Śmierć na bis

Długie serie kryminalne mają tendencje do tego, że im dalej, tym autorzy coraz bardziej losy swoich postaci gmatwają, coraz mocniej historie udziwniają, przez co ma się poczucie, że późniejsze tomy to nie to samo, co kiedyś. U Nory Roberts piszącej pod pseudonimem J.D. Robb jest odwrotnie. To te najnowsze tomy (a jest ich już prawie sześćdziesiąt!) są najlepsze! Może dlatego, że autorka nie udziwnia, pozwala swoim postaciom na szczęście? Oczywiście w warstwie prywatnej, bo w zawodowej każdego dnia przychodzi im mierzyć się z mrokami ludzkich dusz. W “Śmierci na bis”, 56. tomie serii, przenosimy się w środowisko aktorskie - aktor i mąż aktorki został otruty na przyjęciu. Nie jest jasne kto miał być ofiarą - on czy jego żona, jednak ich przyjaciele są zgodni co do tego, że żadne z nich nie miało wrogów. Śledczy jednak muszą od czegoś zacząć… Zagadka kryminalna toczy się tempem spokojnym z naciskiem na rozmowy z potencjalnymi świadkami i dedukcję. Nie ma brutalności, nie ma rozlewu krwi i wątków typowo sensacyjnych. Jest stara dobra zagadka do rozwiązania. Historia jest ciekawa, autorka dobrze myli tropy, a do tego lekki styl i pewna uszczypliwość w dialogach sprawiają, że całość daje bardzo pozytywne, przyjemne wrażenie. Ci, którzy serię znają będą zachwyceni tym, jak dobrze życie bohaterów serii się układa, a ci, co serii nie znają, nie będą mieli problemów, by w tym tomie się odnaleźć, autorka dobrze o to zadbała. Bawiłam się naprawdę dobrze, książka przyniosła mi solidne odprężenie, a znikomość wątków romansowych usatysfakcjonowała. Polecam na dobry relaks!

Eliza Lane i Brant Fitzhugh byli idealną parą. Oboje piękni i odnoszący sukcesy. Teraz on miał wyjechać na pół roku realizować nowy projekt w Nowej Zelandii, a ona miała wystąpić w współprodukowanym przez siebie nowej inscenizacji „W głębi sceny”. Inscenizacji, w której „dziesiątki lat temu grała córkę, ta rola uczyniła z niej gwiazdę. Teraz gra matkę, która jest gwiazdą.” Przyjęcie, które miało pokazać idealną parę i jednocześnie być przyjęciem pożegnalnym przed wyjazdem Branta, kończy się tragicznie. Brant wznosi toast za pomyślność swojej partnerki i pada martwy. Wszystko wskazuje na otrucie. Na miejsce zostaje wezwana Eve Dallas wraz ze swoją pomocniczką Peabody, której wiedza na temat życia celebrytów okaże się wielką pomocą w śledztwie. Śledztwie, w którym nie ma żadnych podejrzanych, bo wszyscy kochali Branta i nikt nie miał motywu, nawet jego byłe kochanki. A może to nie Brant miał paść trupem, tylko ktoś inny? Niezależnie od wszystkiego, Dallas nie pozwoli, aby zbrodniarz uszedł sprawiedliwości.

„Śmierć na bis” to już 56 tom serii „In Death | Oblicza śmierci” Nory Roberts, która oryginalnie była wydawana pod pseudonimem J.D.Robb, a którą teraz w odświeżonej i co najważniejsze jednolitej szacie graficznej wydaje Wydawnictwo Świat Książki.

„Śmierć na bis” to podobnie jak poprzednie tomy kryminał, którego akcja toczy się w XXI w., w którym bez problemu ludzkość podróżuje na odległe planety, a rozwój technologiczny bardzo ułatwia życie… i prowadzenie śledztwa.

W tym tomie autorka zepchnęła na dalszy plan męża Eve, czyli nieziemsko przystojnego przedsiębiorcę o podejrzanych korzeniach – Roarke’a, a bardziej wyeksponowała pomocnicę i przyjaciółkę Eve – Peabody. Mimo, iż akcja dzieje się w przyszłości, w powieści pojawia się wiele znanych nam z codziennego życia urządzeń, choć pojawia się też trochę futurystycznych gadżetów, z których chętnie bym skorzystała, jak np. droidy.

Jak wiecie, uwielbiam ten cykl, a duet Eve-Roarke jest jednym z moich ulubionych. Tym razem, jak już wspomniałam, Roarke’a było jak na lekarstwo, pojawiał się tylko jako dobry mąż dopieścić Eve, czy to kulinarnie, czy to… sami rozumiecie. Cieszę się, że Roberts oddała trochę więcej głosu Peabody i że pokazała jej zainteresowania poza pracę. Fajnie było poznać Peabody od innej strony, choć niektóre informacje o niej pojawiały się już w poprzednich tomach.

Samo śledztwo zostało poprowadzone w ciekawy sposób – gość, którego wszyscy uwielbiali i nikt nie miał powodów zabić. Dallas nie ma żadnych podejrzanych, zdesperowana sięga do przeszłości małżonków, ale nawet tam niewiele udaje się znaleźć… do czasu. Gdy w końcu pojawia się trop, Eve drąży dalej. Choć muszę przyznać, że udało mi się poprawnie wytypować sprawcę, choć zakładałam inny motyw, to bawiłam się świetnie, składając sprawę w całość, podążając za tokiem rozumowania Eve.

Niezmiennie polecam Wam ten cykl. A tym, którzy są w związkach małżeńskich, lub zamierzają w nie wstąpić zostawiam mądrą myśl Roarke’a: „Miłość, kiedy jest prawdziwa, nie zależy od warunków, ale małżeństwo, cholera, zależy od kompromisu.”