Blask ostatecznego kresu. Trylogia Licaniusa. Tom 3

Jeśli chodzi o literaturę fantasy, to jestem dość wybrednym czytelnikiem. Ciężko jest trafić w moje gusta, dlatego zawsze staram się z uwagą dobierać dla siebie tego typu lektury. Powiem szczerze, że uwielbiam tę serię. Czytałam wszystkie jej części, a tę ostatnią uważam za prawdziwy majstersztyk. Ta książka jest po prostu epicka! Dawno żadnej powieści nie czytało mi się tak przyjemnie. Zakończenie całego cyklu jest naprawdę zaskakujące. Totalnie się nie spodziewałem takiego przebiegu wydarzeń. Polecam!

„Blask ostatecznego kresu” to ostatni tom Trylogi Licaniusa, której czytanie zwaliło mnie z nóg i już nie mogę się doczekać, kiedy zacznę czytać ją ponownie, bez przerw tom po tomie. Musze Wam powiedzieć, że jestem pod wrażeniem tego, że James Islington zadebiutował takim kawałkiem świetnej fantastyki. Trylogia Licaniusa jest wyjątkowo dobrze nakreślona i złożona. Ta epicka seria fantasy skupia się na wierze, moralności, uprzedzeniach, losach, przyjaźni i miłości, warto poświęcić jej czas. Gdybym mogła ponownie wybrać, czy przeczytam ten tom, czy wykreślę trylogie z pamięci rzuciłabym się na regał w poszukiwaniach książek Jamesa Islingtona.

W „Blasku ostatecznego kresu” Andarra jest zagrożona przez siły zła, które są zdeterminowane, aby ją podbić i obalić. Jedynym sposobem, w jaki można powstrzymać te przerażające bestie, jest magia Ashy, która próbuje wzmocnić granicę. Ale czy to wystarczy, by powstrzymać hordy najeźdźców? Davian jest przetrzymywany w niewoli w nieznanej krainie, jego zdolność do podróżowania w czasie okazuje się zarówno dobrodziejstwem, jak i przekleństwem. Stara się znaleźć sposób na ucieczkę, aby móc pomóc swoim przyjaciołom. Znajdują się w pułapce między fanatycznymi fanatykami religijnymi i przerażającymi potworami zrodzonymi z koszmarów. Jeśli szybko nie znajdzie odpowiedzi, wszystko może zostać stracone. Czy rozpęta się piekło na wystarczająco już osłabionej krainie? Czy Davian, Wirr, Asha i Caeden zdobędą odwagę i czy potrzeba, by wygrać ostateczną bitwę dobra ze złem?

W „Blasku ostatecznego kresu” można dostrzec, jak bardzo rozwinęli się główni bohaterowie w całej serii, ile wydarzeń za nimi. Cierpienie fizyczne, które znosili, było brutalne, a konflikty duchowe, z którymi stale się borykali - niszczycielskie. Zestawienie przeszłości i teraźniejszości ma ogromny wpływ, na jakość narracji. Można zadawać sobie pytania, czy jako ludzie kierujemy się przeznaczeniem? Czy ma ono dla nas znaczenie? A może to nasze wybory decydują o tym, co się wydarzy? Islington prowokuje do myślenia stawiając przed czytelnikiem dylematy dotyczące koncepcji wolnej woli, stawianych wyborów, naszych przekonań i odkupienia.

„Blask ostatecznego kresu”, jak i całej Trylogii Licaniusa nie nazwałabym skoncentrowaną na walce, nie w porównaniu z innymi książkami fantastycznymi. Jednak ta ma z pewnością mnóstwo ekscytującej akcji. Od śmiałej ucieczki, brutalnych tortur, wybuchowego pokazu magii, nie brakuje zapierających dech w piersiach scen i demonstrowanych okrutnych zniszczeń.

Lubię czytać fantastykę, szczególnie wtedy, kiedy jest to seria i można spodziewać się kontynuacji. W przypadku tej pozycji mamy do czynienia z ostatnim tomem trylogii, a co za tym idzie, możemy poznać zakończenie całości. Wydaje mi się, że lepiej znać dwa poprzednie tomy, gdyż pozwoli to lepiej odnaleźć się w fabule. Nie jest to oczywiście konieczne, ale wiele ułatwia. Trzeba bowiem przyznać, że fabułę mamy tutaj mocno zagmatwaną, więc potrzeba czasu, aby wszystko zrozumieć. Jest to książka, którą warto znać. Polecam!

Lubicie fantastykę? Ja tak naprawdę do końca nie wiem, można powiedzieć, że szukam swojej drogi, jeśli chodzi o ten gatunek literacki. Ciężko jest mi dogodzić pod tym względem, więc rzadko kiedy jakaś powieść tego typu przypada mi do gustu. Jednak jeśli chodzi o tę lekturę, to jest ona świetna. Uwielbiam skomplikowane fabuły, a tutaj właśnie coś takiego otrzymuje. Bohaterowie wykreowani są dokładnie, z dbałością o szczegóły. Akcja toczy się powoli, ale ma to swój urok, gdyż pozwala to lepiej wniknąć w to uniwersum. Szczerze zachęcam do przeczytania.

Uwielbiam czytać książki fantasy i zawsze chętnie po nie sięgam. Tę powieść czytałam miałam okazję czytać w zeszłym miesiącu i do dziś bardzo dobrze ją wspominam. Lektura ta wciąga od pierwszej strony i sprawia, że nie można oderwać się od czytania nawet na moment. Fabuła jest ciekawa, ale i dość zagmatwana, dlatego należy książkę czytać uważnie. Bohaterowie zostali wykreowani dokładnie, z dbałością o każdy szczegół. Jeśli szukacie dobrego fantasy, to dajcie szansę tej pozycji, a nie będziecie żałować. Polecam!

Nie znam drugiej tak wspaniale przemyślanej, wykreowanej i napisanej współczesnej powieści fantasy, jak "Trylogia Licaniusa". Naprawdę. Jeśli istnieje jakaś - jeszcze na nią nie trafiłem, a przeczytałem już sporo. Na pewno uważam, że w ofercie Fabryki Słów nie ma drugiego równie godnego przedstawiciela nurtu high fantasy, mimo całej mej sympatii do polskich autorów, których to wydawnictwo wydaje. Fakty są takie: ta trylogia, a więc i ostatni jej tom, "Blask ostatecznego kresu", mają fenomenalnych bohaterów dynamicznych. Czytelnik widzi, jak się zmieniają oni i ich wybory, namacalnie widzi, jakie niosą one konsekwencje. Choć trylogia ta porusza, wydawałoby się mało odkrywczy, temat walki dobra ze złem, tutaj wyraźnie widać, że są też odcienie szarości. I to wcale niemało. Dla mnie to było ogromne odkrycie literackie, które mocno mną wstrząsnęło. A zakończenie? Mistrzostwo świata. Bezapelacyjnie.

Przyznam, że trochę potrwało zanim sięgnęłam po ostatni tom tej serii. Może przerażała mnie liczba stron, może bałam się, że nie wszystko zostanie wyjaśnione 🤔 sama już nie wiem... Tym bardziej cieszę się, że nie tylko (po krótkim wdrożeniu się w historię na początku książki) ta powieść mnie wciągnęła, ale też w pełni odpowiedziała na moje pytania, które powstawały podczas czytania poprzednich części.

Historia jest wielowątkowa, pytań było więc dużo. I choć, przy tak monumentalnej powieści nie sposób było uniknąć kilku dłużyzn, to czytało mi się to naprawdę dobrze ☺️

Wiem, że na pewno wrócę jeszcze do tych bohaterów, których bardzo polubiłam i za którymi już tęsknię.

Zakończenie tej historii było zaskakujące, ale było bardzo dobre, przemyślane i satysfakcjonujące. Uśmiechnęłam się po ostatnim zdaniu tej powieści, choć był to taki trochę smutny uśmiech. Jeśli przeczytacie, to pewnie zrozumiecie dlaczego.

Co mogę napisać na sam koniec? Czytajcie, gubcie się w domysłach i sprawdźcie sami, ile z Waszych przewidywań się sprawdzi.

Polecam!!

Pozycja dla wszystkich ,którzy kochają fantastykę tak jak ja. Mimo ,że to kolejna część trylogii streszczenie na początku pozwala szybko zorientować się w głównych wątkach. Ich ilość jest wszakże imponująca. Tylko dzięki doskonałej konstrukcji powieści i zmysłowi twórczemu autora udało mi się nie pogubić. Bardzo lubię, kiedy w książce wątki doprowadzane są do końca i wszystko zostaje wyjaśnione. Tak właśnie tu się dzieje . Książka wciąga i zachęca do sięgnięcia po następne elementy trylogii .Polecam.

Część trzecia serii "Trylogia Licaniusa" pt."Blask ostatecznego kresu.", to według mnie jedna z lepszych książek z gatunku fantasty, jakie można spotkać na rynku. Rewelacyjna fabuła, niepowtarzalny klimat, doskonale wykreowane postacie głównych bohaterów i wartka akcja. Uzupełnieniem całości są doskonale przygotowane dialogi. Dla mnie jako fana gatunku liczy się również duża ilość elementów magii i mistycyzmu. Prawdziwa rewelacja, którą wszystkim polecam. Nie poczujecie się zawiedzeni. Gwarantuje.

„Blask Ostatecznego Kresu” zamyka Trylogię Licaniusa, debiutancką serię Jamesa Islingona, w świetnym stylu.

Ta trylogia była dla mnie czymś nowym, świeżym i nieprzewidywalnym. Autor stworzył niezwykle skomplikowany i rozbudowany świat i momentami byłam zdumiona, że on sam się w tym wszystkim nie zagubił podczas pisania. Bardzo doceniam dodatki, które autor zawarł w każdym tomie, bez których zrozumienie całości byłoby praktycznie niemożliwe. Chyba nigdy nie czytałam książek, które wymagały ode mnie takiego skupienia i zaangażowania i jest to dla mnie ogromny plus tego cyklu.

Bohaterowie i ich relacje to kolejny, bardzo istotny plus serii. Wracając myślami do pierwszego tomu aż nie mogę uwierzyć jak bardzo się oni rozwinęli. Każda z postaci ma swoje osobne wątki i zadania do wykonania i mierzy się z innego rodzaju problemami, jednak koniec końców wszystkim przyświeca ten sam cel.

System magiczny oraz wykreowany przez autora świat są bardzo złożone. Ilość wątków, ich zawiłość oraz motyw podróży w czasie mogą wprowadzić czytelnika w spore zagubienie, jednak warto dać autorowi kredyt zaufania, ponieważ ewentualnie wszystko staje się jasne i klarowne.

Mając otwartych tyle wątków, ile zostało po tomie drugim martwiłam się, że nie wszystko zostanie odpowiednio domknięte. Na szczęście tak się nie stało. Autor pospinał wszystko doskonale, jego rozwiązania były zaskakujące i nieoczywiste, a sam finał absolutnie powalił mnie na łopatki.

„Trylogia Licaniusa” to seria, którą powinien przeczytać każdy fan fantastyki. To, co James Islington zrobił z moją głową sprawia, że zaczynam stawiać książkom wyższe wymagania. Poprzeczka została podniesiona naprawdę wysoko.

O to nadszedł ten moment, w którym trzeba pożegnać się z Davianem i Caedenem. Czy uda im się pokonać zło? Czy można zmienić przyszłość? Przedstawiamy ,,Blask ostatecznego kresu” – finał trylogii Licaniusa.

Davian nadal jest uwięziony w nieznanej krainie, wie, że nie może w niej umrzeć, co nie znaczy, że Czcigodni nie będą próbować złamać, go w inny sposób.

Wirr powoli zaczyna rozumieć różne zagrywki polityczne, jednak nadal jest mu bardzo ciężko. Tym bardziej że nie ma wokół siebie swoich najbliższych przyjaciół.

Z kolei plan, który obmyślił Caeden zmierza ku końcowi, ale zanim się on ziści, czeka go jeszcze zmierzenie się z konsekwencjami swoich dawnych uczynków.

Przyznam szczerze, że gdy tylko książka trafiła w moje ręce, to z jednej strony bardzo się ucieszyłam i od razu chciałam się za nią zabrać i dowiedzieć się jak to się wszystko skończy, tym bardziej że przez swoją objętość (ponad tysiąc stron), wiedziałam, że przeczytanie jej zajmie mi trochę czasu, z drugiej jednak strony bardzo nie chciałam rozstawać się ze wszystkim bohaterami. Niestety wszystko, co dobre, kiedyś się kończy. A trzeci tom trylogii Licaniusa był bardzo dobry, mogę nawet stwierdzić, że najlepszy z całej trylogii.

O „Blasku ostatecznego kresu” na pewno nie można powiedzieć, że jest nudny. Dzieje się w nim tyle, że czasami zastanawiałam się, czy autor da w końcu, chociaż chwilę odetchnąć bohaterom. Niestety miał on dla nich zupełnie inny plan. Praktycznie każdy bohater pod wpływem wszystkich przeżyć przechodzi przemianę. Jedną z największych przeszedł Caeden, który ostatecznie uzmysławia sobie, niektóre ważne prawdy.

Osoby, które mają w planach ten tom, muszą przygotować się na to, że jest on bardzo krwawy, wiele osób straci życie, niestety nie tylko bohaterowie, którzy byli mało istotni dla fabuły.

W tej książce bardzo podobało mi się to, jak autor połączył ze sobą wszystkie wątki. Każda postać, która pojawiła się nawet na chwilę, pojawiła się w jakimś konkretnym celu. Praktycznie wszystko zostało w jakiś sposób wyjaśnione (poza historią Aelrica i Decji, ale o nich ma powstać osobna książka). Niektóre końcowe wydarzenia udało mi się odgadnąć, niektóre jednak były dla mnie zaskoczeniem. Ostatecznie jestem bardzo zadowolona z zakończenia, chociaż nie spodziewałam się, że to, co na końcu miało miejsce, tak mi się spodoba.

O czym warto też wspomnieć, to, to, że na samym początku jest streszczenie poprzednich tomów. Często w wielu trylogiach lub dłuższych seria bardzo mi tego brakuje, zwłaszcza gdy czas pomiędzy wydaniem poszczególnych tomów, jest dość długi i nie zawsze wszystko pamiętam. A tak w tej książce od razu mogłam zagłębić się w historię i nie miałam wrażenia, że o czymś zapomniałam.

Podsumowując, cała trylogia Jamesa Islingtona jest jedną z lepszych serii fantasy, jaką miałam ostatnio przyjemność przeczytać. Każdy tom, chociaż wydawało mi się to niemożliwe, był coraz lepszy, a do „Blasku ostatecznego kresu” nie mam absolutnie co do czego się przyczepić. Więc jeśli, ktoś się zastanawia czy warto po nią sięgnąć, to ja mogę z czystym sumieniem polecić ją każdemu, kto lubi wartką akcję i ciekawą fabułę. Z pewnością nikt, kto postanowi sięgnąć po tę serię, nie będzie zawiedziony.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

Kocham fantastykę. Jedną z ciekawszych książek, jaką miałem ostatnio przyjemność przeczytać jest tytuł "Blask ostatecznego kresu" z doskonałej serii "Trylogia Licaniusa". Trzecia część sagi zapiera dech w piersi już od pierwszej strony, Fabuła niezwykle wciągająca, przepełniona doskonałymi watkami magii i tajemnicy, z mnóstwem niesamowitych przygód, głównych bohaterów, Całość czyta się z wypiekami na twarzy, nie mogąc doczekać się przerzucenia kolejnej kartki. Dla mnie prawdziwa rewelacja, którą polecam wszystkim.