Drowning Souls. Szpital Whitestone. Tom 2

Długo zwlekałam z rozpoczęciem tej książki. Po zakończeniu pierwszego tomu wiedziałam, że pierwsze strony będą istnym trzęsieniem ziemi. I tak było. Wystarczyło dziesięć kartek bym odłożyła 'Drowning Souls' na półkę. Nie byłam gotowa na taką ilość emocji. Po prostu moja wyobraźnia pracowała na zbyt dużych obrotach.

Gdy już zebrałam się w sobie, po prostu przepłynęłam przez historię Sierry i Mitcha. Jest ona pełna różnorodnych emocji, które Reed umie opisać, ale i tak pojawił się mój znienawidzony w romansach element - brak szczerej rozmowy. To 'zagranie' jest wykorzystywane na potęgę i mam tego serdecznie dość. W tym przypadku jest dwójka dorosłych ludzi po przejściach i wręcz nie mogłam uwierzyć w to jak trudno było im porozmawiać. Gdyby doszło do tego wcześniej, historia byłaby krótsza i nic na tym nie straciła🤷🏻‍♀️

Autorka każe Sierrze i Mitchowi bawić się w kotka i myszkę, choć tych dwoje już zdążyło się poznać - kilka miesięcy pracy na tym samym oddziale dało się im we znaki. Miałam wrażenie, że momentami na przymus robiło się z nich dwójkę nieznajomych. To mi zgrzytało najbardziej.

A końcówka? Rozumiem, że Reed ma szalony plan na cliffhanger jeszcze w trzecim tomie i przy okazji pozbycie się 1/3 bohaterów?🤣 Bo za pierwszym razem było to nawet fajne rozwiązanie, a teraz miałam takie 'Borze sosnowy, znowu?🫠' Na pewno scenarzyści 'Chirurgów' byliby zachwyceni i robili notatki. Czekam, aż Ava przebije moją ulubioną scenę z serialu, czyli poślizgnięcie się i przebicie soplem lodu Cristiny😆

Podsumowując, 'Drowning Souls' dostało lekkiej zadyszki i nie dotrzymało tempa pierwszego tomu. To nadal jest niezła pozycja, ale nie robi efektu WOW już od pierwszej strony. Trzymam kciuki by dalsze tomy były lepsze🤌🏻

Och, Ava Reed jeszcze nigdy mnie nie zawiodła. Drugi tom świetnej serii Szpital Whitestone jej autorstwa pokochałam równie mocno, co pierwszy. Te książki czyta się tak dobrze, jak dobrze ogląda się wszelkiego rodzaju seriale medyczne. Poza wątkami obyczajowymi czy miłosnymi autorka nie traktuje po macoszemu aspektów szpitalnych. Trudne przypadki, czasami zabawne, czasami tragiczne opisuje z równym zaangażowaniem, wciągając czytelnika do świata młodych lekarzy.

Sierra Harris jest rezydentką w Szpitalu Whitestone. Dziewczyna kocha swoją pracę i marzy o zostaniu kardiochirurgiem. W życiu prywatnym relacje z zaborczą matką zaczynają wpływać na jej życie zawodowe, a z kolei w życiu zawodowym pojawił się Mitch Rivera — irytujący bufon, który staje z Sierrą w niepisanym wyścigu do bycia the best of the best. Wypadek, który ma miejsce w szpitalu, sprawia jednak, że młoda lekarka zaczyna kruszeć na myśl o tym, że jedną z pokrzywdzonych osób jest właśnie Mitch. Czy tragedia otworzy im oczy na to, że są dla siebie stworzeni?

Nie zapominajmy jednak, że "Drowning Souls" to wciąż romans. Relacja Siery i Mitcha jest, delikatnie mówiąc — burzliwa i bez dwóch zdań można zakwalifikować ją do motywu hate-love. Czuć między nimi chemię, a iskry, które generuje ta para, wystrzeliwują z kart książki jak fajerwerki w Sylwestra.

Widać w tej książce dbałość autorki o każdy wątek. Typowo medycznym przypadkom, które pojawiają się w szpitalu, poświęcone jest tyle czasu, ile potrzebne jest na ich rozwiązanie, Ava Reed nie traktuje ich oględnie i zawsze doprowadza do końca. Podobnie dzieje się w przypadku życia prywatnego Sierry i jej trudnej relacji z matką. To zupełnie inna, tak odrębna sprawa od tych, z którymi rezydentka spotyka się w pracy, a jednak dowiadujemy się o jej życiu bardzo wiele i jesteśmy w stanie spojrzeć dzięki temu na nią i jej stosunek do różnych sytuacji przez pryzmat tego, jak wyglądało jej życie od maleńkości.

W recenzji pierwszego tomu pisałam, że "High Hopes" zachwyca pod wieloma względami, a to, co wywarło na mnie ogromne wrażenie to dopracowanie aspektów medycznych. Autorka nie prześlizguje się przez wątki poszczególnych pacjentów niczym profesjonalny łyżwiarz po lodowisku, o nie nie — ona potraktowała tę warstwę jak pełnoprawnego bohatera książki.

I w jakże cudowny sposób potwierdza się to wszystko w drugim tomie. Kocham taką konsekwencję w książkowych seriach! Już przebieram nóżkami w oczekiwaniu na trzeci tom, a Wam z całego serca polecam nadrobić wspomniane "High Hopes" i "Drowning Souls".

„High hopes” to była świetna książka. Naturalnym, więc krokiem było sięgnięcie po drugi tom serii „Whitestone Hospital”, czyli „Drowning Souls”. Niestety tutaj pojawiło się rozczarowanie. Książka okazała się słabsza, wręcz przeciętna, pozostawiała uczucie niedosytu a czasem wręcz irytacji. W tej części poznajemy historię Sierry Harris i Mitch Rivera.

W środku znajdziecie

🩺 lekarze

🩺 new adult

🩺 rywalizacja

🩺 trudne wybory

🩺 trauma

Sierra jest rezydentką szpitala Whitestone. Medycyna jest w jej życiu najważniejsza. To arena, na której może zabłysnąć wiedzą, sprawdzić swoje umiejętności, działać pod presją, udowodnić swoją wartość. To właśnie ta praca powinna być jej nr 1 w życiu. Żadnych rozpraszaczy w postaci przyjaźni a (broń Boże!) miłości. Jednak życie szybko weryfikuje plany młodej kobiety. Poznaje ona ludzi, na których zaczyna jej zależeć. Zwłaszcza jeden jest niezwykle irytujący. Mitch Rivera jest arogancki, zabawny, uparty i… przystojny oraz opiekuńczy. Mimo, że Sierra wciąż go odrzuca on codziennie z nią flirtuje. Wszystko jednak się zmienia, kiedy w szpitalu dochodzi do wypadku. Mitch zostaje ranny a Sierra jest jedną z pierwszych osób, które udziela mu pomocy. To zdarzenie sprawia, że kobieta zdaje sobie sprawę, że zależy jej na koledze z pracy. Trudno jej unikać Mitcha, który dochodzi do siebie w szpitalu. A jeszcze trudniej jest, kiedy mężczyzna po pewnym czasie wraca do pracy. Poparzony i z traumą musi stawić czoło swoim lękom, ale wciąż zabiega o względy Sierry. Czy wypadek zbliży ich do siebie? A może ich blizny i wątpliwości rozdzielą ich na zawsze?

Już od pierwszych stron widać, że autorka nie zdołała powtórzyć magii i emocjonalnej głębi, która uczyniła pierwszy tom tak wciągającym. Fabuła, osadzona w środowisku rezydentów w szpitalu, zapowiadała intrygujące konflikty zawodowe i romantyczne, jednak szybko staje się przewidywalna. Styl autorki, który był w pierwszej książce lekki i emocjonalny tutaj pozostawiał wiele do życzenia. Powiem wprost. Męczyłam się czytając tę książkę. Historia Sierry i Mitcha to monotonna zabawa w kotka i myszkę. Zero chemii. On jest dużym dzieckiem i otwarcie flirtuje z koleżanką z pracy. Ona za wszelką cenę unika jakichkolwiek relacji z ludźmi, które mogą przypominać przyjaźń lub związek. Sierra to najbardziej grumpy bohaterka, jaką miałam okazję ostatnio poznać (robiła postępy, ale były one bardzo, bardzo, bardzo małe). Jej wrogie nastawienie było irytujące i zniechęciło mnie do tego stopnia, że musiałam odłożyć książkę i zacząć czytać coś nowego. Kiedy wróciłam do lektury nie czułam już zainteresowania historią, ale dla czystego sumienia postanowiłam dotrwać do końca. Podsumowując książka jest przeciętna, ale warto ją przeczytać dla wątków pobocznych (w tle można śledzić dalsze losy Laury i Nasha, czyli pary z pierwszej części). Czy jestem zawiedziona? Owszem. Czy dam szansę trzeciej części? Pewnie tak, bo jestem ciekawa losów kolejnej pary.

[ współpraca reklamowa ]

„Drowning Souls” to drugi tom cudownej serii „Szpital Whitestone” od Avy Reed. Każdy z tomów opowiada o innych bohaterach, jednak sugerowałabym, aby czytać te książki po kolei.

Po tym jak porwał i zaskoczył mnie pierwszy tom- „High Hopes” wiedziałam, że będę musiała sięgnąć po kontynuację! Świetna seria romansów lekarskich! Nawet nie wiedziałam, że taki typ romansu będzie tym, co tak bardzo potrzebuję. Ten tom skupia się na losach Sierry i Mitcha. Dynamiczna para, on jest sunshine, one grumpy. Sierra próbuje wybić sobie z głowy romans z kolegą z pracy, ale jest to niemożliwe, ponieważ ostatnio za często zamieszkuje jej myśli.

Czytając tę książkę, czułam się tak, jakbym oglądała jakiś serial, gdzie akcja rozgrywa się w szpitalu. Ponieważ mówiąc, że jest to romans o lekarzach, naprawdę mam na myśli, że jest to romans o lekarzach!! Dostajemy mnóstwo opisów, jak wygląda taka praca, z czym muszą zmagać się lekarze, dostajemy masę rozterek. Poza wątkiem romantycznym śledzimy przebieg życia szpitalnego, wypadków, operacji, urazów, ratowania życia… Muszę pochwalić świetny research, który przeprowadziła autorka, ilość specjalistycznych terminów, opisów leczenia. Po prostu wow! Wyglądało to bardzo autentycznie. Co więcej, na końcu książki znajduje się 9 stron słowniczka z terminami medycznymi.

Sama relacja bohaterów była świetna. To jak powoli się do siebie zbliżali!! Uwielbiam. To jak Mitch, pomimo swojego ciężkiego stanu, gotował dla Sierry… Zdecydowanie było czuć przyciąganie między tą dwójką. Lubię, gdy książka potrafi wywołać we mnie gamę emocji, a w tym przypadku zdecydowanie tak było. Podoba mi się atmosfera i klimat tej powieści. „Szpital Whitestone” to seria, o której powinno być zdecydowanie głośniej! Pomimo, że ten tom bardzo mi się podobał, to jednak nie przebił tego pierwszego. Jak „High Hopes” dostało ode mnie 4,5/ 5, to „Drowning Souls” daję mocne 4/5!

“Drowning Souls”

[ współpraca reklamowa @wydawnictwopapieroweserca ]

“Serca może i nie pękają, ale mogą boleć. A ból, którego nie widać, często wywołują największe cierpienie.”

Ta książka jest moim ulubionym serialem w książkowej wersji.

Kocham. Kocham. Kocham.

Jeżeli komuś brakowało w pierwszym tomie wątku romantycznego, to w “Drowning Souls” go znajdzie. Mało tego! Do pakietu dołączają szpital, pacjentów, a także problemy z samym sobą, toksyczną relacja z rodzicem i…

kolejny Cliffhanger. Ava… jak mogłaś?

Ale zanim dotrę do tego, co najważniejsze to muszę wspomnieć, że ten tom rozpoczyna się w momencie, w którym…

Chaos zbudował poczucie winy, a to, co było nieuniknione trwale odbiło się na głównych bohaterach.

Ona musiała dopuścić do siebie, że jest warta wszystkiego,

a on musiał na nowo pokochać swoje poturbowane ciało.

Mitch chcący zostać jednym z najlepszych kardiochirurgów. W wyniku pewnego traumatycznego wydarzenia musiał mierzyć się z nierównościami na skórze - jego koszmarem. Oprócz tego? Mitch to uroczy gość, który potrafi gotować, szanuje wyznaczone granice, łatwo się nie poddaje i stara się być oparciem dla tej drugiej osoby.

“Chcę być światłem, które pomoże jej odnaleźć drogę.”

No i Sierra…

“Ona jest ciszą, a jej słowa burzą. Na pewno nadejdą.”

Moja psychiczna bliźniaczka, mająca niskie poczucie wartości, czująca się nie dość i nie dość wystarczająca, nie dość dobra… Chciała być kimś - sobą. Kimś wystarczającym. Mająca w sobie wewnętrzne demony, które powoli ją zjadały.

“Jestem tu Sierro. Jestem… z ciebie dumny.”

Rozwój bohaterów, zwłaszcza Sierry był autentyczny i zrozumiały.

“Moje serce się potyka, upada, wstaje i znów potyka.”

Relacja, jaka powstała między bohaterami była piękna. Pełna lęków, cierpienia, ekscytacji i niesamowitych uczuć, przed którymi się wzbraniano.

Cicha i emocjonalna.

Drobne gesty, które znaczyły więcej niż tysiąc słów.

Tęsknota, ciepło, poczucie bezpieczeństwa i zrozumienie.

Bo z nim…

To coś więcej niż przyjaźń.

Postacie drugoplanowe miały czynny udział w “Drowning Souls” oraz delikatnie określały relacje, które czysto teoretycznie mogą się pojawić w kolejnych tomach.

Szpitalna sceneria miała czynny udział w tej historii. Cały czas coś się działo i nie było chwili wytchnienia. Atmosfera urzeka i dotyka, a opisy były szczegółowe i bardzo realistyczne.

Autorka poruszyła w tej historii jeszcze jeden temat. Temat śmierci. Ten temat jest moim jednym z największych realnych koszmarów. Dlaczego? A no dlatego, że za każdym razem, gdy o niej myślę moje serce dostaje palpitacji. Jednak, czytając tę historię było mi jakoś… lżej. Śmierć… jedyna pewna w naszym życiu. Często słyszałam, że “Człowiek rodzi się samotny i umiera samotny”, a ja? Chciałabym umrzeć wśród bliskich mi osób. Być na nią przygotowana, a najlepiej umrzeć, wtedy gdy wszystko to, co chciałam zrobić, doświadczyć mieć już za sobą i nie mieć poczucia, że coś straciłam oprócz… życia i go niedocenienia. A najbardziej? Wtedy gdy moje dzieci będą szczęśliwe jako dorosłe osoby o pięknych sercach i mądrych głowach. I wiecie co? Chciałabym przestać się nią martwić, a w zamian tego żyć, cieszyć się z niego i doświadczać w miarę możliwości. Ava pokazała śmierć od strony strachu, bólu i jej obserwacji, a także pogodzenia się z nią i potrzeby zrozumienia.

Uwielbiam styl autorki i tego, jak pięknie i płynnie operuje swoim piórem. Nie wiem, czy to kwestia takich genialnych umiejętności czy może niemieckie pisarki mają to we krwi, ale ja jestem zachwycona i chcę więcej.

“Drowning Souls” bolało i jednocześnie rozbawiało. Kocham książki, w których mogę poczuć masę emocji, a ta właśnie taka była. Piękne przyjaźnie, zwątpienia i miłość, która potrzebowała czasu, zrozumienia i dotarcia w głąb siebie.