Ostatni pacjent

Okładka książki jest matowa, nie ma skrzydełek, które stanowiłyby ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Widzimy szpitalne łóżko, a i cały wystrój wnętrz wskazuje właśnie na szpital. Kolorystyka też kojarzy się z placówką medyczną. Jest to niezły grubasek, ponieważ liczy sobie ponad pięćset stron. Strony są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Została podzielona na rozdziały, które nie są zbyt długie, a to dodaje nieco dynamiki.

Jest to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, bardzo prawdopodobne, że jest to jej debiut. Muszę przyznać, że czytało się szybko i lekko, bez jakichkolwiek przeszkód. Od razu wpadłam do świata wykreowanego przez autorkę i byłam ciekawa, jak zakończy się sprawa. A gdy poznałam zakończenie – na pewno się go nie spodziewałam i nie zgadłabym jak się potoczą losy bohaterów. Autorka co jakiś czas zrzuca na nas nagły zwrot akcji, że czytelnik ma wrażenie, że już w tym wszystkim się pogubił. Mimo to czyta się przyjemne, a to, co poznamy, zostaje w naszych głowach na dłużej i wciąż uparcie pracuje wraz z postaciami nad rozwiązaniem sprawy i książki.

Bohaterowie są mocno specyficzni, panuje wokół nich dziwny klimat, tajemniczy. Taki, którego nie sposób opisać. Coś mi mówiło, żeby im nie ufać, bo mogę się przejechać i to mocno. Dlatego też nie przywiązywałam się do nich, byłam tylko ciekawa, jaki los rozpisała im pisarka. Czy Wam te postacie przypadną do gustu... Trudno mi orzec, ale wydaje mi się, że niekoniecznie.

Akcja mknie szybko do przodu, między innymi dlatego, że są krótkie rozdziały i co jakiś czas czeka nas plot twist. Zauważyłam, że autorka lubi nas na chwilę „uśpić”, by za chwilę wyskoczyć z czymś, czego zupełnie nikt się nie spodziewał. Autorka porusza w tej książce tak wiele wątków, że aż byłam w szoku i zastanawiałam się, czy uda jej się wszystko pozamykać. Chyba się udało, a jeśli nie, to jak widać zrobiła mnie w balona. Zdarzyły się też sceny, w których gęsia skórka wyszła mi na ciele, bo zupełnie się czegoś nie spodziewałam i jakby po części się wystraszyłam...

Ogólnie uważam, że to jeden z ciekawszych thrillerów medycznych, jaki w ogóle miałam okazję czytać. Nietuzinkowa. Z ciekawym pomysłem na fabułę, a potencjał został w sto procent wykorzystany. Z chęcią sięgnę w przyszłości po inne książki autorki, jeśli tylko się pojawią. Zdecydowanie polecam!

Od pierwszych stron uderzyła mnie duszność tej opowieści, która wręcz osacza czytelnika. Autorka zamyka nas w sterylnych, a jednocześnie przerażająco ciasnych ścianach oddziału intensywnej terapii fińskiego szpitala. To tutaj, pośród pikania aparatury podtrzymującej życie, rozgrywa się dramat dotykający głębi ludzkiej psychiki. W przestrzeni, gdzie granica między życiem a śmiercią jest niezwykle cienka, rodzi się intuicja będąca początkiem niebezpiecznej gry.

Główna bohaterka, Janka, to starsza salowa pochodząca z Węgier. Dla personelu jest niewidzialna - to tło bezszelestnie przemykające między łóżkami. Jednak pod maską społecznego wykluczenia kryje się niezwykle bystry umysł, naznaczony bolesną przeszłością. Janka posiada rzadki dar pozwalający zidentyfikować toksyczny zapach śmierci, jakiej nie da się wyjaśnić naturalnym zgonem. Kiedy na oddziale umiera dwóch pacjentów, a kartoteki nie wykazują uchybień, kobieta wie, że w salach kręci się morderca. W ten mroczny taniec domysłów wciąga Dani, zaprzyjaźnioną pielęgniarkę.

To, co najbardziej poruszyło mnie w tej historii, to pełna napięcia gra z mordercą, w którą obie kobiety dobrowolnie, choć z rosnącym lękiem, się wplątują. Nie ma tu pościgów. Śledztwo Janki i Dani jest ciche, pełne niedomówień i ciągłego poczucia, że potwór w białym kitlu stoi tuż obok, pijąc z nimi kawę. Autorka, z zawodu pielęgniarka, z chirurgiczną precyzją oddaje realizm pracy na OIT, co potęguje lęk. Każda kroplówka czy zastrzyk stają się potencjalnym narzędziem zbrodni, a zaufanie zamienia się w śmiertelną pułapkę. Niespieszna fabuła pozwala głęboko wejść w psychikę bohaterek, poczuć ich samotność, zmagania z imigrancką codziennością i demonami z przeszłości. Ta klaustrofobiczna atmosfera sprawia, że książka mocno wchodzi pod skórę.

Lubicie seriale medyczne? Ja jestem ich wielką fanką. Dlatego też bardzo lubię sięgać po thrillery medyczne.

Janka jest salową. Cicha, niepozorna, dla wielu niewidzialna. Ona obserwuje, słucha, wie więcej niż się wszystkim wydaje.

Dwóch pacjentów na oddziale intensywnej terapii umiera. Oba zgony wydają się naturalne. Jednak Janka coś wyczuwa. Specyficzny zapach, który roznosi się wokół ciał. Nie daje to jej spokoju.

Dziwne zgony nie dają też spać jednej z pielęgniarek. Dani ze swoich wątpliwości zwierza się salowej. Razem próbują rozwikłać zagadkę dziwnych zgonów.

Czy w szpitalu działa morderca? Skąd salowa na tak szeroką wiedzę o medycynie?

"Ostatni pacjent" Patrici G. Bertényi to thriller medyczny z rzadko spotykaną w tym gatunku główną bohaterką. Bo nie jest nią żadna lekarka czy pielęgniarka, a salowa. Jednak jest to nie byle jaka salowa. Janka z pochodzenia jest węgierką, w Finlandii mimo wielu lat tu spędzonych ciągle jest obca. W poprzednim życiu nie była salową. Nie chwali się tym. Dla większości pracowników szpitala jest niewidzialna. Nie zwracają na nią uwagi. A ona widzi, słucha i obserwuje i jako pierwsza dochodzi do wniosku, że ktoś truje pacjentów.

Pomysł na fabułę jest bardzo ciekawy. Jednak akcja rozwija się powoli, momentami posuwa się w ślimaczym tempie. Wątki szpitalne, medyczne przeplatają fragmenty życia osobistego Janki, jej sąsiadów, a także Dani. Te wątki mocno spowalniają główny wątek.

Bertényi stopniuje napięcie, które narasta powoli. Atmosfera na szpitalnym oddziale dla najciężej chorych jest duszna, jednocześnie napięta i spokojna. Tam nie ma miejsca na nerwy. Wszystko działa, jak w dobrze naoliwionej maszynie. A jednak, gdzieś tam przemyka przez nikogo niezauważony morderca.

Historia mnie wciągnęła i dobrze wspominam czas z tą lekturą. Wszystko za sprawą ciekawej bohaterki i zakończenia. Co prawda miałam swoje podejrzenia, ale i tak autorce udał się mnie zaskoczyć.

Oddział intensywnej terapii to oddział, na którym wszystko się może zdarzyć. Wiedzą o tym pracujący tam lekarze i pielęgniarki. Wie o tym również Janka Vitéz, salowa, która wie więcej, niż wszyscy by podejrzewali. Janka, emigrantka z Węgier, posiada olbrzymią wiedzę medyczną, więc gdy w krótkim okresie umierają dwaj pacjenci, którzy teoretycznie nie są ze sobą powiązani, Janka zaczyna prowadzić prywatne śledztwo. Salowej nie daje spokoju specyficzny zapach zwłok. Niespodziewanie z pomocą przychodzi jej młoda pielęgniarka Dani Lindgren, której również zgodny pacjentów wydają się podejrzane. Wkrótce kobiety odkrywają nie tylko powiązania między pacjentami, ale również głęboko skrywane sekrety pracowników szpitala. Co odkryją kobiety?

„Ostatni pacjent” Patricia G. Bertényi to tom otwierający trylogię „Osasto C1”, czyli z fińskiego Department C1. Ta powieść to moim zdaniem udany thriller medyczny z lekką nutą powieści obyczajowej.

Patricia G. Bertényi to urodzona na Węgrzech, pracująca w Finlandii autorka, fotografka i pielęgniarka na oddziale intensywnej terapii. „Ostatni pacjent” to jej debiut literacki, w którym główną bohaterką jest imigrantka z Węgier Janka Vitéz, która w swojej biografii ma wiele punktów stycznych z autorką.

Niezwykłym pomysłem jest uczynienie w thrillerze medycznym, główną bohaterką salowej. Zazwyczaj w tego typie powieściach, głównym bohaterem jest lekarz/lekarka, rzadziej pielęgniarka/pielęgniarz. Chyba jeszcze nie spotkałam się z osadzeniem w tej roli tzw. „personelu pomocniczego”, nawet jeśli ten jest świetnie wykształcony w swoim fachu.

Janka od początku jest przedstawiana w dość tajemniczy sposób. Najpierw poznajemy jej myśli, gdy analizuje kolejne przypadki medyczne, później odkrywamy jej niezwykły sposób myślenia, gdzieś pomiędzy stopniowo odkrywamy jej życie poza murami szpitala. Starsza kobieta, emigrantka ma za sobą trudną przeszłość. Jej krąg znajomych jest mocno ograniczony. W szpitalu też nie ma zbyt wielu znajomych, stąd jej pielęgnowanie przyjaźni z dużo młodszą pielęgniarką Dani. Postać Dani też jest nietuzinkowa, pochodząca z klasy średniej, z wyrzutami sumienia z powodu śmierci siostry, nigdy wystarczająco dobra, pasjonująca się fotografią przyrody.

Autorka z dużą dokładnością oddaje realia pracy na oddziale intensywnej terapii, przez co czytelnik ma wrażenie bezpośredniego udziału w akcji.

Cała fabuła powieści oparta została na śmierciach pacjentów i poprowadzona w taki sposób, że w pewnym momencie podejrzewałam już każdego, kto, choć na chwilę pojawił się na stronach powieści o bycie sprawcą.

Bertényi buduje klimat i napięcie, stopniowo odkrywając karty, wciągając czytelnika w atmosferę oddziału, gdzie powietrze pachnie środkami antyseptycznymi, ludzkimi wydzielinami i tajemnicami, z których każda może być zabójcza.

Jeśli lubicie thrillery medyczne, to ten powinien się znaleźć w kręgu waszego zainteresowania. Ja już czekam na drugi tom „Rikoksista pahin”/„The Worst of Crimes”.

„Ostatni pacjent” to pierwszy tom cyklu Osasto C1. Jest to mroczny thriller medyczny, który łączy w sobie elementy kryminału i thrilleru psychologicznego. Książka ta wciąga dzięki napięciu, które budowane jest poprzez tajemnice i atmosferę

O czym jest książka?

Janka Vitéz jest niepozorną salową na OIOM-ie. Nikt na nią nie zwraca uwagi, ale przez to ona widzi i słyszy więcej niż powinna. Kiedy dwóch pacjentów umiera jeden po drugim wydaje się, że są to naturalne zgony. Ale nasza bohaterka uważa coś innego. Specyficzny zapach unoszący się wokół ciał i dziwne zachowane personelu wzbudza w niej wątpliwości. Jedyną osobą, która wierzy salowej jest pielęgniarka. Obie badają tę sprawę.

Bohaterowie

Janka to nietypowa osoba, która jest cicha, ale inteligentna. Jest z jednej strony niepozorną osobą, a z drugiej bardzo spostrzegawczą. To ona gra tutaj rolę policjantki. Dani również jest tutaj ciekawą postacią, która pomaga Jance w śledztwie. Obie potrafią dostarczyć wielu emocji. Jest jeszcze personel medyczny. Każda z tych osób wydaje się, że coś ukrywa. Jest też zmęczona i wprowadza napięcie do tej historii.

Klimat

Napięcie i niepewność wzbudza tutaj zamknięta przestrzeń. Czytając tę książkę, cały czas miałam wrażenie, ze coś jest nie tak. Nie wiedziałam komu ufać a komu nie. Fakt ten potęgowały ciche korytarze. Nie znajdziemy tutaj dynamicznych pościgów i brutalnych scen. Tutaj napiecie budowane jest przez gęstą atmosferę i zachowanie postaci.

Tempo akcji i narracja

Tempo akcji jest raczej umiarkowane. Początkowo jest ona wolniejsze, a później przyspiesza. Autorka posiada lekki styl pisania. Opisy tutaj są bardzo realistyczne i szczegółowe, dzięki czemu czytelnik czuje jakby dosłownie znalazł się na szpitalnym korytarzu.

Komu polecam?

Książkę bardzo polecam fanom thrillerów medycznych i psychologicznych. Tym, którzy wolą powoli rozwijająca się akcję niż brutalne sceny.