Szczury Wrocławia. Szpital

Robert J.Szmidt @[Adres usunięty]t

"Szczury Wrocławia. Szpital"

@skarpawarszawska

* "Strach odebrał mu zdolnosc mówienia i ruchu. Tylko myśli kotłowały mu się w głowie, pogłębiając stan paniki, podsycany klasyczną pantofobią, czyli lękiem przed wszystkim bez wyjątku."

* "Czasem do najgorszego dochodzi przez najzwyklejszy przypadek albo niefortunny zbieg okoliczności."

* "Kto jest odpowiedzialny za wypadek? Siekiera czy ten, kto jej używa?"

Zabiorę Was ponownie do Wrocławia, ale tym razem do kliniki psychiatrycznej. To tutaj rozegra się walka o życie po życiu jak i o życie w życiu! Zapewniam Was, że będzie się działo!

Fabuła jest jak ulubione danie, którego dawno nie jedliście i na sam jego widok już oczy się świecą. I delektujecie się nim kawałek po kawałku, aż przychodzi moment, kiedy zjada się w szybszym tempie, ponieważ jest tak wyśmienite! Doprawione idealnie i podane ładnie, elegancko i z wyczuciem!

Akcja jest jak przyprawy, które dodają smaku, zapachu i wyglądu potrawie. Raz będzie troszkę ostro, a raz wręcz skręci od słonego, by zaraz zasmakować w słodkim! I tutaj można się domyślać jaki będzie smak, ale nie trafi się w niego idealnie! I to jest świetne, myślisz o teraz się coś zacznie, a tutaj spokojnie i neutralnie bez przewagi przypraw, by nagle trafić na kawałek, który jest pieprzny i daje o sobie znać od momentu dotknięcia językiem!

Bohaterów w tej części poznamy nowych bohaterów, którzy wykreowani są w naprawdę ciekawy, charakterny i indywidualny sposób! Oj uwierzcie mi tutaj naprawdę można się pozytywnie zaskoczyć osobowościami! Oczywiście trafią się tacy, których będziemy chcieli zrozumieć, których się polubi, ale też tacy, na których koniec będziemy czekać!

Opisy dla mnie w takich książkach muszą być mocne, krwawe i brutalne. Takie tutaj dostałam i czuje się zadowolona i spelniona pod tym względem. Tak samo jak przemyśleniami bohaterów, czy opisami miejsc, wydarzeń. Tutaj jest idealnie wyważone wszystko co ma być i jak ma być.

Czyli tak jak lubię!

Emocje ah te emocje było ich tutaj sporo! Dla tych co kochaja takie klimaty to nie zabraknie żadnych! A dla tych co się przymierzają będzie ciekawiej!

Podsumowując dla tych co kochają zombie, post apo, krwawe opisy, świetną kreacje bohaterów, których różnorodność zachwyca! Będzie to pozycja idealna, a dla tych co czytali tom 1 wręcz obowiązkowa!

A ja nie mogę się doczekać kolejnego tomu, a raczej tomów 😁 I to mi się podoba 🥰

[Współpraca barterowa z Wydawnictwem

Skarpa Warszawska ]

"Nikt nie przyjdzie, nikt nie załomocze w te drzwi. Tam, na zewnątrz, trwa taka sama walka, a mogą ją przetrwać co najwyżej jednostki. (...) Przerażająca zaraza pochłonie świat, który znał, wraz z tym szpitalem, jego żoną i najbliższymi, a także każdym, kogo kiedykolwiek znał i spotkał, a nawet nie spotkał. Nie można przecież zabić czegoś, co nie żyje."

Powracamy na ulice Wrocławia, który walczy z apokaliptyczną plagą zmieniającą ludzi w krwiożercze zombie.

Akcja drugiego tomu rozgrywa się w tym samym czasie, co pierwszego. Jednak tutaj poznajemy losy osób pracujących w Klinice Psychiatrii Państwowego Szpitala Klinicznego Nr 2 Akademii Medycznej we Wrocławiu.

Na skutek rozszerzającej się zabójczej zarazy dyrektor kliniki podejmuje decyzję o zamknięciu bram szpitala i odizolowaniu wszystkich pracowników i pacjentów. Wydawałoby się, że to powinno pomóc przetrwać im do czasu, aż nadejdzie pomoc. Jednak pech chciał, że przed zamknięciem bram trafił do szpitala zarażony pacjent.

Czy pomoc faktycznie nadejdzie? Co czeka ocalałych z pogromu, gdy zaraza ogarnia kolejne miasta i kraje?

"Nad centrum Wrocławia widać łunę. Strzelanina nie cichnie od wielu godzin, przeciwnie wręcz, nasila się nieprzerwanie!

Nie czarujmy się. Wyprowadzenie wojska na ulicę nic nie dało. Nie wiem z czym nasi chłopcy tam walczą, ale mogę powiedzieć jedno: koncertowo dostają w dupę."

Autor po raz kolejny przedstawia nam obraz pogrążonego w chaosie Wrocławia. Przy czym robi to w sposób niezwykle obrazowy. Opisy są tak plastyczne, że w wyobraźni widzimy hordy niebezpiecznych zombie dobijających się do drzwi, by dotrzeć do żywych.

Szczury Wrocławia to historia brutalna i krwawa, ale jednocześnie niesamowicie wciągająca. I muszę przyznać, że gdy już się zacznie ją czytać, trudno się od niej oderwać.

Jestem naprawdę pod ogromnym wrażeniem pomysłu i opracowania tej powieści.

Realia głębokiego PRL-u zostały przedstawione w sposób niezwykle szczegółowy.

Faktem jest, że trudno jest się przywiązać do bohaterów tej historii, ponieważ w większości wszyscy kończą w ten sam sposób. Jednak przez to, że mamy przedstawionych tak wiele postaci z imienia i nazwiska, stają się oni dla nas bardziej realni. Ich walka o przetrwanie przejmuje nas dreszczem.

Tak się zastanawiam, hipotetycznie, gdyby przyszło nam walczyć z podobną pandemią, to nie wiem, czy znaleźlibyśmy rozwiązanie problemu. Z reguły na wszystko potrzeba czasu. A to jedyna "rzecz", której mieszkańcy izolowanego Wrocławia nie mają.

Jeśli nie boicie się zmierzyć z zombie, zapraszam was po raz kolejny na ulice Wrocławia.

Ja jestem pod wrażeniem tej historii i polecam ją wszystkim pragnącym mocnych wrażeń, którzy lubią klimaty horroru i apokalipsy.

W porównaniu do tomu pierwszego to objętościowo ta książka jest taka niepozorna... A niesie ze sobą taką dawkę emocji, że głowa mała. 🤯

Umówmy się, że osadzenie miejsca akcji podczas apokalipsy zombie w szpitalu psychiatrycznym to już brzmi jako coś mocnego, ale poznać ten klimat to już zupełnie inny wymiar.

Czas akcji na początku książki rozgrywa się równolegle jak w „Chaosie”, czyli w piątek 9 sierpnia 1963 roku. Znając treść obydwu książek mogę śmiało napisać, że jeżeli chcielibyście zacząć od „Szpitala” to spokojnie bez straty wątku możecie to zrobić. Od siebie polecam też bardzo audiobooka, który jest dostępny na Empik Go, bo wraz z głosem lektora został zrealizowany z odgłosami otoczenia co przy tym horrorze przyniosło niesamowicie działający na wyobraźnię efekt. 😱

Też przez objętość, ale bardziej myślę, że przede wszystkim skupienie się na jednej lokalizacji (z małymi wyjątkami) sprawiło, że jest mniej chaotycznie niż w poprzedniej części, gdzie co rozdział były zmieniane lokalizacje i ilość bohaterów potrafiła przytłoczyć, chociaż dla mnie jak już się wgryzłam (nawiązanie do zombie niezamierzone 🧟‍♀️😆) to ten chaos w poprzednim tomie był sam w sobie atrakcyjny. Też będę wam za każdym razem przypominać, że bohaterami książki są osoby, które wygrały nabory organizowane przez autora w mediach społecznościowych. W sporej większości zostali tutaj wcieleni jako personel medyczny i pacjenci szpitala psychiatrycznego. Co przez trochę większy czas pozwoliło im na bycie w fabule niż osoby w „Chaosie”.

Napięcie było tutaj dla mnie jeszcze bardziej podniesione, bo wraz z przemienionymi umarłymi trzeba się było też bać pacjentów, którzy byli nieprzewidywalni, a ci najbardziej niebezpieczni nieśli więcej zagrożenia od zombie. Zdziwiłabym się, gdyby puenta zakończenia miała być inna. 🔥

Zanurzyłem się w mroczne ulice postapokaliptycznego Wrocławia raz jeszcze, i muszę przyznać - "Szpital" Roberta J. Szmidta to rollercoaster emocji, który nie pozwolił mi oderwać się nawet na moment. 🏥🐀

To nie jest zwykła opowieść o przetrwaniu. To głęboka, przemyślana eksploracja ludzkiej natury, gdy stawia czoła absolutnemu upadkowi cywilizacji. Autor zabiera nas do wnętrza tytułowego szpitala – psychiatrycznego. We mnie to słowo od razu wywołuje myśli o klaustrofobicznych pomieszczeniach z grubymi, metalowymi drzwiami, które zamykano na klucz. O wydrapanych ścianach, pokrytych niezrozumiałymi napisami i rysunkami, będącymi świadectwem rozpaczy i szaleństwa osób, które kiedyś tam zamieszkiwały.

Autor z niezwykłą precyzją kreśli postacie, które są równie złożone, co świat wokół nich. Personel za wszelką cenę próbuje uchronić swoich pacjentów oraz sam siebie. . Niezwykle ciekawie zaprezentowane są schorzenia pacjentów obiektu i dodają jeszcze więcej mrocznej atmosfery. Wiedzieliście że istnieje choroba, gdzie pacjent uważa się za martwego? Ciekawe połączenie z apokalipsą zombie nieprawdaż? Ich walka o przetrwanie jest brutalna, ale i pełna momentów ludzkiej solidarności i poświęcenia. 💔💪

W "Szpitalu" szczególnie uderzała mnie atmosfera - gęsta, opresyjna, ale jednocześnie fascynująca. Książka doskonale oddaje klimat zrujnowanego Wrocławia, jego ciemne zaułki i niebezpieczeństwa czyhające na każdym kroku. 🌃

To historia, która zmusza do myślenia, nie tylko o przetrwaniu, ale także o tym, co w życiu jest naprawdę ważne. Czy w ekstremalnych warunkach jesteśmy w stanie zachować swoją ludzkość?

Podsumowując, "Szpital" to pozycja obowiązkowa dla fanów postapo i mocnych, niebanalnych historii. Jeśli szukacie książki, która porwie was bez reszty i nie puści do samego końca - właśnie ją znaleźliście. 📖💥