Langer

ZARYS FABUŁY

Chociaż okładkowe streszczenie, należące chyba do najbardziej treściowych, jakie widziałam – głosi, że Piotra Langera nikomu nie trzeba przedstawiać, ja powiem coś więcej. Żebyście mieli ogólny zarys historii, jaka na Was czeka.

Podczas jednego z przyjęć Piotr Langer zaczyna polowanie na swoją ofiarę. W oko wpada mu jedna z atrakcyjnych kobiet, Nina Pokora. Obyta, deczko zadziorna, chętna i zafascynowana Langerem. A przynajmniej tak mogłoby się mu wydawać. Mężczyzna już wyobraża sobie co będzie w stanie z nią zrobić. Jak wykorzysta ją seksualnie i zabije bądź zrobi to wszystko w odwrotnej kolejności. Kiedy sprowadza ją w ustronne miejsce i podaje do wypicia środek nasenny, nagle wszystko w jego głowie zaczyna wirować. I nim odpływa na dobre uświadamia sobie, że Nina Pokora nie jest tak naiwna jak sądził. Kobieta doskonale zdaje sobie sprawę z tego, kim Langer jest. Trafił swój na swego. Czy mogło być ciekawiej?

PERSPEKTYWA MORDERCY

Główny bohater powieści z pewnością należy do postaci bardzo nietuzinkowych. Psychol – tak można byłoby określić go jednym słowem. Seryjny morderca, który karmi się ludzkim bólem. Uwielbia męczyć swoje ofiary, a sama wizja rozcinania ludzkiego ciała zdaje się go podniecać. Przerażające jest jednak to, że Langer nie widzi w tym nic złego. Uważa się za normalnego, bo przecież zło i dobro w jego wizji zacierają swoje granice, a morderców na tym świecie jest wiele – chociażby takich, którzy palą w kominach szkodliwymi substancjami. Przyznam, że autor zafundował czytelnikom bardzo intrygującą perspektywę, niecodzienną – jak dla mnie, bo nieczęsto mam okazję poznawać myśli człowieka, który okazuje się być ponadprzeciętnie mroczny. Kim jest Nina Pokora stająca u jego boku? Kobieta zagadka, która najwyraźniej się go nie boi. Proponuje mu układ, żądna zemsty, majątku i przelanej krwi. Pokazując swoją wyższość zdaje się przejmować w pewien sposób dominację nad człowiekiem, dla którego nigdy nie istniało słowo „nie”. Co kiedy sprawy zaczną wymykać się spod kontroli? Czego tak naprawdę chce Nina Pokora? Na drugim planie postaci dobrze znane z innych części cyklu o Chyłce. Prokurator Karolina Siarkowska, która okazuje się spoiwem dwójki z pierwszego planu – zdaje się, że i Langer i Pokora coś do niej mają. Jednym słowem, sporo się dzieje.

PLANOWANA ZBRODNIA I PRZESZŁOŚĆ SZALEŃCA

Przeważająca część historii pokazywana jest z perspektywy Piotra Langera, mordercy i psychopaty. Czytelnik ma okazję poznać jego tok myślenia, zadziwiający, pokrętny i niepokojący. W tym przypadku zderzamy się z dwoma płaszczyznami czasowymi, jest teraźniejszość, kiedy to Langer otrzymuje nowe wyzwanie i spotyka kobietę mającą na niego wielki wpływ. Jest i przeszłość, dzieciństwo Langera, którym zaczęto „kształtować” jego osobowość oraz dziwne ambicje. Czytelnik dowiaduje się jaki był młody Piotr, kto przyczynił się do dokarmiania pewności siebie potwora i kim była jego pierwsza ofiara. Mamy wątek dotyczący zemsty i planowanej zbrodni, który niewątpliwie na pewnym etapie może zaskoczyć. Autor kolejny raz wyprowadził mnie w pole. Jednocześnie toczy się sprawa zabójstwa obywateli Ukrainy. Ciała pozbawione organów i okrucieństwo popełnionego morderstwa. Padają oczywiste oskarżenia, a prokurator ściga się z czasem nie wiedząc nawet w jakim stopniu kolejny raz może trafić na celownik szaleństwa.

PODSUMOWANIE

„Langer” to dość mroczna historia z psychopatą na czele. Niby dopełnienie serii o Chyłce, a jednak samodzielnie funkcjonująca książka. W mojej ocenie, z nieco brutalniejszym klimatem, w końcu czytelnikowi przychodzi obcować z myślami szaleńca, który żywi się ludzkim cierpieniem. Książka zaskakuje, mamy zwroty akcji i oryginalne spojrzenie na niektóre tematy. Fragmenty na pewno skłaniają do pewnych refleksji i stawiają pod znakiem zapytania temat człowieczeństwa, dobra, zła, osobowości czy wpływów innych ludzi na psychikę konkretnej jednostki. To było dobre więc jeśli lubicie brutalniejsze historie, polecam. I zdecydowanie zgadzam się ze stwierdzeniem, że to najmroczniejsza powieść Remigiusza Mroza. Przynajmniej biorąc pod uwagę te, które miałam okazję czytać. A trochę ich było.

Nie wiem dlaczego i nie, że to jakieś uprzedzenie, ale z twórczością Remigiusza Mroza nie jest mi po drodze, po prostu nie zaiskrzyło. Jednak serial z Chyłką to inna liga myślę, że duża w tym zasługa Magdaleny Cieleckiej i właśnie to przez seial sięgnęłam po Langera.

Zły do szpiku kości, bezwzględny, bez uczuć, potwór nie człowiek, tak można o nim powiedzieć gdy zna się jego czyny. Szarmancki, przystojny, z niewinnym uśmiechem, czy to może być jeden i ten sam człowiek? Piotr Langer w towarzystwie uchodzi za bogatego filantropa, pomagającego potrzebującym, w rzeczywistości to psychopata, mordujący dla satysfakcji, napawający się każdą zbrodnią. Wielu ostrzy sobie zęby na to, żeby zobaczyć go za kratkami, lecz ten człowiek potrafi wybronić się ze wszystkiego.

Nina Pokora, elegancka kobieta którą poznaje na przyjęciu, ma się być jego kolejną ofiarą, jednak ta kobieta coś w sobie ma, Langer otwiera się przed nią, wraca do lat dzieciństwa i opowiada jak obudziło się drzemiące w nim zło.

Mocna, krwista, pełna przemocy powieść która nie jest dla ludzi o słabych nerwach. Czytając o tym co robił Langer miałam przed oczami te zbrodnie i wiedząc, że to człowiek zły, z jednej strony rozumiałam główną bohaterkę, że miała do niego słabość.

Zaskoczyło mnie zakończenie, takiego obrotu sprawy się nie spodziewałam.

Fajnie było wysłuchać prologu od autora i dowiedzieć się, że Langer ma swoją playlistę na Spotify.

Książkę polecam, jest mocna, jest w niej dużo zła ale fani Chyłki i Langera nie powinni żałować.

Czarny charakter, z jakiej książki wywarł na Was największe wrażenie? Czy takie postacie da się w ogóle lubić?

Piotr Langer to czarny charakter z Chyłkowej serii Remigiusza Mroza. Kto czytał, temu nie trzeba go przedstawiać. Jest ucieleśnieniem zła. Czy takim już się urodził?

W książce "Langer" Mamy okazję trochę lepiej go poznać. Zobaczyć zajawki z jego dzieciństwa, a także poznać nieznaną dotąd jego drugą twarz i romantyzm, który w nim drzemie. Ale czy psychopata jest w stanie kochać? Czy to tylko chora fascynacja, a nie prawdziwe uczucie?

Zagłębienie się w psychopatyczny umysł Langera jest przerażające i momentami przytłaczające. Nie ma skrupułów. Zabija kobiety, dzieci, gwałci i żywych i umarłych. Wymyśla coraz to nowe sposoby na zadawanie śmierci.

Prokurator Karolina Siarkowska (również znana fanom Chyłki) nie ustaje w wysiłkach, aby znaleźć sposób na wsadzenie Langera za kratki. W swój najnowszy plan angażuje Padeborna. Czy tym razem będą oni górą? Czy Langer da się podejść? Trzeba mu jednak oddać, że jest okrutny, ale i bardzo inteligentny. Zawsze kilka kroków przed tymi, którzy na niego polują.

Rozdziały z Siarką i Padebornem dawały trochę luzu i wytchnienia między pełnymi zła i mroku częściami Langera.

Na uwagę zasługuje postać Niny. Odważna, przebiegła, inteligentna. Do końca nie wiadomo, po której dokładnie stronie stoi. Mróz umie w zwroty akcji i sianie niepewności wśród czytelników.

Mimo pewnych zgrzytów tej książki z serią o Chyłce jestem zadowolona z lektury i ciekawa, kiedy kolejny raz spotkamy Langera. Bo nie mam wątpliwości, że jeszcze nie powiedział ostatniego słowa.

Warszawa. Piotr Langer, biznesmen, filantrop, seryjny morderca i nekrofil, na zorganizowanej przez swoją fundację zbiórce charytatywnej poznaje realizującą się w branży modowej Ninę Pokorę. Mężczyzna zabiera ją do swojego apartamentu na Mokotowie w przekonaniu, że kobieta nie przeżyje tej nocy, ale czeka go nie do końca nieprzyjemna niespodzianka. Zamiast kolejnej ofiary Langer zyskuje obiecującą wspólniczkę w zbrodniach. Z jego punktu widzenia absolutnie wyjątkową kobietę, idealną partnerkę, na którą czekał całe życie. Tymczasem Karolina Siarkowska z Prokuratury Krajowej nie ustaje w wysiłkach, by zebrać materiał dowodowy przeciwko Piotrowi Langerowi, Sadyście z Mokotowa, który jej zdaniem teraz celuje w uchodźczynie z Ukrainy i ich dzieci. W sprawę angażuje prokuratora Olgierda Paderborna, nieukrywającego swojego sceptycznego stosunku do teorii Siarkowskiej na temat szczodrego biznesmena, swego czasu oczyszczonego z wszelkich zarzutów.

Spin-off powieściowej serii Remigiusza Mroza z Joanną Chyłką przeniesionej na ekran w formie serialu z Magdaleną Cielecką w roli głównej. Serial killer thriller zapowiadany jako najmroczniejsza z dotychczasowych powieści Mroza, bardzo płodnego pisarza (od lat w pierwszej trójce najpoczytniejszych polskich autorów - raport Biblioteki Narodowej) z wykształceniem prawniczym. Nieuleczalnego pracoholika, jak sam o sobie mówi, który nie narzuca sobie ciasnych kajdan gatunkowych. W jego bibliografii widnieją zarówno pozycje kryminalne i prawnicze, też thrillery psychologiczne, jak utwory scence fiction i powieści historyczne. W posłowiu pierwszego wydania „Langera” z 2023 roku - przygotowanego przez wydawnictwo Czwarta Strona w soczystej okładce zaprojektowanej przez Tomasza Majewskiego - autor zdradza, że pracę nad tą opowieścią rozpoczął w marcu 2022 roku, wówczas jeszcze nie bardzo wiedząc „dlaczego w ogóle chce pisać o tym facecie”. W tej swojej skromnej pracy nie tyle na temat seryjnych morderców, ile ogromnego zainteresowania tego rodzaju postaciami, Mróz postara się rozjaśnić czytelnikom tę kwestię. Postara się wytłumaczyć z potrzeby przybliżenia tak odrażającej sylwetki jak Piotr Langer. Nekrofil z Mokotowa.

Trująca książka. Nie tylko dla osób zorientowanych w świecie Joanny Chyłki - Remigiusz Mróz najwyraźniej pomyślał również o takich żółtodziobach ja ja, „ryzykantach” porywających się na „Langera” bez uprzedniego pochylenia nad cyklem, z którym tytułowy antybohater tej toksycznej powieści jest związany. Zresztą nie tylko on, bo na ile zdążyłam się zorientować czołowe pozytywne postaci z „Langera” też zdążyły się już przedstawić (dały się bliżej poznać?) odbiorcom poczytnej serii prawniczej Wujka Mroza. Moje dotychczasowe – fakt, że niezbyt częste – spotkania z jego twórczością nie przygotowały mnie na taką wyżymaczkę „tkaniny” wewnętrznej. Powiecie, że na rynku wydawniczym z łatwością można wypatrzyć dużo brutalniejsze pozycje. Jeden z takowych tytułów podsunie sam Mróz we wprowadzeniu do psychicznej wiwisekcji Piotra Langera. Tak, Bret Easton Ellis w swoim kultowym dziele „American Psycho”, przeniesionym na ekran w 2000 roku przez Mary Harron, w gruncie rzeczy zdecydowanie śmielej sobie poczynał, nie był tak powściągliwy (bynajmniej!) na gruncie makabrycznym, jak autor „Langera”, niemniej ładunek emocjonalny, jaki spuścił na mnie Remigiusz Mróz miał niepokojąco zbliżoną wagę. Nieznośny ciężar bytu. Okropna przygoda, którą chciałoby się wydłużyć. Oby to był początek czegoś większego, koniecznie z Niną Pokorą, jedną z najbardziej fascynujących żeńskich postaci literackich, jakie dane mi było poznać. To nie tak, że w moich oczach skradła całe „show” Sadyście z Mokotowa, ale zawzięcie pławiła się w zimnym blasku jego reflektorów, łokciami rozpychała na jego mrocznej scenie. Langer to osobowość psychopatyczna, a Pokora osobowość potencjalnie psychopatyczna. On żyje w zgodzie ze swoją naturą, ona niekoniecznie. Bo nawet jeśli Nina zdążyła już pogodzić się ze swoją odmiennością, to Piotr ma podejrzenie graniczące z pewnością, że wreszcie znalazł kobietę, która pasuje do niego jeszcze bardziej niż może jej się wydawać. Nie może oprzeć się wrażeniu, że Pokora, podobnie jak on, osiągnęłaby bardzo wysoki, może nawet najwyższy wynik w teście na spektrum psychopatii. Co więcej, jego niedoszła ofiara daje mu wyraźnie do zrozumienia, że jest gotowa wkroczyć na zbrodniczą ścieżkę, że dojrzała do zrzucania maski tak zwanej normalności. Piotr Langer co prawda przewidział dla niej inną rolę w swojej życiowej historii, niemniej niedługo – jeśli w ogóle – będzie żałował niepowodzenia tego naprędce skleconego planu. Ich znajomość zaczyna się na imprezie charytatywnej zorganizowanej przez fundację Piotra Langera, ukierunkowaną na pomoc ukraińskim uchodźcom. Tytułowy czarny charakter omawianej brutalnej powieści Mroza zazwyczaj nie działa impulsywnie - typ planisty, przestępcy zorganizowanego, (nie)wybitnego stratega w dziedzinie zbrodni - czasami jednak rzuca się na głęboką wodę. Właścicielka marki odzieżowej miała być jednym z takich wyjątków, przyjemnym zakończeniem nie najgorszego dnia. Nocną rozrywką Sadysty z Mokotowa, który przy okazji przetestowałby swoje nowe narzędzie tortur. Był pewien, że złowił kolejną płotkę, ale w jego sieć tym razem wpadła istna pirania. Albo on w jej, trudno rozsądzić. Tak czy inaczej, najbliższa przyszłość Piotra Langera niechybnie zacznie rysować się w nadzwyczaj różowych barwach. Wcześniej wprawdzie nie miał wielu okazji do narzekań, niektórzy mogą wręcz uznać, że jest człowiekiem w czepku urodzonym, prawdziwym farciarzem, wybrańcem losu, skrycie jednak marzył o poznaniu kogoś takiego jak Nina Pokora. A właściwie ta kobieta przerosła jego najśmielsze nadzieje. Żeńska wersja Langera...

Karolina Siarkowska zajmuje prominentne stanowisko w polskiej, upolitycznionej, prokuraturze, ale jej kariera w każdej chwili może się załamać. Siarka ma bowiem obsesję na punkcie człowieka zasłużonego dla ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego w jednej osobie (tak się zastanawiałam czy również posła...?), cennego informatora Prokuratury Krajowej, seryjnego mordercy, którego bez przekonujących dowodów lepiej obchodzić szerokim łukiem. Nie drażnić pupila przełożonych. Czy Piotr Langer faktycznie trafił pod parasol ochronny ekipy rządzącej? Nawet jeśli, to Karolina Siarkowska nie wierzy, że tak zwane organy państwowe z premedytacją chronią seryjnego mordercę. Inni po prostu nie wierzą, że Langer jest taki, jak z uporem maniaczki maluje go Siarka. Do współpracy Karolina zaprasza Olgierda 'Padre' Paderborna, który co prawda nie dochrapał się tak wysokiej pozycji w polskiej prokuraturze, jak ona, ale ma swoje zasługi i co chyba najistotniejsze jest jedną z nielicznych osób w jej zawodowych kręgach, którą Siarka darzy zaufaniem. Piotr Langer „wszędzie” ma swoich ludzi, ale Karolina jest pewna, że Padre nie jest jednym z nich. Inna sprawa, jak Olgierd zapatruje się na jej wielką misję. Uważa, że jego koleżanka zafiksowała się na Langerze, że podchodzi do ich śledztwa od nieodpowiedniej strony. Klasyczny błąd: najpierw wskazała winnego, a potem zaczęła dopasowywać poszczególne fragmenty do jedynej słusznej wersji. Właściwie wybierać te pasujące i odrzucać resztę. Tak widzi to Paderborn, ale poparcia wśród czytelników nie znajdzie. Perypetie tego barwnego duetu Remigiusz Mróz nierównomiernie poprzeplatał z (nie)prawdziwą historią Sadysty z Mokotowa. Nieodprężającym spacerem po jego paskudnie zwichrowanym umyśle. I umyśle poważnej kandydatki na jego życiową towarzyszkę. Wybranki serca człowieka, który teoretycznie nie jest zdolny do miłości. Czy Piotr myli pożądanie, ewentualnie obsesję z miłością? W swojej prywatnej krainie rozkoszy, w obrzydliwej sekretnej piwnicy willi w zacisznym zakątku miasta stołecznego Warszawy, rzekomy filantrop niby spełnia wszystkie swoje seksualne fantazje, ale wymuszanie uległości poprzez zabijanie to nie to samo, co dobrowolna uległość. Bezgraniczne oddanie żywej istoty. Pięknej, inteligentnej i co chyba dla Langera najważniejsze, doskonale go rozumiejącej. Rozumiejącej jego przemożną potrzebę taplania się w krwi bliźnich? A gdyby wiedziała, że nieśpiesznie patroszy kilkuletnie dzieci na oczach ich matek, a potem to samo robi z nimi? Bandycki napad rosyjskich terrorystów na Ukrainę, ułatwił zadanie człowiekowi takiego pokroju jak Langer. Pod przykrywką fundacji zorientowanej na pomoc ludziom uciekającym przed wojną, może swobodniej niż kiedykolwiek wcześniej oddawać się swoim chorym uciechom. W każdym razie to znacznie uprościło jego makabryczny proceder. Wyjątkowa podłość, w ten sposób wykorzystywać zaufanie ludzi uciekających przed terrorem. Kobiety i dzieci zamiast obiecanego azylu, dostają śmierć w niewyobrażalnych mękach. Od zepsutej do szpiku kości jednostki mającej się za lepszą od innych. Człowieka prawdziwie wolnego, bo niebojącego się zamieniać nawet najbardziej zdrożnych myśli w czyn. Właściwie on nie widzi niczego zdrożnego w swoim niepospolitym hobby. Najsprytniejszy człowiek na świecie, a przynajmniej w Polsce, bo chyba nikt nie sądzi, że Karolina Siarkowska i jej nowy pomagier przechytrzą takiego szczwanego lisa? Pojętnego ucznia innego sprytnego gościa, ale Piotr Langer pewnie upierałby się przy tym, że pod tym względem - tak jak i pod wszystkimi innymi - dalece przerósł swojego ojca. W umowną teraźniejszość niekiedy wdzierają się sceny z młodości Piotrka Langera. Przegląd w domyśle najważniejszych wydarzeń z przeszłości tej antypatycznej istoty, poczynając od roku 1998, od jedenastych urodzin dziecka spod ciemnej gwiazdy. Wstrętne wstrętniejszego początki, frapująca warstwa retrospektywna z gościnnym występem pewnej „celebrytki”. Ale jeszcze większe atrakcje czekały na mnie na aktualnych życiowych zakrętach Langera. Żeby tylko jego. Wszystkie przygotowane przez Remigiusza Mroza niespodzianki w moim przypadku trafiły na wielce podatny grunt. Autor skutecznie wodził mnie za nos, utwierdzał w przekonaniu, że wszystkie asy w gruncie rzeczy zostały już z jego całkiem pojemnego rękawa wyjęte, wszystkie potężniejsze ładunki zdetonowane, a następnie bez cienia skruchy wyskakiwał z jakąś nową rewelacją. Kiedy już myślałam, że na bardziej depresyjnych strunach kreatywny architekt „Langera” już nie zagra, że nie odważy się podbić takiej stawki, uraczył mnie toksyną, na którą mój organizm okazał się najmniej odporny. Tragedia jednostki, jakiej w literaturze nie spotyka się na co dzień, wątek jeśli już nie oryginalny, to niewątpliwie dużo mniej rozpowszechniony od tragedii jednostek wpadających w brudne łapska maniakalnych morderców. Takich kreatur jak Piotr Langer, choć zaryzykowałabym twierdzenie, że „jego” przebrzydła inwencja mogłaby zawstydzić wielu, może nawet większość autentycznych i fikcyjnych zabójców.

Nie wybaczę Remigiuszowi Mrozowi zatrzymania się w tym punkcie. Piotr Langer może i nie zasłużył sobie na większą uwagę, ale entuzjastyczni odbiorcy „Langera” pewnie chcieliby poznać ciąg dalszy tej umiarkowanie makabrycznej historii. Czytelnicy urzeczeni rzezią, że sobie tak brzydko zażartuję. W każdym razie to jeden z mocniejszych powieściowych thrillerów z półki serial killer, jaką miałam przyjemność przeczytać. Nieprzyjemną przyjemność. Piekielne gorąco polecam wszystkim zahartowanym w takich klimatach. Psychopatologicznych. Ot, magnetyczny zwyrodnialec Remigiusza Mroza. Nic tylko przytulić;)

Filozofowie od lat spierają się co do natury zła oraz tego, do czego zdolny jest człowiek i czy może on narodzić się już zły czy też czynią go takim czynniki zewnętrzne. Już druga wojna światowa pokazała, że to zło zdecydowanie zbyt łatwo jest w człowieku wyzwolić, co więcej, że jest wiele jednostek, które z cierpienia innych czerpią wyjątkową przyjemność. Zapewne, gdyby ktoś poddał ich diagnozie, mogłyby w testach wyjść rysy osobowości psychopatycznej, ale przecież nie każdy morderca jest psychopatą. A może tak naprawdę zło tkwi w każdym z nas, czekając tylko na sposobność, żeby się ujawnić?

Takie myśli zdecydowanie nachodzą nas w trakcie lektury kolejnej już powieści autorstwa Remigiusza Mroza. Opublikowana nakładem wydawnictwa Czwarta Strona książka pt. „Langer”, to esencja człowieczego zła, a także doskonałe studium, pokazujące proces rozkładu człowieczej moralności i narodzin potwora. Mimo wartkiej akcji i kryminalnego wydźwięku, otrzymujemy doskonałą analizę osobowości psychopatycznej, a w tle – ulubionych bohaterów. A choć Piotr Langer do nich raczej nie należy, to jego sylwetka staje się pretekstem do spotkania z innymi postaciami, znanymi z poprzednich powieści Mroza. Tym samym miłośnicy autora będą zachwyceni, podobnie jak wszyscy sympatycy gatunku.

Podobnie jak w naturze, Piotr Langer spotkał w życiu kogoś, kto stoi nad nim, kto jest bardziej przebiegły, niż on – a przynajmniej ma takie złudzenie. Choć to niemal niemożliwe, by taki „stary wyjadacz”, geniusz zbrodni, spotkał kogoś równie zwyrodniałego jak on, to okazuje się jednak, że tak właśnie się dzieje. Bo choć Nina Pokora nie ma takiego doświadczenia w zadawaniu ludziom bólu, to jeśli chodzi o planowanie, przewidywanie i research, to nie ma sobie równych. Do tego stopnia, że była w stanie przechytrzyć nieuchwytnego Piotra Langera, który kpi sobie z prokuratury i od wielu lat wymyka się wymiarowi sprawiedliwości.

Niepubliczna zbiórka pieniędzy dla samotnych matek, które wojna zmusiła do ucieczki z Ukrainy, to doskonała okazja, by nie tylko zasilić kasę fundacji, ale także – dzięki jej działalności – zapewnić sobie stały dostęp do ofiar i móc w nich przebierać, niczym w rzeczach. Poznana na przyjęciu kobieta od razu wpada Langerowi w oko tym bardziej, że poza urodą odznacza się również niebywałą inteligencją. O tym, jak wielką, dowiaduje się Langer po czasie. Bowiem jedyne o czym myśli w trakcie rozmowy z niejaką Niną Pokorą, właścicielką modowej marki, to sposób, w jaki sposób ją zabije i jak bardzo będzie się tym delektował. Nie przypuszcza jednak, że ze strony Niny całe to spotkanie, jest starannie wyreżyserowanym przedstawieniem. A celem kobiety wcale nie jest przespanie się z nim, ale … zmuszenie go do tego, by jej pomógł.

Oferta, którą składa Piotrowi Langerowi jest z gatunku tych nie do odrzucenia. Do tego stopnia, że nagrodą mężczyzny jest możliwość ubicia własnego interesu, czyli … pozbycie się znienawidzonej prokuratorki. Karoliny Siarkowskiej, która poluje na niego od wielu lat i mimo układu Langera z prokuraturą nie chce odpuścić. Teraz też zresztą podejrzewa Langera o kolejne zbrodnie. Kiedy zostaje znalezione ciało kobiety z dzieckiem, jej intuicja podpowiada, że to dzieło Piotra. Czy ma racje? Czy tym razem uda jej się doprowadzić do skazania Langera na podstawie zebranych dowodów? Na razie jej dochodzenie przypomina subtelną grę, a pytanie brzmi, kto będzie w niej lepszym graczem?

Powieść „Langer”, to kolejna już brawurowo napisana książka, która nie stroni od brutalnych opisów, szczegółów zbrodni, a także ciętych ripost. Poza intrygującą fabułą oraz wartką akcją, mamy tu powroty do przeszłości, do dzieciństwa Langera, by odkryć, jakie czynniki mogły wpłynąć na ukształtowanie się jednostki psychopatycznej. A może… Piotr już się taki urodził? Jedno jest pewne, znajomości z nim zdecydowanie trzeba unikać!