W ciemnym mrocznym lesie

Przyjaźń to piękna choć złożona, a niekiedy problematyczna relacja. Podobnie, jak z miłością, tak z przyjaźnią może być szereg komplikacji, bowiem od niej wcale niedaleko jest do nienawiści. Wystarczy niekiedy jeden błąd, albo nawet plotka, wystarczy, że jednej stronie tej relacji dzieje się lepiej, by druga strona poczuła się odrzucona, gorsza, by rosła w niej frustracja, powoli zamieniająca przyjaźń w nienawiść.

Drogi Leonory i Clare rozdzieliły się dziesięć lat temu, kiedy miały po szesnaście lat, mimo iż były dla siebie najważniejszymi osobami. Teraz Nora, pisarka kryminałów znana jako L.N.Shaw mieszka w małym mieszkanku zakupionym za niewielki spadek, regularnie biega i pisze. Jej życie ogranicza się do niewielkiego grona znajomych, sporadyczny kontakt utrzymuje jedynie z jedną znajomą ze szkoły, lekarką Niną. Nie chce wracać do przeszłości, wywołuje ona w niej paniczny lęk, nigdy też nie sądziła, że imię Clare jeszcze kiedyś pojawi się w jej życiu.

To spokojne, uporządkowane życie Nory, toczące się w rytmie zobowiązań redakcyjnych, wali się w gruzy za sprawą jednego maila od niejakiej Flo, nieznanej pisarce kobiety. Nadawca wiadomości okazuje się być przyjaciółką Clare z czasów studenckich, zaś mail zawiera … zaproszenie na wieczór panieński. Okazuje się bowiem, że Clare wychodzi za mąż, zaś Clare z niewiadomych powodów została zaproszona do zaszytego w lesie domu, by tak świętować ostatnie chwile wolności przyjaciółki z przeszłości. Co sprawiło, że Nora została zaproszona? Czy Clare zdaje sobie sprawę z tego, że Nora może pojawić się na panieńskim?

Zaproszenie otrzymuje również Nina i kobiety decydują się ostatecznie jechać, choć Nora do ostatniej chwili nie jest przekonana co do słuszności swojego postępowania. I jak się okazuje, słusznie. Spotkanie z Clare i jej znajomymi jest niczym powrót do przeszłości, tym bardziej bolesnej, że – jak się okazuje – przyszłym panem młodym ma być ktoś dla Nory bardzo ważny. Zderzenie z tym, co minęło, okazuje się być bolesne, ale czy naprawdę o to chodzi? Czy Nora i reszta zdają sobie sprawę z tego, co naprawdę się dzieje?

Przekonamy się o tym dzięki lekturze mocno klaustrofobicznej powieści autorstwa Ruth Ware. Autorka osiągnęła już wysoką pozycję w świecie kryminałów i thrillerów, zaś po jej książki można sięgnąć bez wahania. A choć pozycja pt. „W ciemnym, mrocznym lesie”, opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona, nie jest tą najlepszą, to kryje w sobie to, co w pisarstwie Ware cenione. Mamy tu niezwykłą, duszną atmosferę, tajemnicę, strach pełzający po kręgosłupie i przeświadczenie, że zaraz coś się wydarzy, choć tak naprawdę nie do końca wiemy co. To prawdziwa gratka dla miłośników gatunku, a także dla tych wszystkich, którzy cenią sobie skomplikowane powieści z wątkiem psychologicznym w tle. I doskonale wykreowanych bohaterów, w pakiecie z ich dziwactwami, fobiami, słabościami.

Wciąga nie tylko fabuła, ale zanurzamy się również w samo miejsce akcji – nowoczesny, bezosobowy dom stający pośrodku lasu. Taki, którego mieszkańcy, a w tym wypadku uczestnicy wieczoru panieńskiego, czują się niczym kiepscy aktorzy. Pytanie brzmi, kto jest zatem widzem…

Tragedia. Tak jednym słowem można tę książkę podsumować.

Oczekiwałam wiele. Blurb sprawiał, że miałam prawo wiele oczekiwać, liczyć na mroczny, pełen grozy i napięcia thriller z zaskakującym finałem.

Niestety, ale tego nie dostałam. Owszem, jest ciekawa fabuła. Widma z przeszłości, postanowienie rozprawienia się z tym, co było, groza sytuacji, nieodgadnione sekrety, weekendu w tajemniczym domu na odludziu, mroczny las i kłamstwa, kłamstwa, kłamstwa.

Zapowiadało się naprawdę intrygująco. I tak było, ale tylko przez pierwsze ok. 40-50 stron. Dobrze szło, początek ok, ale póżniej w miarę rozwoju sytuacji było coraz gorzej. Mroczny klimat jest, ale tylko na samym początku. Póżniej nie wiadomo w sumie jak, rozwiewa się. Poza tym książka ma kolejne liczne wady. Ba, ma w zasadzie same wady.

Przede wszystkim bohaterowie. Okazali się oni strasznie niedopracowani, nudni, płascy, infantylni i tacy, których nie da się polubić. Wszyscy niedojrzali. Najgorsza w tej grupie okazała się główna bohaterka, która z założenia miała dźwigać ciężar akcji.

Skoro główna bohaterka jest żle skrojona, niedopracowana, nudna, infantylna, to czego można oczekiwać po pozostałych postaciach...poznając Norę, główną postać, myślałam, że gorszych bohaterów już nie ma. Jakże się myliłam.

Zachowanie każdej kolejnej postaci jest nielogiczne, niekonsekwentne, po prostu głupie. Liczne, wlokące się, jak flaki w oleju przemyślenia głównej bohaterki, które naprawdę niczego do akcji nie wnosiły, a w zasadzie wnosiły...po prostu zabijały w zarodku te nędzne fragmenty fabuły, które były do przyjęcia. Na Boga, to miał być mroczny thriller, a nie infantylna, nudna i mega długa sesja u kiepskiego psychoterapeuty.

Sama fabuła, która dobrze się zapowiadała bardzo szybko okazała się tandetnym szkieletem wypełnionym wyjątkowo miałką i nędzną sieczką. Tak kiepskiej fabuły, tak nędznie rozwijającej się akcji dawno nie czytałam. W wielu momentach czułam się po prostu zażenowana.

Długo mogłabym tak wymieniać. Szczerze, szkoda czasu. Podobnie, jak szkoda czasu na lekturę W ciemnym, mrocznym lesie. Jest tyle ciekawszych, lepszych książek.

Lektura książki Ruth Ware to coś kuriozalnego, dziwnego. Mając tak ciekawy i w sumie plastyczny model fabuły, przy odrobinie zdolności można było napisać naprawdę dobrą, wciągająca i inteligentną książkę. Można było zrobić wiele. Autorka z tej szansy nie skorzystała. Może po prostu brakło jej talentu.

Najgorszy panieński. Co podpowiada nam wyobraźnia po tym haśle? Okropną nudę? A może... Demony przeszłości, które niespodziewanie nawiedzają naszą teraźniejszość?

Nora nie powinna odpowiadać na zaproszenie. Nie powinna nawet go odczytać. Lata temu straciła z Clare kontakt i choć rozstały się w zgodzie, to ich przyjaźń stała się jedynie wspomnieniem. A jednak dostała zaproszenie na jej wieczór panieński i postanowiła spędzić weekend w domku wśród drzew, gdzie zasięg nie chciał zawitać, a stare traumy wyszły na powierzchnię. Widziała w tym bowiem okazję na zostawienie przeszłości za sobą. Pogodzenie się z nią i ruszenie dalej. Tyle że... Wszystko miało potoczyć się inaczej.

O Ruth Ware trudno w ostatnich latach nie słyszeć, a każdy kolejny wydawany w Polsce tytuł spod jej pióra, budził moją ciekawość. A jednak nasza przygoda zaczyna się dopiero teraz. Zaczyna, bo ogromnie podoba mi się klimat jej powieści i właśnie takie thrillery lubię. Odrobinę naiwny, od pewnego momentu przewidywalny, a jednak nie pozbawiony uroku. Z uważnie kreślonymi bohaterami, masą emocji i mroczną aurą fabuły. Tajemnice się mnożą, a akcja powoli posuwa do przodu, by od pewnego momentu ostro przyspieszyć. Bawi się emocjami i angażuje.

Niby nic specjalnego, ale jest to zwyczajność, którą lubię. Z wadami oraz budzącą irytację główną bohaterką, a jednak zalety przeważyły szalę i wzbudziły we mnie ciekawość reszty utworów autorki. Jeśli reszta jej twórczości jest mniej naiwniutka — znalazłam autorkę, której prozę naprawdę pragnę czytać

przekł. Anna Tomczyk

[Brzydkości jak „Eskimosi", „Indianie" czy „Murzyni" oraz nieprzyjemne uwagi odnoście homoseksualnych mężczyzn.]

Jest to książka, którą prosiłam, by w ogóle się nie kończyła. Tak bardzo mnie pochłonęła, że w każdej wolnej chwili musiałam przeczytać jej choć odrobinę. Wciąga bardziej niż ruchome piaski! A dlaczego ją tak porównałam? Bo akcja dzieje się w okropnie wielkim napięciu i naprawdę wolno układają się rozrzucone puzzle. Rozpoczyna się zwyczajnie, lecz co chwila zasiewa w nas ziarno niepewności i strachu. Na wiele rzeczy trzeba tutaj zwracać uwagę, bo to właśnie szczegóły są najistotniejsze. Lee dostanie tutaj dziwnego meila od dawnych znajomych. Jest poproszona o udział w wieczorze panieńskim swojej dawnej przyjaciółki. Po wielu konwersacjach godzi się na przyjazd, choć nie spodziewała się, że spotka ją tyle nieszczęść. Jest to czas, który dzieje się wstecz, gdyż obecnie leży na szpitalnym łóżku i nie wie dlczego się tam znalazła. Dowiaduje się, że brała udział w wypadku i robi co może by scena po scenie przypomnieć sobie wcześniejsze wydarzenia. Będziemy je czytali naprzemiennie z tym, co będzie przechodziła aktualnie teraz. Wielkim szokiem będzie dla niej, kiedy dowie się, że ktoś z ich znajomych zginął. Od tej pory historia znacznie przyspiesza i naprawdę trudno jest od niej odejść. Winnego się domyśliłam, choć nie powodu. Bardzo fajni bohaterowie z odmiennymi charakterami i oriętacjami. Niektórzy mają chore obsesje. Jak dla mnie bardzo dobry thriller psychologiczny z domieszką kryminału.

Niby przyjaciołom się ufa, jednak niech to nigdy nie będzie sto procent. Zazdrość potrafi zgubić najlepszych, a głupich zagrywek i późniejszych konsekwencji nigdy się nie cofnie. Bardzo mocno ją polecam:-)

Tajemnice stają się coraz czestrzym aspektem życia człowieka. Tylko my wiemy jakie demony w sobie skrywamy...

Przyjaciele ze szkolnych lat, odkrywają w naszym życiu bardzo ważną rolę. Z częścią z nich przyjaźnimy się całe życie a część z nich odchodzi. Właśnie tak było w przypadku naszej głównej bohaterki. Przez lata nie miała kontaktu ze swoją starą przyjaciółką. Do dnia w którym otrzymała od niej zaproszenie na wieczór panieński. A miał się odbyć w ciemnym mrocznym lesie !

Jedna z moich ulubionych bohaterek powróciła w wielkim stylu. Każda jej kolejna powieść elektryzuje mnie na kilka godzin i nie pozwala o sobie zapomnieć przez kilka następnych dni. Z tą historią było troszkę inaczej.

Rozpoczęła się bardzo tajemniczo. Jej akcja toczyła się powoli, aczkolwiek z ogromną dokładnością. Autorka oddała nam wszelkie opisy praktycznie że stuprocentowym oddaniem. Emocje, przeżycia i myśli bohaterów stanowiły klucz do dalszej fabuły.

Bardzo podobał mi się pomysł jaki miała autorka. Był bardzo oryginalny ale w całości oddawał upodobania autorki co do miejsca akcji. Duszna i ciężka atmosfera idealnie wpisały się w klimat książki a także budziły moje obawy. Co prawda ogrom emocji przyszedł dopiero gdzieś w połowie książki dlatego mogłabym ja podzielić na dwa etapy. Pierwszy spokojny z przewagą opisów, drugi dynamiczny i pełny akcji. Właśnie ten drugi etap podobał mi się bardzo. Miałam doczynienia z wieloma tajemnicami których wyjawienie mogło poróżnić wiele osób ale także mogły one otworzyć tzw puszkę Pandory. Wydawało mi się że część bohaterów zachowuje się bardzo ostrożnie w odniesieniu do niektórych sytuacji. Było to bardzo pożądane gdyż jeszcze bardziej odczuwałam napięcie pomiędzy uczestnikami wieczoru. Fabuła stawiała wiele pytań, na które odpowiedzi znalazłam bardzo szybko. Byłam bardzo skupiona podczas czytania przez co i analiza wszelkich faktów była dla mnie dość łatwa. Podobało mi się to że mogłam przez chwilę poczuć się jak jedna z bohaterek, i być częścią tej historii.

Całość czytało mi się dobrze choć Początek był troszkę nudny. Mimo to akcja przyspieszyła i była genialna ! Lubię książki autorki właśnie przez tajemniczość jaką potrafi wprowadzić dlatego wiem że jej książki będę brała w ciemno ! Podobała mi się :)

Nora otrzymuje zaproszenie na wieczór panieński swojej dawnej przyjaciółki. Mimo początkowych wątpliwości postanawia pojechać i pojednać się z przyszłą panną młodą. Weekend w domku na odludziu zamiast miłej rozrywki przyniesie... śmierć.

Wieczór panieński, szklany dom w środku lasu, przecież tu z góry pachnie problemami. Alkohol, szalone zabawy i głupie pomysły pod wpływem nie tworzą dobrej mieszanki.

Niestety moje wyobrażenie było zgoła inne niż Autorki. Atrakcje jakieś świadkowa przygotowała nie powaliły na kolana nawet uczestników, a co dopiero osoby postronne (czytelników). Wręcz wiało nudą. Tempo akcji pasowałoby bardziej na bal dla emerytów, a nie imprezę przedślubną. Zabrakło iskry.

Klimat trochę nadrobił braki fabularne. Miejsce akcji zrobiło swoją robotę. Do tego tajemnice, które ukrywają bohaterowie, wzajemne pretensje i nieporozumienia zbudowały napięcie. Z czasem, w toku kolejnych wydarzeń zrobiło się nawet niebezpiecznie i nieprzewidywalnie. Zdecydowanie druga połowa podniosła moją ocenę tej książki.

Moja opinia jest bardzo krótka gdyż po prostu po lekturze tej książki nie mam żadnych większych przemyśleń. Styl jest lekki i czytało się szybko, ale zbierając to wszystko w jedną całość wychodzi niestety tylko przeciętny thriller jakich wiele na rynku wydawniczym. Wśród czterech książek Autorki, które miałam okazję przeczytać ta wypadła zdecydowanie najsłabiej i pewnie szybko o niej zapomnę. Szkoda.

Ciemny mroczny las, domek i grupa znajomych, w zasadzie dziewczyn plus jeden facet 😏 Spotkali się po, aby świętować wieczór panieński Clare. To miał być wspaniały weekend, niestety wszystko potoczyło się zupełnie inaczej…

Przyznaję, że sama nie przepadam za takimi imprezami, ale wiadomo czasem trzeba się na takiej pojawić, chociaż wszystkie myślą krążą wokół tego, jak się wymiksować z takiego uroczego spotkanka.

Nora podobnie myślała i kiedy tylko dostała zaproszenie od świadkowej swojej przyjaciółki z dzieciństwa była totalnie zdziwiona, w końcu nie widziały się tyle lat. Jednak, co prawda niechętnie, stwierdziła, że „raz kozie śmierć”. Czyżby trochę wykrakała? Bo to z pewnością nie była zwyczajna zabawa ze znajomymi, tutaj przeszłość wracała niczym bumerang, a nie wszyscy tego chcieli…

To historia, w którą się wpada z impetem i obserwuje zza kotary wszystkie wydarzenia, a z każdą chwilą, uwierzcie, wszystko przybiera na sile. Miało być miło, drinki, pizza, wspominki, a tu… taka niespodzianka….jednym słowem - kiepska. Duszny klimat, który z każdym rozdziałem tylko gęstnieje, a akcja zasadnicza dzieje się w jednym miejscu, w domku ukrytym za drzewami, pewnego listopadowego weekendu. Aura dookoła znakomita, powodująca gęsią skórkę, ciemność, brak kontaktu ze światem, trawa oprószona śniegiem i kilkoro ludzi… niektórzy się znają, niektórzy dopiero poznają, więc momentami wynikają dość krępujące sytuacje. (PS żart z Maxwell świetny - uśmiałam się do rozpuku 😄 )

Nie mogłam odłożyć książki póki nie poznałam finału, a ten okazał się dość brutalny, choć nie chodzi mi tu o rozlew krwi, czego również nie zabrakło, ale o to, że ludzie potrafią być istnymi demonami, a za twarzą najlepszego przyjaciela może czaić się zupełnie ktoś inny.

Spędziłam znakomicie kilka godzin! Skoro to pierwsza książka autorki to już nie mogę się doczekać co mnie czeka przy następnych tytułach 🙂

Nora, singielka i pisarka kryminałów, pewnego dnia otrzymuje zaproszenie na wieczór panieński swojej dawnej przyjaciółki, Clare. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że kobiety nie miały ze sobą kontaktu od dekady.

Pełna wątpliwości Nora postanawia jednak przyjąć zaproszenie i udaje się do położonego w ciemnym lesie domu, gdzie poznaje pozostałych gości.

Niestety weekend nie ma zbyt wiele wspólnego z dobrą zabawą. Napięta atmosfera, wychodzące na jaw sekrety i przypominająca o sobie przeszłość sprawiają, że sprawy przybierają bardzo zły obrót.

🌲❄️

Sam początek powieści wydał mi się bardzo obiecujący - tajemnicze, niezbyt uzasadnione zaproszenie i domek na odludziu to świetny materiał na thriller.

Niestety przez pierwszą połowę powieści jedynym znakiem, że czytam książkę z tego gatunku, były krótkie rozdziały pisane w drugiej linii czasowej, które zwiastowały, że wydarzy się coś złego.

Druga połowa natomiast bardzo przypadła mi do gustu. Atmosfera zaczęła się zagęszczać, a zaufanie między uczestnikami weekendu panieńskiego ulatniało się z każdą stroną. Ruth Ware zbudowała świetną intrygę, z satysfakcjonującym i zaskakującym zakończeniem.

Podsumowując, książkę czytało mi się dobrze, ale tak naprawdę zaangażowałam się dopiero w połowie. Początkowo zabrakło mi tego napięcia towarzyszącego przebywaniu w zamkniętej przestrzeni, jakie Ware świetnie wykreowała np. w książce ,,Jedno po drugim". Nie zmienia to faktu, że nadal będę z chęcią sięgać po książki tej autorki (zwłaszcza że ta była debiutem), ponieważ zawsze potrafi mnie zaskoczyć.

Nora i Clare. Dwie dawne przyjaciółki, które nie utrzymują ze sobą kontaktu od dziesięciu lat. Gdy były nastolatkami, zdarzyło się coś, co sprawiło, że ich kontakt się urwał. Teraz, po latach, gdy Nora otrzymuje maila z zaproszeniem na wieczór panieński Clare, nie może przestać się dziwić. Powinna zostać w domu, powinna zaufać swoim złym przeczuciom, ale tego nie zrobiła. W przeszklonym domu w środku mrocznego lasu, na jaw wychodzą sekrety, które nie powinny nigdy ujrzeć światła dziennego.

Ależ m się ta książka podobała! Jest to całkowicie mój klimat. Grupka ludzi odcięta od świata, dookoła las, w telefonach brak zasięgu, za oknem ziąb. Co mogło pójść nie tak? Miał być alkohol, zabawy i śmiechy, lecz w pewnym momencie weekendowa impreza przerodziła się w koszmar. Nie jestem pewna, czy dałabym się namówić na pobyt w takim miejscu, zwłaszcza z ludźmi, których praktycznie nie znam, a Wy?

Jeśli chodzi bohaterów, to mamy tu całą mieszankę charakterów. Jest mama półtorarocznego synka, która nie może się bawić, gdyż jej myśli wciąż biegną do domu, jest organizatorka wieczoru panieńskiego, zafiksowana na tym, by wszystko szło zgodnie z planem i było idealnie, jest wypacykowany gej, sarkastyczna lekarka o dość wrednym charakterze i dwie główne bohaterki: przyszła panna młoda Clare oraz pisarka Leonora. Czy wszyscy z nich mają jasne intencje?

Uwielbiam powieści Ruth Ware za psychologiczny aspekt i trzymanie czytelnika w niepewności do samego końca. Uważam, że autorka potrafi tworzyć napięcie, które jest niezbędne przy tworzeniu thrillerów. Mimo tego, że akcja jest dość wolna i pozornie nic się nie dzieje, to i tak czuć, że coś wisi w powietrzu. Zwłaszcza że między rozdziały wplecione zostały przebłyski ze szpitala, w których to Nora próbuje ogarnąć swoje myśli i dojść do tego, co tak właściwie się wydarzyło i dlaczego nie może sobie przypomnieć ostatnich zdarzeń.

Uważam, że ta powieść będzie idealna dla miłośników dreszczowców. Do tej pory miałam okazję czytać „Jedno po drugim” i byłam równie mocno zachwycona. Jestem pewna, że sięgnę po pozostałe dzieła autorki, a ona sama trafia do grona moich ulubionych pisarek. Jestem wymagającym czytelnikiem i nie tak łatwo mnie zachwycić, zwłaszcza że mam na swoim koncie wiele przeczytanych thrillerów, lecz na szczęście Ruth Ware się to udało. Jeśli nie przekonują Was moje słowa, to już nie wiem, co innego mogłoby to zrobić.

Po poprzednich dwóch książkach biłam się z myślami, czy sięgać po kolejne. Do tej pory tylko Pod kluczem wbiło mnie w fotel i przemawiało za tym, że warto. Zdecydowałam dać ostatnią szansę autorce, po tym tytule zdecyduję czy będę czytać kolejne. Co się okazało?

'Zawsze byłam zbyt dumna, żeby przyznać się do niewiedzy. Nie cierpię być gorsza.'

Nora prowadzi i układa swoje dorosłe życie, nie wracając do przeszłości. Pewnego dnia otrzymuje wiadomość z zaproszeniem na wieczór panieński Clare. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że obie nie widziały się od dziesięciu lat, a ich przyjaźń już nie istnieje. Ostatecznie Nora przyjmuje zaproszenie do domku na odludziu, w środku lasu. Jakie będą konsekwencje tej imprezy?

Autorka po raz kolejny wrzuca czytelnika w zamknięte środowisko. Mamy kilka osób, zamknięty dom i nieszczęście, które czai się tuż za rogiem. Tym razem końcówka była trochę inna, bo wiązała się z morderstwem, pojawiającym się w trakcie fabuły. Szukamy rozwiązania, pozornie znając winnego. Sprawiło to jednak, że książka okazała się jeszcze ciekawsza. Napięcie nie było odczuwalne przez całą historię, jednak podskórnie gdzieś się czaiło. I właśnie to sprawiło, że książki nie dało się odłożyć na bok, a samo zakończenie wcale nie było tak przewidywalne, jak mogłoby się na początku zdawać.

'Kiedy rozejrzałam się po kręgu, zauważyłam, że pozostali robią to samo: przyglądają się gościom, których nie znają, próbują dopasować te obce osoby do swoich wyobrażeń o Clare.'

W moim odczuciu, zaraz po Pod kluczem to najlepsza książka autorki. Może nie miała w sobie tyle grozy i nieprzewidywalności, ale wciągnęła mnie do tego stopnia, że nie mogłam się oderwać. Nie była tylko obyczajówką, w końcu miała w sobie coś z thrillera. Cieszę się, że dałam autorce kolejną szansę, bo zdecydowanie było warto!

'Miała rację. Nie było słychać sygnału, tylko głuchą pustkę i słaby odgłos klikania.'

Nora dostaje zaproszenie na wieczór panieński Clare, dawnej przyjaciółki z którą kiedyś była blisko, jednak wydarzyło się coś, o czym Nora pragnie zapomnieć.

"W ciemnym, mrocznym lesie" to debiut Ruth Ware, który z pewnością nie zostanie ze mną na dłużej.

Książka co prawda ma swój mroczny i tajemniczy klimat, ale nie zrobiła na mnie takiego wrażenia jakiego oczekiwałam. Autorka zabiera nas na weekend do domku znajdującym się w lesie, gdzie nie ma zasięgu i możliwości kontaktu ze światem zewnętrznym, co oczywiście nie wszystkim zaproszonym odpowiada.

Przez większość czasu właściwie nic się takiego nie dzieje, autorka w większej mierze skupia się na budowaniu relacji oraz emocji bohaterów, poznajemy ich charaktery oraz tajemnice jakie skrywają. Każdy z nich się na swój sposób wyróżnia i nie każdego da się lubieć. Jak dla mnie było za dużo analiz i przemyśleń wszystkiego, a za mało tajemnic i intryg.

Sto stron przed końcem historia nabiera niespodziewanego zwrotu akcji i się rozkręca, nadrabia mocno pierwszą część. Nie miałam pojęcia co się wydarzyło, jak i kiedy, chciałam jak najszybciej odkryć karty i finałem jestem zadowolona, było to napięcie, którego brakowało mi przez ponad połowę książki. Niestety samo zakończenie nie jest w stanie jej uratować.

Nora jest pisarką, która czerpie radość z przebywania we własnym towarzystwie. Nie lubi wychodzić ze swojej strefy komfortu i rzadko to robi. Któregoś dnia dostaje jednak zaproszenie na wieczór panieński swojej byłej przyjaciółki - kobiety, z którą nie miała kontaktu przez ostatnie dziesięć lat. Po przemyśleniu sprawy, Nora ostatecznie postanawia wziąć udział w imprezie, która odbędzie się w ciemnym, mrocznym lesie... Okoliczności spotkania są prowokujące - zbrodnia czyha za rogiem...

"W ciemnym, mrocznym lesie" to thriller, w którym groza umiejscowiona została w dwóch elementach: w przeszłości i w kłamstwie. Główna bohaterka po wielu latach milczenia musi stawić czoło temu, z czym nie poradziła sobie w przeszłości. Ruth Ware na przykładzie Nory wykazała, że zamiatanie problemów pod dywan nie jest słuszną drogą, a tylko odwleczeniem walki, którą i tak trzeba w końcu podjąć. Czas jednak działa na naszą niekorzyść. Pozostaje więc pytanie, czy Nora poradzi sobie ze swoimi upiorami z przeszłości...

Książka Ruth Ware ma wszystko, co powinien mieć dobry thriller: mroczny klimat, charyzmatyczni bohaterowie, wartka akcja i wciągająca fabuła. Odniosłam jednak wrażenie, że sam przebieg wieczoru panieńskiego mógł być bogatszy. Zabrakło mi w tym miejscu kilku dialogów więcej, kilku zagadek czy tropów. Krótko mówiąc: książka skończyła się za szybko. Autorka zdecydowała się na prowadzenie dwóch linii czasowych, co zdecydowanie zdynamizowało całość. Wiedząc, że z bohaterami stało się coś złego, czytelnik przyspiesza czytanie relacji z wieczoru panieńskiego, żeby w końcu dowiedzieć się, jak do tego doszło i kto jest winien. Okazuje się jednak, że wskazanie oprawcy wcale nie jest tak proste, jak mogłoby się wydawać.

"W ciemnym, mrocznym lesie" to przyjemna lektura dla wszystkich fanów thillerów. Można ją spokojnie przeczytać w ciągu dwóch wieczorów i świetnie się przy tym bawić. Polecam! :)

Nora nie widziała Clare od dziesięciu lat. Pewnego dnia niespodziewanie dostaje zaproszenie na jej wieczór panieński. Czy to szansa dla Nory, by w końcu zostawić swoją przeszłość za sobą? Ale coś idzie nie tak. Bardzo nie tak… Przed Wami recenzja książki "W ciemnym mrocznym lesie":

🌲 Niespodziewane zaproszenie

Dziesięć lat temu Nora zostawiła wszystko za sobą i postanowiła nigdy nie oglądać się za siebie. Niemniej, mimo pozornie uporządkowanego życia, wciąż nie może uporać się z demonami przeszłości i zamknąć pewnych rozdziałów.

Dlatego kiedy po dziesięciu latach otrzymuje maila z zaproszeniem na wieczór panieński swojej byłej przyjaciółki, nie może przejść obok niego obojętnie. Konfrontacja z Clare być może da jej odpowiedzi, których szuka. Z drugiej strony, czemu miałaby marnować swój czas i pieniądze na kogoś, z kim nie utrzymywała kontaktu od szesnastego roku życia?

Kiedy jednak na liście adresatów znajduje znajome nazwisko, postanawia zawrzeć pakt. Ja pojadę, jeśli ty też pojedziesz. W ten sposób Nora i Nina lądują pośrodku niczego. Wśród gęstych drzew, błota i bez zasięgu. Muszą teraz spędzić dwa najbliższe dni z nieznajomymi.

Im jednak dłużej trwa zabawa, tym dziwniejszy staje się jej przebieg. Kiedy w pewnym momencie dochodzi do tragedii, okazuje się, że przez ostatnie dziesięć lat Nora żyła w kłamstwie.

Postanawia dowiedzieć się, co tak naprawdę wydarzyło się tego dnia, kiedy postanowiła zostawić wszystko za sobą. Tylko czy teraz kiedy zna już prawdę, uda się jej ujść z życiem?

🌲 Recenzja W ciemnym mrocznym lesie

Powieść Ruth Ware z jednej strony ma wszystkie te elementy, których poszukuję w powieści kryminalnej. Klimatyczne miejsce, w którym rozgrywa się dramat, wolno rosnące napięcie i nieustanne wrażenie, że każdy z bohaterów powieści jest winny.

Bardzo lubię grać w detektywistycznego ping-ponga z autorem i wielokrotnie podczas lektury czuć, że już rozgryzłam fabułę, po czym miło rozczarować się brakiem racji.

Z drugiej jednak ma również takie elementy, za którymi nie przepadam. Przede wszystkim bardzo niedojrzali bohaterowie, na czele z samą Norą. Mimo że bohaterka ma już dwadzieścia sześć lat, odnoszę wrażenie, że mentalnie zatrzymała się w momencie swojej życiowej tragedii, kiedy miała lat szesnaście. Niestety przez to bohaterów odebrałam jako nieco nieprzyjemnych i mniej wiarygodnych.

Powieść cechuje się też stylem narracji, który kojarzę raczej z powieścią obyczajową. Zwłaszcza na początku miałam wrażenie, że autorka niepotrzebnie zasypuje nas mnóstwem szczegółów. Takich jak, chociażby upodobanie bohaterki do tostów bez masła, z konfiturą Bonne Maman.

Skłamałabym, jeśli powiedziałabym, że powieść mnie nie wciągnęła. Mimo pewnych mankamentów (niestety wyłapałam też kilka drobnych literówek), pochłonęłam ją w ciągu jednego dnia.

Chociaż w pewnym momencie wiedziałam już, kto stoi za zbrodnią i jaki miał motyw, zanim odkryła to bohaterka, przez całą resztę historii czułam satysfakcjonujące napięcie. Idea utknięcia na odludziu, odcięcia od zewnętrznego świata i motyw mrocznych tajemnic przeszłości to wątki, po które zawsze sięgam z przyjemnością.

Co prawda nie uznałabym powieści Ware za oryginalną, jednak nie mogę odmówić autorce umiejętności trzymania czytelnika w napięciu. Jeśli więc macie ochotę na lekturę, przy której nie zaśniecie spokojnie, śmiało możecie zmierzyć się z "W ciemnym mrocznym lesie".

„W ciemnym, mrocznym lesie” to debiut Ruth Ware, a równocześnie czwarta jej książka, którą miałam okazję przeczytać.

W historiach autorki mocno zauważalny jest powtarzający się schemat powolnego wprowadzania w akcję, stopniowego ukazywania nam bohaterów, kreowania ich charakterów i budowania mrocznej atmosfery.

W tym przypadku całość rozwija się podobnie, a wręcz wyjątkowo spokojnie i dosc długo, bo, mniej więcej, przez pierwsze 250-300 stron. Nie znajdziemy tutaj wartkiej akcji czy drastycznych scen, lecz posuwiste wprowadzanie w fabułę oraz precyzyjne kształtowanie klimatu. Mi jednak nie przeszkadzało to kompletnie, bo Ruth pisze tak, że przez jej słowa się płynie - zaciekawia czytelnika, tworzy intrygi i aurę niepewności, dzięki czemu książkę można pochłonąć za jednym posiedzeniem.

Mówi się, że Ware jest kiepska w zakończenia, i tutaj zakonczenia bałam się najbardziej, a jednak wyjątkowo miło się zaskoczyłam. Bo o ile w „Jedno po drugim” dość szybko domyśliłam się kto był mordercą, tak tutaj praktycznie do samego końca miałam wątpliwości i wahałam się przy wytypowaniu tej konkretnej postaci.

Jedyne co mi w tej książce wadziło to sam pomysł na fabułę, w której główna bohaterka dostaje zaproszenie na panieński byłej przyjaciółki, z którą nie ma kontaktu od 10 lat, i z którą rozstały się w nie do końca pokojowej atmosferze. No nie wiem.. ale czy serio ktoś na taki panieński by pojechał?

Jednak, może i z lekkim przymrużeniem oka, może z dużego sentymentu i sympatii do autorki, pozostawiam tę książkę z oceną 4,5/5⭐️ i na pewno będę ją Wam polecać. Świetnie się bawiłam podczas tej lektury, pochłonęłam ją w ekspresowym tempie, a Ware kolejny raz nie zawiodła.

„Ludzie się nie zmieniają. Po prostu z większą precyzją ukrywają swoje prawdziwe ja.”

Zaproszenie na wieczór panieński. Niby nic dziwnego, ludzie dostają takie codziennie. Problem w tym, że Nora i Clare już od 10 lat nie utrzymują ze sobą kontaktu. Kiedyś były najlepszymi przyjaciółkami, później wydarzyło się coś, co miało to zmienić…

Sytuacji tej nie poprawia fakt, że między gośćmi panuje gęsta i nieprzyjemna atmosfera, a sama impreza odbywa się w posiadłości znajdującej się na kompletnym odludziu, „W ciemnym, mrocznym lesie”…

Ruth Ware jak zawsze nie zawodzi i serwuje nam kolejny świetny kryminał. Jak zawsze już od pierwszych strony towarzyszy nam tajemnicza i niepokojąca atmosfera, która z każdym rozdziałem tylko podbudowuje napięcie. Sama historia jest niezwykle ciekawa - mimo że akcja nie rozwija się tu jakoś bardzo szybko, to odkrywanie kolejnych sekretów z przeszłości i teraźniejszości sprawia, że w ogóle tego nie czuć! Ta książka Was pochłonie niczym gęsty las i wypuści dopiero wtedy, kiedy znajdziecie ścieżkę z odpowiedziami na wszystkie pytania. Oczywiście, nie udało mi się przewidzieć zakończenia, co według mnie jest kolejnym wyznacznikiem dobrego kryminału.

Należy też pamiętać, że jest to debiut autorki! Powiem szczerze, że w ogóle tego nie czuć. Tak jak już wcześniej mówiłam, akcja rozwija się tu wolniej, co niektórym może przeszkadzać, ale nie warto się zrażać, bo zakończenie rekompensuje wszystko!

Jeśli szukacie historii z dreszczykiem, która dostarczy Wam wielu wrażeń i emocji – znaleźliście idealną lekturę! Niezależnie od tego, czy zaczytujecie się w kryminałach i thrillerach, czy może dopiero chcecie zacząć przygodę z tym gatunkiem, warto umieścić ten tytuł na swojej liście!

„ Myślę o tamtym szklanym domu, daleko, w nieruchomym lesie (...). Myślę o jego pustych, szklanych ścianach, w których odbijają się ciemne kształty drzew. ”

Moje myśli, podobnie jak myśli Leonory, głównej bohaterki książki „ W ciemnym, mrocznym lesie ” również biegną ku szklanemu domowi. Zastanawiam się nad tym, jak łatwo jest w życiu grać, zakładać maski. Jak łatwo udawać.

Ruth Ware w swoim thrillerze zaprasza czytelnika, by odkrył, jak bardzo niewyjaśnione, bolesne wydarzenia z przeszłości kładą się cieniem, jak te „ ciemne kształty drzew ” na ludzkim życiu.

Nora i Clare. Niegdyś przyjaciółki. Po dziesięciu latach spotykają się w domku na odludziu na wieczorze panieńskim Clare. Oprócz nich przybywa jeszcze kilka osób, a wszyscy zostają wplątani w grę, z której nie każdy wyjdzie żywy. Już nic nie będzie takie samo.

Kto zamordował Jamesa, w szkolnych latach chłopaka Nory, a obecnie narzeczonego Clare?

Co jest prawdą, a co kłamstwem?

Ta lektura to niezwykle aktualna, odsłaniająca prawdę stopniowo, z odpowiednią dozą emocji i napięcia opowieść. Opowieść o utraconej młodzieńczej miłości, o samotności i ciężarze niepogodzenia się z przeszłością. O natłoku sekretów i tajemnic, które skrywane przygniatają i nie pozwalają ruszyć do przodu. W końcu to historia o przyjaźni i o tym, jak łatwo jest żyć czyimś wyobrażeniem.

To była ekscytująca podróż w głąb ludzkich odczuć i przeżyć. Polecam serdecznie fanom gatunku. Myślę, że ta historia swoim wydźwiękiem trafi również do osób, które od książki oczekują nie tylko ciekawie rozwiniętej fabuły, ale przede wszystkim emocji, które kłębią się i szukają ujścia, wylewając się ze stron tej mrocznej, lecz skłaniającej do przemyśleń opowieści.

„ W ciemnym, mrocznym lesie stał ciemny, mroczny dom;

a w ciemnym, mrocznym domu był ciemny, mroczny pokój;

a w ciemnym, mrocznym pokoju stała ciemna, mroczna szafa;

a w ciemnej, mrocznej szafie siedział...trup.”

"W ciemnym mrocznym lesie" to debiutancka powieść Ruth Ware, która w Polsce miała swoją premierę w 2017 roku, a niedawno wyszło jej wznowienie. Trudno jednak wyczuć w tej książce, że Autorka zaczyna swoją przygodę z thrillerem.

Jestem fanką dusznych, mrocznych historii, które wprowadzają mnie w atmosferę tajemnicy i niepewności. Dokładnie tak czułam się podczas lektury powieści Ruth Ware. Już na początku poznamy Norę, która mieszka w dziwacznym mieszkanku (przynajmniej dla mnie – do tej pory nie potrafię sobie wyobrazić jego układu), a już po kilku stronach wiemy, że w jej życiu wydarzyło się coś, z czym zmaga się do tej pory. Jaki wpływ na bohaterkę miała Clare? I skąd to zaproszenie?

Wszystko, co dzieje się później jest dziwne, budzi niepokój, a Autorka sprawiła, że – nie wiedząc do czego ma wyjazd doprowadzić – czułam się niespokojnie pośród jego bohaterów.

Sama intryga thrillera została podzielona na dwie części – przed i po tragicznych wydarzeniach. Czytelnik nie powinien się spodziewać rzeki krwi i gęsto ścielących się trupów. Konstrukcja intrygi opiera się na wydarzeniach z przeszłości, które czytelnik będzie poznawał stopniowo.

Można powiedzieć, że Ruth Ware wystawiła cierpliwość czytelników na próbę, bo zanim wydarzy się to, co doprowadziło do katastrofy, przez długi czas poznajemy bohaterów oraz tworzące się między nimi relacje, wsiąkając w atmosferę domu na odludziu. Podobnie jest też budowane napięcie – stopniowo, konsekwentnie, by w pewnym momencie całkowicie namieszać czytelnikowi w głowie, a na koniec zaskoczyć go kapitalnym plot twistem.

Bez dwóch zdań "W ciemnym, mrocznym lesie" należy do thrillerów, które czytam z ogromną przyjemnością. Dodatkowo Ruth Ware pisze w stylu, który sprawia, że trudno oprzeć się lekturze i czyta się ją błyskawicznie. Polecam!