Utracony element

Konstantyn od lat mieszka w Londynie i nie narzeka na swoje życie. Ma powodzenie u kobiet, dobrą pracę i żyje w dostatku. Jednak wszystko się zmienia, kiedy nieznajoma kobieta wręcza mu tajemnicze czarne pudełko. Od tej chwili Konstantyna czekają niemałe problemy. Zostaje napadnięty, traci pracę, ktoś go ściga, a jego przyjaciel zostaje porwany. W poszukiwaniu kolegi mężczyzna wyrusza do malowniczej Florencji, ale na jego drodze staje włoski neurochirurg i psychiatra, ale także jego własny umysł...

Muszę przyznać, że po opisie spodziewałam się mrocznego thrillera, a dostałam powieść na pewno oryginalną, ale też w pewien sposób dziwną. Nie znaczy to jednak, że złą, bo nie da się ukryć, że potrafi wciągnąć i zaniepokoić. Zacznę może od tego, że w książce rzeczywistość miesza się z urojeniami. Nie zawsze wiadomo co tutaj wydarzyło się naprawdę, a co jest wytworem wyobraźni bohatera. Czasami miałam wrażenie, że wkrada się mały chaos, sama już nie wiedziałam czasami co się tu naprawdę dzieje. To na pewno taka książka, która wymaga od czytelnika większego skupienia. Będzie na pewno potrzebne, aby wszystko poskładać w całość i dobrze zrozumieć. Na początku rzeczywiście miałam problem ze zrozumieniem wszystkiego, ale na koniec wątki zostają wyjaśnione i już wiadomo co wydarzyło się naprawdę. Ma to swoje plusy i minusy, bo niemal przez całą powieść zastanawiałam się nad fabułą, ale z drugiej strony niektóre wydarzenia trochę mnie dezorientowały. Na okładce znalazłam zdanie, które mówi o tym, że aby zrozumieć przypadek głównego bohatera, należy odbyć z nim podróż do ostatniej strony. I zgadzam się z tym w stu procentach, bo tylko wtedy bardziej docenimy pomysł na fabułę jak i całą tę książkę. Nie jest to taki thriller, który czytałam z zapartym tchem, ale mimo tego jednak historia bohatera mnie wciągnęła i zaintrygowała. Podoba mi się pomysł na fabułę, bo nie często się z takim spotykam i jest to na pewno coś nowego. Sporo się tutaj dzieje i nie można narzekać na nudę, mamy także ciekawe wątki medyczne. Chociaż nie od razu wiadomo o co chodzi to jednak na koniec, gdy dostajemy wszystkie odpowiedzi, książka zyskuje w oczach czytelnika. Nie jest to lektura dla każdego, ale myślę, że warto dać jej szansę, bo jest nieoczywista i wyróżnia się dziwną i tajemniczą fabułą.

Głównym bohaterem książki jest Konstantyn, który od lat mieszka w Londynie. Nie jest to taka postać, która wzbudza sympatię czytelnika, ja mam ambiwalentne odczucia co do niego. Trzeba jednak przyznać, że jego losy intrygują i jest się ciekawym co się jeszcze wydarzy. Mężczyzna żyje w dostatku, próbuje udowodnić sobie i innym swoją wartość. Jego życie się zmienia w momencie, kiedy nieznajoma wręcza mu tajemnicze pudełko. Od tej chwili akcja nabiera tempa i razem z Konstantynem poszukujemy odpowiedzi. Sporo tutaj wątków dotyczących szpitala psychiatrycznego, mamy nawet postać bezwzględnego neurochirurga, który jest zdolny do okrutnych czynów, aby tylko rozwijać swoje badania nad umysłem człowieka. Konstantyn wybiera się w podróż do Florencji, aby odnaleźć swojego przyjaciela i zrozumieć czym jest przedmiot otrzymany od nieznajomej kobiety. To właśnie tam spotka go wiele niebezpieczeństw, ale też zacznie wszystko w końcu rozumieć. Stoczy walkę nie tylko z wrogami, ale również ze swoim umysłem. Wszystko to jest intrygujące, niepokojące, a czasem dziwne i nieco chaotyczne. Jednak nie da się nie zauważyć, że to interesująca historia, która może się podobać. Mamy tutaj wielu bohaterów, poznajemy [Adres usunięty]. tajemniczą Yumę i to właśnie jej historia najbardziej mnie poruszyła, ale też i zdziwiła. Jest jeszcze przyjaciel Konstantyna Gramm, który również odgrywa ważną rolę. To trójka głównych bohaterów, których łączy tajemnicze czarne pudełko. Każdy z nich ma swoją rzeczywistość, ale muszą połączyć siły, aby zrozumieć to co im się przydarzyło.

Styl pisania autorki jest zrozumiały, ale nie należy do tych bardzo lekkich. Sporo tutaj opisów, ale dla mnie nie były męczące. Zdziwił mnie trochę za to sposób narracji. Mamy dwie, bo jest pierwszoosobowa i trzecioosobowa. Zdziwiło mnie to, że czasami narratorem był Konstantyn, a w innych rozdziałach, w których odgrywał najważniejszą rolę, narracja przechodziła w trzecioosobową. Nie do końca mi to odpowiadało, ale później już się do tego przyzwyczaiłam.

"Utracony element" to książka z ciekawym pomysłem na fabułę. Jest też trochę dziwna i nieoczywista, ale przy tym też intrygująca. Czytanie tej książki wymaga większego skupienia, aby dobrze zrozumieć to co się tu dzieje. Według mnie to dobra książka, która ma też swoje wady. Podczas czytania nie wiedziałam co o niej sądzić, ale zakończenie wszystko wyjaśniło i dużo przychylniej spojrzałam na tę książkę. Dużo się tutaj dzieje i nie ma nudy, ja ostatecznie jestem zadowolona z lektury. Myślę, że warto samemu sprawdzić czy się spodoba, ja nie mogę jej ani polecić ani odradzić, bo nie każdy lubi takie właśnie historie.

"Nie potrafiąc docenić drobiazgów, stawia się siedmiomilowe kroki w kierunku przeciwnym do szczęścia. Wielkie rzeczy to małe rzeczy."

Mózg to niezwykły organ. Odpowiada nie tylko za inteligencję czy uczucia, ale również steruje naszym ciałem. Tworzy „ja” człowieka i, pomimo że na świece żyje prawie 8 miliardów ludzki, każdy z nich jest wyjątkowy. Naukowcy cały czas badają, co siedzi nam w głowach, zadając pytania o działanie i możliwości mózgu oraz sposób leczenia jego zaburzeń. Stąd krótka droga do kreowania rzeczywistości.

Rzeczywistość Konstantyna, bohatera powieści „Utracony element”, runie w jednej chwili. Wychodząc z pracy zderza się z nieznajomą, która wręcza, a raczej wciska, mu tajemniczy przedmiot. Po tym następuje prawdziwy rollercoaster wydarzeń. Mężczyzna traci pracę – ba, wygląda na to, że nigdy jej nie miał – jest śledzony, a jego przyjaciel zapada się niczym kamień w wodę. Konstantyn chce wrócić do swojego dawnego życia, ale musi zmierzyć się nie tylko ze stąpającymi mu po piętach oprychami, ale z samym sobą – z lukami w swojej pamięci.

Adrianna Rozbicka napisała książkę może nie do końca zagmatwaną, bo zakończenie daje najważniejsze odpowiedzi i są one – jak już się je zna – oczywiste, ale w czasie czytania historia ta wydaje się pokręcona. Momentami zastanawiałam się, czy nie będzie to kryminał, który ociera się o science-fiction, tak dziwne rzeczy tam się działy. Autorka poszatkowała fabułę, żeby czytelnik doznał podobnej dezorientacji jak postacie bezpośrednio biorące w niej udział. Stara się pozakrzywiać rzeczywistość, abyśmy musieli zastanawiać się, co jest prawdą, a co urojeniem. Uzyskała ciekawy efekty, który jest przyjemny w odbiorze, chociaż zabrakło mi jakiś porządnych zwrotów akcji. Wiecie, cały czas byłam w niewiedzy i doprowadziło mnie to do momentu, że miałam ochotę podejrzeć końcówkę. Na szczęście Adrianna Rozbicka tak ją rozpisała, że nie było to proste, więc dałam sobie spokój i pozwoliłam jej prowadzić się do mety tej opowieści.

Co do zakończenia, jest całkiem niezłe. Uważny czytelnik zauważy jego przesłanki w tekście, dlatego bądźcie czujni i zwracajcie uwagę na najmniejsze detale. Autora mogła je nieco bardziej rozwinąć. Jest tu kilka wątków, które mnie zainteresowały, a musiałam zadowolić się ogólnikami. Ale skłamałbym, gdyby, napisała, że nie jestem usatysfakcjonowana.

Uwielbiam wątki manipulacji i chorób psychicznych w literaturze. Mają w sobie coś demonicznego i pokazują, jak łatwo zniewolić jednostkę. „Utracony element” dobrze łączy te dwa tematy. Adrianna Rozbicka mogłaby popracować nad mocniejszymi zwrotami akcji i rozbudować zakończenie, ale jej powieść to udany, lekko futurystyczny kryminał.

Ludzki umysł potrafi płatać figle… możecie się o tym przekonać czytając książkę #utraconyelement.

W zasadzie do samego końca nie wiedziałam o co chodzi 😜 Od zwrotów akcji, niedomówień, tajemnic, aż pęka głowa. Już pierwsze rozdziały wprowadziły zamęt, co ja mówię, w zasadzie co chwilę byłam totalnie zaskakiwana, co chwilę coś się zmieniało, co chwilę poznawaliśmy nowe elementy., co chwilę sama się zastanawiałam, czy aby się nie pogubiłam już kompletnie w tym wszystkim. Nie dziwię się, że główny bohater miał totalny mętlik w głowie, ja również. Hmmm... chociaż myślę, że właściwie taki ogólny galimatias podtrzymywał nieustające emocje podczas czytania. Przewracając kolejne strony tylko się zastanawiałam co tym razem! Dopiero na samym końcu mogłam lekko odetchnąć.

Pomijając fakty totalnej dezorientacji sam pomysł był bardzo ciekawy. Niewątpliwie smaczków dodawała postać doktora Castellaniego. Okrutny, pozbawiony skrupułów, nie ustępował ani na chwilę w swoich poczynaniach.

Kreacja bohaterów znakomita, każdy z nich nietuzinkowy, intrygujący, po prostu ciekawy i bardzo istotny w całym rozrachunku (chociaż tutaj też w pewnym momencie następuje totalne zaskoczenie 😉)

Choć mam mieszane uczucia co do całej książki, to z pewnością na nudę nikt nie będzie mógł tutaj narzekać. I nie ukrywam, że nabrałam ogromnej ochoty na poszerzenie swojej wiedzy dotyczącej neurochirurgii i funkcjonowania naszego mózgu. To jest coś niesamowitego i przerażającego jednocześnie!

Konstantyn, młody mężczyzna z krakowskiej Nowej Huty, mieszka w Londynie, gdzie wiedzie dostatnie życie jako zdolny makler giełdowy. Wszystko zaczyna się komplikować, kiedy pewnego dnia nieznajoma kobieta wręcza mu mały, czarny przedmiot, a jego dotychczasowe życie zmienia się diametralnie - traci pracę, zostaje napadnięty i ginie słuch po jego przyjacielu. Jedyne co mu pozostało to znaleźć nieznajomą, a poszukiwania prowadzą go do Florencji.

Bardzo ciężko było mi się wgryźć w tę książkę - narracja jest prowadzona przez trzech bohaterów, co nadaje lekkie uczucie chaosu. Z początku nie wiadomo za bardzo o co chodzi, ale kiedy doszłam już grubo za połowę książki, zdecydowanie zrozumiałam dlaczego autorka tak postanowiła to rozegrać. Jeśli chodzi o to co jeszcze było dla mnie w tej książce na mini minus to to, że zakończenie w porównaniu do reszty fabuły było bardzo na szybko, nie usatysfakcjonowało mnie do końca. Sama akcja przez całą książkę raczej nie zwalniała, obfitowała w wydarzenia można powiedzieć :p Mnóstwo tajemnic, zagmatwania i jeszcze więcej sekretów sprawiło, że prawie do końca książki nie zorientowałam się o co chodzi. Bardzo podobała mi się warstwa psychologiczna tej książki, bohaterowie o rozbudowanych, nieoczywistych psychikach. Jeśli lubicie thrillery, z lekkim wątkiem medycznym, opływające w akcję i wydarzenia - na pewno się nie zawiedziecie, ale przygotujcie się na niezłe pomieszanie :D!

„Trzy różne osoby, trzy historie, trzy rzeczywistości. I łączy je przedmiot: czarne pudełko.”

Konstantyn mieszka w Londynie, jego życie przypomina bajkę, jest bardzo bogaty, robi karierę, kobiety same zabiegają o jego względy. Korzysta i cieszy się z życia. Wszystko do czasu, gdy nieznajoma kobieta wręcza mu tajemnicze czarne pudełko. Tak jakby za dotknięciem złego fatum jego życie całkowicie się zmienia. Traci pracę, zostaje napadnięty, a jego najlepszy przyjaciel znika w niewyjaśnionych okolicznościach. Konstantyn za wszelką cenę próbuje go odnaleźć, jedynym punktem zaczepienia jest pocztówka z Florencji. Ten wyjazd pociąga za sobą splot różnych wydarzeń, na jego drodze staje międzynarodowej sławy włoski neurochirurg i psychiatra. W co i dlaczego został uwikłany Konstantin?

Konstantin jest zdezorientowany, nie do końca zdaje sobie sprawę z tego, co się dzieje. Fabuła przemyślana, ciekawie skonstruowana, niesie emocje, a niedomówienia, których tu nie brakuje robią swoje. Chwilę trwało zanim ogarnęłam, co tak naprawdę się dzieje i zanim wciągnęłam się na dobre. Pani Adrianna pozytywnie zaskakuje wiedzą z dziedziny neurochirurgii i neurologii. Ukazuje nam ten medyczny świat od „podszewki”. Narracja toczy się z trzech perspektyw, dzięki temu mamy szersze spojrzenie na wydarzenia, jakie mają miejsce. Losy tych osób przeplatają się ze sobą.

Intrygi, niedopowiedzenia, tajemnice, kłamstwa, zostajemy wciągnięci w niepokojący wir wydarzeń. Nie zawsze potrafimy rozróżnić prawdę od urojonych wizji. Amnezja wsteczna, co jest rzeczywistością, a co nierealnym wyobrażeniem chorego umysłu? Nasuwa się coraz więcej pytań, na które brak jednoznacznych odpowiedzi, a nasze domysły bywają zgubne. Dążenie za wszelką cenę do sukcesu, gdzie stawką jest prestiż, zaskakujące medyczne nowości, a pieniądze nie są żadną barierą. Niepokojące wnikanie w ludzki umysł, do jakiego celu prowadzi? Dobro i zło, kto czym się kieruje?

Powieść wciąga, przykuwa uwagę, wzbudza niepokój. Czy jesteśmy pewni, co w naszym życiu jest prawdą, a co iluzją? Dwa światy prawdziwy i urojony. Zakończenie zaskoczyło mnie, miałam inne przypuszczenia. Polecam, Tatiasza i jej książki :)

Mieszkający w Londynie Konstanty wiedzie dostatnie życie, które z dnia na dzień zmienia się o 180 stopni gdy nieznajoma kobieta wręcza mu tajemniczą skrzynkę. Nasz bohater traci pracę, zostaję napadnięty, a jego przyjaciel Gramm znika. Próbując go odnaleźć wyrusza do Florencji. Tam spotyka włoskiego neurochirurga i psychiatrę doktora Castellani który stara się rozwikłać zagadkę ludzkiego umysłu. W tym celu nie cofnie się przed niczym, by doprowadzić swoje badania do końca...

"Utracony element" to historia niezwykle nieoczywista, zagmatwana, tajemnicza i pełna niedomówień. Autorka wręcz po mistrzowsku oddała wątki psychologiczne postaci. Poznajemy historię z perspektywy kilku bohaterów co zdecydowanie jest dużym plusem. Mimo wszystko trzeba czytać ją bardzo uważnie gdyż bardzo łatwo można się pogubić i stracić wątek. Całość momentami przypomina Matrix gdzie nie do końca wiadomo co jest prawda, a co nie. Całość pełna jest zwrotów akcji dzięki czemu nie da się nudzić. To zdecydowanie książka dla miłośników thrillerów medycznych, włoskich klimatów oraz zawiłych historii.

„Utracony element” to po prostu dziwna książka. Zagadkowa, psychodeliczna, nieoczywista. Książka pełna przypuszczeń. Książka chaotyczna, w której idzie się zgubić nie jeden raz. Przez większość stron czułam się, jakbym chodziła w jakiejś mgle i próbowała znaleźć wytłumaczenie tego, co tu się dzieje. Pierwszy raz chyba miałam wrażenie, że nie mam zielonego pojęcia, o czym jest czytana przeze mnie książka. Tak jak główny bohater Konstantyn nie wiedział, co się dzieje w jego życiu, tak ja nie wiedziałam, o co w tej książce chodzi.

Historia pisana jest z kilku perspektyw, co pozwala poznać wszystkie punkty widzenia, ale wzbudza też chaos. Niektóre rozdziały Konstantyna początkowo były pisane w 1 os., później w 3, a na końcu jeszcze raz w 1.

Bohater nie jest oczywistą postacią. Jego przypadek jest skomplikowany, a ja nie pałam do niego sympatią. Raz czuł się lepszy od wszystkich, chciał pokazać, że nie jest marnym Polaczkiem w Anglii, chwalił się, jak dziewczyny lecą na niego jak lep na muchy. A za chwilę był taką niedorajdą użalającym się nad sobą. Jednak jego umysł był

„Utracony element” to połączenie thrillera, kryminału i elementów science fiction. Adrianna Rozbicka operuje wiedzą z neurochirurgii i psychiatrii. Możliwości ludzkiego mózgu, wciąż w pełni nie zbadane, to pole do popisu. Stworzyła świat, w którym szalony doktor Castellani mógł dostać się ludzkiego umysłu. I właśnie to budzi niepokój, ciekawość. Zmusza do zastanowienia się nad tym, jak daleko można się posunąć w badaniach nad umysłem. Czy takie działania są moralne?

Akcja książki jest momentami pełna zwrotów akcji, a czasami wolna i nużąca. Pojawią się przydługie opisy, które pewnie miały oddać rzeczywistości bohaterów, ale były nudne. A malowniczych opisów Florencji to było tyle, co na lekarstwo.

„Utracony element” mnie nie zachwycił, ale też specjalnie nie rozczarował. Dla mnie ta książka jest poprawna. Napisana lekko, przyjemnie. Tylko brakuje tego „czegoś”. Mimo wszystko zachęcam, aby sięgnąć i wyrobić sobie własne zdanie.

Dawno nie czytałem, tak dobrze napisanej książki. Na pewno jest to pozycja dla lubiących tajemnice ludzkiego umysłu i zagmatwaną fabułę. Do połowy zupełnie nie wiedziałem, co stanie sie dalej. Akcja, wątki medyczne i filozoficzne przeplatajace się bez końca. Kto jest kim? Dla mnie super temat na film. Do Florencji pojadę na pewno!

To w sumie chyba moja pierwsza książka, którą gatunkowo określiłabym bardziej jako sensacyjna z elementami thrillera. Od samego początku wpadamy w wir niedomówień, które intrygują. Rozdziały napisane są z perspektywy kilku osób. Główną postacią jest jednak sam Konstantyn, który mierzy się z rzeczywistością prawie jak z Matrixa. Nie rozumie co się dzieje, czego chcą od niego inni. Spotkanie z psychiatrą utwierdza go w przekonaniu, że czegoś nie pamięta i za wszelką cenę musi wypełnić istniejącą lukę.

Książkę czyta się przyjemnie i z zaciekawieniem. Zawiera mnóstwo zwrotów akcji, które utwierdzają czytelnika, że jest coś na rzeczy i sprawiają, że chce się jak najszybciej dotrzeć do ostatniej strony. Niestety, gdy do niego dotarłam, poczułam zawód. Liczyłam na takie zakończenie, ale zabrakło mi trochę rozwinięcia. Za to cała reszta jest jak najbardziej godna uwagi. Umysł Konstantego to machina, obok której nie można przejść obojętnie. Na uwagę zasługuje także postać psychiatry, który w swoim oddaniu nauce narusza wszystkie możliwe zasady.

Dziękuję @wydawnictwomova za egzemplarz.

Sięgnęłam po „Utracony element” zachęcona intrygującym opisem książki. Otrzymujemy trzech bohaterów, trzy historie oraz trzy rzeczywistości, które łączy jeden tajemniczy przedmiot.

Jest to thriller psychologiczny z dość zawiłą fabułą z elementami sensacji i dreszczyku. Książka od samego początku trzymała mnie w napięciu i pomimo, że momentami czułam się zagubiona wśród historii bohaterów to nie potrafiłam jej odłożyć na bok. Autorka miała świetny pomysł na fabułę, który udało jej się bardzo dobrze zrealizować. Całość została napisana przestępnym językiem, a styl autorki zdecydowanie przypadł mi do gustu. Zarówno dialogi, jak i opisy są ciekawe i nieprzytłaczające. Minusem jest fakt, że kilku rzeczy domyśliłam się zanim autorka ujawniła je w książce.

Bohaterowie zostali bardzo dobrze wykreowani, a ich sylwetki były naprawdę bardzo ciekawe. Wątki psychologiczne zostały dobrze uchwycone, a najlepiej dotyczące głównego bohatera. Zagłębiamy się w jego umyśle i przeżywamy wiele nieprzewidzianych wydarzeń.

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i uważam je za jak najbardziej udane. „Utracony element” jest ciekawym thriller psychologicznym przy którym nie będziecie się nudzić, a styl autorki sądzę, że przypadnie Wam do gustu. Zawiła historia, ciekawe wątki psychologiczne oraz klimatyczna Toskania to tylko niektóre elementy, które powinny Was zachęcić do sięgnięcia po tę książkę.

Ostatnio mam szczęście do ciekawych thrillerów, zazwyczaj jednak są autorstwa zagranicznych pisarzy, ale ostatnio natrafiłam na dobrą książkę polskiej autorki powieści, opowiadań i przepisów kulinarnych, z pochodzenia warszawianki - Adrianny Rozbickiej. Jej "Utracony element" bardzo przypadł mi do gustu.

Autorka w książce zaskoczyła mnie ogromną wiedzą o neurochirurgii, psychiatrii i najnowszych osiągnięciach techniki. Ciekawy pomysł na fabułę, idealnie wykreowany świat i jego główni bohaterowie, misternie uknuta intryga, zawiłe historie oraz niezwykła umiejętność budowania niepokoju i napięcia to absolutne plusy "Utraconego elementu". No i ta Toskania w tle. Autorka zgrabnie zachęca Czytelnika do śledzenia losów Konstantego, Gramma i Yumy niespiesznie zdradzając kolejne elementy układanki, pozwalając dobrze zapoznać się z głównymi bohaterami, poznać ich emocje i zrozumieć motywy działań.

Historia opisana w książce rozpoczyna się w Londynie, gdzie od dwudziestu lat mieszka i robi zawrotną karierę Konstanty. Opływa w luksusy, ma duże powodzenie u kobiet. Pewnego dnia otrzymuje od nieznajomej kobiety, która równie szybko znika, co się pojawia, tajemniczy przedmiot - czarne pudełko. Łączy ono losy trzech osób. Podarunek od nieznajomej dziewczyny stanie się przyczynkiem do ogromnych zmian w życiu mężczyzny. Konstanty po powrocie do domu zostaje napadnięty, jego dobry kumpel zostaje porwany, a wspaniała kariera maklera lega w gruzach. Główny bohater traci panowanie nad sowim życiem, które zaczyna przypominać film akcji. Nie pozostaje mu nic innego, jak zawalczyć o odzyskanie dawnego życia. Postanawia odnaleźć dziewczynę, przyjaciela i poznać prawdę i zrozumieć w co został uwikłany. Ma mu w tym pomóc jedyna wskazówka jaką ma - pocztówka. W tym celu udaje się więc do Florencji. Czy mu się to uda?

"Utracony element" to niepokojący thriller, który zdecydowanie zmusza do refleksji. Zaczynamy szukać odpowiedzi na różnorakie pytania moralne w tym o to czy warto poświecić jednostkę dla ogółu, o etyczność eksperymentów medycznych. Jest to więc książka nie tylko spełniająca swoje rozrywkowe zadanie, ale również prowokująca do zadawania trudnych i niewygodnych pytań.

Adrianna Rozbicka to autorka, której totalnie nie znam. Po raz pierwszy sięgnęłam po jej książkę i wiem już, że na pewno nie będę żałowała tego przypadkowego spotkania. Rzadko kiedy można trafić na tak dobrze napisaną powieść, która wciąga niemal od pierwszej strony. Takie kryminały powinny uchodzić za wzorcowe dla innych autorów, którzy chcą pretendować do miana bestsellerów kryminalnych. W tej powieści z jednej strony wszystko jest przemyślane, a z drugiej fabuła i wątki są tak nielogiczne, że można powiedzieć, że właśnie tego należy oczekiwać od tego typu książek. Nie wierzycie? Koniecznie sami sprawdźcie. Nie pożałujecie.