Prawo matki. Luta Karabina. Tom 1

Niemal każdy, kto polubił kryminały z Igorem Brudnym, był ciekaw, co też zaserwuje autor w nowej serii, gdzie tym razem, dla odmiany, główną bohaterką jest kobieta, Luta Karabina. Luta pracuje na platformie wiertniczej, samotnie wychowuje (choć to nie brzmi adekwatnie do sytuacji) dwójkę dzieci, poświęcając im niemal każdą wolną chwilę. Tych na platformie nie ma jednak za wiele. To ostra babka, dawna żołnierka. Nadwyżka testosteronu u współpracowników jej niestraszna. Umie radzić sobie w męskim świecie. W czasie urlopu dochodzi do porwania jej córki i tu na scenę wkracza Szatan, gliniarz, którego męczą niewyrównane latami porachunki. Czy uda im się odnaleźć dziecko, kiedy jedyny trop prowadzi do osób zajmujących się handlem żywym towarem?

Cóż mogę powiedzieć o nowej serii, tak na pierwszy rzut? Mając w pamięci tomy o Brudnym, oczami wyobraźni widziałam te hektolitry krwi, skapujące z kremowych kartek książki, tymczasem nad wyraz spokojnie tu było, a tam, gdzie miało zaskoczyć i zszokować, było wtórnie (wtórnie dla tych, co oglądali „Wesele” (2021) Wojciecha Smarzowskiego). Wrażenia nie robi też sama Luta, chyba że ktoś jest fanem Marvela, jednak proszę wybaczyć, szczegółów nie przytoczę, nie chcę zdradzać fabuły. Nie porwała mnie ta książka, nie kibicowałam postaciom, nic nie wryło mi się w pamięć, przeczytałam bez większych emocji. Czytacie na własną odpowiedzialność.

Zacznę od tego, że jeżeli mama dwójki dzieci zarywa nockę dla książki, to książka musi być dobra 😁

Serię z Brudnym uwielbiam, więc długo się nie wahałam gdy usłyszałam, że autor zaczyna nowy cykl.

Muszę przyznać, że podeszłam do książki z dużą dozą zaciekawienia, jak i niepewności.

Czy na pewno mi się spodoba?

Czy poprzednią serią autor nie postawił sobie zbyt wysoko poprzeczki ?

Z początku książki jesteśmy wprowadzani w zarys nowych postaci, a prawdziwa akcja zaczyna się około dziewiątego rozdziału. Wtedy właśnie książka zaczyna tak wciągać, że ciężko się od niej oderwać.

Historia opiera się na porwaniu małej dziewczynki, więc jako matka przeżywałam ją zdecydowanie bardziej niż większość kryminałów.

Akcja poprowadzona jest tu świetnie, ciągle coś się dzieje a napięcie rośnie z każdym kolejnym rozdziałem. Podobnie jak przy innych książkach autora, końcówka wymiata! Mamy mnóstwo zwrotów akcji i bomb zrzucanych na nas z zaskoczenia.

Jestem pewna, że ten cykl będzie równie dobry jak poprzedni, więc już niecierpliwie zacieram ręce na kolejne części.

Zaskoczył mnie autor tą książką. W pozytywnym tego słowa znaczeniu.

Przemysław Piotrowski stworzył silną postać kobiecą. Luta Karabina - to już brzmi groźnie. Groźnie dla tych, którzy z nią zadrą. Autor wykreował ciekawą, wciągającą i brutalną historię. Od pierwszych stron czułam, że będzie mocno i tak też było. Sporo się działo, było też trochę zaskoczeń, a przede wszystkim nie było nudy. Podobało mi się to, jak pewne rzeczy się ze sobą połączyły. To było bardzo zaskakujące. Poruszone wątki handlu żywym towarem, porwaniem dziecka nie pozostawiły mnie obojętnej. Budziły we mnie emocje i sprawiały, że myślałam o tym, co ja bym zrobiła na miejscu głównej bohaterki. Czasem (może kilka razy) pomyślałam, że działania Luty są trochę przerysowane, ale czy matka chcąca odzyskać swoje dziecko nie zrobi wszystkiego? Czy nie wstępują w nią wtedy nadludzkie siły? Obym nigdy nie musiała przekonać się o tym na własnej skórze...

A Was mocno zachęcam do przekonania się, że autor serwuje mocne historie, które warte są uwagi.

"Odbierając jej córkę, wypowiedzieli jej wojnę. Nie mieli pojęcia, że wojna to jej żywioł, a ona dopiero wtedy czuje się jak ryba w wodzie."

Nie wiesz na co się piszesz zadzierając z matką... Gniew matki broniącej swojego dziecka potrafi być nieokiełznany.

Luta Karabina to nie tylko matka, broniąca swoich dzieci jak lwica. To kobieta o niezwykłej sile. Jest odważna, nieustępliwa i charyzmatyczna, a zarazem czuła i opiekuńcza. Posiada taki zestaw cech, dla których chce się od razu sięgnąć po dalsze części cyklu.

Nie mogę pominąć bardzo ważnego aspektu książki - pióro autora jest niezwykle wciągające. Bardzo odpowiada mi sposób budowania napięcia, prowadzenia fabuły. Za to bardzo cenię jego książki.

Jedyne zastrzeżenie mam do moim zdaniem lekko przekombinowanego, a przez to mało realistycznego zakończenia, ale wątek z Władymirem zostanie w mojej głowie już chyba na zawsze 🙈. Ciekawe skąd pojawił się na niego pomysł? 🫢

Choć wśród twórczości autora mam inne tytuły, które poruszyły mnie bardziej, "Prawo matki" czytało mi się bardzo dobrze. Zostałam całkowicie wciągnięta w poszukiwania małej Werki i trudno było mi się oderwać od książki.

Z zainteresowaniem będę oczekiwała kontynuacji serii. 🙂

Po fenomenalnej serii z Igorem Brudnym autor wraca z nową propozycją dla czytelników. #Prawomatki to pierwsza część nowego cyklu. Z początku byłam dość sceptycznie nastawiona. Główna bohaterka to Luta Karabina od Lutosławy, jej personalia brzmiały mi dość śmiesznie. Teraz myślę, że to w zasadzie dobrze że autor miał zupełnie inny pomysł na serię niż ta z Igorem Brudnym. W końcu o to chodzi żeby było różnorodnie, choć emocje które towarzyszyły mi podczas czytania wtedy pamiętam do dziś.

A śmiesznie nie było, bo powiedzieć, że Luta to twarda babka to jak nic nie powiedzieć. Na pozór spokojna, bezkonfliktowa matka dwójki dzieci, która pracuje na platformie wiertniczej w Norwegii. Półkrwi turczynka, która posiada ciekawą zawodową przeszłość, pokazuje na co ją stać, gdy na jej oczach zostaje uprowadzona jej córka.

Mniej więcej dopiero w połowie książka zaczęła mnie wciągać, bo początkowo ciężko było mi się wgryźć w jej klimat. Sama postać Karabiny jest przekonująca i bardzo interesująca. Skupiona na działaniu, napędzana adrenaliną i zabójczo skuteczna.

Mniej interesujące wątki, które mi przeszkadzały w czytaniu i nabraniu tempa okazały się sensowne pod koniec, aby całość była logiczna. Opisany proceder handlu żywym towarem jest dość brutalny, ale nie aż tak jak się spodziewałam początkowo. Przyznam, że po cichu liczyłam na większe emocje podczas lektury. Świadomość, że takie rzeczy dzieją się każdego dnia i są obecne w naszym kraju jest bardzo potrzebna i za to daje tej pozycji duży plus.

Lucie w akcji poszukiwawczej dziewczynki pomagał policjant, który jest totalnym przeciwieństwem Igora Brudnego, ale lepsze takie wsparcie niż żadne. No i zdecydowanie na plus jest dla mnie postać Władymira. Nie mogłam przestać się śmiać kiedy Szatan w masarni opowiadał o nim Yusufowi Ozalanowi, który nic nie rozumiał .

W obecnych czasach to nie handel bronią czy narkotykami, ale ludźmi, staje się bardzo dochodowym biznesem. Polska z uwagi na swoje położenie geopolityczne w kontekście handlu ludźmi jest jednocześnie krajem pochodzenia, tranzytowym oraz docelowym dla ofiar tego handlu. Ludzie wykorzystywani są do różnych celów, choć jednym z najczęściej kojarzonych, jest prostytucja. Tu zapotrzebowanie jest szczególnie na młode kobiety oraz dziewczyny, ale niestety również dzieci. Jest wiele osób, które czerpią przyjemność z obcowania z najmniejszymi nawet dziećmi, traktując je wyłącznie jako środek do zaspokojenia swoich perwersyjnych potrzeb. Chyba żadna matka porwanego dziecka nie chciałaby wiedzieć, że zostało wykorzystane w taki sposób. Tymczasem wystarczy chwila nieuwagi, by nasze dziecko trafiło w ręce przestępców. Social media otworzyły dostęp do takich dzieci, których wizerunek prezentowany jest beztrosko w różnych portalach, przez co przestępcy mogą wybierać w dzieciach podobnie, jak korzysta się z katalogu sprzedażowego.

Oczywiście, mimo iż wystawiamy swoje dzieci niejako na cel porywaczy, to niekiedy samo porwanie jest wynikiem nieszczęśliwych zbiegów okoliczności, bycia w nieodpowiednim miejscu i w nieodpowiednim czasie. Czy właśnie taka sytuacja miała miejsce w przypadku porucznik Lutosławy Karabina, której porwano trzyletnią córeczkę Werkę? Odnosząca sukcesy w sportach walki kobieta, zawodowy ex-żołnierz sił specjalnych, jedyna przedstawicielka płci pięknej, która zdała egzamin w słynnej Jednostce Wojskowej Komandosów z Lublińca wydaje się być ostatnią osobą, której można porwać dziecko. Tak naprawdę, w rzeczywistości wydaje się to być banalna operacja, a raczej swego rodzaju impuls, którym kieruje się pewien przyciśnięty do muru przedstawiciel półświatka. Efekt jednak jest taki, że w chwili, kiedy Luta wraz ze swoją mamą, dziećmi i przyrodnim bratem są w wesołym miasteczku dochodzi do zdarzenia, które odmieni życie wielu osób. Pozostawiając córkę pod opieką brata, Luta zabiera syna na jedną z lunaparkowych atrakcji. Na nieszczęście znajduje się przez to w sytuacji, na myśl o której zamarza krew w żyłach wszystkim matkom – widzi, jak jej córka jest porywana, ale nic nie może zrobić. Mimo natychmiastowej niemal interwencji, dziecko ginie i chyba nie ma co liczyć, że policja będzie w stanie odnaleźć dziewczynkę.

Luta uruchamia wszystkie swoje kontakty w klubach sportowych i to środowisko chętnie bierze udział w poszukiwaniach, a właściwie zdobywaniu informacji, ale to nie wystarczy. Kochanek Luty, wzięty pisarz kryminałów, kontaktuje ją z upadłym gliniarzem, który rozpaczliwie stara się zapomnieć o przeszłości, topiąc ją w alkoholu, nadkomisarzem Zygmuntem Szatanem z Komendy Miejskiej w Zielonej Górze. Czy jednak ten czynny alkoholik, a przy okazji ceniony łowca pedofili, tym razem jest w stanie pomóc biorąc pod uwagę fakt, że ciężko mu zaangażować się w sprawę porwania nieco starszej, dwunastoletniej dziewczynki? Wszystko wskazuje na to, że Luta będzie musiała skontaktować się z kimś, kto może jej pomóc, wracając jednocześnie do swojej przeszłości i do swoich korzeni.

Lektura powieści „Prawo matki”, rozpoczynającej nowy cykl Przemysława Piotrowskiego, jest niczym uderzenie obuchem w głowę. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czarna Owca książka poza tym, że jest mistrzowsko napisana, to inwigiluje środowisko przestępcze opisując powiązania i praktyki, o których zwykle wolimy nie wiedzieć. Związek świata mafii ze światem biznesu, wojny gangów, klany, które trzymają łapę na wszystkich poczynaniach policji, ciemna strona internetu, praktyki wykorzystywania nieletnich w różnych celach – wszystko to sprawia, że lektura przeraża i bulwersuje. Emocje są dodatkowo spotęgowane wspaniałą kreacją bohaterów, nawet tych epizodycznych, a także licznymi pobudzającymi wyobraźnię szczegółami. Nic zatem dziwnego, że odkładając lekturę długo jeszcze pozostajemy z jej treścią, jednocześnie wyczekując kolejnego tomu powieści.

"Zamknął oczy. Policyjne syreny wydawały się być już tak blisko, a zarazem tak daleko. Śmierć odwrotnie."

Luta Karabina to była komandoska pracująca na platformie wiertniczej w Norwegii. Podczas przepustek spędza czas przede wszystkim z dziećmi. I właśnie podczas takiego urlopu zaginęła jej córka. Uprowadzona przez nieznanego sprawcę. Luta poruszy niebo i ziemię by tylko się dowiedzieć gdzie jest jej dziecko. Dodatkowo komisarz Szatan, osoba, która straciła zarówno żonę jak i dwójkę dzieci, chce wyrównać porachunki sprzed lat.

Książki Autora biorę w ciemno, uważam że jego historie są tak przedstawione, że mogłoby się przydarzyć każdemu z nas. Prawo matki zaczyna się dość mocno, dlatego na początku aż chce się czytać, jednak traci tempo i momentami czyta się opornie. Mnogość postaci i wydarzeń nie zawsze pomaga, a wręcz dodatkowo miesza. Jednak końcówka rekompensuje nam wszystko.

Dostajemy pełne rozwiązanie, zaskakujące momenty i zakończenie jakie oczekuje się od książek Autora.

Może Luta to nie Brudny. Może jest za mało pokręcona, jednak to babka którą strach spotkać w ciemniej uliczce. I na pewno świetna Matka, która dla swoich dzieci zrobi wszystko!

„Prawo matki” Przemysława Piotrowskiego jest początkiem nowej serii z Lutą Karabiną w roli głównej. I mimo że postać jest kobietą, to nie jej kobiecość, a doświadczenie wojskowe i zamiłowanie do sztuk walki jest tym, co w tej historii wiedzie prym. Fabuła skupia się na porwaniu córki głównej bohaterki, w odnalezieniu której Luta bierze czynny udział. Szybkie tempo, sceny mocno kojarzące się z hollywoodzkim kinem akcji i wątki porachunków gangsterskich jednoznacznie pozwalają książkę skategoryzować jako powieść sensacyjną i jako taka „Prawo matki” wypada faktycznie dobrze. Dużo się dzieje, jest trochę zaskoczeń, intryga zbudowana jest poprawnie, a bohaterka waleczna i napędzana miłością rodzicielską. Język jest prosty, niespecjalnie wyszukany, ale bardzo dobrze pasujący do tego typu rozrywki. Kreacje bohaterów nie są mocno rozbudowane, ale wystarczająco, by czytelnik rozumiał ich motywacje. Jest kilka zaskoczeń, a częsta zmiana perspektywy narratora dodatkowo historię urozmaica. Polecam tym, którzy szukają dynamicznej, niezobowiązującej rozrywki – a przecież czasami potrzeba tego każdemu z nas ;)

Wiele osób bardzo pochlebnie wypowiadało się na temat twórczości p. Przemysława Piotrowskiego. Jego poprzedni cykl kryminałów z Igorem Brudnym zachwycił ogrom czytelników. 📚❤️ Dla mnie #prawomatki to pierwsze spotkanie z autorem. I muszę przyznać, że była to uczta dla wyobraźni. 🤩

•

Luta Karabina jest nie tylko dobrą matką, ale również bardzo silną kobietą z niełatwą przeszłością. Obecnie pracuje na platformach wiertniczych w Norwegii i wraz z byłym mężem wychowują dwójkę maluchów. Stosują opiekę naprzemienną i radzą sobie nieźle. Luta zjeżdża właśnie do domu i planuje miło spędzić czas z dziećmi, zdążyła stęsknić się za ich słodkimi buźkami. Nie zapomina też o swoich przyjemnościach i dzięki pomocy przyjaciółki, umawia się na spotkanie z Emilem. Ich relacja nie jest typowa. Spotykają się ze sobą od roku, genialnie się dogadują i znają swoje potrzeby, ale nie tworzą pary. Niezależna kobieta nie potrzebuje mężczyzny u boku, ale Luta coraz bardziej zastanawia się, czy taki układ na pewno jej pasuje?

W mieście trwają Dni Lata, zjechało wesołe miasteczko i panuje miła atmosfera. Matka Luty i jej młodszy brat Nikos proponują wspólne wyjście na karuzelę. Luta niechętnie zgadza się na rodzinny wypad. Nie ma z bratem dobrych relacji, ale matka nalega. Niestety wypad kończy się tragicznie. Jej trzyletnia córeczka zostaje porwana. Kobieta uruchamia swoje stare znajomości i próbuje wyrwać córkę z rąk handlarzy żywym towarem. Wojskowa przeszłość i umiejętności Luty będą tu bardzo potrzebne. Z pomocą przychodzi jej policjant, który ma z gangiem na pieńku od lat.

•

Pełna emocji, dynamiczna i brutalna opowieść o sile matczynego uczucia, o zatargach z przeszłości i chęci zemsty. Idealna dla fanów kryminałów, w których trup ściele się gęsto. 😱 Będę wypatrywać kolejnej części przygód Luty Karabiny. 😍

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwoczarnaowca ! ❤️

Przemysław Piotrowski to autor, którego książki od pewnego czasu biorę w ciemno. Tym razem nie było inaczej. Kiedy tylko odebrałam „Prawo matki” z paczkomatu, wiedziałam że najbliższe dwa wieczory należą tylko do nas. Nie pomyliłam się, bo zaskoczyło między nami od pierwszego rozdziału, a do odłożenia książki przekonał mnie tylko fakt, że trzeba rano wstać do pracy.

Luta Karabina, kiedyś najlepsza w siłach specjalnych – dziś pracująca na platformie wiertniczej samotna matka, spędzająca każdą wolną chwilę ze swoimi dziećmi. Podczas rodzinnego urlopu ktoś porywa jej córkę. Poszlaki wskazują na handel żywym towarem. Policja działa nieudolnie, a czas ucieka, więc Luta bierze sprawy w swoje ręce. Nie wie jeszcze, że kluczem do rozwiązania sprawy i odnalezienia dziecka jest jej mroczną przeszłość.

„Prawo matki” to pierwsza część cyklu, możliwe więc że ta historia będzie miała ciąg dalszy, a ja jestem chętna go poznać. Fantastycznie było znów poczuć ten specyficzny klimat tworzony przez autora, dać się wciągnąć fabułę, z zapartym tchem śledzić losy bohaterów. Jest dynamicznie, brutalnie i wciągająco, czyli jak widać Pan Przemysław w dobrej formie 🔥

Luta wraca do domu, po kilkutygodniowej pracy na platformie wiertniczej. O niczym innym nie marzy niż spędzenie tego czasu z dwójką dzieci, Frankiem i Werką. Pewnego dnia matka prosi ją o spotkanie w parku rozrywki w celu próby pojednania z młodszym bratem Nikosem. Luta daje się namówić Frankowi na karuzelę, niechętnie zostawiając swoją młodszą córkę pod opieką lekkomyślnego brata. Podczas gdy karuzela była w ruchu, Werka zostaje porwana przez nieznanego mężczyznę. Karabina nie spocznie dopóki nie odnajdzie swojej córki całej i zdrowej... Porywacz nawet nie wie do czego zdolna jest zdesperowana matka, szczególnie jeśli nazywa się Lutosława Karabina.

Pokochałam Lutosławę od pierwszych stron, brakowało mi tak silnej i odważnej kobiecej postaci w polskiej literaturze. Byłam pełna podziwu jej determinacji, inteligencji i umiejętności, które nabywała przez lata w wojsku. Kobieta z krwi i kości, która wie czego chce od życia, zdaje sobie sprawę ze swoich słabości i nie boi się mówić, co myśli.

Były pewne sceny, które nieco mnie zniesmaczyły, ale z drugiej strony nadkomisarz Zygmunt Szatan czekał na swoją zemstę przez 25 lat, karmiąc się nienawiścią do ludzi, którzy zniszczyli mu życie.

Swoją drogą bardzo ciekawy i barwny duet stworzyła Luta z Zygmuntem, którzy na samym początku mieli problem z zaufaniem sobie nawzajem. Jednak z czasem zorientowali się, że są dla siebie najlepszym wyjściem i każde z nich mogło skorzystać na udziale tego drugiego.

Co prawda była to fikcja literacka, ale zdaje sobie sprawę, że handel narkotykami i żywym towarem istnieje w rzeczywistości.

Włos się na głowie jeży, że tego rodzaju proceder kręci się na całym świecie, poszerza swoje kręgi, a ludzie w nią zamieszani sięgają najwyższych stołków.

Akcja rozwija się w swoim tempie, autor stopniuje napięcie, bowiem w momencie kiedy zaczyna robić się gorąco, przeskakujemy do kolejnego wątku. Aż w końcu wszystko zaczyna się spinać w jedną całość i dosłownie wybucha w emocjonującym finale. W Prawie matki mamy do czynienia nie tylko z polityką, mafiosami i prywatnym śledztwem, ale również całą gamą emocji, szczególnie jeśli jest się rodzicem. Uwierzcie mi, moja wyobraźnia pracowała na najwyższych obrotach, a ciśnienie co jakiś czas się podnosiło...

To świetny początek nowej serii autora z genialną główną bohaterką. Czekam na więcej Luty, a w zasadzie potrzebuję więcej 💙 zdecydowanie gorąco polecam!

Panie Piotrowski, co Pan znowu narobił, kolejna seria na którą będę czekać z niecierpliwością. Do tego tyle przeróżnych emocji ile dostarcza ta książka, to wręcz niemożliwe. Dla tej książki zarwałam noc bo nie potrafiłam jej odłożyć. Do tego tak zostałam wkręcona z Klamą, iż w pewnym momencie musiałam wrócić do początku książki i przeczytać moment porwania jeszcze raz.

Luta Karabina pracuje na platformie wiertniczej, odważna, bezkompromisowa, kiedyś najlepsza w siłach specjalnych. Luta to jednak przede wszystkim matka, która dla swoich dzieci jest w stanie zrobić wszystko. Kiedy ktoś porywa jej córeczkę, trzyletnią Weronikę, wie że nie cofnie się przed niczym by odnaleźć dziecko Policja mało w tej sprawie robi, więc Luta działa na własną rękę, odzyska córkę, nawet jak miałaby zadrzeć z groźną mafią.

Prawo matki to nie tylko tragedia porwanej córki, to pokazanie handlu żywym towarem, traktowanie kobiet i dzieci jak własności, rzeczy na półce po którą można sięgnąć. Jest to o wiele mocniejsza i krwawa historia niż ta z Igorem Brudnym. Tu z zimną krwią pozbawia się ludzi życia, torturuje. Tu cały czas coś się dzieje, akcja goni akcję, ale nie czułam żadnego przesytu. Dla mnie książka to petarda i z niecierpliwością czekam na kolejne tomy serii z Lutą.

Dziękuję wydawnictwu Czarna Owca za możliwość recenzji, a autorowi za emocje i element zaskoczenia, że Luta była inspirowana prawdziwą osobą, podziwiam takie kobiety.

Prawo matki (Przemysław Piotrowski)

Na Przemysława Piotrowskiego było przyjemność wpaść mi w pewnej księgarni. Kocham kryminały, zarówno te polskie jak i zagraniczne. Pewnego grudniowego wieczora znalazłam pod choinką (dziękuję Mikołaju!) pierwszy tom książki o komisarzu Brudnym. Tak mnie wciągnęło, że następne tomy kupiłam już sama i stałam się ogromną fanką twórczości Pana Przemysława. Kiedy zobaczyłam "Prawo matki" nawet się nie zastanawiałam. Nie ma nad czym. Książka o silnej kobiecie z mroczną przeszłością. Polecam!

"Prawo Matki" to książka w której kolejny raz świetnie pokazał się Przemysław Piotrowski. Tytuł ten skupia się na opisaniu rodzinnej bliskości, gdzie w razie potrzeby wszyscy jej członkowie idą za sobą w ogień. Historia jest ciekawa, chociaż brakuje bardziej nieoczekiwanych zwrotów akcji. W książce znajdziemy dużo akcji i można od niej oczekiwać trochę lepszego opisu emocji i uczuć. Piotrowski pisze ciekawym językiem, nie brakuje celnych porównań i nietuzinkowych epitetów, ale ogólnie mamy do czynienia z bardzo przystępną pozycją.

Nigdy nie miałam do czynienia z powieściami pana Piotrowskiego. Nasze pierwsze zakończyło się bardzo pozytywnie. Niesamowita opowieść, która wciągnie do swojej głębi. Autor utrzymuje dobry poziom, dzięki czemu nie ma tu nudy. Podoba mi się to, że Piotrowski pokazuje jak duża siła drzemie w matkach. Jestem ciekawa innych powieści tego autora. Nie tylko, jeżeli chodzi o tą serię, ale również inne, bo wiem już, że jest trochę tego. Będę więc miała co czytać. A już teraz "Prawo matki" serdecznie Wam polecam.

Wybór tej książki na sobotni wieczór okazał się strzałem w dziesiątkę. Prawo Matki napisane jest oscarowo. Przemysław Piotrowski tym razem postawił na opisy, a nie na dialogi i rozmowy. Dzięki temu kontekst wszystkich przygód był dużo lepiej zarysowany a także klarowny. Bardzo przyjemnie mi się czytało mimo ,że była to moja pierwsza książka twórczości tego autora. Dokładne kreowanie każdej jednej postaci oraz budowanie napięcia w wielu kulminacyjnych momentach, powaliło mnie. Z całym sercem mogę polecić tę powieść!

„Plan był do [motyla nóżka], ale od czegoś musiała zacząć. Miała do tego pełne prawo. Prawo matki”.

Wkurzona kobieta to poważny problem. Natomiast wkurzona matka, której porwano dziecko…? Ojojoj…

„Kto zadrze z Lutosławą Karabiną, ten nie zdąży się obejrzeć, gdy po niego przyjdzie”.

Jeśli miałabym dać tutaj za coś plusa to za postać Luty. Ja lubię takie mocne charaktery, babeczka nie patyczkuje się z nikim. Gdybym miała ją jakoś opisać to myślę, że „maszyna do zabijania” brzmiałoby bardzo adekwatnie. Oh ludzie co ona robiła tym oprychom… wszystko by odnaleźć swoją córeczkę.

Mimo to trochę się momentami nudziłam, książka nie trzymała mnie w napięciu od początku do końca, tak jak to było w poprzednich książkach autora. Jeśli miałabym to jakoś skomentować to po prostu poprzeczka została postawiona baaaaaaardzo wysoko i teraz trudno jest przebić Igora Brudnego- i nie jest to tylko moje skromne zdanie.

Trochę do przewidzenia jednak mimo to nie zrezygnowałam z lektury. No jak dla mnie mocny średniak, nie będę czytać kolejnych części. Szkoda, troszkę się zawiodłam ale wiadomo jak to bywa z gustem, każdy ma swój :)

Nowa seria, nowy początek, nowy rozdział w twórczości Przemysława Piotrowskiego!!! Główna bohatera – Luta, to intrygująca kobieta z trudną przeszłością. Gdy poraano jej córkę, jak każda matka, zrobi wszystko aby ją odzyskać. Jest to wysokogatunkowy thriller z elementami kryminału. I jak to można się spodziewać po powieści Piotrowskiego, krwi i tupa jest gęsto. Kreatywne opisy sposobów na pozbycie się ciała, dodają tylko smaczku otoczce książki. Bardzo bogate opisy, jeszcze realniej wizualizują całość prozy. Książka ma swoje mankamenty, np. Za mało jak dla mnie jest opisu odczuć zrozpaczonej matki, która starcia dziecko. Całość jednak zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Mam nadzieję, że doczekam się adaptacji tej książki

Jako zagorzały miłośnik kryminałów postanowiłem zapoznać się z twórczością Przemysława Piotrowskiego. "Prawo matki" opowiada historie samotnej matki wychowującej dwójkę dzieci. Po tym jak jej córka zostaje porwana bohaterka bierze czynny udział w jej poszukiwaniach. Okazuje się, że posiada umiejętności i doświadczenie w tego typu zadaniach. W książce ni brakuje interesujących mafijnych wątków oraz doskonałych opisów. Polecam wszystkim zwolenników kryminałów, w których nie brakuje brutalnych rozwiązań.

Czy jest taki twórca, którego byście chcieli poznać, spotkać osobiście, a może nawet zaprosić do domu?

Ja bardzo chętnie bym zaprosiła do siebie Pana Przemysława i już go nie wypuściła 😁 Zamknęłabym go u siebie i kazała pisać książki, tylko dla mnie🤭Z każdą kolejną jego powieścią moja miłość do niego rośnie🥰 Najpierw Igor, teraz Luta, nie jestem w stanie wybrać, kto jest lepszy🤔 Igorze strzeż się, bo od teraz masz wielką konkurencję😉

.

💭"Matka wyposażona w szereg zabójczych umiejętności mogła się zmienić w ekstremalnie niebezpieczną maszynę do zabijania."💭

.

Ostatnio czytając książki, mam pewne skojarzenia z filmami i tym razem było podobnie. Miałam nieodparte wrażenie, że historia trochę przypominała scenariusz do filmu "Uprowadzona" z resztą, to mój ulubiony film 😍 Tylko w tym przypadku bohaterką poszukującą swojego dziecka jest matka. Zdesperowana i zrozpaczona, ale za to pełna determinacji, siły i wyposażona w umiejętności żołnierza do tropienia i zabijania. Luta to kobieta obecnie pracująca w Norwegii na platformie wiertniczej, w przeszłości była jedną z lepszych komandosów w kraju. Osoba porywająca jej córkę nie wie, z kim zadarła i do czego jest zdolna zrozpaczona matka. Kobieta podąża śladami porywacza, wszelkie tropy prowadzą ją do wyjątkowo niebezpiecznej i bezwzględnej szajki handlarzy żywym towarem. Luta uruchamia swoje kontakty i łączy siły z policjantem Zygmuntem Szatanem, który również pragnie zemsty na porywaczach.

.

"Prawo matki" to pierwsza część nowej serii, którą główną bohaterką jest Luta Karabina. Uwierzcie mi na słowo, że spotkanie z nią totalnie Was znokautuje, bo uderzenie będzie mocne. Ten thriller to jest jedna wielka akcja, dynamiczna, która nie zwalnia, a wręcz przyśpiesza. Oprócz tematu porwania i handlu ludźmi autor dodatkowo zaserwował nam wstrząsający wątęk poświęcony rodziny Szatana która w sposób bestialski została zamordowana. Duet Luta i Szatan to postacie bardzo wyraziste, lepszych bohaterów Pan Przemysław nie mógł stworzyć. Czekam na więcej, mam nadzieję, że jeszcze przeczytam nie raz o tych postaciach, które po raz kolejny połączą swoje siły.

Tajemnicą nie jest, książki autora biorę w ciemno. Co prawda, każdorazowo, z dużą obawą co mnie (lub raczej bohaterów) w nich "spotka" ale biorę! Tym razem nie było inaczej. "Prawo matki" to kryminał podczas czytania którego, zastanawiałam się dlaczego sobie to robię, a jednocześnie nie mogłam odłożyć na później.

Kolejna książka, w której Piotrowski zmaga się z dużego kalibru, ważnymi społecznie, problemami. Dzięki znanemu nazwisku, formie i, mam wrażenie, że całkiem sprawnym kampaniom reklamowym te tematy potrafią dotrzeć do szerokiego grona odbiorców.

W największym skrócie, fabuła zbudowana jest wokół najgorszej sytuacji w jakiej może znaleźć się matka. Strach, niepewność, bezradność. Uważam, że nic nie może się równać z tragedią jaką jest porwanie dziecka. Oczywiście za porwaniem stoją wstrząsające historie; jest darknet, handel ludźmi i sporo przemocy. I choć jest jej naprawdę dużo, to Piotrowski potrafi o niej pisać tak, że nie mam odruchów wymiotnych. Nie wiem jak tego dokonuje, bo niskiej wrażliwość jestem, a jednak te teksty są dla mnie akceptowalne.

Powieść ma dla mnie idealne tempo, a fabuła, co lubię, zbudowana jest z kilku wątków. Jest i jedyna w swoim rodzaju bohaterka. Lutosława Karabin. Zapamiętajcie to nazwisko! Nowa "marka" wśród bohaterów (bohaterek!) literackich, kobieta maszyna, która zawstydziłaby najlepszego scenarzystę filmów akcji prosto z Hollywood. Nie sposób nie obdarzyć jej sympatią, choć nie jest grzeczną dziewczynką, a jej poczynania są mocno naciąganą fikcją literacką.

Ponadto świetnym stylem książka została napisana. I choć już w poprzednich książkach autora doceniałam dbałość o styl, to mam wrażenie, że jednak tym razem nastąpiła zmiana. I nie jest to zmiana, ani na lepsze, ani na gorsze, po prostu wydaje mi się "inaczej".

Mając na uwadze, że książki (ten gatunek szczególnie) rządzą się swoimi prawami, kupuję tę historię bez zająknięcia i czekam na kolejne z cyklu. Bo, że będą nie mam wątpliwości.

Jeśli pokochaliście serię z Brudym, nie możecie sobie odpuścić nowej książki tegoż autora💥

Luta Karabina skradła moje serce, ale od początku...

Luta to jedna z niewielu kobiet, która była w siłach specjalnych. Teraz pracuje na platformie wiertniczej na wybrzeżach Norwegii i samotnie wychowuje dwoje dzieci, które są całym jej światem. Jak dla każdej, kochającej matki.

Pewnego dnia jej córka zostaje porwana. Wszystko wskazuje, że to najgorszego sortu handlarze żywym towarem przetrzymują jej córeczkę... A Luta poruszy niebo i ziemię, żeby odzyskać swoje ukochane dziecko.

Ta książka jest jak torpeda. Czytelnik zostaje wrzucony w wir wydarzeń i porwany. Nie można się oderwać, a jednocześnie jakiś głos w głowie krzyczy, że za dużo. Tu jest krwawo, w każdym tego słowa znaczeniu. Tu się dużo dzieje, tutaj akcja pędzi na łep i szyję, a nowe fakty wyskakują jak króliki z kapelusza. Luta w swoich działaniach jest nieprzewidywalna, a w połączniu z Szatanem stanowią taran nie do zatrzymania. Co prawda ,,pupil" Zdzisława budzi dużo skrajnych emocji, ale oryginalności to nie można mu odmówić. Zdobył mój szacunek, ale zaufania za grosz😅

Autor podjął tutaj temat handlu ludźmi, pedofilii. Powieść senscyjna, trzyma w napięciu do ostatniej strony i wywołuje masę emocji.

Kiedy tylko dowiedziałam się o nowej książce autora wiedziałam, że to będzie powieść dla której rzucę wszystko.I tak też było, dlatego postanowiłam trochę przetrzymać was z recenzją 👌 Nie bez powodu prawie codziennie przypominałam o niej na story wraz z linkami do salonów Empik 😉

Dlatego, aby jeszcze bardziej namówić was "do złego" dodam, że wersję papierową jak i Audiobooka @czytamzlegimi 🙈 mam już za sobą.

Byłam bardzo ciekawa jak wypadnie Audiobook zanim polecę wam "obie wersje" i powiem wam jedno Słuchajcie!!!

Zanim trochę o fabule dodaję cytat idelanie scalający całość

" Natura nie raz udowodniła, że matki są zdolne do dokonywania cudów, gdy tylko ich młode znajdzie się w niebezpieczeństwie. A matka wyposażona w szereg zabójczych umiejętności mogła się zmienić w ekstremalnie niebezpieczną maszynę do zabijania".

~ "PRAWO MATKI" Przemysława Piotrowskiego to najnowsza powieść autora, otwierająca cykl z Luta Karabiną.

Dlatego już od początku pragnę podkreślić, że jest to tak naprawdę kolejna mocna seria, w której silna i bezkompromisowa postać, tym razem kobieca, staje się punktem zapalnym w całej przeszywającej na wskroś opowieści.

( nie wiem jak wy ale ja uwielbiam takie osobowości)

~ Luta Karabina nasza główna bohaterka, to silna, zaradna, odważna i niebywale uzdolniona kobieta o "korzeniach" tureckiego pochodzenia, które ukształtowały jej silny charakter, a jednocześnie stały się kluczem w dotarciu do miejsca w którym teraz się znajduję...

Dzięki żmudnym ćwiczeniom, uporowi, samozaparciu, dyscyplinie, Luta, zostaje jedną z najlepszych kobiet w siłach specjalnych.

Aż do momentu kiedy jej świat zmienia się o 180 stopni i zostaje matką.

Od tego momentu zmienia zawód i staje się jedyną kobietą pracującą na platformie wiertniczej u wybrzeżu Norwegii.

Niestety pewnego dnia podczas jednej z rodzinnych wycieczek dochodzi do wielkiej tragedii... córka Luty, Wera zostaje porwana.

Od tej pory zaczyna się walka z czasem, a wszystkie chwyty zostają dozwolone!

Kobieta nie czekając na ślamazarne wyniki policji, postanawia wziąć sprawy w swoje ręce, a pomaga jej w tym Zygmunt Szatan, wyrzuty z uczuć twardy glina i tropiciel, który chętnie wyrówna rachunki sprzed lat!

Czy wspólnymi siłami wraz z asystą niezawodnych przyjaciół, Luta zdoła uratować córkę z rąk handlarzy żywym towarem?

Jedno jest pewne brutalna przeszłość stanie się kluczem do odzyskania ukochanej córki.

~"PRAWO MATKI" - to kolejny dowód na to, że Przemysław Piotrowski nie próżnuje zaskakując nas nową serią ze świetnie utkaną fabułą, w której akcja chodź na chwilę nie zwalnia z tempa przenosząc nas i tym razem na mroczne tereny półświatka z województwa lubuskiego

Co wraz mocnymi opisami, brutalnymi wątkami oraz pełnokrwistymi postaciami stworzyło pełną napięcia historię od której nie idzie się wprost oderwać.

~Kolejny raz mamy do czynienia z niełatwym, mistrzowsko poprowadzonym śledztwem, gdzie nietuzinkowa twardo stąpająca po ziemi, bezwzględna i silna postaci nie cofnie się przed niczym w celu osiągnięcia zamierzonego celu.

I tak rządna zemsty Luta, oślepiona matczyną miłością, w asyście Zygmunta Szatana typowego gliny z czarną jak smoła przeszłością, zaprasza nas do brutalnego mrocznego, barbarzyńskiego i wyrzutego z jakichkolwiek uczuć świata ludzi handlujących żywym towarem.

Świta w którym pedofilia, handel nieletnimi, pornografia jest na porządku dziennym..."miejsca" które nie powinno istnieć!!!

~ O mamooo jakie to byle dobre! Powtórzę to ponownie: czapki z głów Panie Przemysławie! Ja jestem zachwycona, zwłaszcza składem paszy dla trzody chlewnej 😜 (to taki żart kto przeczyta domyśli się mojego czarnego humoru) jak i kolejnym niezwyciężonym duetem, który śmiało może konkurować z Igorem i Julką.

A może kiedyś wspólnie spotkają się przy jakimś śledztwie?

Jedno jest pewne ja czuję ogromny niedosyt i czekam na więcej!

Kupujcie, czytajcie i cieszcie się chwilą bo takie historie kryminalne po prostu się połyka!

Polecam J.K

Prawo matki to początek najnowszego cyklu Przemysława Piotrowskiego o Lucie, a raczej Lutosławie, Karabinie. To książka, która zmiażdży czytelnika emocjonalnie, a on nieświadomy będzie prosił o więcej. Brutalna, pełna napięcia i zwrotów akcji, to najczęściej powtarzane określenia na książki Piotrowskiego. Co wyróżnia Prawo matki?

"Odbierając jej córkę, wypowiedzieli jej wojnę. Nie mieli pojęcia, że wojna to jej żywioł, a ona dopiero wtedy czuje się jak ryba w wodzie."

Ona przeciwko światu.

Na oczach byłej agentki sił specjalnych porwana zostaje jej córka. Rozpoczyna się prawdziwy wyścig z czasem. Karabina nie cofnie się przed niczym, aby odzyskać swoje dziecko. Luta musi wziąć sprawy we własne ręce, w końcu wszyscy wiedzą, że najważniejsze są pierwsze godziny po porwaniu. Rozpoczyna pogoń za porywaczem, a już pierwsze ślady prowadzą ją do bestialskiej szajki handlarzy ludźmi. Luta jest bliska odnalezienia miejsca, w którym zrodziło się zło. Kto stoi za porwaniem córki? Jakie brudne sekrety odkryje Karabina? Czy uda się jej odzyskać dziecko?

" Natura nie raz udowodniła, że matki są zdolne do dokonywania cudów, gdy tylko ich młode znajdzie się w niebezpieczeństwie. A matka wyposażona w szereg zabójczych umiejętności mogła się zmienić w ekstremalnie niebezpieczną maszynę do zabijania".

A co jeśli wydarzyło się to naprawdę?

Przemysław Piotrowski w swojej twórczości często sięga po trudne tematy społeczne i psychologiczne, stawiając przed czytelnikiem morale dylematy. Nie boi się pokazywać świata do szpiku przesączonym złem, zepsuciem i brutalnością. Gdy wdepniemy w bagno, zostaną odsłonięte grzechy współczesnego społeczeństwa. Prawo matki wręcz w bezkompromisowy sposób porusza skalę problemów porwań dzieci. Choć w mediach masowych nie raz i nie dwa słyszeliśmy komunikaty o poszukiwaniach małej dziewczynki czy chłopca, mocniej wybrzmiewa to w czytelniku, gdy nagle sam znajduje się w środku wydarzeń. Momentalnie zadajemy sobie pytanie: co ja bym zrobił/zrobiła, gdyby to na moich oczach porwano moje dziecko? Zimne dreszcze i to uczucie przysłowiowego trzymania za gębę niemal cały czas towarzyszą podczas czytania Prawa matki. Te wydarzenia są opowiedziane zupełnie tak, jakby wydarzyły się naprawdę, momentami wręcz z reporterską dokładnością, a nam czytelnikom ciężko odciąć się od tej brutalnej rzeczywistości. Zawsze z tyłu głowy pozostaje to jedno pytanie: a co jeśli wydarzyło się to naprawdę?

Silna kobieta w męskim świecie

Luta Karabina to petarda, nie ma sobie równych. Nikt z nas nie chciałby jej podpaść. Nieustraszona? Myślę, że to za lekkie określenie. Ta kobieta jest jak walec, terminator, zniszczy każdego, kto stanie jej na drodze. Wielowymiarowość Luty leży tak naprawdę w jej sile: matczynej i tej fizycznej. Ta próba odnalezienia córki nie jest łatwa. Przemysław Piotrowski zafundował czytelnikowi wiele zwrotów akcji, a co ważniejsze fałszywych tropów. Każdą stronę czyta się w stanie najwyżej gotowości, a emocje towarzyszące lekturze są nieporównywalne. Charakterystyczne dla autora jest swobodne poruszanie się po świecie brutalności, tortur i krzywd, tak, aby właśnie chwycić czytelnika za przysłowiowy pysk. Dla mnie ponownie zostały przekroczone granice, a dokładnie opisy rozlewów krwi powodowały fikołki w żołądku. Za duża porcja brutalności mówiła zdecydowanie: stop. Jednak pomyślałam sobie, że wkraczając w świat zbrodni, w którym nie ma zasad, a czytelnik musi zostać zaskoczony, dawno zostały przesunięte granice. Coraz częściej lubimy wychodzić ze swojej strefy komfortu. Dla mnie jednak niektóre szczegóły w opisach mogły zostać pominięte, a emocje wciąż zachowane. Jako wrażliwa czytelniczka miałam momentami terapię szokową.

Czym jest Prawo matki?

To lektura, w której same przewracają się strony. Przyspiesza oddech, zabiera dech, sprawia, że czytelnik jest w wiecznej gotowości, bo nie wie, co się wydarzy. Emocjonalnie miażdży, chwyta za pysk i nie bierze jeńców. Mocna, pełna napięcia, niepokoju i brutalności, otwierającej oczy na świat, w którym nie ma ani zasad, ani świętości. Prawo matki jest zdecydowanie dla fanów mocnych wrażeń, a audiobook czytany przez Filipa Kosiora wywołuje zimne dreszcze przebiegające po paciorkach kręgosłupa. Czy masz odwagę dowiedzieć się, czym jest Prawo matki? Polecam wam, choć jedno miejcie na uwadze: ta książka nie wyjdzie szybko z Waszej głowy.

„Usłyszała płacz. Narastał z każda kolejną sekundą. Czy to dziecko tej kobiety? Tej, która przed chwilą zabiła?”

„Zamknął oczy. Policyjne syreny wydawały się być już tak blisko, a zarazem tak daleko. Śmierć odwrotnie.”

Są autorzy, którzy zawsze potrafią zaskoczyć czytelnik czymś nowym i Przemysław Piotrowski z całą pewnością się do nich zalicza. Można powiedzieć, że pierwsza część nowego cyklu nie zaskoczyła mnie niczym. Dlaczego? Bo jak zawsze fabuła była kompletnie nieprzewidywalna i zaskakiwała sobą na każdym kroku, a przecież tak jest przy każdej książce autora. Więc jak tu nie kochać jego twórczości?

„Prawo matki” to powieść niezwykle dynamiczna i ciągle coś się w niej dzieje. Uwierzcie, że nie chciałam jej odkładać na bok, ale mały Prezes nie dawał mi zbyt dużo czasu na czytanie… Zatem witajcie zarwane nocki, których kompletnie nie żałuję! Przez cały czas było czuć mrok i ogromne napięcie. Nasza główna bohaterka to postać z krwi i kości, twarda babka której nikt nie chciałby zajść za skórę. Niejednokrotnie pokazała, że potrafi o siebie zadbać i nie cofnie się przed niczym aby chronić i uratować swoich bliskich. Jej emocje były bardzo namacalne i jako matka doskonale ją rozumiałam. Autor świetnie grał na naszych emocjach, bo ciężko było patrzeć na krzywdę małej dziewczynki, ale za to z ogromną przyjemnością czytałam o tym jak krzywda dzieje się złym ludziom. I co jeszcze trzeba przyznać to tak naprawdę nie jest to zwykły kryminał. Autor zadbał o to, aby jego treść bardzo dobrze do nas trafiła i dała nam konkretnie do myślenia. Zagłębiamy się w świat szemranych interesów, handlarzy żywym towarem, gangów, ogromnych pieniędzy i mafii.

Na koniec jeszcze kilka słów o pozostałych bohaterach. Każdy z nich jest na swój sposób wyjątkowy, mierzy się z problemami i nie co najważniejsze nie są wyidealizowani. To dzięki temu nabierają ogromnego realizmu.

W moim odczuciu ten cykl będzie zupełnie inny niż książki, które do tej pory wyszły spod pióra autora. Jednak poziom jest jak najbardziej zachowany, a nawet śmiem twierdzić, że pan Przemysław zawiesił sobie jeszcze wyżej poprzeczkę. Nie mogę się doczekać kolejnych części, a Was z całego serducha zachęcam do przeczytania książki.

Czy macie swoich ulubionych autorów, po których książki sięgacie w ciemno i jeszcze nigdy się nie zawiedliście? Jednym z moich ulubionych autorów jest Przemysław Piotrowski. Jego książki są tak genialne, że po przeczytaniu jednej czekam na kolejną.

Tym razem przychodzę do was z całkiem nową serią, równie genialną co cykl z Igorem Brudnym. Luta Karabina to nasza nowa bohaterka.

Przeczytałam "Prawo matki" z zapartym tchem. Nie mogłam odstawić jej przed poznaniem zakończenia. Już się nie mogę doczekać kolejnej części.

Jak Przemysław Piotrowski się za coś zabiera, to powstaje prawdziwe arcydzieło godne ekranizacji. Mam nadzieję, że kiedyś zobaczę Lutę Karabinę na dużym bądź małym ekranie. Czy jesteście za?

Luta Karabina jest cudowną bohaterką, która w swoim życiu wiele przeszła i jeszcze wiele przejdzie. W nasz świat wkracza pełną parą. Jest silną kobietą, matką samotnie wychowującą dwójkę dzieci. Kiedyś pracowała w siłach specjalnych. O tym, czym aktualnie się zajmuje, dowiecie się podczas czytania. Wszystko byłoby idealnie, gdyby ktoś nie porwał jej małej córeczki. Czy matka ma prawo do samodzielnego wymierzania sprawiedliwości? Czy matka ma prawo do szukania własnego dziecka? Jakie prawa ma matka? Czy matka w celu odnalezienia swojego dziecka może użyć wszystkich środków dozwolonych i niedozwolonych? Co zrobi Luta, żeby uratować swoją ukochaną córeczkę? Poruszy niebo i ziemię, a nawet zejdzie do samego piekła. To będzie bardzo niebezpieczne dla naszej bohaterki. Zadrze z niewłaściwymi ludźmi (bandytami). Czy uda jej się odnaleźć dziecko? Czy dziewczynka odnajdzie się cała i zdrowa? Historia ukryta na kartkach powieści "Prawo matki" mrozi krew w żyłach.

Luta to typ wojowniczki. Nigdy się nie poddaje, a gdy tylko ktoś stanie jej na drodze to zwykle marnie kończy. Czy wygra z czasem? Czas nie będzie jej sprzymierzeńcem.

W tej powieści mamy do czynienia z handlarzami żywym towarem. Czy córeczkę Karabiny porwali ci zwyrodnialcy?

Poznacie również Zygmunta Szatana. Czy on okaże się sprzymierzeńcem, czy wrogiem dla naszej bohaterki? Szatan to bardzo dobry glina, który podobnie jak nasza Luta nie cofnie się przed niczym i niczego się nie boi. Został skrzywdzony przez pewne osoby. Teraz nastał czas zapłaty. Czy zemsta zawsze bywa słodka? Czy zemsta najlepiej smakuje na zimno?

Przemysław Piotrowski stworzył dzieło, które wywołuje ciarki na całym ciele. Sprawił, że czytelnik za wszelką cenę chce uratować córeczkę Luty. W swojej powieści poruszył bardzo ważny i często pomijany temat: handel żywym towarem i walka z prawdziwymi potworami. Jego bohaterka będzie musiała sięgnąć do swojej mrocznej przeszłości, żeby uratować własne dziecko.

Cudowna i mroczna historia, która na długo pozostanie w mojej pamięci. Kibicowałam głównej bohaterce w jej walce o odzyskanie córeczki. Bardzo bałam się o obie dziewczyny. Nie ukrywam, że cała historia wywołała u mnie łzy. Tyle emocji jest tutaj, że nie da się książki tak po prostu odstawić.

Z całego serca polecam "Prawo matki" - mommy_and_books.

Ps.

Co zrobilibyście na miejscu Luty Karabiny?

Wolicie głównego bohatera kobietę czy mężczyznę?

Luta Karabina samotnie wychowuje dwójkę dzieci. Jest twardą babką. Kiedyś była w siłach specjalnych, a obecnie pracuje na platformie wiertniczej.

W trakcie rodzinnego wypadu do lunaparku, na jej oczach zostaje uprowadzona Werka, córka Luty. Policja działa wolno, a Luta nie potrafi siedzieć bezczynnie. Uruchamia swoje kontakty i bierze sprawy w swoje ręce. Pomaga jej Zygmunt Szatan, stary policyjny wyga, specjalista od handlu żywym towarem. On też ma rachunki do wyrównania.

"Prawo matki" to pierwszy tom nowego cyklu spod pióra Przemysława Piotrowskiego. Jest moc. Jest krew. Są emocje. I jest Władymir (kto to taki, musicie sami doczytać).

Książkę czyta się z zapartym tchem. Jest dużo akcji, cały czas coś się dzieje. Plot twist na końcu po prostu wbija w fotel.

W tym cyklu główną bohaterką jest kobieta. I to nie byle jaka. Luta służyła w wojsku. Jedyna kobieta w siłach specjalnych. Zna sztuki walki i świetnie strzela. Nie da sobie w kaszę dmuchać i lepiej z nią nie zadzierać. Luta jak każda matka zrobi dla swoich dzieci wszystko. Nie każda jednak matka, ma takie umiejętności jak ona.

Bardzo lubię takie silne kobiece postaci w literaturze, dlatego od razu spodobała mi się postać Luty. Pomysł na nową serię jest świetny. Czekam na kolejny tom, ale mam też nadzieję, że Igor Brudny też jeszcze nie powiedział ostatniego słowa.

Męski świat w wyjątkowo męskim wydaniu, męskim okiem i napisany "mięsistym" językiem. W tym świecie- ONA- Luta Karabina. Ale spróbuj tylko powiedzieć do niej "kobieto"...

.

Są dwa najważniejsze atuty tej książki- główna bohaterka oraz sensacyjno- kryminalna akcja, która pokazuje, że niemożliwe staje się czasem możliwe. Nawet maraton można przebiec sprintem. I to żaden problem, że po drodze jeden z plot twistów sprawia, że gubisz buty i do fabularnej mety dobiegniesz boso. Tutaj nie ma czasu na oddech i miejsca na funkcjonowanie w trybie "slow motion", a wiaderko "mocnej jak sam diabeł" czarnej kawy okazuje się być zbędnym dodatkiem...

.

Luta Karabina- kobieta "ghula", "wiedźma", "demonica czająca się w ciemności". Maszyna do zabijania. Zdeterminowana, skuteczna, niezwyciężona. Choćby miała zejść na dno piekła- po prostu to zrobi i się nie zatrzyma. Być może ma w sobie coś z Lary Croft, kiedy tak paraduje w wojennych barwach z przytroczonym do pasa kompletem noży taktycznych i bojowych, ale przecież "wojna to jej żywioł". Dochodzi jeszcze do tego tytułowe "prawo matki"...

.

Zapisy konwencji genewskiej raczej tutaj nie obowiązują. Echo wystrzałów oraz odgłosy ostatniego tchnienia prosto ze zmasakrowanych trzewi jeszcze długo rezonują w głowie. Momentami konieczne jest wyłączenie się z "trybu emocji". Wszystkie gangsterskie roszady i gierki, wynaturzone metody działania mogą sprawić, że ta ponura rzeczywistość "przygniata niczym tona gruzu". Ale czy nie tak wygląda właśnie ten "mafijny światek", w którym rządzą pieniądze, sex i narkotyki, a do działania napędzają sterydy, testosteron i adrenalina? A zależności na gruncie biznesu i polityki są aż nazbyt widoczne? Być może ten obraz jest nieco zniekształcony, ale prawdziwa jest za to szalona determinacja MATKI...

.

Czyta się błyskawicznie. Polecam.

Książka na którą czekali wszyscy wielbiciele książek autora i fani Igora Brudnego. "Prawem matki" zaczyna się bowiem nowa seria, lecz tym razem ze złem walczy kobieta, Lutosława Karabina, weteranka misji, doskonale wyszkolony żołnierz, mistrzyni sztuk walki, obecnie mama dwójki maluchów, pracująca na platformie wiertniczej.

Na czym obecnie przestępcy zbijają największe pieniądze? Na obrzydliwym procederze, w którym towarem może każdy. Kobiety sprzedawane do domów publicznych, dzieci oddawane na usługi pedofili, wszyscy bez wyjątku jako dostarczyciele "części zamiennych" dla potrzebujących bogaczy.

Klama - ćpun i nieudacznik, wiecznie wpadający w tarapaty, wpadł na pomysł doskonały. Porwanie dziewczynki, zrobienie paru zdjęć do Darknetu, łatwy zarobek i podrzucenie dziecka z powrotem. Co może iść nie tak? Wszystko. A przede wszystkim to, że porwanym dzieckiem jest córka Luty. Łatwo się domyśleć że bohaterka nie jest typem matki, która usiądzie w kącie i załamie ręce. Luta idzie na wojnę z przestępcami, wykorzystując wszystkie swoje kontakty i umiejętności. Do pomocy włączy się gliniarz "z przeszłością", Zygmunt Szatan, człowiek który 25 lat temu stracił ciężarną żonę i córeczkę, obie porwane, torturowane i zabite przez turecką mafię.

Jak możecie się domyśleć dzieje się! Akcja toczy się jak w najlepszych filmach sensacyjnych. No i wielkie brawa za zakończenie.

Książka ta to zupełnie inny typ niż seria o Brudnym, ale już nie mogę doczekać się dalszego ciągu.

Kiedy tylko dowiedziałam się o nowej książce autora wiedziałam, że to będzie powieść dla której rzucę wszystko.I tak też było, dlatego postanowiłam trochę przetrzymać was z recenzją 👌 Nie bez powodu prawie codziennie przypominałam o niej na story wraz z linkami do salonów Empik 😉

Dlatego, aby jeszcze bardziej namówić was "do złego" dodam, że wersję papierową jak i Audiobooka @czytamzlegimi 🙈 mam już za sobą.

Byłam bardzo ciekawa jak wypadnie Audiobook zanim polecę wam "obie wersje" i powiem wam jedno Słuchajcie!!!

Zanim trochę o fabule dodaję cytat idelanie scalający całość

" Natura nie raz udowodniła, że matki są zdolne do dokonywania cudów, gdy tylko ich młode znajdzie się w niebezpieczeństwie. A matka wyposażona w szereg zabójczych umiejętności mogła się zmienić w ekstremalnie niebezpieczną maszynę do zabijania".

~ "PRAWO MATKI" Przemysława Piotrowskiego to najnowsza powieść autora, otwierająca cykl z Luta Karabiną.

Dlatego już od początku pragnę podkreślić, że jest to tak naprawdę kolejna mocna seria, w której silna i bezkompromisowa postać, tym razem kobieca, staje się punktem zapalnym w całej przeszywającej na wskroś opowieści.

( nie wiem jak wy ale ja uwielbiam takie osobowości)

~ Luta Karabina nasza główna bohaterka, to silna, zaradna, odważna i niebywale uzdolniona kobieta o "korzeniach" tureckiego pochodzenia, które ukształtowały jej silny charakter, a jednocześnie stały się kluczem w dotarciu do miejsca w którym teraz się znajduję...

Dzięki żmudnym ćwiczeniom, uporowi, samozaparciu, dyscyplinie, Luta, zostaje jedną z najlepszych kobiet w siłach specjalnych.

Aż do momentu kiedy jej świat zmienia się o 180 stopni i zostaje matką.

Od tego momentu zmienia zawód i staje się jedyną kobietą pracującą na platformie wiertniczej u wybrzeżu Norwegii.

Niestety pewnego dnia podczas jednej z rodzinnych wycieczek dochodzi do wielkiej tragedii... córka Luty, Wera zostaje porwana.

Od tej pory zaczyna się walka z czasem, a wszystkie chwyty zostają dozwolone!

Kobieta nie czekając na ślamazarne wyniki policji, postanawia wziąć sprawy w swoje ręce, a pomaga jej w tym Zygmunt Szatan, wyrzuty z uczuć twardy glina i tropiciel, który chętnie wyrówna rachunki sprzed lat!

Czy wspólnymi siłami wraz z asystą niezawodnych przyjaciół, Luta zdoła uratować córkę z rąk handlarzy żywym towarem?

Jedno jest pewne brutalna przeszłość stanie się kluczem do odzyskania ukochanej córki.

~"PRAWO MATKI" - to kolejny dowód na to, że Przemysław Piotrowski nie próżnuje zaskakując nas nową serią ze świetnie utkaną fabułą, w której akcja chodź na chwilę nie zwalnia z tempa przenosząc nas i tym razem na mroczne tereny półświatka z województwa lubuskiego

Co wraz mocnymi opisami, brutalnymi wątkami oraz pełnokrwistymi postaciami stworzyło pełną napięcia historię od której nie idzie się wprost oderwać.

~Kolejny raz mamy do czynienia z niełatwym, mistrzowsko poprowadzonym śledztwem, gdzie nietuzinkowa twardo stąpająca po ziemi, bezwzględna i silna postaci nie cofnie się przed niczym w celu osiągnięcia zamierzonego celu.

I tak rządna zemsty Luta, oślepiona matczyną miłością, w asyście Zygmunta Szatana typowego gliny z czarną jak smoła przeszłością, zaprasza nas do brutalnego mrocznego, barbarzyńskiego i wyrzutego z jakichkolwiek uczuć świata ludzi handlujących żywym towarem.

Świta w którym pedofilia, handel nieletnimi, pornografia jest na porządku dziennym..."miejsca" które nie powinno istnieć!!!

~ O mamooo jakie to byle dobre! Powtórzę to ponownie: czapki z głów Panie Przemysławie! Ja jestem zachwycona, zwłaszcza składem paszy dla trzody chlewnej 😜 (to taki żart kto przeczyta domyśli się mojego czarnego humoru) jak i kolejnym niezwyciężonym duetem, który śmiało może konkurować z Igorem i Julką.

A może kiedyś wspólnie spotkają się przy jakimś śledztwie?

Jedno jest pewne ja czuję ogromny niedosyt i czekam na więcej!

Kupujcie, czytajcie i cieszcie się chwilą bo takie historie kryminalne po prostu się połyka!

Polecam J.K

"Odbierając jej córkę, wypowiedzieli jej wojnę. Nie mieli pojęcia, że wojna to jej żywioł, a ona dopiero wtedy czuje się jak ryba w wodzie."

Do czego może posunąć się matka broniąc swojego dziecka bądź chcąc je odzyskać?

Myślę, że do wielu czynów, o których w życiu by siebie nie podejrzewała. Nie od dziś wiadomo, że miłość matki do dziecka ma niewyobrażalną siłę. Matka chce dla swojego potomstwa jak najlepiej sprawiając, by czuło się bezpieczne, kochane, wyrastało na odważnych i silnych ludzi. Zdarzają się sytuacje, gdy kobieta, jak i jej dziecko/dzieci, mogą być (i są!) tego pozbawione.

"Prawo matki" Przemysława Piotrowskiego to pierwszy tom nowego cyklu, którego główną bohaterką jest Luta Karabina. Kobieta o niebywałej sile psychicznej i fizycznej, która ciężką pracą i samozaparciem dotarła do miejsca, gdzie wzbudza respekt, szacunek, a przede wszystkim jest matką dwójki dzieci. Właśnie w tym momencie poznajemy Lutę, ale wraz z początkiem naszej znajomości dochodzi do koszmaru każdego rodzica. Jej córka zostaje porwana.

Wyścig z czasem - przy każdym śledztwie są to słowa kluczowe. By przyspieszyć bieg zdarzeń, Luta sama podejmuje się odnalezienia córki. Za wszelką cenę. Nie oszukujmy się, przeciętna kobieta w rzeczywistości w życiu nie posunęłaby się do tego, co planowała i zrealizowała bohaterka najnowszej książki Piotrowskiego. Autor potrafi stworzyć bohaterów, do których nie sposób nie pałać sympatią. Już na stories wspomniałam, że cieszę się, że Luta jest kobietą, bo Igor Brudny miałby konkurencję i nie jest to przesadą.

Główna bohaterka to świetnie wykreowana postać, która wzbudza podziw, szacunek, a jej postawa i sytuacja skłoni do ważnych refleksji.

"Szatan był pod wrażeniem jej stanowczości i pewności siebie. [...] Natura nie raz udowadniała, że matki są zdolne do dokonywania cudów, gdy tylko ich młode znajdzie się w niebezpieczeństwie. A matka wyposażona w szereg zabójczych umiejętności mogła się zmienić w ekstremalnie niebezpieczną maszynę do zabijania."

Nie można też nie wspomnieć o gliniarzu, który pomoże Lucie w poszukiwaniach córki. Jak się okaże, jej sprawa jest powiązana z wydarzeniami z przeszłości Zygmunta Szatana. Jest on typowym gliną z powieści kryminalnych - pije, żyje przeszłością, szuka zemsty, ale na szczęście nie jest skorumpowany.

Przemysław Piotrowski wrócił w najlepszym stylu. Swoim stylu, za który tak bardzo lubi się serię z Igorem Brudnym. Jest poważnie, krwawo, bohaterowie walczą na śmierć i życie przy porachunkach ze zbirami i mafią. W tym tomie mamy do czynienia z handlem ludźmi, zemstą za wydarzenia z przeszłości, matczyną miłością, której siła potrafi zbierać żniwo w postaci trupów, by odnaleźć ukochane dziecko.

Jestem zachwycona. Gdy tylko zobaczyłam zapowiedź, nawet nie skupiałam się na opisie. Wiedziałam, że będę chciała przeczytać ten tytuł i nie zawiodłam się. Z ogromną niecierpliwością będę wyczekiwała kolejnego tomu, dlatego już czekam na informację od pana Przemysława, kiedy zaczyna pracę nad drugim tomem! Bardzo, bardzo polecam fanom kryminałów.

Przemysław Piotrowski słynie przede wszystkim z bestsellerowej serii o Igorze Brudnym, którego fanów nadal przybywa. Autor uwielbia kreować twardych niczym skała bohaterów, którzy zdolni są do wielu poświęceń w imię własnych przekonań i wartości, którymi się kierują.

„Prawo matki” to pierwsza część nowego cyklu, której bohaterem jest Luta Karabina- niegdyś jedna z najlepszych kobiet w siłach specjalnych. Dziś matka samotnie wychowująca dwójkę dzieci pracująca na platformie wiertniczej u wybrzeży Norwegii. Kiedy na jednej z rodzinnych imprez zostaje porwana jej córka, Luta postanawia dopaść każdego, kto maczał w tym palce. W trakcie prowadzonego śledztwa dołącza do niej Zygmunt Szatan- twardy i nieustępliwy glina, który ma do wyrównania rachunki sprzed wielu lat.

Książka napisana jest z typową dla autora brawurą, a jej akcja nabiera tempa z każdym kolejnym rozdziałem. Piotrowski pomimo sporej dawki brutalności zaoszczędził czytelnikom przesadnej ilości wulgaryzmów, atakujących ich oczy w co drugim akapicie, co mnie osobiście bardzo się spodobało. Postać samej Karabiny niezwykle realna, budząca wiele emocji tożsamych z jej osobą, zwłaszcza w przypadku czytających rodziców. Bo przecież każdy z nas chciałbym zgotować piekło osobom krzywdzącym nasze pociechy.

Niezwykle mocna dawka emocji, które buzują jeszcze na długo po zakończeniu lektury z fascynującą bohaterką na pierwszym planie. Na uwagę zasługuje także fakt, iż autor porusza tematy, o których ciągle się jeszcze za mało mówi, a które w XXI wieku nadal mają miejsce. Mnie osobiście poza matką, żądną sprawiedliwości i zemsty w jednym, bardzo poruszył wątek Zygmunta Szatana jako człowieka, który przez szmat czasu musiał radzić sobie z ogromną tragedią. Przemysław Piotrowski ponownie pisze to, o czym pisać uwielbia i robi to nadzwyczaj udanie, bo lektura to świetna. Polecam serdecznie.

Współpraca z wydawnictwem Czarna Owca.

Dziś mam dla Was opinię o najnowszej książce @przemyslawpiotrowski ,,Prawo matki” która ukazała się nakładem @wydawnictwoczarnaowca

Prawo matki miało premierę już wczoraj, a więc dostaniecie ją nie tylko w księgarniach stacjonarnych ale również znajdziecie na @czytamzlegimi – nie zwlekajcie! Zapowiada się, że to będzie kolejna świetna seria autora, a Luta Karabina dorówna Igorowi Brudnemu!

I to jeszcze jak!

,,Natura nie raz udowadniała, że matki są zdolne do dokonywania cudów, gdy tylko ich młode znajdzie się w niebezpieczeństwie.”

Kryminał, sensacja, thriller. Trudno zdefiniować bo autor zrobił nam tutaj wszystkiego po trochu. I dobrze, momentami czytałam z zapartym tchem, nie powiem, pewne zdarzenia są opisane dość dosadnie, lektura jest mocna, brutalna, poruszająca trudny i ciężki temat handlu żywym towarem, wykorzystaniem małoletnich…

Dzieje się! Bardzo, bardzo dużo! Dodatkowo jestem bardzo mile zaskoczona narracją i przedstawieniem głównej bohaterki, niewielu autorom udaje się w to iść.

Luta Karabina, kobieta o niesamowicie silnym charakterze, zwłaszcza wtedy, kiedy przełączy się w tryb ,,działania’’. Nie straszne jej grupy przestępcze, gangi i hierarchia. Odpala się w kilka sekund, jeśli tylko tego wymaga sytuacja. W tej historii Luta i jej siła, a przede wszystkim miłość matki do swojego dziecka zostaje wystawiona na próbę, musi podjąć walkę aby odzyskać to, co w jej życiu najważniejsze. Córkę, porwaną feralnego dnia, kiedy Luta, miała nadzieję, na pojednanie się z bratem. Dziewczynka została porwana z parku rozrywki.

Śledztwo nie przynosi żadnych efektów, Luta zdana jest sama na siebie, aż w końcu, poznaje równie poranionego, zdeterminowanego i pałającego żądzą zemsty policjanta z wydziału kryminalnego, który od lat chce dokonać wyrównania rachunków…

Czy im się uda? Ludzie, którzy mają Werę nie cofną się przed niczym, nie ma zbyt wielu śmiałków, którzy ryzykowaliby wojnę z nimi…

Jedyny minus, przepraszam, muszę bo się uduszę! Wydanie książki pozostawia wiele do życzenia. Strasznie się z nią męczyłam. Strasznie! Nie wiem dlaczego bo książki tego wydawnictwa są zawsze świetne, tutaj jednak strony są zbite, po 30 przeczytanych złamałam grzbiet, a w połowie, totalna porażka bo książka się rozeszła? Złamała? Coś ewidentnie poszło nie tak…

„Głupcem jest ten, który z założenia odrzuca to, czego nie rozumie. Nawet jeśli brzmi to kompletnie irracjonalnie”.

Przemysław Piotrowski, autor bestsellerowych kryminałów z komisarzem Igorem Brudnym, powraca z nowym cyklem. Autor słynie z tego, że potrafi przeczołgać swoich bohaterów po poligonie ludzkich i nieludzkich dramatów, ostrych życiowych zakrętach, doświadczyć brutalnymi atakami z ziemi i z powietrza, narazić na ciosy pozostawiające niegojące się rany albo szpecące blizny na ciele i duszy. Tym razem nie jest inaczej.

Poznajcie zatem Lutę Karabinę. Charyzmatyczną outsiderkę z domieszką tureckiej krwi. Kiedyś jedną z najlepszych kobiet w siłach specjalnych. Dziś samotną i samodzielną matkę dwójki małych dzieci zarabiającą na życie pracując na platformie wiertniczej u wybrzeży Norwegii. Dziś Luta ma 36 lat i żyje na własnych zasadach, choć „tryb czuwania” pozostał u niej aktywny, niczym piąty zmysł.

Niespodziewanie, w trakcie rodzinnego wypoczynku los zafundował jej niewyobrażalny koszmar. Jej 3-letnia córka została porwana. I choć policja podjęła swoje działania, by jak najszybciej odnaleźć dziewczynkę, taka kobieta jak Luta nie może siedzieć w miejscu i się biczować. Tym bardziej, że wszystkie znaki na niebie i ziemi objawiają, że celem jest tu wyrwanie dziecka, jej dziecka, z łap zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się handlem żywym towarem na szeroką skalę. Kobieta bez wahania postanawia więc okuć się w zbroję, przybrać barwy wojenne i stanąć do walki biorąc udział w brutalnej grze, gdzie zmieniające się zasady i brak kompromisów mogą doprowadzić do zaburzenia racjonalizmu w działaniu. Ale któż może kwestionować prawo tej kobiety nawet do utraty kontroli, gdy celem jest życie jej dziecka – prawo matki sięga tu poza wszelkie granice.

„Prawo matki” to ekscytująca, dynamiczna i wielowątkowa jazda bez trzymanki karuzelą emocji. I choć to TYLKO książką - fikcja literacka, Autor, AŻ ciarki człowieka przechodzą, pisze o rzeczach, które jakby chcieć je przełożyć na rzeczywistość mrożą krew w żyłach. Bo przecież ten mroczny świat gdzieś tam jest, może nawet bliżej niż nam się wydaje..

W oczekiwaniu na kolejny tom tej świetnie zapowiadającej się serii - polecam.

Nowy cykl od Przemysława Piotrowskiego niczym mnie nie zaskoczył.

Bo po autorze można się spodziewać wszystkiego. I to "wszystko" tutaj było.

Brutalnie, mocno, odrażająco, brudno. Ta historia to nie kryminał, który będziemy czytać z przyjemnością, bo po prostu daje do myślenia, a autor niczego nie ugładza. Tym razem wejdziemy w świat szemranych interesów, gangów, handlarzy żywym towarem, ogromnych pieniędzy i bezwzględnych mafizów. A w tym wszystkim poznamy Lutę Karabinę, kobietę silną, bez skrupułów, która musi ocalić swoją córkę.

Autor oprócz pokazania nam świata przesiąkniętego złem, gra na naszych uczuciach. Bo może krzywda dziejąca się szemranym typom nie robi na nas wrażenia, tak trzyletnia dziewczynka nie powinna znajdować się w niebezpieczeństwie.

Co do bohaterów, Luta, jak i Szatan, to osoby mało idealne, nie ugładzone, daleko im do stereotypowych postaci, jednak właśnie to czyni ich realnymi, chociaż problemy z jakimi się mierzą, nie są pospolite. Nie zmienia to faktu, że staną się ulubieńcami na miarę Igora i Julii.

Powieść cały czas jest dynamiczna, cały czas coś się dzieje, a ja wręcz nie chciałam się odrywać od czytania. I chociaż ten cykl jest całkiem inny, niż ten z Igorem Brudnym, tak poziom został utrzymany. Jest równie mrocznie, prawdziwie i w finale - zaskakująco.

Czy polecam? Oczywiście, ale lekko czy przyjemnie to nie będzie, ale właśnie o to chodziło.

Luta (Lutosława) Karabina z całą pewnością jest kobietą, chociaż mocno nietypową. Pracuje na platformie wiertniczej (albo może wydobywczej, przepraszam, ale ja tego nie odróżniam) w Norwegii, do tego jest byłym żołnierzem (żołnierką?), brała udział w misjach zagranicznych, świetnie zna techniki walki wręcz i jeszcze lepiej strzela. W jej żyłach płynie turecka krew. Jest matką dwójki dzieci: Franka i Weroniki. Jej macierzyństwo z racji pracy na pewno nie jest typowe: dwa tygodnie w Norwegii, trzy w Polsce. Nie jest więc klasyczną matką kwoką ani matką helikopterem. Raczej matką lwicą – gdy ktoś skrzywdzi jej młode, staje do walki i nie bierze jeńców. A ktoś właśnie wpadł na głupi pomysł, by to zrobić…

pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Przemysław Piotrowski jest autorem, którego nie trzeba przedstawiać czytelnikom żądnym mocnych wrażeń. Pisarz zyskał sławę i uznanie między innymi stworzeniem fenomenalnej serii z Igorem Brudnym w roli głównej. Teraz zaprasza nas do znajomości z równie twardą i nieustępliwą bohaterką – Lutą Karabiną.

„Prawo matki” to pierwsza część tego cyklu. To pierwsze spotkanie z Lutą, bohaterką, która zdobyła moje czytelnicze uznanie, a Przemysław Piotrowski ponownie dowiódł, że jak mało kto, potrafi zeelektryzować czytelnika, serwując mu ogromną dawkę mocnych wrażeń – to niczym nokautujące uderzenie, które pozostawia ślad w psychice czytelnika.

Luta Karabina była kiedyś jedną z najlepszych kobiet pracujących w misjach specjalnych. Obecnie pracuje na platformie wiertniczej w Norwegii. Kobieta samotnie wychowuje dwójkę dzieci. Niestety podczas rodzinnego wyjazdu, dochodzi do tragedii. Ktoś porywa jej córkę. I w tym momencie w Lucie budzi się zew walki – walki o życie swej córki. Kobieta nie spocznie, dopóki nie odnajdzie jej żywej. W tym celu będzie musiała stoczyć walkę z handlarzami żywym towarem. Do akcji włącza się Zygmunt Szatan, gliniarz, który ma również zobowiązania wobec przeszłości. Ta sprawa ma dla niego charakter zemsty. Luta także musi zmierzyć się z demonami z przeszłości.

Jeśli sądziliście, że Przemysław Piotrowski już niczym Was nie zaskoczy, to byliście w ogromnym błędzie. Ja byłem w totalnym obłędzie, czytając „Prawo matki” kryminał, który nie tylko maksymalnie mnie zaskoczył, lecz przeskoczył moje oczekiwania. To mocna dawka emocji, które buzują jeszcze długo po zakończeniu tej historii. Historii, która milimetr po milimetrze wżera się w naszą psychikę, pozostawiając w pamięci emocje, które niczym pogorzelisko, tlą się jeszcze przez długi czas.

Co takiego sprawiło, że właśnie tymi słowami opisuje moje wrażenia po lekturze najnowszej książki Przemysława Piotrowskiego? Doskonale utkana i poprowadzona historia. Mocni i bezkompromisowi bohaterzy, którzy skrywają mroczną przeszłość. Luta Karabina jest niczym Lara Croft służb specjalnych. A gdy będzie musiała zawalczyć o swoją córkę, nie cofnie się przed niczym. Historia stworzona przez Przemysława Piotrowskiego również nie pozwala nam oderwać się od lektury.

Luta Karabina, to nowa bohaterka w polskiej literaturze kryminalnej. Nowa i nie oznacza to, że szybko zniknie, gdyż jestem przekonany, że to dopiero początek tego, co pokaże nam, w kolejnych tytułach książek sygnowanych nazwiskiem Piotrowski – Przemysław Piotrowski. Zdecydowanie polecam Wam lekturę tej książki.

Kryminał „Prawo matki” ukazał się nakładem Wydawnictwa Czarna Owca

„Matka wyposażona w szereg zabójczych umiejętności mogła się zmienić w ekstremalnie niebezpieczną maszynę do zabijania.”

Jestem pod wielkim wrażeniem, znakomity początek nowego cyklu. Chociaż miałam już okazję poznać pióro Przemysława Piotrowskiego, znakomicie wciągającą serię o Igorze Brudnym ("Piętno", "Sfora", "Cherub", "Zaraza", "Bagno"), czy "Droga do piekła" i "Matnia", oraz wiedziałam jak mocny i bezpośredni reprezentuje charakter pisania, jednak nie spodziewałam się, że otrzymam tak wiele z tego, co szalenie lubię w sensacyjnych odsłonach powieści. 

Porządnie wykreowana kluczowa postać. Damskie wydanie prawdziwego wojownika, byłej żołnierki sił specjalnej, mistrzowsko obeznanej w sztuce walki, obserwacji i zabijania, z ogromnym doświadczeniem w tajnych misjach, skontrastowane z tylko na pozór zwykłą życiową funkcją matki dwójki dzieci. Imponuje i wzbudza zachwyt. Nareszcie doczekałam się rasowej duszy, perfekcyjnie łączącej jasną i ciemną sferę, lawirującej między złem i dobrem, kluczącej na granicach sprawiedliwości i prawości. Kiedy taka osoba postawiona zostaje wobec faktu porwania jej dziecka, robi się bezwzględnie, brutalnie, bez taryfy ulgowej dla pionków w grze walki o odnalezienie córki. Aż niemal żal osób, które wchodzą jej w drogę. Autor nie przegina z determinacją i nie naciąga incydentów, by brzmiały nierealnie, a i tak odczuwamy odrzut impetu wkroczenia Luty do akcji, krwawych rozbryzgów w świecie przestępczym, szerokiej skali prywatnego śledztwa. Nieoczekiwanie wyłania się drugie dno scenariusza zdarzeń, brudne i plugawe, strach spoglądać mu w oczy, lecz Karabina zmuszona jest się z tym zmierzyć. 

Ciekawe nagromadzenie elementów sensacji, incydentów w klimacie horroru, wartkości przebiegających scen, nagłych dramatycznych zwrotów. Podane z wyczuciem i intuicją potrzeb czytelniczych. Diabelsko dobrze jest w tym uczestniczyć. I jeszcze drugi wiodący bohater, nadkomisarz Zygmunt Szatan, już swoim nazwiskiem zwiastuje koszmarne zaplecze pragnień i rozliczeń. Trzeba przyznać, że przy nim autor mocno przesunął suwak w stronę obrzydliwości i makabryczności, ale przyjmuję to z uśmiechem, pozytywnym i jednocześnie gorzkim, gdyż wywołanym nieco przeskalowaną traumą z przeszłości. Finałowa odsłona zapowiada, że Przemysław Piotrowski i w kolejnej odsłonie cyklu nie będzie oszczędzał ani postaci, ani czytelników, również polskiej odsłony biznesu i filantropii, tak ściśle powiązanej z polityką i mediami, jakże mocno na to liczę. Podobnie jak na większy udział tureckiego dziadka, chciałabym aby starszy pan odegrał większą rolę. Może uda się wrzucić coś z jego przeszłości, dać frapująco rozrosnąć się rodzinnym korzeniom i nazwisku Karabina. Bookendorfina