Syn Welesa. Leszygród, prequel (barwione brzegi)

Cykl Leszygród od Elwiry Dresler-Janik, wprowadził nas w świat starodawnych słowiańskich bóstw i demonów już kilka tomów temu. Teraz czas na cofnięcie się trochę w wydarzeniach i poznanie początku historii Wyszomira i Tomiły. “Syn Welesa” pojawił się nakładem wydawnictwa Replika, w przepięknej oprawie. Wydawnictwo już przyzwyczaiło nas do pięknych okładek, wklejek i barwionych brzegów. Każdy tom, nie tylko ten z cyklu Leszgród, jest perełką w każdej biblioteczce. 

Z przyjemnością wróciłam do Leszygrodu i mimo że nie przeczytałam wszystkich poprzednich tomów, tylko ten ostatni, to nie gubiłam się i płynęłam z historią Wyszomira, Luby, Tomiłki i kilkorga innych bohaterów. A było ich tu naprawdę sporo i niekiedy miałam poczucie, że coś mnie ominęło. Jednak ostatecznie jestem zakochana w piórze autorki, ponieważ naprawdę ciężko było się oderwać od tej książki. 

Każde spotkanie z pradawnymi bogami, było naprawdę świetnie ukazane, było czuć klimat tamtych czasów w każdym słowie autorki. Mogłoby się wydawać, że w tak zacofanym świecie, wiara w bogów, nie będzie potępiana a chwalona. Nic bardziej mylnego. Każde odstępstwo od ścieżki, którą zapodał kapłan, była srogo karana. 

Do tego, zamiast poświęcać się bogom, żerca zaczął dążyć do coraz większych bogactw. Jednak sercem powieści zostają ci, którzy oddali się bogom. To oni poczują ich gniew, oni poczują ich błogosławieństwa i to oni są prowadzeni przez nich w swoich ścieżkach życia. Naprawdę świetnie się bawiłam przy lekturze tej książki i jestem pewna, że muszę znaleźć chwilę, by nadrobić pierwsze trzy tomy, których nie miałam jeszcze sposobności przeczytać. Szykują się zakupy, a ja się z tego bardzo cieszę, bo książki z tego cyklu naprawdę cieszą oko.  Polecam wam ten tom, który jest prequelem całego cyklu, tak samo jak i poprzednie tomy, ponieważ pióro autorki jest naprawdę świetne. Dziękuję bardzo wydawnictwu, za możliwość poznania historii Wyszomira i Tomiłki.

„Syn Welesa” to jedna z tych książek, które budują cały świat od podstaw, gęsty, wilgotny od mgły, przesiąknięty dawną wiarą i lękiem przed tym, co niewidzialne. Elwira Dresler-Janik prowadzi czytelnika do Leszygrodu, miejsca odciętego od zwyczajnego świata, gdzie ludzie żyją w cieniu lasu. Bogowie nie są tu jedynie legendą, ale siłą wpływającą na każdy wybór. To powieść, która opiera się na atmosferze i emocjach. Nie jest to historia pełna widowiskowych bitew czy gwałtownych zwrotów akcji, zamiast tego autorka skupia się na budowaniu świata, relacji między bohaterami i poczuciu, że nad ludzkim losem nieustannie czuwa coś starszego i potężniejszego od człowieka. Już od pierwszych stron czuć, że Leszygród nie jest zwykłą osadą, ale miejscem zawieszonym pomiędzy codziennością a światem dawnych bogów.

„Syn Welesa” skupia się na losach Tomiły i Wyszomira, ich historia zaczyna się jak wiele opowieści o pierwszej miłości, ale szybko zostaje przerwana przez przemoc, wygnanie i decyzje dorosłych, które nie pozostawiają miejsca na uczucia. Oboje zostają rozdzieleni zanim zdążą naprawdę siebie poznać. Ona trafia do Szepczącego Lasu, przestrzeni niemal onirycznej, pełnej napięcia i niepewności. On zostaje wypchnięty poza rodzinny świat, zmuszony do życia z piętnem odrzucenia. I choć ich drogi się rozchodzą, emocjonalna więź nie znika, tylko dojrzewa w bólu i samotności. Po latach ich ścieżki ponownie się przecinają, wracają uczucia, o których nigdy do końca nie zapomnieli. Problem w tym, że w świecie rządzonym przez stare prawa nawet miłość może stać się powodem gniewu bogów. Czy tak będzie w tym przypadku?

„Syn Welesa” to bardzo klimatyczna, emocjonalna i pięknie osadzona w słowiańskich realiach opowieść. Elwira Dresler-Janik udowodniła, że fantasy inspirowane dawnymi wierzeniami może być jednocześnie intymne, mroczne i pełne autentycznych emocji. Autorka stworzyła świat przesycony słowiańskością, ale zrobiła to w sposób naturalny i daleki od sztucznej stylizacji. Wszystko tutaj wydaje się prawdziwe lasy, wierzenia, bogowie, a nawet cisza między bohaterami. To historia ludzi próbujących walczyć o własne uczucia i własne miejsce w świecie, który od początku wydaje się mieć wobec nich inne plany. Tomiła i Wyszomir nie są bohaterami niezwyciężonymi, są zagubieni, poranieni i często bezsilni wobec losu. Dzięki temu ich historia wydaje się prawdziwsza i dużo bardziej emocjonalna niż wiele idealizowanych romansów fantasy. „Syn Welesa” ma w sobie pewną melancholię. To opowieść o ludziach próbujących odnaleźć swoje miejsce w świecie rządzonym przez siły większe od nich samych, o strachu przed przeznaczeniem i o tym, że czasami nawet miłość nie wystarcza, by uciec przed konsekwencjami dawnych wyborów.

Przeczytałam gdzieś ostatnio, że od kilku lat w Polsce pojawiają się powieści opieczętowane nazwą współczesnej fantastyki słowiańskiej i w zasadzie jest w tym wiele prawdy, bo przecież nasza wiedza o wczesnych Słowianach jest okrojona. Ale, że autorka pięknie buduje swoje słowiańskie uniwersa, toteż z przyjemnością do nich zaglądam.

Wspaniała panuje tu atmosfera, można podróżować po pradawnych borach, zajrzeć do Szepczącego Lasu, a także poczuć obecność dawnych bogów i nieustanne poczucie, że człowiek nigdy nie jest sam wobec przeznaczenia. Nie ma tu jednak jednak mitologicznego przepychu, a powieść nie epatuje nadmiarem nazw i legend, ale umiejętnie wplata słowiańskie wierzenia w codzienność bohaterów.

Historia Tomiły i Wyszomira została poprowadzona w sposób emocjonalny i piękny, a rozdzielenie kochanków i ich ponownego spotkania po latach może wydawać się znany, jednak tutaj działa dzięki dobrze oddanym emocjom i konsekwentnie budowanemu napięciu. Bohaterowie dojrzewają pod wpływem doświadczeń, a ich decyzje mają realne konsekwencje.

Na uwagę zasługuje również język powieści. Jest stylizowany, momentami surowy i „siermiężny”, ale nieprzesadnie archaiczny. Autorka dobrze wyczuła balans między klimatem dawnych podań a współczesną płynnością narracji. W efekcie książkę czyta się lekko, mimo że porusza tematy trudne, takie jak wygnania, straty, lojalności i ceny składanych przysiąg.

Ta książka spodoba się szczególnie czytelnikom lubiącym słowiańskie klimaty, opowieści o przeznaczeniu i historie, w których magia nie dominuje świata, lecz jest jego naturalną częścią. To powieść pełna emocji, dobrze skonstruowana i napisana z wyraźnym wyczuciem gatunku.

Syn Welesa to piąta cześć serii, poznajemy losy bohaterów z lat dzieciństwa i młodości.

Wyszomir ma trzynaście lat, trudne dzieciństwo, ojciec po śmieci matki nie dba o niego, chłopak wpada często w kłopoty. Posądzony o kradzież zostaje ukarany. Wtedy po raz pierwszy pomaga jemu Syn Welesa Siroch. W tej części poznajemy też losy Tomiły, przyjaźń jej i Wyszomira, która z czasem przeradza się w miłość. Miłość trudną, pełną wyrzeczeń i poświęcenia.

Tomiła życia ciekawa ciągle ma przez to kłopoty. Żerca oskarża jej rodzinę o czary, palą im chałupę. Od tej chwili ich domem jest las, a one stają się Wojowniczkami Szepczącego Lasu. Bogini Mokosz otoczy opieką swoje ukochane córki.

Ojciec Wyszomira ponownie się ożenił, macocha nie dała jemu miłości, ani bezpieczeństwa. Ojca każdego dnia pozbawiała woli i życia. Wyszomir ratuje Leszego ,teraz Leszy otoczy go opieką. Wyszomir wstępuje do Bractwa Synów Welesa. Ma to swoją cenę musi porzucić dotychczasowe życie i zapomnieć o kobiecie, która kocha. Ledwie uczucie się rozpaliło, a już musi zgasnąć.

Legunda Widząca pomagała ludziom, gdy potrzebowała pomocy, wszyscy się od niej odwrócili strach ludu przed kapłanem i katem zaszył im usta. Żerca pomagał tylko za opłatę nie każdego było na nią stać. Widząca pomagała ludziom bo miała dar, mimo ryzyka. Oskarżona o czary czekała na wyrok. Uwolniona w ostatniej chwili przed spaleniem na stosie musi uciekać do krainy lodu.Bjorn wbrew swoimi ludowi chce by Legunda była jego żoną.

Syn Welesa to opowieść o życiu trudnym bohaterów. Dar natury leczenie i pomoc jest piętnowana i karana. Żerca jest chciwy pragnie dobrobytu i luksusów. To córki Bogini Mokosz dają ukojenie i leczą chorych, za co są posadzane o czary. Grozi za to ciężka kara, a mimo to idą na każde wezwanie.

To jest opowieść o miłości i poświęceniu, stracie i bólu gdy tracisz ukochaną osobę. Opowieść słowiańska początek-Leszygród . Polecam 😈