Utopiec. Tomasz Radwan. Tom 3

A otóż i mamy finał trylogii kryminalnej Aldony Reich - finał mocny, absorbujący, dopracowany pod każdym względem. Nie ma już miejsca na żadne niedopowiedzenia, umyślne luki w fabule, przypuszczenia. Jest natomiast rozwiązanie zagadki kryminalnej - misternie utkanej intrygi, w której od początku do samego końca autorka wodzi nas za nos. A mnie, tak prawdę mówiąc, niezmiernie się ów fakt podoba.

Ponieważ w zamyśle cała trylogia, a konkretnie jej wydźwięk psychologiczny, nawiązuje do postaci ze słowiańskich wierzeń (demonów, którymi stawali się ludzie wskutek złych czynów, decyzji, wyborów), również w "Utopcu" nie brak odwołań do drzemiących w człowieku złych skłonności, słabości, "upiorów".

Mówi się, że "ciągnie wilka do lasu"... Naszego dziennikarza śledczego, głównego bohatera powieści, dziwnym trafem ciągnie do wody. Kolejny już raz bowiem śledztwa, w które przychodzi mu się zaangażować, wiążą się mniej lub bardziej bezpośrednio z tym właśnie żywiołem.

Z wód Warty wyłowiona zostaje przez przypadkowego wędkarza czyjaś ręka. O reszcie ciała nie ma mowy. Tymczasem wieść o zaginięciu męża szwagierki, odbiera Radwanowi szansę na beztroskie cieszenie się urokami ojcostwa i zmusza do wyjazdu z rodziną do Poznania. Ku zaskoczeniu Tomasza siostra Leny nie kwapi się do zgłaszania zaginięcia organom ścigania. Wyraźnie widać, że coś ukrywa. Na prośbę żony Radwan podejmuje prywatne śledztwo i nawet nie przypuszcza, jak bardzo będzie pogmatwane, ale o tym przeczytacie już sami.

Historia jest naprawdę wciągająca, a autorka sprytnie plącze nitki całej intrygi. Pozornie idealne małżeństwo okazuje się wielce dalekim od ideału - boryka się z tyloma problemami, że aż dziw bierze, że tak długo trwało. Właśnie otoczka obyczajowa powieści odgrywa w niej niebagatelną rolę, czyniąc ją tak ciekawą. W nakreślaniu motywów postępowania autorka jest już mistrzynią.

Przyznam, że z łezką w oku żegnam się z Tomaszem, do którego od pierwszego tomu mam już wyraźną słabość. Uwielbiam jego zaangażowanie, pewność siebie, graniczącą czasem z bufonadą, skłonność do ironii i sarkazmu. W "Utopcu" ubawiłam się jego relacją z panią aspirant, która nie pozostaje obojętną wobec uroku osobistego dziennikarza.

Rozwiązanie skomplikowanej sprawy kryminalnej będzie dla Was sporym zaskoczeniem, chyba że równie sprawnie jak bohater potraficie łączyć pozornie nieznaczące fakty i epizody z życia osób uwikłanych w intrygę.

Powieść nie jest obszerna stronicowo, dlatego każdy rozdział wnosi coś istotnego do treści fabuły. Nie ma też zbędnego rozwlekania wątków, jest konkret - dokładnie tyle, ile trzeba, by poznać wszystkie aspekty opowiadanej historii. I to co bardzo lubię - wyważone, inteligentne poczucie humoru. Nie pozostaje mi więc nic innego, jak tylko gorąco zachęcić Was do lektury.😘

Każda powieść z demonicznej serii, poza kryminalnym wątkiem skrywała coś jeszcze, jakiś trudny społecznie, ale ważny temat, który autorka bardzo umiejętnie wplata w fabułę. W "Utopcu" jest to znęcanie się nad rodziną. Idealne małżeństwo z ogromną rysą pod piękną otoczką.

"Utopiec" zaczyna się tajemniczo i do końca taki pozostaje. Dodatkowo autorka posyła Radwana w opuszczone przez ludzi miejsca, co dodatkowo buduje ciekawy klimat. Sama zagadka też nie jest oczywista, wątków, a tym samym motywów jest kilka, również potencjalnych sprawców więcej niż jeden. Dodatkowo pojawia się ktoś, kto bardzo chce sprowadzić dziennikarza na niewłaściwy trop.

"Utopiec" to nie tylko trup oraz śledztwo, to również dalsza część zapisków z życia dziennikarza Tomasza Radwana, który został usidlony, jednak sielskie i spokojne życie nie jest mu pisane. Czy Lena wytrzyma?

Kolejna bardzo sprawnie napisana część, zamknięta, bez niedopowiedzeń, czy nierozwiązanych wątków. Jedyne zastrzeżenia mam co do pracy poznańskich policjantów, bo autorka potrafi wczuć się w rolę śledczego, a tu mierził mnie ich brak profesjonalizmu. Najwyraźniej tym razem mamy czarną owcę w stadzie. Mimo tego bezsprzecznie polecam!

„Świat rozpada się i zbiera do kupy z dwóch powodów: pieniędzy i władzy. Niektórzy włączają w to jeszcze zemstę, ale ona jest tylko skutkiem, a nie przyczyną”.

Po „Beboku” i „Strzydze” przyszedł czas na finał.

„Utopiec” nie pozostając dłużnym – porywa do tańca z demonami ukrytymi w ludzkich umysłach, nieproszonymi, niszczącymi życie, rujnującymi marzenia, kruszącymi poczucie bezpieczeństwa, obezwładniającymi ciało i dźgającymi duszę strachem i niemocą..

Wracają zatem Tomasz i Lena i ich życie, które z czasem naprawdę nabrało rumieńców.

Tym razem to nie urokliwy Zalesin pod Wrocławiem, a „Poznań – miasto doznań” będzie miejscem akcji.

Pewnego dnia z Warty zostaje wyłowiona ludzka dłoń. Policja oczywiście rozpoczyna dochodzenie. Tymczasem, nasz ulubiony pisarz i dziennikarz śledczy – Tomasz Radwan również przyjeżdża do Poznania, by pomóc w wyjaśnieniu okoliczności zaginięcia swojego średnio sympatycznego szwagra Macieja, który dziwnym trafem zaginął.. Jego żona, siostra Leny – znalazłszy się w nietypowej sytuacji, liczy więc na wsparcie najbliższej rodziny..

Ostatnie dziennikarskie śledztwo Tomasza Radawa będzie jak zwykle oparte na planie niekoniecznie spójnym z policyjną procedurą.. i wymagającym szerszego spojrzenia na kontekst, podtekst i drugie dno. Choć na początku Tomasz jedynie kręci się w miejscu, eliminując najbardziej oczywiste scenariusze, w końcu trafia na trop, który, choć prowadzi w gęsty mrok – spowija naga prawdę.

Co się stało z zaginionym mężczyzną?

Czyja ręka dryfowała w Warcie?

I jakie tajemnice tym razem odkryje „tańczący z demonami” Tomasz Radwan?

„Utopiec” to trzecia, finałowa po „Beboku” i „Strzydze” część kryminalnego cyklu z Tomaszem Radwanem. Zagadka kryminalna, która zaciekawia. Wątki obyczajowe, które dotykają ważnych społecznie problemów. Język, który nie przytłacza, a pozwala płynąć z nurtem. Ten klimat dający przestrzeń do własnych przemyśleń. No i to nieprzewidywalne zakończenie..

Polecam.

Zapewnie każdy dom skrywa swoje sekrety. Nikt nie lubi wytykania nosa tudzież wtrącania się w nie swoje sprawy. Jednak zastanówmy się, czy w każdej sytuacji powinniśmy pozostawać głusi na krzywdę innych? Tym bardziej, jeśli cierpią najmłodsi, czy nie powinniśmy w zgodzie ze swoim sumieniem szukać dla tych osób ratunku?

Wyobraźcie sobie, nagłe zniknięcie męża głównej bohaterki. Wszystko wskazuje na to, że odszedł ON szukać szczęścia gdzie indziej. Hulaszczy tryb życia, zamiłowanie do hazardu i pięknych kobiet sprawia, że ciężko jest rozwikłać jaką drogę obrał mężczyzna i czy zechce wrócić do swojej rodziny. Kobieta, matka, żona… W bardzo niejednoznaczny sposób okazuje emocje, które powinny nią targać w takiej sytuacji.W międzyczasie z Warty zostaje wyłowiona odcięta dłoń. Do kogo należy? Jakie mroczne tajemnice wyjdą na wierzch?

W tej historii wszystko jest nieoczywiste. Co rusz odkrywamy nowe wątki i zastanawiamy się nad tym, jaki będzie finał tej historii. Autorka w piękny sposób dała nam poznać bohaterów i pomimo tego, że jest to już trzeci tom całej serii, kompletnie nie odczuwamy, że czegoś nam brakuje. Dzięki subtelnym nawiązaniom do poprzednich tomów, autorka daje nam uczknąć odrobinkę tak, byśmy pragnęli sięgnąć po poprzednie tomy z tej serii i poznać losy bohaterów z nimi związanych.

Czy można prezentami odkupić swoje winy? Napięcie utrzymuje się przez całą historię. Śledztwo dziennikarskie łączy się z kryminalnym. Uwielbiam zakończenia, które zamykają wszystkie wątki, a jednocześnie są tak nieoczywiste, że mam ochotę bić autorce owacje na stojąco i krzyczeć - dobra robota!

Uwielbiam głównych bohaterów, a w szczególności dziennikarza Tomasza Radwana, który ma w sobie niesamowity magnetyzm i nutkę tajemniczości. Cała historia jest przepełniona intrygami, sekretami, ale wszyscy pragną jednego… Czego? O tym musicie przekonać się sami do czego bardzo Was zachęcam!

Bardzo czekałam na kolejną – piątą już – powieść Aldony Reich. Na półce z książkami jej autorstwa tym razem pojawił się „Utopiec”. Pojawił się na krótko, ponieważ - chwyciwszy go w ręce - nie mogłam odłożyć: książka ze swoją kryminalną zagadką tak skutecznie absorbuje czytelnika, że odczuwa się nieprzepartą ochotę przeczytania jej jak najszybciej…

Dla czytelników poprzednich powieści cyklu: „Beboka” i „Strzygi” nie mniej ważne od rozwiązania zagadki wyłowienia męskiej dłoni oraz zaginięcia Sobczaka, jest poznanie dalszego ciągu losów bohaterów scalających wszystkie części – Tomasza Radwana i Leny Grabskiej. Szczęśliwie w tak zwanym międzyczasie zostali rodzicami, powoli wchodzą w małą stabilizację. Czy będzie ona na dłużej? Czy przybierze formę spokojnego continuum? Czy da im wszystkim radość i spełnienie?… Tego dowiemy się z kart książki. Nie chcę zdradzać szczegółów, aby nie psuć przyjemności odkrywania tajemnic świetnie opisanych przez Autorkę.

Ważny i powtarzający się we wszystkich powieściach Aldony Reich aspekt: mistrzowska umiejętność budowania i stopniowania napięcia, powolne dawkowanie informacji, odkrywanie kart. Żywe, autentyczne dialogi – bohaterowie w rozmowie są prawdziwi, niewydumani. Zabawa wątkami, ale równocześnie trzymanie się wcześniej nakreślonego planu – to są cechy dojrzałego pisarza. I świetnie, że takie najwyższe standardy Autorka spełnia. Kolejny atut powieści Aldony Reich – zawsze to mówię znajomym, którym pożyczam swoje egzemplarze książek: to nie jest tylko kryminał, zmierzający do rozwikłania zagadki – to historia z przesłaniem, historia pokazująca ciemne strony ludzkiej natury, pokazująca, jak może wyglądać życie pod jednym dachem z demonem w ludzkiej skórze. Tu trochę spojleruję, ale muszę napisać, że wplecenie wątku przemocy małżeńskiej, domowej było jak najbardziej uzasadnione i...ważne.

Przyznam, że przeczytanie ostatniej strony „Utopca” satysfakcjonuje, ale i zasmuca, bo zwiastuje rozstanie z Tomaszem, Leną, „Duńczykiem” i Trollem. A co tu mówić: to fajni znajomi, których zdążyłam polubić. Chyba, że… jednak jeszcze kiedyś stwierdzą: We’ll be back! :-)