Opiekun lasu. Leszygród. Tom 3 (barwione brzegi)

Nie wiem jak wy, ale ja bardzo lubię sięgać po słowiańskie książki. Jest w nich tyle wiedzy o naturze, wierzeniach nie tylko Słowian, ale i naszych babek oraz prababek, które to zawsze swoimi sposobami potrafiły leczyć i to bez innych chorobowych konsekwencji. W tej książce wierzyli w Matkę Mokosz, która kiedy ktoś szczerze się do niej modlił, to wysłuchiwała ich próśb i chroniła od złego. W podzięce trzeba było na wiosnę zebrać i złożyć bukiecik z wonnych ziół na rozstaju dróg. Albo wiązanie czerwonej wstążki na końcu warkocza chroniło przed wszelkim złem, bez względu na to czy było to złe oko, słowo, czy też inne poczynania nieznanych sił.

Opiekun lasu jest trzecim tomem Leszygrodu, a ja wcześniejszych nie czytałam. Jest to kontynuacja, bo czytamy ją jako dalsze wydarzenia, ale nie odczułam jakbym o czymś ważnym nie wiedziała, więc wydaje mi się, że można je czytać osobno. Niedawno czytałam Wieszczba z ,,Piast Zdobywca" i jak tam odczuwałam małe braki i nie wiedziałam jak je określić, tak teraz od początku do końca wręcz przesiąknęłam tą historią. Jest niesamowita, taka prawdziwa, autentyczna i płynna w czytaniu. Czytamy o Nawoi, która cudem uniknęła utopienia i teraz dochodzi do siebie zaopiekowana przez ludzi swojego brata. To naprawdę silna postać, która za wszelką cenę chce obronić siostry przed losem topielicy. Jest tutaj takim jasnym światłem, dosłownie istotą, która przyciąga naszą uwagę ilekroć się pojawia. Ma wszystkie rodzaje dobra o jakim nam się nawet nie śniło. Zadano jej pytanie, co była skłonna poświęcić, aby odzyskać choć namiastkę człowieczeństwa u swojej siostry. Jak sądzicie, co odpowiedziała?

Biorąc pod uwagę Wszeborę widzimy jak magia potrafi sprawić, że zanika wszelka pewność i uczucie wierności. Ciekawym i bardzo mrocznym dodatkiem była tu opowieść o samej topielicy, która rzucała mroczne uroki. Utopce, demony, strzygi, to tylko bogate dodatki, które ubarwiają to w jaki sposób postacie chcą się przed wszelkim złem chronić. Nie ma szans aby oderwać się od tej lektury, gdyż wszystko płynie gładko w totalnej niepewności. Barwione brzegi książki tylko umacniają nas w przekonaniu, że otwierając ją, dajemy przyzwolenie na to o czym mogliśmy nie wiedzieć, a co wciąż gdzieś chodzi po świecie. Duży druk i dialogi usprawniają czytanie i tak, chciałabym wejść do tego świata od początku. Polecam, bo naprawdę warto:-)

„Opiekun lasu” trzeci tom cyklu Leszygród. Seria ta wciągnęła mnie od samego początku, uwielbiam historie w klimacie przesyconym słowiańskością, wierzeniami i legendami.

Ponownie wracamy do poznanych bohaterów z poprzednich tomów. W tej części również akcja dzieje się dwutorowo, obserwujemy losy rodzeństwa w Leszygrodzie, już po powrocie z Notry i losy Wszebory, która musi pogodzić się z nową rzeczywistością, z dala od rodziny w całkiem obcym miejscu. Wszebora walczy o swoją przyszłość bowiem jej męża męczy urok i zmora nasłana przez topielicę, przez co odsuwa się od niej, a Nawoja szuka sposobu na uratowanie najmłodszej siostry.

„Opiekun lasu” to powieść pełna przygód, mroku i niebezpieczeństw. Los ponownie nie oszczędzi rodziny i dalej będą musieli zmagać się z przeciwnościami, z osobistymi rozterkami sercowymi. Staną przed wyborem: ułożenia sobie życia na nowo czy pogrążenia się w przeszłości. Historia chwyta za serce, a w tym tomie dziewczyny muszą wykazać się niezwykłą siłą i odwagą. Opowieść o dorastaniu, podejmowaniu trudnych decyzji kosztem siebie, sile rodziny, więzach krwi, poszukiwaniu siebie i miłości. Autorka stworzyła ciekawy i wciągający świat, w który zgrabnie wplata słowiańskie wierzenia i zwyczaje. Lekki styl oraz barwne opisy przyrody pozwalają zanurzyć i rozkoszować się tą historią. W tym tomie również nie zabraknie niezwykłego słowiańskiego klimatu oraz magicznych istot takich jak topielica, Leszy, leśna baba, zmora, utopiec czy demon wiatru. Narracja prowadzona z perspektywy różnych postaci, co umożliwia nam lepiej poznać ich historię oraz motywację. Powieść wywołująca ogrom emocji, rodzinne dramaty i wzrastające napięcie, pełna zaskoczeń i dynamicznej akcji, nie pozwalająca na oderwanie się od lektury. Polecam 💚

W trzecim tomie cyklu Leszygród, Elwira Dresler-Janik udowadnia, że w fantasy można snuć opowieści nie tylko krwawe i pełne bitew, ale też ciche, gęste od znaczeń i splecione z korzeniami naszych dawnych wierzeń. „Opiekun lasu” to historia, która rośnie jak pradawne drzewo powoli, majestatycznie, rozbudzając podziw i niepokój zarazem. Tym razem autorka jeszcze mocniej zanurza nas w las, nie tylko w fizyczną przestrzeń pełną żyjących duchów, roślin i magii, ale w las jako symbol przejścia, dojrzewania i granicy między światami. W tej historii nie ma prostych rozwiązań ani bajkowych nagród. Każda decyzja rodzi konsekwencje, a każda ścieżka prowadzi przez cień.

„Opiekun Lasu” opowiada o tym, jak Wszebora jest krucha, a jednocześnie tak odporna. Jej podróż nie wiedzie przez wielkie bitwy, lecz przez codzienność małżeństwa, przez zmorę rozczarowania, przez pragnienie bycia kochaną naprawdę, nie tylko z obowiązku. Jej relacja z mężem nie należy do łatwych, on jej nie rozumie. Nawoja z kolei przechodzi swoją inicjację, nie mieczem i nie ślubem, ale przez kontakt z istotami starszymi niż człowiek:, z Leszym, Babą Jagą, demonem wiatru. To nie są tylko magiczne postaci to archetypy. Leszy to strażnik tego, co dzikie i nieprzyswajalne. Baba Jaga to ucieleśnienie kobiecej mądrości odartej z ozdobników, brutalnej, lecz sprawiedliwej. Ubożęta i domowiki to zanikające ślady świata, w którym magia nie była osobna, tylko codzienna. Wszyscy ci bohaterowie są jak elementy jednego rytuału przejścia, każdy z nich coś odbiera, ale też coś daje. Książka staje się w tym sensie nie tylko opowieścią, ale narzędziem transformacji dla postaci i dla czytelnika.

Autorka przesiąka słowiańskością nie jak artysta przebrany w ludowy strój na festyn, lecz jak ktoś, kto nosi ten strój od urodzenia, ale przewiązuje go we własny sposób. W ten sposób „Opiekun lasu” staje się nie tylko powieścią, ale próbnikiem tożsamości zarówno bohaterów, jak i czytelnika. Nie każda książka fantasy opowiada o smokach, rycerzach i zaklęciach rzucanych na odległość. Są historie, które przypominają bardziej sen niż powieść. Sen przesiąknięty zapachem żywicy, dymu z ogniska i zbutwiałych liści. „Opiekun lasu” to właśnie taka książka. Nie błyszczy fajerwerkami akcji, nie rozpycha się intrygami. Ona sączy się do środka, jak mżawka przez zmurszały dach leśnej chaty nieuchronnie i nieubłaganie, a gdy już przeniknie, nie sposób jej zapomnieć. „Opiekun Lasu” to powieść, która wymaga od czytelnika uważności i otwartości. Nie jest to prosta fantastyka, ale raczej duchowa opowieść zakorzeniona w mitach i ziemi. To książka o stracie i nadziei, o dojrzewaniu, o tym, że aby znaleźć siebie, trzeba najpierw zgubić się w lesie. To nie tylko literatura. To przejście przez ciemność, by znaleźć światło, nie jasne, jaskrawe, ale ciepłe jak ostatnie ognisko w zamarzającym świecie.

Bolemir i Nawoja wrócili do Leszygrodu, Wszebora została w Wilczym Jarze z mężem.

O względy Bolemira zabiega Jaruga, czy będzie potrafił ją pokochać i wybaczyć.

Hallbjorn ma złe sny, męczy go mara nocna Topielica kusi go i wzywa. Wszebora widzi że coś złego dzieje się z mężem. Znika koń podarowany z Leszygrodu i dziadek Halla.

Nawojka chce odejść, tęskni za siostrą, Bolemir chce ją zatrzymać. Po Jarugę pod bramy osady wojownicze przybywają bracia. Bolemir ma tylko jedno rozwiązanie by zatrzymać kobietę przy sobie.

Z kurnika znikają kury, czy synowie Bolemira psocą i wypuścili kury Nawojka podejrzewa o to chłopców. Prawda okazuje się inna.

Wszebora mimo zakazów męża zapuszcza się na teren Topielicy, złamany zakaz i jego konsekwencje dla Wyszobory. Oboje będą cierpieć, jednak ich los już jest spisany czy pójdą to właściwą drogą.

Nawoja pragnie by Łabudka znów była jej małą siostrzyczką. Gdy jest nadzieja robi wszystko by siostra wróciła do żywych. Nawojka prosi Opiekuna lasu by zaprowadził ja do Leśnej Baby. Przed nią długa i niebezpieczna droga by ocalić siostrę Latawiec demon będzie ją kusił, czy podarowana koszula będzie dla demona wystarczająca zapłatą by pomógł Nawojce. Dużo poświęciła dziewczyna, jej upór i zawzięty charakter przybliżają ją do celu. Utopiec ma serce Łabudki, czy prezent strzygi pazury wystarczą by odzyskać siostrę.

Przyjaciel Bolemira Jaczewoj towarzyszy Nawojce, coś czuję do dziewczyny, czy coś z tego będzie.

Leszy zaatakowany przez Jaczewoja daje jemu nauczkę, nikt nie może naruszyć spokoju i harmonii lasu.

Opiekun lasu ma bardzo rozbudowaną fabułę. Leszygród i Wilczy Jar dużo się dzieje. Misja Nawojki jest niebezpieczna, trzyma w napięciu. Hall jest uparty myśli że sam rozwiąże swoje problemy, nie chce prosić o pomoc matki przez to ucierpi Wszebora. Opiekun Lasu pilnuje porządku i tajemnic lasu. Wszystko to jest wplecione w słowiańskie zwyczaje, ta magia towarzyszy nam od początku serii. Czy Topielica znów stanie się dziewczynką, którą straciła rodzina. Polecam 😈

„Opiekun lasu” to już trzeci i ostatni tom serii o Leszygrodzie. I choć początek tego cyklu był dla mnie trudny w odbiorze pod względem ogromu przygnębiających i bolesnych wydarzeń tak końcówka wszystko mi wynagrodziła. Ta część bowiem jest w moim odczuciu najlepsza i pięknie spina całą historię, pokazując, że wszystko dzieje się po coś, a każde bolesne doświadczenie tylko nas wzmacnia.

🌳🌲

W tej części autorka skupia się w głównej mierze na relacji rodzeństwa, które choć przeszło wiele nadal pozostało dla siebie nieocenionym wsparciem. Świadomość, że w każdej sytuacji mogą na siebie liczyć napełniała ich serca nadzieją, że są w stanie zmienić zły los, jaki od początku na nich ciąży.

🌲🌳

Wszebora przebywająca na wciąż dla niej obcej, skutej lodem wyspie próbuje odnaleźć się w roli żony. Coraz częściej łapie się na tym, że jej serce zaczyna bić mocniej w obecności męża, a oczy mimowolnie go szukają, kiedy się oddala. Niestety Hallbjorn nękany nocami przez zmorę nie ma siły, by poświęcić Wszeborze wystarczająco dużo czasu. Próbuje na własną rękę poradzić sobie z urokiem topielicy, który nasila się z dnia na dzień. Mężczyzna zaślepiony czarem zaczyna dokonywać złych wyborów, a co najgorsze nie zauważa zmian zachodzących w żonie.

Tymczasem w Leszygrodzie Nawoja uparcie próbuje znaleźć sposób żeby ocalić Łabudkę przed okrutnym losem topielicy. Gotowa jest prosić o pomoc samego Leszego, który winien jest jej rodzinie przysługę za ocalenie życia. Nawoję czeka jeszcze długa droga do obranego celu, a na niej znajdą się nauki u Baby-Jagi, układ z latawcem, a nawet pertraktacje z utopcem. Ale gdzieś pomiędzy tym wszystkim znajdzie się również miejsce na rodzące się uczucie będące zaskoczeniem, ale również dające siłę na dalszą walkę.

Jak zakończy się ta historia? Czy Łabudkę da się uratować? Czy rodzeństwo zazna w końcu spokoju i szczęścia?

Tego musicie dowiedzieć się już sami, do czego gorąco was zachęcam. Serię trzeba czytać po kolei, bo tylko wtedy macie szansę wczuć się w całą historię, a co najważniejsze dokładnie poznać bohaterów.

🌲🌳

„Opiekun lasu” to urzekająca zarówno pięknym wydaniem, jak i niesamowitym klimatem książka, w której główną rolę gra rodzeństwo stawiające czoła złemu losowi. To przepełniona słowiańskimi wierzeniami, legendami i bóstwami opowieść o trudach życia i dążeniu do szczęścia. Historia o odwadze i poświęceniu. O dorastaniu i trudnych wyborach. To w końcu książka, która pokazuje, że miłość przychodzi niespodziewanie, nie zważając na czas i okoliczności.

🌳🌲

Przepiękne pełne emocji domknięcie serii, którą będę wspominać jeszcze bardzo długo.