Błękit błyskawicy. Seria szetlandzka. Tom 4

Październik jest miesiącem migracji ptaków. Gdy wieje wiatr z zachodu na Szetlandach pojawiają się ptaki zza oceanu, gdy wiatr się zmienia, okazy nawet z Syberii. Zobaczenie, sfotografowanie, opisanie, nigdy wcześniej nie widzianego ptaka, przyprawia środowisko ornitologów o gorączkę, porównywalną do gorączki złota.

Na najbardziej oddalonej wysepce Szetlandów, Fair Isle, znajduje się Mekka ornitologów. Centrum turystyczne prowadzone przez gwiazdę tej dziedziny nauki Angelę Moore i jej męża. I wysepka jest znakomitym miejscem do obserwacji wszelkiego ptactwa.

Na Fair Isle mieszkają też rodzice inspektora Jimmiego Pereza, przyjeżdża ON do nich aby przedstawić im swoją narzeczoną, Fran.

Niewielka społeczność wysepki i kilkoro szalonych ornitologów bierze udział w przyjęciu zaręczynowym urządzonym właśnie w centrum turystycznym. A wyjątkowo silny sztorm odcina wyspę od reszty świata! Nic nie lata, nic nie pływa.

I prawie jednocześnie, jeden z zapaleńców zauważa okaz ptaka wzbudzający szaleństwo, oraz w centrum znaleziona zostaje jego szefowa, zamordowana w widowiskowy sposób. Kto i dlaczego zabił powszechnie podziwianą, choć raczej niespecjalnie lubianą gwiazdę ornitologii?

Jimmy Perez jest jedynym policjantem na wyspie. Musi podjąć śledztwo.

Powoli lęgną się nitki podejrzeń, niewielkie ślady powiązań między teoretycznie obcymi ludźmi zgromadzonymi w centrum turystycznym. Kilka osób, znających się raczej mniej niż więcej, połączonych pasją obserwacji ptaków! Czy jest w tym coś za co można zabić?

Ann Cleeves jest mistrzynią budowania klimatu! Siedząc w upale, słyszałam wycie wiatru, mrużąc oczy przed palącym słońcem, czułam wilgoć mgły, zacinający w twarz deszcz, czy walący w szyby grad.

I ludzie. Milczący, zamknięci w sobie, kryjący zbyt wiele. Każdy coś ukrywa, każdy gdzieś ma motyw, powód niechęci…

W tle natomiast ukazana serdeczność wyspiarzy, ich pomoc, wsparcie, samozorganizowanie. Choć i wśród nich nie ma świętych. Każdy ma tajemnicę, każdy budzi podejrzenia inspektora Pereza.

I to zakończenie! Przeszywające! Szokujące!

Początkowo cykl miał być kwartetem, stąd zapewne wyjątkowo poruszające zakończenie, ale w chwili obecnej ma już osiem tomów. Nie ukrywam, że natychmiast po zamknięciu okładki odpaliłam amazona i przeczytałam choć okładkową zajawkę piątego tomu!

Nie usnęłabym!

Znakomity, klimatyczny kryminał! Mała odcięta społeczność, której tajemnice są wydzierane po skrawku! I to obłędne przyrodnicze tło! Fantastyczna lektura! Gorąco polecam!

Po lekturze wcześniejszych, rewelacyjnych powieści z mrocznym, wyspiarskim klimatem z niecierpliwością wyczekiwałam ostatniej części "Kwartetu szetlandzkiego".

Jimmy Perez zabiera Fran na wyspę Fair Isle, by pokazać jej swoje rodzinne strony, a narzeczoną przedstawić rodzinie. Pogarszająca się pogoda odcina ich od świata, a w tym czasie na wyspie zostaje zamordowana znana ornitolożka. Kto może stać za tą zbrodnią? Czy mają z tym coś wspólnego rodzinne niesnaski? A może któryś z uwięzionych w centrum turystycznym gości miał powód by pozbawić ją życia? I co mogą oznaczać wplecione w jej włosy ptasie pióra?

Perez jako jedyny na wyspie stróż prawa, rozpoczyna trudne dochodzenie, podczas którego wychodzą na jaw również rodzinne sekrety. Klaustrofobiczny klimat mrocznej wyspy więżącej swych mieszkańców sprzyja kumulacji napięcia, nerwów, wzajemnych podejrzeń i oskarżeń.

Niemal czuć na twarzy siekący, lodowaty deszcz, zacinający wiatr, ale to nie ON wyciska z oczu łzy. Wręcz wydaje się zbawienny, by ochłodzić szalejące, szczególnie pod koniec, emocje.

Jeśli nie znacie jeszcze tej serii, to gorąco ją polecam. Mi pozostaje do nadrobienia pierwszy tom "Czerń kruka", ale i bez znajomości początku historii mogę powiedzieć, że to jedna z moich ulubionych kryminalnych serii.

Czwarta część Szetlandzkich opowieści zabiera nas na smaganą silnym wiatrem wyspę Far Isle. Każda z książek tej serii przenosi nas w te oddalone rejony w innym okresie roku – tym razem na Szetlandach króluje jesień i nieprzyjazna październikowa aura.

Dobrze nam już znany z poprzednich części inspektor Jimmy wraz ze swoją narzeczoną Fran, odwiedzają jego rodzinny dom. Na ich cześć zostaje wydane przyjęcie w starej latarni, która została przekształcona w ośrodek badań ornitologicznych. Pomimo szalejącego za drzwiami sztormu, przyjęcie wypada bardzo dobrze. W ten wieczór bawili się wszyscy, również ornitolodzy-pasjonaci, którzy aktualnie przebywali w latarni. Na drugi dzień w jednym z pokoi zostaje odnalezione ciało młodej kobiet, którą ktoś ugodził nożem, a następnie wetknął w jej długie czarne włosy ptasie pióra. Ofiarą jest Angela, znana badaczka ptaków oraz administratorka miejscowego ośrodka.

Przez fatalną pogodę na wyspę nie może dotrzeć żaden statek, czy samolot. Jedynym policjantem na Far Isle jest Jimmy. Perez bez specjalistycznego sprzętu i bez pomocy innych policjantów musi odnaleźć mordercę, zanim o wszystkim dowiedzą się dziennikarze. To najtrudniejsza z jego dotychczasowych spraw…

Czekałam na tę część, bo lubię wracać na te odległe wyspy. Ann Cleeves mistrzowsko buduje klimat towarzyszący każdej z jej książek. W Błękicie Błyskawicy w głowie niemal słyszałam ten silny wiatr i deszcz uderzający o dachówki. Opisy rozległych przestrzeni wyspy i innych elementów przyrody przenoszą nas na Szetlandy i pozwalają w pełni zagłębić się w akcję. Język jest prosty, ale każde zdanie jest tu przemyślane. Treść wciąga czytelnika i wodzi za nos. Autorka sprawnie podstawia nam mylne tropy i skutecznie zaskakuje zakończeniem. No właśnie to zakończenie… Sama nie wiem co o nim sądzić i nie dlatego, że jest złe… o nie! Zakończenie wbija w fotel i rozstraja nerwowo zwłaszcza fanów tej serii. Nie spodziewałam się takiego finału, który jeszcze bardziej rozbudzi moją chęć powrotu na dalekie Szetlandy. Tym bardziej ucieszyła mnie wiadomość, że będzie kontynuacja serii.

W słynnym obserwatorium ptaków na Fair Isle zostaje odnalezione ciało kobiety. Morderca wplótł jej we włosy ptasie pióra. Co gorsza z powodu jesiennych sztormów wyspa jest zupełnie odcięta od reszty świata. Uwięziona społeczność musi czekać na rozwój wypadków ze świadomością, że wśród niej skrywa się bezwzględny zabójca, który tylko czeka, by uderzyć ponownie.

Długo czekałam na ten tom serii. Byłam ciekawa, jak autorka pociągnie rozpoczęte wcześniej wątki. I doczekałam się. Teraz co prawda mam serce rozbite na kawałki, ale warto było sięgnąć po tę książkę.

Makabryczna zbrodnia, wyspa odcięta od świata. Ten hermetyczny zakątek wzbudzał mój niepokój. W pewnym momencie podejrzewałam większość mieszkańców o to, że są zamieszani w tę zbrodnię. Tym bardziej, że ofiara do najświętszych nie należała. Co miała na sumieniu? Przekonajcie się sami.

Dla mnie ta powieść klimatem i emocjami stoi. Mamy tu dobrze już znanych z poprzednich części bohaterów. Towarzyszymy im w zachodzących w ich życiu zmianach. Nie sposób do pewnych sytuacji podejść na chłodno. Kilkanaście ostatnich stron czytałam, czując, jak pęka mi serce. Nie spodziewałam się takiego obrotu sytuacji.

Sama intryga kryminalna również stoi na wysokim poziomie. Jak już wspomniałam, nie byłam w stanie trafnie wytypować mordercy. Kiedy już wydawało mi się, że wiem, kto za tym wszystkim stoi, okazywało się, że nawet nie byłam bliska prawdy. Tożsamość mordercy była dla mnie zaskoczeniem.

Moim zdaniem to była najmroczniejsza i najlepsza część cyklu. Rzadko zdarza się, żeby wszystkie części cyklu trzymały tak wysoki poziom, dlatego chylę czoła przed autorką. Jej się to udało.

Fair Isle słynie z obserwatorium ptaków i zgranej społeczności, w której niespodziewanie dochodzi do morderstwa na młodej, sławnej kobiecie. Znak szczególny sprawcy? Ptasie pióra wpłatane we włosy. Detektyw Jimmy przybywa na wyspę i na dzień dobry musi podjąć się poszukiwania.

Wszyscy zostają na wyspie uziemieni, ponieważ szaleje sztorm, a w takim napięciu bardzo szybko na jaw wychodzą wszystkie mroczne strony każdego z osobna.

*

Jestem pod ogromnym wrażeniem! Na jednym tchu, z szeroko otwartymi oczami przerzucałam kolejne strony. Sam motyw odcięcia od świata, paskudnej, niebezpiecznej pogody, był dobry. A cała reszta dopełniała dobry kryminał. Postacie, którym oddajemy już na wstępie całkowitą sympatię, morderstwo, które pojawią się znikąd. A im dalej w las, tym więcej osób może mieć motyw do zabójstwa. Im dłużej zagłębiamy się w historię, tym większy tworzy się mętlik w naszej głowie. To dobrze skonstruowana zagadka, której rozwiązanie nie należy do prostych zadań. Ja nie odgadłam, kto i dlaczego! A więc końcówka była jak grom z jasnego nieba. I nadała smaku wszystkim poprzedzającym ją zdarzeniom. Był moment, kiedy i łza w oku się zakręciła. Bo kiedy cierpią postacie, które przypadły mi do gustu - cierpię i ja. A przykrości w Błekicie błyskawicy wcale nie brakuje. Zwłaszcza, że ludzie tkwiący w przymuszeniu w jednym miejscu, zaczynają wariować i wzajemnie siebie oskarżać. Każdy na każdego patrzy wilkiem i my też mylnie możemy kogoś oskarżyć, przez przypadek.

Nie wahajcie się! Klimat mrocznej wyspy na pewno was wciągnie. A ja już od dzisiaj wypatruję poprzednich części serii Szetlandzkiej, jeśli są równie dobre jak ta, zabawa będzie wyborna!

„W czarne włosy niczym wianek wplecione były białe pióra. [...] Zorientował się, że gdyby wstała, wypadłyby. Ozdobiono ją nimi już po śmierci.”, czyli znakomity powrót na Szetlandy.

Ann Cleeves powraca z czwartym tomem Kwartetu Szetlandzkiego. Poprzednie trzy tomy spowodowały, że seria Cleeves stała się jedną z moich ulubionych. Uwielbiam jej klimat – zachmurzone niebo, tajemnice społeczności, odizolowanie od reszty świata. Dla miłośników skandynawskich kryminałów to pozycja obowiązkowa. Ann Cleeves udowadnia, że nie bez przyczyny nazywana jest mistrzynią suspensu.

Jimmy Perez postanawia przedstawić rodzicom swoją narzeczoną, Fran. Podczas jego wizyty na wyspie w słynnym obserwatorium ptaków zostaje odnalezione ciało kobiety. Już na pierwszy rzut oka jej śmierć wydaje się bardzo podejrzana – morderca postarał się bowiem o teatralną oprawę swojej zbrodni, wplatając we włosy ofiary ptasie pióra. Miejscowi na wieść o szokującym morderstwie reagują strachem. Jimmy na odciętej od świata wyspie jest jednym policjantem.

Jestem oczarowana klimatem Szetland i stylem autorki. Idealnie opisuje pogodę – czytelnik może wczuć się w pochmurny dzień na Szetlandach. Język jest lekki i prosty, więc nie będzie sprawiał problemów. Sama historia jest niezwykle wciągająca i ciekawa. Podobnie jak to miało miejsce w poprzednich tomach, napięcie trzyma do ostatniej strony.

W trakcie czytania dostajemy fałszywe tropy, a autorka sprawnie manipuluje czytelnikiem. Nie zawiodłam się na tej części i chcę więcej. Książka idealna dla miłośników kryminałów, ale myślę, że osoby nieczytające takich książek także coś dla siebie znajdą. Finał to istna przejażdżka na rollercoasterze. Wydarzenia z Błękitu Błyskawicy trochę sobie zaspoilerowałam wcześniej oglądając serial Shetland produkcji BBC, który powstał na podstawie książek. Jeśli jesteście fanami serii Cleeves to Shetland jest pozycją obowiązkową.

Okładki Serii Szetlandzkiej są jednymi z moich ulubionych i idealnie oddają mroczny klimat książek.

Ann Clevees nie poprzestała jednak tylko na tym. Wydała kolejny kwartet: Dead Water, Thin Air, Cold Earth oraz Wild Fire. Mam nadzieję, że Czwarta Strona wyda także te książki, gdyż są one uzupełnieniem obecnej Serii Szetlandzkiej. Po finale Błękitu Błyskawicy nie mogę się doczekać kontynuacji.