oszustwa i kłamstwa, z którymi kobieta musi się zmierzyć.

Trzy trudne kobiece historie, które puruszą serce i umysł każdej czytelniczki. Kłopotliwe sytuacje, w jakich znalazły się bohaterki nie są proste do ogarnięcia. To uświadamia każdemu z nas, że człowiek mierzy się codziennie z jakimś problemem, mniejszym bądź większym. Myślę, że autorka w tej powieści chciała uzmysłowić czytelniczkom, iż ból trudno jest pokonać. Trzeba się z nim mierzyć, z nim żyć, dojść do momentu w którym się go akceptuje, bo on nigdy nie odejdzie, będzie o sobie przypominać. To on zmienia człowieka.

"Strata to dziwna rzecz. Można ją wykrzyczeć, można ją stłumić, można udawać, że jej nie ma. Ale ona i tak będzie".

"Za późno na nas" to książka, w której jest dużo bólu, tragedii, bezsilności w działaniu. Ta powieść rozbraja serce, ale tłumaczy, że życie nie jest tylko czarno białe, ma w sobie wiecej smutku, niż jesteśmy w stanie pojąć.

Przed napisaniem kilku słów na temat tej książki, musiałam chwilę popatrzeć w jeden punkt, zebrać myśli, otrzeć łzy, głęboko westchnąć. Na prawdę, ta pozycją daje do myślenia i pozostawia w głowie niezły mętlik uczuciowy.

Sądzę, że każdy w mniejszym lub większym stopniu doświadczył, któregoś z problemów występujących w historii przez co nie jest się obojętnym na losy bohaterów. Sama byłam bardzo dotknięta wszystkimi wydarzeniami, autorka potrafi przesłać uczucia na papier, co podczas czytania skutkowało u mnie wieloma emocjami.

Jak widać w opisie, książka jest napisana z użyciem trzech perspektyw i na pierwszy rzut oka, może się to wydawać ciężkie do ogarnięcia, tak w praktyce- nic łatwiejszego. Autorka fajnie przedstawia świat każdej z kobiet, rozdziały są krótkie, więc nie dosyć, że czyta się tą pozycję w tempie ekspresowym to i wątki są na tyle podobne, że człowiek nie czuje się zagubiony. Ponadto osobiście bardzo spodobał mi się styl autorki, jest on lekki, nieskomplikowany, choć nie raz brakowało mi opisów sytuacji.

Reasumując, bardzo polecam książkę, lecz trzeba się liczyć, że jest to cięższa emocjonalnie lektura.