Na wieczne potępienie

„Ludzie pozbawiali innych życia kierowani zazdrością, chęcią zysku, pragnieniem zemsty, a także z powodu urażonej dumy lub zawodu w miłości. Napędzani silnymi emocjami”.

„Na wieczne potępienie”, to mój kolejny niesamowity pobyt w Pełni. Nie miałam najmniejszych wątpliwości, że ten czas spędzony z bohaterami książki , nie będzie czasem straconym. Pani Małgosia to dla mnie niekwestionowana mistrzyni polskich kryminałów bez rozlewu krwi i opisów brutalnych morderstw. Seria ”Pełnia tajemnic” z każdym kolejnym tomem podoba mi się coraz bardziej. Wydaje mi się, że ta część jest najlepsza ze wszystkich przeczytanych przeze mnie do tej pory i nie wiem, czy faktycznie tak jest, czy to wrażenie spowodował fakt, że tak bardzo polubiłam głównych bohaterów, a w Pełni czuję się, jak u siebie.

Tym razem powieść zaczyna się trochę jak u Agaty Christie. Jest pociąg, którym podróżuje kilkoro mieszkańców Pełni, a podróż mija im w spokojnej atmosferze, bo każde z nich rozmyśla o nadciągających świętach. Zanim dotrą do domu, ten spokój zostanie zburzony przez popełnione w pociągu morderstwo. Pociąg, co prawda nie ugrzęźnie w śniegu, ani nie podróżuje nim detektyw Poirot, ale za to tuż obok ktoś dopuścił się zbrodni, która wstrząśnie pasażerami.

Monika Gniewosz poddaje się świątecznej atmosferze panującej w miasteczku. Wraz z córką planuje obchodzić tegoroczne święta w swoim nowo kupionym domu. Ma także nadzieję, że dołączy do nich mama. Niestety ten piękny świąteczny nastrój zakłóca znalezienie zwłok kobiety nad miejscowym jeziorem, a dodatkowo na jaw wypływa sprawa molestowania uczennic liceum. Monika rzuca się w wir śledztwa. Zanim jednak uda się jej cokolwiek ustalić, wkrótce zostaje odnalezione ciało kolejnej kobiety.

Ponownie autorka zachwyciła mnie swoją historią, a styl jej pisania sprawił, że ta powieść jest jak zawsze wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju. Rozpoznałabym ten styl pisania zawsze i wszędzie. „Na wieczne potępienie” napisane jest poprawną polszczyzną i z wielką dbałością o szczegóły. Wspaniale autorka przeplata życie prywatne Moniki z prowadzonym śledztwem. Dodatkowo całość ubarwia butny komisarz Iwańczuk z komendy w Grudziądzu, któremu powierzono śledztwo, a ten nie omieszkuje okazywać swojej wyższości nad lokalną policją. Odsuwa Monikę i Adama od śledztwa i całkowicie przejmuje, lecz gdy pojawi się kolejna ofiara, to para śledczych zaczyna prowadzić nieformalne śledztwo na własną rękę.

Znakomicie skrojona jak zawsze u Pani Małgosi intryga kryminalna. Jest paru podejrzanych i każdy z nich mógł mieć motyw. Kilku z nich przecież jechało wtedy tym feralnym pociągiem.

„Na wieczne potępienie” to nie tylko zwykły kryminał, ale świetnie skonstruowana i zgrabnie napisana powieść poruszająca wiele problemów dotyczących codziennego życia. Lekkość języka i niesamowita dbałość o jego poprawność sprawiają, że książkę czyta się błyskawicznie i z ogromną przyjemnością, której nie popsuł mi nawet fakt, że zadufany w sobie komisarz Iwańczuk nieoczekiwanie zmienił swoje zdanie i nastawienie do pary śledczych z Pełni.

Nie wiem, jak Pani Małgosi, to robi, że udaje się osiągnąć w swoich powieściach atmosferę spokoju, pomimo że tuż za rogiem czai się opętany manią wymierzania sprawiedliwości morderca. Może, dlatego, że złu przeciwstawia zawsze dobro i to ono na końcu zwycięża. Zachwyca wspaniałą kreacją wszystkich bohaterów, zarówno tych pierwszoplanowych, jak i tych, którzy pojawiają się tylko na chwilę, bo zawsze mają oni ogromne znaczenie dla fabuły. Monika i jej policyjny partner są normalnymi ludźmi angażującymi się w śledztwo, lecz oprócz tego mają swoje normalne życie prywatne. Nie pierwszy raz Małgorzata Rogala udowadnia, że jest świetnym obserwatorem tego, co dzieje się dookoła i te obserwacje potrafi przenieść do swoich powieści. Pewnie, dlatego Pełnia wydaje mi się takim swojskim miejscem, do którego chętnie wracam za każdym razem.

Bardzo podobało mi się też przedstawienie problemu społecznego, który jest wszystkim doskonale znany. Molestowanie uczennic w szkole, gdzie dziewczyny się wstydzą i wolą ukrywać przed innymi, to, co je spotkało. Nauczyciel natomiast, nie widzi problemu w tym, że czasem „pomaca” sobie młode dziewczyny, bo gdyby nawet coś próbowały powiedzieć, to, kto im uwierzy, skoro on jest znanym artystą, dzięki któremu szkoła stała się sławna w całym kraju. Przeraża też niefrasobliwe podejście wicedyrektorki, osoby, która powinna stanąć po stronie uczennic, a ona podaje ich doniesienia w wątpliwość.

Połączenie zbrodni z bożonarodzeniowymi klimatem mogłoby się wydawać dość karkołomne, lecz autorka znakomicie poradziła sobie z tym tematem. Miała wszystko doskonale zaplanowane i ten plan konsekwentnie realizowała od początku do końca. Każdy z podejrzanych mógł być sprawcą, by na końcu miało się okazać, że jest nim ten najmniej podejrzany. Tak prowadziła fabułę, że wydawało mi się, że to ja łączę fakty, a jednocześnie, pozwoliła sobie mnie zaskoczyć, chociaż jakiś cień swoich podejrzeń miałam.

Ta część serii jest najbardziej mroczna, chociaż autorka swoim zwyczajem nie epatuje brutalnością i przemocą. Pomimo że morderstwa są tym razem makabryczne, to Małgorzata Rogala oszczędziła czytelnikowi brutalnych opisów, a skupiła się głównie na śledztwie, gdzie znajomość środowiska, umiejętność zadawania właściwych pytań, zdolność logicznego łączenia faktów, a przede wszystkim intuicja są najważniejsze. I jak zwykle po mistrzowsku wplotła wątki prywatne bohaterów między śledztwo. Zachwyciło mnie, jak zawsze, tak zwane "lekkie pióro" autorki i wspaniały balans pomiędzy warstwą kryminalną a obyczajową. Autorka starała się nakreślić portret psychologiczny sprawcy, zanurzyła się w jego umyśle, ale chociaż fragmenty pisane z jego perspektywy były intrygujące, to miałam lekki niedosyt, wydawało mi się, że trochę było zbyt mało opisów jego emocji.

Ta część, a także cała seria skradła moje serce i mam nadzieję, że jeszcze wielokrotnie będę mogła odwiedzić Pełnię i spotkać się z bohaterami powieści. Zwłaszcza z Moniką, bo bardzo chciałabym, aby ta poraniona przez życie kobieta, doświadczyła w końcu spokoju i zaznała szczęścia.

„Miał rację, nieczystość ciągała jak niespodziewanie napotkane bagno. Człowiek stał w nim po kostki i myślał, że jest bezpieczny, tymczasem nie wiadomo kiedy wpadał w nie po kolana, uda i pas. A później po szyję. I tonął, pragnąc wciąż więcej doznań.”

W ostatnim czasie ciężko trafić na książkę, której fabuła zamknęłaby się w jednym tomie. Panuje swoista moda na serie i ja nie mam nic przeciwko niej. Lubię powracać do już poznanych bohaterów i towarzyszyć im w kolejnych przygodach, mimo że z reguły te początkowe części są najlepsze. Akurat w przypadku cyklu "Pełnia tajemnic" jest zupełnie inaczej. 

Po pierwszym tomie wahałam się, czy w ogóle sięgać po kolejne, ale cieszę się, że nie porzuciłam tej serii, bo idzie w naprawdę dobrym kierunku i jest coraz ciekawsza. Klimat małego miasteczka zaczyna być wyczuwalny, może dlatego że główna bohaterka nie jest tam już obca i orientuje się już lepiej w sieci miejscowych powiązań. Ja darzę Monikę Gniewosz większą sympatią, nabiera w moich oczach charakteru. 

"Na wieczne potępienie" to fascynujący kryminał z serią morderstw i zimowym, wręcz bożonarodzeniowym klimatem. Takie połączenie było dla mnie piorunujące, dodatkowo każdy z podejrzanych wydawał się w jakiś sposób pasować na sprawcę, a najmniej oczywiście ten, który faktycznie nim był. 

Zaczynam chyba w końcu czuć styl, jakim posługuje się Małgorzata Rogala. W ostatnim czasie doceniam takie pięknie pisane kryminały, podobają mi się też nawiązania do sztuki, zwłaszcza że w tym tomie chodziło o bardziej o malarstwo niż porcelanę, a ono jest bliższe mojemu sercu. Przede wszystkim jednak wciąż zwracam uwagę na intrygę kryminalną, a w tej książce była ona naprawdę brawurowa. 

To dość oczywiste, że im więcej zbrodni, tym teoretycznie ciekawiej, ale sztuką jest poprowadzenie fabuły tak, by czytelnik miał poczucie, że sam łączy fakty, a jednocześnie, żeby nie zabrakło na końcu elementu zaskoczenia. Małgorzacie Rogali naprawdę się to udało przy utrzymaniu dość spokojnej narracji i akcji, która wcale nie pędziła jak szalona. Stworzeni przez nią policjanci są ludźmi i mają swoje prywatne życie, daleko im do tych filmowych śledczych, którzy mają w gabinecie kilka koszul na zmianę, ci z Pełni wracają po pracy do domu, śpią w swoich łóżkach i nie mają obsesji na punkcie prowadzonej sprawy, choć nie można im odmówić zaangażowania. 

"Na wieczne potępienie" to kryminał, który idealnie sprawdzi się w najbliższym czasie. Można go czytać pod kocem z kubkiem herbaty w dłoni, a autorka zadba o to, by czytelnik poczuł świąteczną atmosferę okraszoną tym, co fani mocnych wrażeń lubią najbardziej. 

Moje 9/10.  

Autorkę znam bardzo dobrze i bardzo cenie sobie jej książki. Już nie raz pozytywnie mnie zaskoczyła, tak też było i w tym przypadku. Na plus klimat tej książki! Wszystko dzieje się w zaśnieżonym, małym i świątecznym miasteczku. Zdecydowanie dodaje to uroku całej książce. Kryminał trzyma w napięciu od pierwszych do ostatnich storn i jest bardzo dobrze i w mądry sposób poprowadzony. Zdecydowanie była to bardzo dobra historia i ja świetnie się bawiłam, podczas czytania tej wyjątkowej książki. Polecam! 

„Na wieczne potępienie” to już trzeci tom z cyklu „Pełnia Tajemnic” Małgorzaty Rogali i przygód nieustraszonej podkomisarz Moniki Gniewosz.

Jak miło było znowu znaleźć się w Pełni, małym miasteczku, które na co dzień żyje swoim spokojnym, nieśpiesznym rytmem. Zło jednakże nie śpi, czai się wszędzie. I tym razem pod osłoną białego puchu pojawia się, siejąc w ludziach niepokój i mrożąc krew w żyłach  brutalnością.

To właśnie tu, w tej małej miejscowości w przedświątecznym czasie zaczynają ginąć kobiety. A morderstwa, jak zdaje się zauważyć podkomisarz Gniewosz, nie są przypadkowe. Nagie, pozostawione w konkretnej  pozycji ciała kobiet wskazują na to, iż morderca działa według schematu. Jaki to schemat i z czym przyjdzie się zmierzyć mieszkańcom Pełni, oraz policjantom prowadzącym śledztwo? Czy uda się złapać sprawcę i odkryć jego motywy?

Autorka potrafi niesamowicie zaciekawić, prowadząc fabułę, nieśpieszną, przeplataną wątkami obyczajowymi, a jednocześnie mocną i wyrazistą, nierzadko poruszającą trudne tematy. Spójne wątki, ciekawe motywy i świetnie poprowadzone śledztwo – to coś, co cechuje każdy tom tego cyklu.

Nie wiem, jak pisarka  to robi, że, pomimo iż czytam o zbrodniach i próbuję rozwikłać kryminalną zagadkę, to czuję  ten wszechobecny sielski klimat urokliwej Pełni. Może to przez kreację bohaterów, którzy są charakterystyczni i wpasowują się idealnie w miejsce, w którym mieszkają. Może to przez opisy miejsc, w których się fabularnie znajdujemy, a które pani Małgorzata potrafi pięknie zobrazować. Nie wiem, czemu mogę ten klimat przypisać, ale wiem, że otwierając książkę „czuję się jak u siebie”.

Czy muszę dodawać coś więcej? Jeżeli nie znacie jeszcze tego cyklu, to nadrabiajcie, przekonacie się sami, że nie sposób się oderwać. To lektura idealna na długie jesienne wieczory.

Będę wypatrywać kolejnej części, by móc nie tylko rozwiązywać wraz z podkomisarz Moniką  kryminalną zagadkę, ale i towarzyszyć  jej w codziennym życiu.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona Kryminału.

[RECENZJA]

NA WIECZNE POTĘPIENIE

Autor: Małgorzata Rogala

Wydawnictwo: Czwarta Strona Kryminału

Premiera: 26.10.2022

Tom 3, seria: Pełnia tajemnic

NA WIECZNE POTĘPIENIE to już trzecia część nowej serii PEŁNIA TAJEMNIC z policjanta Moniką Gniewosz. Akcja książki osadzona jest w małym urokliwym miasteczku Pełnia, otoczonym lasami i skupionym wokół małej społeczności. Tutaj każdy zna każdego, czas płynie zupełnie inaczej, a wszystko ma swoje miejsce. Cisza, spokój i wydawać by się mogło sielanka. Ale czy aby na pewno? Pozory często mylą, a na Czytelników czeka kolejna dawka emocji i zaskoczeń. Serię zapoczątkowała książka MILCZĄC JAK GRÓB, później ukazała się kontynuacja ZA CENĘ ŚMIERCI. Co tym razem wydarzyło się w Pełni? Co słychać u głównej bohaterki? Zapraszam do lektury!

ŚNIEG PRZYKRYJE ŚLADY ZBRODNI, ALE NIE ZASŁONI NIECZYSTOŚCI DUSZY.

W Pełni zaczyna się zima i na dobre czuć już przedświąteczny klimat. Monika i Kornelia urządzają się w nowy domu, zachwycają zimową scenerią i cieszą, że w końcu ich życie nabrało kolorów. Jednak szczęście bywa ulotne – przekona się o tym główna bohaterka i mieszkańcy miasteczka. Tym razem nie zabraknie ofiar. A wszystko zacznie się od zabójstwa w pociągu. Kto zabił młodą kobietę? Kim była? Czy szybko uda się odnaleźć sprawcę? Okazuje się, że sprawa z pociągu to dopiero początek. Wkrótce nad jeziorem zostaje znalezione ciało kolejnej kobiety. Czy sprawy są ze sobą połączone? A może to tylko przypadek? Czy w Pełni mógłby grasować seryjny morderca? Trzecia ofiara zaczyna budzić niepokój wśród mieszkańców, a służby stawia w stan podwyższonej gotowości. Jednak za sprawą przełożonych współpraca policjantów z Pełni nad sprawą stanie pod znakiem zapytania. Równocześnie toczy się również sprawa molestowania uczennic przez trenera tańca. Kto mówi prawdę – znany trener czy zachwycone nim nastolatki? Jak ukrócić proceder? Jak odwołać pomówienie?

Pióro Pani Małgorzaty wciąż i niezmiennie mnie zachwyca, śmiało mogę powiedzieć, że najnowsza historia dołączyła do mojej topki najlepszych książek Autorki. Ciekawy i ważny temat, świetne połączenie wątków, zabójstwa, śledztwo, do tego świąteczny klimat, urokliwe miasteczko i kontynuacja historii z prywatnego życia Moniki Gniewosz. Akcja większości książek Autorki osadzona była w Warszawie – duże miasto, zupełnie inna społeczność i rządzące nią mechanizmy. Myślę, że Pani Małgorzacie udało się idealnie zbudować klimat małej miejscowości, która ma swoje plusy, ale też minusy. Wiadomości i plotki rozchodzą się w błyskawicznym tempie, wszyscy się znają, ciężko utrzymać cokolwiek w tajemnicy, małe wydarzenia urastają do rangi sensacji, a każda sprawa która ujrzy światło dzienne nie daje o sobie zapomnieć. Autorka jak zawsze na ważnym miejscu stawia śledztwo, ale do kryminalnego szablonu zgrabnie wplata wątki obyczajowe i rodzinne, a tym razem również religię. Ważną bohaterką powieści jest również sztuka.

Smaczku całej lekturze dodaje pojawienie się bohaterki z wcześniejszych książek Autorki. Kto to będzie? – tego zdradzić nie mogę. Ale ten zabieg pisarski bardzo mi się podobał. Wciągająca lektura przeczytana błyskawicznie, ciekawy pomysł na fabułę, nieszablonowy zabójca, dopracowane szczegóły. Do tego cała masa emocji i domysłów – kto stoi za zbrodniami? Autorka tak poprowadziła fabułę, że do samego końca obstawiałam zupełnie kogoś innego. Po świetnej serii z warszawskimi policjantami Agatą Górską i Sławkiem Tomczykiem nie myślałam, że jeszcze jakiś cykl ich przebije – Pełnia ma swój klimat i z przyjemnością (mam nadzieję jeszcze wielokrotnie) będę tu wracać.

Trzecia część serii kryminalno- obyczajowej, w której scenerią wydarzeń jest małe miasteczko Pełnia. Można poczuć już tutaj przedświąteczny klimat. Przygotowania do świąt, Sylwestra, zakup prezentów, przygotowywanie świątecznych potraw, pieczenie pierniczków... Nawet pogoda iście zimowa- mróz i śnieg, który wiruje w powietrzu niczym "mikroskopijne tancerki". Ducha dawnych lat czuć także, bo małomiasteczkowa nowoczesność przeplata się z kultywowaniem tradycji. W życiu policjantki Moniki Gniewosz być może w końcu zapanuje spokój... Z dala od zgiełku dużego miasta, w ciszy i spokoju, oddychając rześkim leśnym powietrzem i patrząc w rozgwieżdżone niebo- ma nadzieję na szczęście. Przedświąteczną sielankę zakłóca jednak wiadomość o odnalezionych zwłokach.

.

Autorka niewątpliwie potrafi zbudować klimat małego miasteczka. Idealnie pokazuje mechanizmy, które rządzą takimi społecznościami. Każdy każdego zna, każda plotka lotem błyskawicy rozprzestrzenia się wśród mieszkańców, a jednym z ważniejszych miejsc na kulturalnej mapie takiego miejsca jest lokalny "ciucholand". Autorka nie epatuje brutalnością i przemocą. Pomimo tego, że morderstwa cechują się pewną dozą makabry- oszczędza nam makabrycznych opisów, skupiając się na śledztwie. W śledztwie najważniejsza jest natomiast znajomość środowiska, umiejętność zadawania odpowiednich pytań przez śledczych, dedukcja oraz intuicja. Autorka ma także bardzo lekkie pióro. Zgrabnie wplata wątki rodzinne, które jednak nie zaburzają równowagi między warstwą kryminalną, a obyczajową. Podobały mi się wątki religijne, które nadały fabule mroku. Mam jednak lekki niedosyt w stosunku do opisów emocji sprawcy. Lubię głęboko zanurzyć się w umysł sprawcy, analizując szczegółowo to, co dzieje się w jego głowie. Tutaj ta warstwa psychologiczna nie była pod tym względem aż tak rozbudowana. Trochę szkoda, bo fragmenty pisane z perspektywy sprawcy były bardzo intrygujące.

.

Interesujące śledztwo przeplata się z obrazem życia głównej bohaterki oraz miasteczka Pełni, tworząc bardzo dobry, lekki kryminał, który czyta się błyskawicznie i z przyjemnością. Emocji również nie zabrakło. Polecam.

Akcja tej części rozgrywa się w okresie przedświątecznym gdy świat wokół otulony jest białym puchem. Atmosferę małomiasteczkowego spokoju burzy informacja o odnalezionych nad jeziorem zwłokach kobiety. Jakby tego było mało na światło dzienne wypływa również sprawa molestowania uczennic przez trenera prowadzącego kurs tańca hip hopowego w liceum. Niestety to nie wszystko.. wkrótce zostaje odnalezione kolejne ciało.. a gdy jeszcze połączyć to z morderstwem w pociągu.. z tej układanki zaczyna wyłaniać się schemat działania, tworząc przerażający obraz jaki zrodził się w umyśle zabójcy..

Autorka po raz kolejny zaprasza nas do "miasteczka zbrodni". Miejsce z pozoru ciche i spokojne, w którym Monika z córką wreszcie odnalazły swoje miejsce na ziemi , jak się okazuje, zaskakuje wciąż pełnią tajemnic skrywanych w głębinach ludzkiego umysłu..

Ciekawa, mroczna fabuła, dreszczyk emocji, postacie, których nie da się nie lubić a z którymi czuję się już zaprzyjaźniona, to wszystko składa się na doskonały kryminał. Czytałam zachłannie od pierwszych stron i nie chciałam przestać dopóki się nie dowiem. A najlepsze jest to, że tak jak w poprzedniej części, nie potrafiłam odgadnąć kto jest mordercą. Dzięki czemu napięcie trzymało mnie do samego końca.

Okres przedświąteczny w niewielkiej miejscowości Pełnia, to nie tylko czas radosnych przygotowań pachnących cynamonem, pomarańczą i czekoladą, ale również strachu. Morderstwa kobiet upozowanych nago w zimowej przybrzeżnej scenerii budzą ogromne obawy i pytania o motyw i osobę sprawcy. A w tak małej społeczności zarówno fakty, jak i plotki niosą się lotem błyskawicy.

Trzecia już część cyklu kryminalnego Małgorzaty Rogali z podkomisarz Moniką Gniewosz osadzona w małomiasteczkowych realiach odsłania zaściankowość jej mieszkańców. Bo choć pobudki fanatyka religijnego, dopatrującego się nadrzędnej misji do usprawiedliwienia swych najniższych popędów przerażają, to prawdziwą zgrozę budzi fakt zamiatania pod dywan wieloletniego molestowania uczestniczek zajęć tanecznych. Wstyd i świadomość, że nikt nie uwierzy w zderzeniu ze sławą i osiągnięciami trenera pozwalają mu latami wykorzystywać swoją pozycję.

Zastanowiłam się przez chwilę czy nie zdradziłam zbyt dużo powyższym stwierdzeniem, jednak te informacje otrzymujemy już na początku powieści, co mimo wszystko nie pomaga w odkryciu sprawcy. Autorka zarówno czytelnikowi, jak i prowadzącym śledztwo nie ułatwia zadania wprowadzając w intrygę kilku podejrzanych.

Czy Monice Gniewosz i jej policyjnemu partnerowi uda się przełamać barierę milczenia? Czy mimo odsunięcia od sprawy seryjnego mordercy wygrają wyścig z czasem i uchronią życie kolejnej kobiety?

Atmosfera powieści Małgorzaty Rogali, mimo zbrodni i poruszania trudnych tematów społecznych i obyczajowych, tchnie zawsze spokojem i optymizmem. Jej opowieści działają na mnie kojąco. Czy dlatego, że złu wypełniającemu ludzką duszę przeciwstawiają dobro, które w ostatecznym rozrachunku przeważa? Z pewnością tak, ale również dzięki kreacji bohaterów, budzących naturalną sympatię, którym po przeżytych traumach życzymy odnalezienia wewnętrznej harmonii i szczęścia. Życie jednak pisze różne scenariusze, a autorka, mimo że tworzy fikcję literacką, z empatią potrafi przenieść je na karty powieści.

Cykl z Moniką Gniewosz mogę już nazwać moim ulubionym na równi z tym o Agacie Górskiej i Sławku Tomczyku i liczę, że będę mogła wracać do Pełni jeszcze wielokrotnie ściskając kciuki nie tylko za pozytywne rozwiązanie kolejnych kryminalnych spraw, ale przede wszystkim za ułożenie życia osobistego bohaterki, o które ma odwagę walczyć.

Premiera powieści "Na wieczne potępienie" 26 października, a ja już dziś zachęcam Was do poznania również wcześniejszych części cyklu "Milcząc jak grób" i "Za cenę śmierci".

„Na wieczne potępienie”, czyli trzeci już tom cyklu „Pełnia tajemnic”!

Wracamy więc do Pełni, gdzie właśnie trwa zimowy okres przedświąteczny. Małe miasteczko ukryte w środku lasu nad pięknym jeziorem nieopodal Grudziądza – zawiało, zamiotło i zasypało puszystym śniegiem. Licho jednak nie śpi i ma się dobrze..

Ktoś ma plan i święte przekonanie, że za sprawą jego działania już wkrótce dokona się ocalenie i oczyszczenie z grzechu. A pierwszy punkt w tym planie znajduje swoje wypełnienie w pociągu, którym wraca do domu kilkoro mieszkańców Pełni. To tu, w niewyjaśnionych okolicznościach zostaje zamordowana jedna z pasażerek..

Tymczasem podkomisarz Monika Gniewosz i jej córka skupiają się na zapuszczeniu korzeni w Pełni. Przed nimi pierwsze święta w nowym, własnym domu. Ale gdy nad jeziorem zostają znalezione zwłoki młodej kobiety, policjanta wie, że to kolejne w jej karierze „elektryzujące” zdarzenie w Pełni, które stanie się treścią jej służbowych i prywatnych myśli. Tym bardziej, że zabójca dopiero się rozkręca..

Śledczy poruszają się niemal po omacku. Jest co prawda kilka tropów, jest kilku podejrzanych, ale jak wiadomo najlepszy argument, to konkret, a tu konkretów brak. Do czasu..

Podkomisarz Monika Gniewosz w pogoni za mordercą będzie musiała zdać się na przypadek, przeczucie, przeznaczenie.. a przy okazji po raz kolejny będzie zmuszona stawić czoła przeszłości i zawalczyć o spokój swojej rodziny.

„Na wieczne potępienie” to kolejna kryminalna przygoda od Mistrzyni Kryminału. Dostajemy wątek główny – intrygującą historię kryminalną oraz wątki obyczajowe rozpoczęte w pierwszym z tomów serii. Akcja toczy się w swoim tempie i nie ma tu miejsca na nudę.

Ta książka to znakomity, lekki kryminał, w sam raz na jesienny relax pod kocykiem.

Z ogromną ciekawością i niecierpliwością będę wypatrywać kolejnego tomu z serii „Pełnia tajemnic”.

Polecam.

Z reguły uwielbiam, kiedy dużo się dzieje w powieści kryminalnej, jednak czasami potrzebuję też nieco spokoju, dla równowagi. Wtedy sięgam bez zastanowienia po książki pani Małgorzaty Rogali. Jej osoba to dla mnie pewnik, że biorąc do ręki historię, którą stworzyła, otrzymam intrygującą, lecz jednocześnie spokojnie poprowadzoną zagadkę kryminalną okraszoną kameralnym klimatem. Tak było i tym razem.

„ Na wieczne potępienie ” to już trzeci tom z cyklu „ Pełnia tajemnic ”. Kolejny raz Pełnia oczarowuje swoim klimatycznym pejzażem małomiasteczkowości. Od tej położonej w sąsiedztwie jeziora, otoczonej lasem miejscowości, bije senność, a jednocześnie aura tajemniczości spowita atmosferą świątecznych przygotowań.

Zaszywając się pod ciepłym kocem, z kubkiem rozgrzewającej herbaty w ręku, czytając książkę pani Małgorzaty, jeszcze intensywniej zdało się odczuć ten klimat.

Tę beztroską harmonię burzy fakt morderstw dokonywanych na młodych kobietach. Morderca nosi w sobie poczucie, że zabijając je, oczyszcza świat z grzesznic, wymierza im karę i oczyszcza z grzechu nieczystości. Dokonuje czegoś ważnego. Bo, jak mówi fragment z Księgi Mądrości Syracha, a który przytacza Autorka, „ To przez kobietę grzech się pojawił, to za jej sprawą wszyscy umieramy ”.

Polecam tę opowieść tym, którzy chcą sięgnąć po lekki kryminał z dodatkiem wątków obyczajowych, w którym nie zabraknie również spojrzenia na bohaterów z psychologicznego punktu widzenia. Warsztat pisarski pani Małgorzaty niezmiennie budzi mój podziw.

Zbrodnia idealna jak najbardziej istnieje, nawet ma się wprost wspaniale do pewnego momentu. Jakiego? Aż ktoś wpada na ślad jej lub tego, kto ją dokonał. Potem zaczyna się rozgrywka, w której zbrodniarzowi zdaje się, że to on rozdaje karty. Tyle, że zauważa, iż gra coraz bardziej znaczonymi i to nie przez niego …

Przedświąteczna gorączka schodzi na drugi plan gdy w Pełni dochodzi do morderstwa. Podkomisarz Monika Gniewosz wie, że po raz kolejny rozpoczął się dla niej i współpracowników wyścig z czasem i przede wszystkim zbrodniarzem. Jako, że pewne rzeczy chodzą parami, kolejna niepokojąca sprawa wychodzi na światło dzienne. Małe miasteczka mają swoje tajemnice, które w najmniej spodziewanej chwili pokazują swoje oblicze, burząc spokój i wzbudzając lęk. Jednak policjantka zna jasne i ciemniejsze strony życia, te ostatnie poznała od podszewki. Teraz cieszy się tym, co zdobyła niemałym przecież kosztem i równocześnie „rozgryza” niedawnych zabójstw, jaka miały miejsce w Pełni i nie tylko w niej. Czy wiążą się z sobą? Na pierwszy rzut oka nie mają z sobą nic wspólnego, ale rzeczywistość jest bardziej skomplikowana, a przypadki oczywiście zdarzają się, ale doświadczenie i intuicja podpowiadają, że w tym, co zaszło jest drugie dno. Osobne zbrodnie czy nie? Odpowiedź na to pytanie będzie kluczowe? Z pewnością popchnie dochodzeniową pracę do przodu, ale zabójca też nie próżnuje, nowa ofiara przypomina, iż wyścig wciąż trwa!

Jak zwykle przepadłam, całkowicie i nieodwracalnie. Tak zawsze kończy się spotkanie z książkami Małgorzaty Rogali, dlatego więc nauczona wcześniejszymi doświadczeniami na spotkanie z mieszkańcami Pełni zarezerwowałam sobie czas na tę wizytę, w końcu w dobrym towarzystwie nikt nie patrzy a jego upływ. Kryminalna zagadka wciąga od razu, pobudzając apetyt na więcej, które przychodzi w najbardziej odpowiednim, acz niespodziewanym momencie. Jedna zbrodnia, druga … czy mają coś wspólnego? A może to zupełnie odrębne sprawy? Policjanci z Pełni mają przed sobą nową sprawę i skrupulatnie do niej podchodzą, chociaż nie brak im zajęć, zwłaszcza, że święta prawie za pasem. Urokliwe miasteczko, grudniowy klimat, rozświetlone okna i sklepowe wystawy, wielu zna się od lat, przynajmniej z widzenia lub ze słyszenia. Jednak nawet w tak idyllicznym otoczeniu dochodzi do morderstw, a brak anonimowości wcale nie stoi temu na przeszkodzie. Wprost przeciwnie, kameralność czasem jej sprzyja, a Małgorzata Rogala umie wykorzystać to tworząc odpowiednią atmosferę, kreując postacie i przede wszystkim samą zabójczą intrygę. Nic nie jest pozostawione przypadkowe, każdy detal buduje rasowy kryminał. Została oczywiście wykorzystana po mistrzowsku sztuka i nie zabrakło także solidnej kryminalistycznej oraz psychologicznej podstawy. Pisarka z tych elementów zrobiła jeden ze swoich znaków rozpoznawczych, każdorazowo nieprzewidywalnie wprowadzając go do opowiadanej historii. „Na wieczne potępienie” czytelnik zostanie wciągnięty w klasyczne śledztwo, gdzie liczy się dosłownie każdy szczegół, dowód, poszlaka, a detektywistyczna praca nie jest nią jedynie z nazwy. Im bardziej zagłębiamy się w lekturę tym bardziej wciąga nas ona, a kolejne fragmenty, nieznanego nam wpierw obrazu zaczynają, tworzyć morderczy krajobraz, w jakim w finale dostrzegamy to, co najistotniejsze.

Małe miasteczka mają w sobie niezaprzeczalny urok, który przyciąga niczym magnes. Nie dziwi dlatego fala przeprowadzek, opuszczanie wielkich aglomeracji na rzecz małych miejscowości i rozsypujących się domów, których remont nierzadko zajmuje całe życie i pochłania wszystkie oszczędności. W takich miejscach jednak możemy zwolnić, życie płynie tu bliżej natury, zaś ludzie wspierają się nawzajem, inaczej bowiem funkcjonowanie byłoby trudne.

Oczywiście tak idealistyczny obraz małych miejscowości szybko zderza się z rzeczywistością, mimo tego Monika Gniewosz, funkcjonariuszka policji, jest zadowolona z przeprowadzki. Szczególnie, że Pełnia dala jej szansę na rozpoczęcie nowego etapu w życiu, po zakończeniu przemocowego związku i po rozwodzie. Teraz na dodatek kupiła tu stary dom, a choć oznacza to mnóstwo pracy i liczne niedogodności, to zaczyna być znów szczęśliwa, podobnie zresztą jak jej córka, Kornelia, która wreszcie odnalazła swoją życiową drogę.

Również na polu zawodowym Gniewasz spełnia się nawet jeśli większość zgłoszeń to drobne kradzieże czy bójki. Rzadko zdarza się taka sprawa jak porywacza kobiet, ale to oznacza, że w Pełni można czuć się bezpiecznie. Przynajmniej do pewnego czasu. Najpierw bowiem w toalecie pociągu relacji Gdynia – Mysłowice, którym podróżują mieszkańcy Pełni znalezione zostają zwłoki dwudziestodwuletniej mieszkanki Grudziądza, a sekcja wykazuje, iż dziewczyna została uduszona. Później trener hip-hopu zostaje oskarżony o molestowanie, zaś próbująca załatwić sprawę na własną rękę jedna z nauczycielek, zostaje znaleziona martwa w lesie. Ona również została uduszona, zaś na jej ciele też zostało znalezione nasienie, podobnie jak w przypadku dziewczyny z pociągu. Czy w jakiekolwiek sposób sprawy te są ze sobą powiązane? Czy ma znaczenie fakt, że nauczycielka, Liliana Jabłońska była w pociągu, kiedy została zamordowana studentka? I ze był tam wówczas również trener tańca? A może chodzi raczej o relacje pomiędzy Lilianą a jej szwagrem? A może zupełnie inne tajemnice wyjdą na jaw? Jak się bowiem okazuje lokalna społeczność ma wiele tajemnic, a mroczne instynkty wychodzą na jaw w różnych okolicznościach…

Jak zakończy się ta sprawa? Czy i tę uda się rozwiązać Monice Gniewosz? Przekonamy się o tym dzięki lekturze książki pt. „Na wieczne potępienie”, kolejnej już z cyklu „Pełnia tajemnic”, traktującej o klimatycznej miejscowości i zbrodniach. Małgorzata Rogala stworzyła świetną historię z doskonale wykreowaną bohaterką policjantki, choć tak naprawdę to senna atmosfera miasteczka, rozdzierana kolejnymi dramatami powoduje, że czujemy się częścią tej opowieści. Po książkę opublikowaną nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona sięgnąć mogą zarówno wielbiciele kryminałów, jak i powieści obyczajowych, mocno skoncentrowanych na ludziach i ich problemach.

Frapująca fabuła i wartka akcja, szereg postaci drugiego planu tworzących klimat opowieści – to wszystko stanowi mocną stronę książki. Chwilowe oddanie narracji osobie mordercy dodatkowo podgrzewa atmosferę i pozwala wniknąć w jego psychikę, pomaga nam też spojrzeć na sprawę z innego niż Gniewosz punktu widzenia. Czy jednak uda nam się ująć sprawcę? Co do tego nie daję gwarancji wiem jednak, że jeśli to pierwsze spotkanie czytelników w Pełni, to z pewnością powrócą tu dzięki poprzednim dwóm tomom powieści Rogali.