Trzecia osoba

Moja fascynacja prozą Anny Kańtoch trwa nieprzerwanie od chwili, gdy sięgnęłam po Ł𝑎𝑠𝑘ę i zanurzyłam się w duszną, pełną niedopowiedzeń atmosferę tej opowieści. To wtedy zachwyciła mnie nie tylko nieśpieszna narracja, ale też sposób, w jaki autorka kreśli psychologiczne portrety swoich bohaterów z ogromną dbałością o szczegóły. Od tamtej pory każda kolejna książka sygnowana nazwiskiem autorki jest dla mnie gwarancją doskonałej czytelniczej przygody. Zawsze nie mogę się doczekać, by odkryć, co tym razem autorka skryła w swoich słowach i jak poprowadzi mnie przez zakamarki ludzkiej pamięci i emocji.

Z takimi doświadczeniami i wysokimi oczekiwaniami sięgam po kolejne książki Anny Kańtoch, zawsze licząc na coś więcej niż zwykłą opowieść. I właśnie z takim nastawieniem otworzyłam najnowszą powieść autorki 𝑇𝑟𝑧𝑒𝑐𝑖𝑎 𝑜𝑠𝑜𝑏𝑎, gotowa na to, że znów zostanę wciągnięta w misternie utkaną sieć niedopowiedzeń, w której prawda ukrywa się nie tylko między wersami, ale przede wszystkim w milczeniu i cieniach pamięci bohaterów.

Najnowsza powieść autorki utwierdziła mnie w przekonaniu, że Anna Kańtoch jest mistrzynią w budowania nastroju i nieoczywistej intrygi. W tej powieści na pierwszy plan wysuwa się nie tylko dobrze skonstruowana intryga, ale także narastająca atmosfera i złożona struktura ludzkiego umysłu. Zachwyciło mnie, jak subtelnie autorka prowadziła mnie przez zniekształcone wspomnienia i rozmazane szczegóły przeszłości. Każda postać, każde zdarzenie, każda emocja zostaje tu delikatnie rozłożona na części pierwsze, jakby autorka subtelnie próbowała wydobyć z nich ukryte sensy i przywrócić to, co zostało zatracone.

Niepokój sączy się tutaj od pierwszej strony, cicho, niemal niezauważalnie, aż staje się nieznośny. Trzecia osoba Anny Kańtoch to nie tylko thriller psychologiczny, ale przede wszystkim literacka podróż w głąb pamięci, która bywa zawodna, zniekształcona i podatna na lęk. To opowieść o rodzinie rozbitej przez traumę, o dzieciach pozostawionych samym sobie i o dorosłych, którzy próbują sklejać w całość wspomnienia, choć nigdy nie byli pewni, co się wtedy naprawdę wydarzyło.

Kańtoch z niezwykłą precyzją wnika w ludzką psychikę i prowadzi czytelnika przez meandry wspomnień, złudzeń i emocji. Pokazuje, jak bardzo krucha bywa granica między tym, co rzeczywiste, a tym, co stworzył nasz umysł w obronie przed cierpieniem. W tej historii nikt nie jest jednoznaczny, każda postać nosi w sobie cień, coś przemilczanego, coś, co sprawia, że nie potrafimy im zaufać. I choć bardzo chciałam im wierzyć, wciąż miałam poczucie, że coś się nie zgadza, że za słowami kryje się prawda, która nie chce zostać wypowiedziana.

Autorka po raz kolejny udowadnia, że doskonale czuje się w narracjach rozpiętych między przeszłością a teraźniejszością, między jawą a tym, co ukryte głęboko w psychice. Buduje napięcie powoli, cierpliwie, odsłaniając kolejne fragmenty układanki w rytmie, który idealnie współgra z atmosferą zagubienia i niepewności. Każdy rozdział wnosi nowy niepokój, każde wspomnienie burzy to, co wydawało się już ułożone.

Nie sposób nie podziwiać tego, jak subtelnie wpleciona została w fabułę warstwa psychologiczna. Kańtoch nie mówi wprost, nie ocenia. Zamiast tego zadaje pytania, na które czytelnik musi odpowiedzieć sam. Czy można całkowicie zaufać własnej pamięci? Czy wspomnienia to jeszcze prawda, czy już tylko opowieść stworzona przez potrzebę ukojenia bólu? I czy da się wrócić do przeszłości, jeśli nigdy do końca się jej nie rozumiało?

Anna Kańtoch po raz kolejny stworzyła historię pełną emocji, tajemnic i ludzkiej kruchości. Historię, która nie tyle odpowiada na pytania, co uczy uważnie słuchać własnych wątpliwości.

Czy można zniknąć bez śladu i zostawić za sobą wszystko, nawet dzieci? To pytanie otwiera najnowszą powieść Anny Kańtoch, autorki, której książki wyjątkowo cenię. Trzecia osoba to historia, która fascynuje, niepokoi i długo nie pozwala o sobie zapomnieć.

Kańtoch zabiera nas do świata zbudowanego przez pamięć i niedopowiedzenia. Pewnego dnia Monika i Mirosław Bresiowie znikają bez śladu. Trójka ich dzieci – Marcin, Milena i Mati – zostaje sama. Wiele lat później ich historia powraca. Bodźcem do tego powrotu jest pozornie niewinne zainteresowanie nowego lokatora ich dawnego domu. Męźczyzna rozpoczyna własne dochodzenie, które nie tylko zmieni jego życie, ale też zmusi rodzeństwo Bresiów do skonfrontowania się z przeszłością. Jak się okaże jest to przeszlóść, o której woleliby zapomnieć.

Autorka mistrzowsko prowadzi narrację, przeplatając różne perspektywy i wersje wydarzeń. Ta książka (jak to u Kańtoch) to nie tylko kryminał. Jest to psychologiczna gra z czytelnikiem, opowieść o traumie, pamięci i o tym, jak bardzo różnimy się w tym, jak pamiętamy przeszłość. Każda postać jest niezwykle złożona i nieoczywista, z własnym ciężarem traum i emocji, który nosi w sobie.

Siłą Trzeciej osoby nie jest jedynie zagadka kryminalna, choć ta również trzyma w napięciu do ostatnich stron. To przede wszystkim opowieść o ludzkich emocjach. A te emocje sa ogromne. To przede wszystim okropny lęk, wina, zapomnienie i podświadoma potrzeba prawdy. Kańtoch nie daje prostych odpowiedzi i nie oferuje łatwych rozwiązań. Wręcz przeciwnie. Autorka zmusza czytelnika do myślenia, zastanawiania się.

To jedna z tych powieści, po lekturze których wciąż słychać echa opowiedzianej historii, a wiele pytań i dylematów nadal tkwi w głowie czytelnika. Trzecia osoba nie jest lekturą na jeden wieczór. To książka, która zostaje z czytelnikiem na długo, zmuszając go do zadawania sobie pytań, na które być może nie ma dobrych odpowiedzi.

Czy warto znać prawdę? Czy zawsze jesteśmy gotowi ją przyjąć? Kańtoch nie odpowiada wprost, ale jej powieść prowokuje, wciąga i niepokoi. To literatura z najwyższej półki. Goraco polecam. Świetne.

“Trzecia osoba” to ósmy kryminalny tytuł Anny Kańtoch, ale mam wrażenie, że wraca nim klimatem do swoich pierwszych powieści w tym gatunku… Jest niespieszna, skupiona na człowieku i jego codzienności. Zabiera czytelnika do niewielkiej wsi Radziechowy, gdzie niecałe trzydzieści lat temu doszło do niepokojącego zaginięcia. To rodzice Bresiów zniknęli w lesie, zostawiając tam trójkę swoich kilkuletnich dzieci. Do teraz historia nie zyskała zakończenia, co ewidentnie oddziałuje na każde z rodzeństwa - każde jednak w inny sposób. Na przykład najstarszy, Marcin lubi wystawać od rodzinnym domem, w którym teraz mieszka ktoś inny… Kiedy dochodzi do ponownego zaginięcia, historia z przeszłości otwiera się ponownie. Niezabliźnione, choć zrośnięte rany, dziury pamięci, powstające wraz z biegiem upływających lat. Bliskość, która bliskością nie jest i problemy, które przychodzą niezauważalne do młodych, tak podatnych na nie ludzi - to początek trudnych tematów, z jakimi przychodzi mierzyć się postaciom, a które czytelnik musi wziąć pod uwagę… Niespieszna akcja, klimatyczne miejsce, miasteczkowe, bardzo bliskie kojącej, a zarazem groźnej natury i przedstawianie historii w sposób lekko fragmentaryczny dają wrażenie lektury ciekawej i nieszablonowej. Intryga kryminalna dobrze pobudza ciekawość choć w powieści nie dominuje, raczej jest tłem spajającym wszystko. Zagadka przeszłości dobrze osadzona w czasach współczesnych i problemach współczesnego społeczeństwa. Coś jest w niej takiego, że nie sposób się od niej oderwać.

Znacie powieści @[Adres usunięty]ch ?

Ja miałam przyjemność czytać kolejną książkę tej autorki i jestem bardzo zadowolona.

Tym razem na tapet poszła Trzecia osoba. Najnowsza pozycja pisarki wydana przez @wydawnictwo_marginesy

Rodzice trójki dzieci przepadają bez śladu. Marcin, Milena i Mati Bresiowie muszą zmierzyć się z ich stratą i pytaniami o to, co stało się z mamą i tatą, dlaczego zniknęli i czemu ich porzucili. Próbują budować swoje życie bez nich, jednak cały czas niczym zadra żyje w nich sprawa zaginięcia najbliższych i poczucie krzywdy, co rzutuje na ich dorosłość. Każdy z nich pamięta inną wersję wydarzeń z tamtego okresu, a ich wspomnienia nie są w tej materii zgodne. Każdy ma swoją prawdę i nie chce wierzyć w inną.

Do dawnego domu rodziny Bresiów wprowadzają się nowi lokatorzy – rodzice z synem Sławkiem. To właśnie pojawienie się chłopaka oraz jego chęć rozwikłania sprawy zaginięcia sprzed lat sprawiają, że przeszłość, o której chcieliby zapomnieć, powraca do życia trójki rodzeństwa, co będzie mieć znaczące konsekwencje zarówno dla nich, jak i dla samego Sławka.

To była czytelnicza uczta. Trzecia osoba to powieść o kruchości ludzkich wspomnień oraz wpływie traum na ludzkie życie. Podobało mi się to, że nic nie jest w niej powiedziana wprost, wielu rzeczy trzeba się domyśleć, a fabuła konsekwentnie wiedzie nas ku zaskakującemu zakończeniu.

Polecam nie tylko fanom kryminałów!