Topielica z mokradeł. Leszygród. Tom 2 (barwione brzegi)

„Topielica z mokradeł” to drugi tom cyklu Leszygród. Powieść wciągnęła mnie od samego początku, uwielbiam historie w klimacie przesyconym słowiańskością, wierzeniami i legendami, a dodatkowo w tym tomie akcja przenosi nas do lodowej krainy 🥶

W drugim tomie podążamy losami poznanych już bohaterów z pierwszego tomu. Rodzina zmagająca się z przeciwnościami losu, tym razem wyrusza z misją ratowania siostry na odległa krainę pokrytą lodem. Mimo iż Bolemir zmaga się ze stratą i nie czuje już przywiązania do Łabudki, chce wywiązać się z danego słowa. Tam szukają pomocy u miejscowej "wiedźmy", czy uda jej się odczarować topielicę?

Muszę przyznać, że ten tom podobał mi się bardziej. Dużo akcji i więcej dramaturgi, co nie pozwalało na oderwanie się od lektury, a jak już miałam przerwę to cały czas myślałam jak to dalej się potoczy. Akcja dzieje się dwutorowo, trochę w Leszygrodzie, a trochę na Notrze, przez co akcja jest dynamiczna i obfita w zaskakujące zwroty akcji. Tak jak w poprzednim tomie, akcja jest prowadzona z perspektywy różnych postaci, co umożliwia nam lepiej poznać ich historię oraz motywację. Poznajemy zwyczaje i codzienne życie odległego ludu na wyspie, jak różni się od tego na wielkim lądzie oraz z czym muszą się zmagać. Wizja pomocy siostrze przeważa nad obawami, gdyż mieszkańcy wyspy obcych traktują z wyjątkową wrogością. Wprowadzą również trochę zamieszania w życiu naszych bohaterów, dojdzie nawet do porwania. W Leszygrodzie nie dzieje się za dobrze, kult bogini Mokosz zostanie wyparty przez Swarożyca, niektóre osoby będą zmuszone do ucieczki przed fanatycznym żercą. Wszystko przesycone dramatem siostry, poszukiwaniem zaginionej znajomej, rozterkami osobistymi bohaterów, niektórzy staną przed trudnymi życiowymi wyborami, inni dalej szukają swojego miejsca na świecie. Lekki styl, przyjemny klimat, mnóstwo wierzeń i zwyczajów słowiańskich oraz napięcie, które wzrasta w odpowiednich momentach. Nie zabraknie również magicznych postaci, które autorka zgrabnie wplata do fabuły. Polecam 💙

Notra Lodowa kraina, ludzie tutaj strzegą swoich tajemnic nie lubią obcych. Tylko tutaj widzącą żona wodza może pomóc rodzeństwu, sprawić że Łabudka będzie ich ukochaną najmłodszą siostrą.

Magia nie pomaga, Łabudka zostaje przeniesiona na moczary, a zaklęcia nie pozwalają by wydostała się z mokradeł.

Łabudka kusi, Topielica rzuciła urok na syna wodza krainy lodowej. Pobyt rodzeństwa jest ludowi Notry nie na rękę, po pierwsze nie lubią obcych, a po drugie mają tajemnice, która lepiej by nie została odkryta.

W szepczącym lesie został najmłodszy z braci by zaopiekować się synami starszego brata. Gdy dowiaduje się że córka karczmarza zniknęła wyrusza by ją odszukać. Trafia na trop, byłego gwałciciela siostry, to on stoi za porwaniem dziewczyny. Była milcząca podkochuje się w nim gdy długo nie wraca wyrusza by go odszukać. Wpada w sidła żercy, w chramie zaszły duże zmiany.

W krainie lodu czas pobytu dla rodzeństwa się kończy incydent szalonego brata wodza, który po śmierci córki w siostrze Topielicy widzi swoją córkę oraz jego plan i rozwój akcji prowadzi do dużych zmian. Najstarsza siostra zostaje oddana synowi wodza za żonę. Teraz brat za nią zadecydował, wcześniej ojciec.

Znów rodzeństwo się rozdziela. Czy jeszcze się spotkają. Jak potoczą się losy, co jest im pisane.

Topielica z mokradeł ma fabułę gdzie dużo się dzieje, zarówno w Lodowej krainie jak i Szepczącym lesie. Wszystko to w klimacie słowiańskim oparte na wierzeniach i magii. Polecam 😈

W świecie literatury fantasy pełnym nordyckich run i celtyckich lasów, Elwira Dresler-Janik kieruje swoją twórczą energię w stronę rodzimego dziedzictwa, przywracając życie słowiańskim wierzeniom, nie tym upiększonym i oswojonym, lecz surowym, pierwotnym i brutalnie prawdziwym. „Topielica z mokradeł”, drugi tom cyklu Leszygród, nie jest bajką na dobranoc. To historia przesiąknięta mgłą, przeszyta lodowatym wiatrem i zanurzona w głębokim poczuciu straty. To opowieść o dzieciach Mokosz, fizycznie i emocjonalnie poranionych, które walczą nie tylko z losem, ale i z samymi sobą. To opowieść o zimie, nie tylko tej, która ścina wodę i unieruchamia lasy, ale też tej, która osiada na duszy człowieka, gdy miłość zostaje wystawiona na próbę, a lojalność zaczyna boleć.

„Topielica z mokradeł” przedstawia losy piątki rodzeństwa nadal pozostają niepewne, ale to Łabudka, najmłodsza z nich, staje się centrum tragicznej symfonii. Przemieniona w topielicę, nie jest już dzieckiem, nie jest też do końca człowiekiem. Jest symbolem niewinności zbrukanej przez świat, który nie wybacza słabości.

Bolemir i Nawoja, wiedzeni przysięgą złożoną umierającej matce, ruszają przez skute lodem pustkowia Norty, by ocalić siostrę. Ta podróż to nie tylko fizyczna wyprawa, to również droga przez żal, zwątpienie i pytanie o sens poświęceń. Drogmir, który pozostał w Leszygrodzie, musi zmierzyć się z nowym obliczem władzy i religii. Świątynia Mokosz została porzucona, a jej miejsce zajmuje kult Swarożyca z nowym żercą, który bardziej przypomina tyrana niż duchowego przewodnika. W tym wątku autorka zderza dwa światy stary, intuicyjny i matriarchalny, oraz nowy, chłodny, opresyjny i bezlitosny.

„Topielica z mokradeł” to powieść dla tych, którzy nie boją się mroku, nie tylko w fabule, ale i w sobie. To nie jest książka, którą pochłania się w jeden wieczór. To tekst, który trzeba przegryźć, przemielić, a czasem odstawić na chwilę, by wrócić z czystą głową. Autorka pisze językiem niezwykle plastycznym, z dużym wyczuciem i dbałością o szczegóły. Opisy przyrody są barwne i sugestywne, pozwalały mi całkowicie zanurzyć się w tym świecie. Dosłownie wsiąkłam w tę historię i długo nie mogłam się z niej otrząsnąć. Elwira Dresler – Janik nie traktuje słowiańskości jako modnego dodatku. W jej świecie nie ma miejsca na bóstwa w koralikach. Dresler-Janik tworzy świat organiczny, wewnętrznie spójny i tak naturalny, jak korzenie dębu. Od języka po krajobrazy, wszystko wydaje się znajome, ale niebezpiecznie obce, jak wspomnienie z poprzedniego życia. Mokra, podmokła ziemia, w której zapadają się bose stopy bohaterów, staje się symbolem ciężaru ich historii. Leszygród nie oferuje ulgi. Tutaj każda decyzja boli, każda strata pozostawia bliznę.

„Topielica z mokradeł” to literacki topór, ciężki, nieszlifowany, ale potrafiący trafić w samo serce. Nie jest to książka łatwa ani lekka, ale jeśli pozwolisz się jej poprowadzić przez bagna i ciernie, może zostawić po sobie coś więcej niż tylko lekturę. Może zostawić bliznę. W centrum opowieści nie stoją herosi, lecz ludzie, pogubieni, poturbowani, niegotowi na to, co ich spotyka. Rodzeństwo Tomili nie jest idealne. Popełniają błędy, wahają się, kłócą i płaczą. To nie są archetypiczne postacie fantasy, lecz odbicia nas samych w krzywym, czarnym zwierciadle. Na szczególną uwagę zasługuje Bolemir postać, która balansuje między poczuciem odpowiedzialności, a wewnętrznym gniewem. Jest brutalny i czuły jednocześnie. Nawoja natomiast przypomina młodą kobietę wchodzącą w dorosłość zbyt szybko, zbyt świadoma świata, by już jeszcze ufać, ale zbyt młoda, by przestać marzyć.