Sedno

Architekt Sebastian Kolasiński wsiada do pociągu TLK, ale szybko okazuje się, że nie będzie to zwykła podróż. Czas staje w miejscu, krajobraz za oknem znika, a współpasażerowie zaczynają zachowywać się coraz dziwniej. W zamkniętej przestrzeni wagonu wychodzą na jaw skrywane grzechy, a cała podróż staje się metaforycznym rozliczeniem z przeszłością.

Po przeczytaniu kilku książek i serii kryminałów Marka Stelara, szczególnie uwielbianej przeze mnie tej z komisarz Iwoną Banach, byłam bardzo ciekawa, jak autor odnajdzie się w zupełnie innej stylistyce. „Sedno” to książka zupełnie inna niż jego wcześniejsze powieści. Mamy tu klimat psychologiczny z elementami dziwności i metafizyki. Atmosfera jest gęsta, napięcie powoli rośnie, a sama koncepcja podróży, która wymyka się logice, potrafi zaciekawić. Pomysł, żeby pociąg stał się sceną dla konfrontacji z winą i ludzkimi słabościami, uważam za bardzo dobry.

Czytałam jednak tę książkę z mieszanymi uczuciami. Pierwsze kilkadziesiąt stron było dość statyczne i skupione głównie na przemyśleniach głównego bohatera. Styl, który sprawdzał się świetnie w kryminałach, tutaj chwilami staje się nużący. Zdarzają się powtórzenia, narracja schodzi na dygresje, które nie zawsze coś wnoszą. Tempo jest raczej powolne, a jeśli ktoś spodziewa się klasycznego thrillera czy horroru, może się poczuć zawiedziony.

Postacie miały duży potencjał, ale nie wszystkie zostały dobrze rozwinięte. Ich rozmowy często wydają się zbyt literackie i oderwane od naturalności. Mimo to ciekawie ukazano różne ludzkie słabości, lęki i próby wyparcia winy. Finał historii jest interesujący i zmusza do zastanowienia, choć nie daje łatwych odpowiedzi.

Podsumowując, „Sedno” to odważna próba odejścia od dobrze znanej konwencji i poszukiwania nowych form wyrazu. Podziwiam Marka Stelara za eksperyment i ambicję, ale jako czytelniczka zdecydowanie bardziej cenię go w jego kryminalnym wydaniu. Jeśli ktoś lubi powolne, symboliczne opowieści, które balansują między realizmem a fantastyką, może docenić tę książkę. Dla mnie była to interesująca odmiana, choć nie do końca przekonująca.

Lubicie podróżować pociągiem? Uwierzycie, że moja przygoda z tym środkiem transportu zaczęła się tak naprawdę w pracy i to całkiem niedawno?

✨✨✨✨✨

Tej trasy bohaterowie “Sedna” nigdy nie zapomną.

Sebastian Kolasiński, architekt, przytłoczony ostatnimi wydarzeniami, bez krzty nadziei wyrusza w ostatnią podróż do Warszawy nocnym pociągiem. W tej podróży, w swoim wagonie spotyka ludzi z totalnie różnych światów; kibola, księgowego, aktora, pisarza,budowlańca.

Gdy w pociągu zaczynają się dziać niewyobrażalne wydarzenia, pasażerowie muszą zjednoczyć siły, by przetrwać. Każde z nich nosi swój bagaż, a trucizna wylewa się ze szczelin pociągu...

Tak niewinnie rozpoczynająca się podróż, stała się totalnym szaleństwem, mrożącym krew w żyłach. Czułam klimat całą sobą, czytałam z rosnącą fascynacją i niedowierzaniem. Niezwykle ciężko było mi rozpoznać co jest rzeczywistością, a co zwykłą iluzją.

Wagon grzeszników zebranych w jednym miejscu, czy celowo? To pytanie zadawałam sobie wciąż i wciąż. Poczucie winy wypływa z bohaterów niczym trucizna z każdego zakamarka. Strach i niezrozumienie nudzi agresję, pierwotne ludzkie instynkty i spacza odbiór rzeczywistości. Patrzenie na śmierć , początkowo przerażająca, staje siwnoej uciążliwa z czasem, czy to nie straszne?

Przerażający, trzymający w napięciu thriller. Wariacja do ostatniej strony.

Przedziwna była ta podróż. Niełatwa, wymagająca, chwilami wręcz przytłaczająca. Prawdę mówiąc już dawno nie czytało mi się żadnej książki tak trudno jak "Sedna". Robiłam do niej kilka podejść i z każdym kolejnym wcale nie było łatwiej wbić się w fabułę. Dużym wyzwaniem było odnalezienie się w nietypowej, niezwykle introspektywnej narracji, balansującej na pograniczu rzeczywistości i sennych majaków.

Akcja toczy się w tempie powolnym niczym pociąg ruszający ze stacji – ociężale, z wieloma zatrzymaniami, niezliczonymi dygresjami, rozciągającymi się, szczegółowymi opisami i powtórzeniami. To zupełnie nie jest książka w stylu, który lubię, a jednak coś kazało mi brnąć dalej. Wiele razy miałam ochotę ją odłożyć, zrezygnować z dalszego czytania, jednak podskórnie czułam, że nie mogłabym spać nie wiedząc dokąd w tej historii zmierzał autor; jakie będzie zakończenie tej niezwykle oryginalnej powieści. Gdybym się poddała, żałowałabym.

Ciągle podczas czytania zastanawiałam się - czym ma być ta podróż? Rozliczeniem z samym sobą? Wsłuchaniem się w wyrzuty sumienia? Zrozumieniem własnych win, błędów? Oczyszczeniem, drogą do zmiany na lepsze?

Niełatwo było się połapać w tej opowieści, gdy wszystko przypominało jedną wielką metaforę. Gdy wynurzenia głównego bohatera często brzmiały jakby bredził w malignie. Nie sposób zorientować się kiedy przekroczyliśmy granicę realności i znajdujemy się głęboko w strefie urojeń.

To z pewnością książka nie dla każdego. Wymagająca, nielinearna, pełna symboliki. Dla jednych będzie to głęboka duchowa refleksja, dla innych zbyt hermetyczna forma, która utrudnia kontakt z tekstem.

Choć nie była to lektura łatwa ani komfortowa, cieszę się, że dobrnęłam do końca. Bo właśnie te najbardziej nieoczywiste książki zostają z nami na dłużej i prowokują do pytań, które jeszcze długo rezonują w głowie.

Mroczna, niepokojąca, intensywna w przekazie. Kolejna odsłona Marka Stelara udowadnia, że autor w obranym przez siebie gatunku czuje się jak ryba w wodzie.

Podobno dobra historia obroni się sama, ale nie zaszkodzić nadmienić kilku pochwał, gdy po lekturze w mojej głowie pozostał chaos myśli. Uwielbiam, gdy moja wyobraźnia pracuje na długo po zamknięciu ostatniej strony a losy bohaterów nie są mi ani przez moment obojętne a w książkach Stelara zawsze mogę na to liczyć. Odpowiednio przedstawiony klimat, gęsta atmosfera niepokoju oraz postacie, które ewidentnie wiedzą więcej niż chcą powiedzieć łączą się w spójną całość trzymającą czytelnika w napięciu. Dodatkowo autor doskonale wie jak wprowadzić podprogowe motywy psychologiczne, by burzyć wszystkie nasze wstępne założenia i koncentrować uwagę na tym co wydaje się pewnikiem.

To inna odsłona autora, zupełnie nieoczywista, oparta na domysłach, nieograniczonej wyobraźni, na licznych motywach, które dopiero w finale zostają wyjaśnione. I to nie w pełni. A dodatkowo same ramy gatunku zostają przesunięte, granice się zacierają, nietuzinkowość wkrada się na pierwszy plan, gdy przychodzi nam stanąć twarzą w twarz z bohaterami i rozłożyć ich sylwetki na czynniki pierwsze. Każdy będzie skrywał własną tajemnicę, każdy zostanie postawiony w moralnej ocenie. Kto wyjdzie z tego cało?

Trudna jest to powieść i bardzo nietypowa. Nie każdy się w niej odnajdzie. Jeśli jednak ten kto lubi analizować ludzkie decyzje, związane z tym błędy oraz potencjalne konsekwencje - będzie czuł się zaintrygowany. Nocną porą wyruszamy w podróż pociągiem wraz z pewnym architektem. Jednak nie tylko jego problemy zostaną wystawione na światło dnia. Odbędziemy bowiem podróż nie tylko fizyczną, ale przede wszystkim psychologiczną, gdy wraz z nowymi kilometrami nawarstwiać się będą liczne problemy, dysputy moralne, zaskakujące decyzje. Pętla tajemniczości będzie robić się co raz ciaśniejsza a my błądzić będziemy w tym nietuzinkowym labiryncie.

Moim zdaniem "Sedno" jest bardzo intensywną analizą ludzkich słabości okraczoną solidną porcją dobrze przedstawionego klimatu. To zupełnie inna strona autora, ale również smaczna, zdecydowanie warta poznania. Zaznaczę jednak po raz kolejny - nie każdy odnajdzie się w fabule, ponieważ pełna jest ona podszeptów, niedomówień, ukrytych znaków. Thriller inny niż wszystkie, ale bardzo intrygujący, nieszablonowy, uniwersalny. Dla mnie - zaskakująco dobrze przedstawiony. Tą skomplikowaną podróż polecę tym, którzy nie boją się podjąć ryzyka.

Sebastian Kolasiński wybiera się w nocną podróż pociągiem do Warszawy. Ta podróż to droga do końca jego kariery architekta. Jednak zawalony kontrakt to dopiero początek.

Jego towarzysze podróży to [Adres usunięty]. księgowy, znany aktor, scenarzysta, kibol. Każdy z nich skrywa mroczne sekrety, które nigdy nie mają ujrzeć światła dziennego.

W pewnym momencie w pociągu zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Wydaje się, że podróżują gdzieś poza czasem i przestrzenią. Pojawiają się problemy, które wystawiają ich na próbę. Grupa podróżnych razem stara się rozgryźć, co się dzieje, gdzie są i zrobić wszystko, aby tę podróż przetrwać.

Marek Stelar to autor, po którego książki sięgam już w ciemno. Bardzo lubię jego pióro zarówno te kryminalne, jak i komediowe.

Niestety muszę powiedzieć, że "Sedno" trochę mnie wymęczyło. Ciężko było mi się wgryźć w tę historię i niestety mnie nie porwała. Rozdziały są długie, wszystkie z perspektywy Sebastian Kolasińskiego. Urozmaicone są tylko historiami o pozostałych bohaterach, opowiadane przez innego, nieznanego narratora.

Akcja jest bardzo powolna, za to dużo jest rozważań, przemyśleń, opisów. Pasażerowie są zmuszeni do stawiania czoła swoim grzechom, strachom, koszmarom. Wydarzenia są dziwne, nierealne. Czytelnik zastanawia się, czy to sen głównego bohatera, czy może jakieś inne wizje. Ja miałam swoje podejrzenia, które częściowo się sprawdziły.

"Sedno" to całkiem inna książka w dorobku autora. Nie jest to nowa powieść, ale wznowienie książki z 2020 roku. Ciężko ją zakwalifikować do jakiegoś jednego gatunku. Z całą pewnością jest to coś innego. Lektura, która zmusza do przemyśleń nad człowieczeństwem, nad sednem życiem.

Na pewno nie jest to lektura dla każdego. Jednych zachwyci, innych trochę rozczaruje. Czy jest zła? Tego na pewno nie mogę powiedzieć. Ja po przeczytaniu innych książek autora, spodziewałam się czegoś innego. I chyba stąd to lekkie rozczarowanie.

Macie w planach "Sedno"? Jestem ciekawa, jak Wy odbierzecie tę powieść.