Plac zabaw

Nancy wraz z córką przeprowadza się do pięknego domu położnego nad jeziorem. Kobieta wierzy, że po tragedii, jaka ostatnio wstrząsnęła ich życiem, odnajdzie tu razem z córką spokój. Marzy o bajecznym życiu, o czystym powietrzu bez spalin, przez które nasilają się u małej Lary ataki astmy.

Nancy przez długi czas nie może uwierzysz, że malownicza posiadłość, ogromny teren wokół niej i najnowsza tesla należą do niej. To brzmi, jak sen… Z malutkiego wynajmowanego mieszkania w Londynie przeniosły się do raju. Spotkało je prawdziwe szczęście, jednak zanim to się stało ich życie przeszło huragan, który zafundował matce i córce największą możliwą stratę.

Nancy ma nadzieję, że po okropnej burzy w końcu wychodzi do niej słońce… Nie ma bladego pojęcia, jak bardzo się myli.

Konflikty gonią konflikty. Złość, gniew i nienawiść rosną w siłę. Nancy nie chciała brać w tym udziału, chciała się wycofać i żyć spokojnie na uboczu. Ale gdy w grę wchodzą niesłuszne oskarżenia i zastraszania jej córki, sprawy przybierają zupełnie inny bieg.

„TE KOBIETY MAJĄ IDEALNIE OPIŁOWANE PAZNOKCIE… TAK OSTRE, ŻE Z ŁATWOŚCIĄ WYDRAPIĄ CI OCZY.”

W małych miejscowościach zazwyczaj bywa tak, że każdy z każdym się zna, a na nowe osoby mieszkańcy nastawieni są sceptycznie. W końcu to ktoś obcy wkraczający w ich dobrze znane ścieżki. Ktoś, o kim niewiele wiedzą, a kierują się jedynie domysłami. Z taką społecznością ciężko się zaaklimatyzować, czy nawiązać znajomości, nie mówiąc już o jakiejkolwiek przyjaźni…

Nancy nieświadomie zrobiła sobie wroga w Imogen, która znana jest w całym miasteczku. A dlaczego? Bo kupiła dom na wzgórzu, który kiedyś należał do niej. W dodatku Rosie, córka Imogen, chodzi do klasy z Larą, której ciągle dokucza, robi okropne rzeczy, a raz przez jej wybryki Lara trafia do szpitala w ciężkim stanie… Rosie na wszystko ma ciche pozwolenie swojej matki, która przez znajomość z dyrektorem ich placówki wiele spraw zamiata pod dywan…

Czy takie znęcanie się nad Larą ujdzie Rosie bezkarnie? Zdeterminowana matka zrobi wszystko, żeby jej córce wrócił uśmiech na twarzy i radość z codzienności.

„Plac zabaw” to historia, która porywa czytelnika od pierwszych stron. Mimo że zaczyna się dość spokojnie to w powietrzu czuć tą gęstą atmosferę, a z każdą przerzuconą stroną robi się coraz duszniej. Autorka poruszyła tutaj bardzo ważną sprawę, jaką jest przemoc psychiczna, a tu w głównych rolach występują dzieci. Warto również uwzględnić tu fakt, że dzieci same z siebie tak się nie zachowują. Zazwyczaj patrząc na rodziców, obserwując ich postępowania przenoszą je potem na swoich rówieśników.

Oprócz głównego tematu Autorka poruszyła również inne kwestie - walka pomiędzy matkami, o to, która jest lepsza, romans dla korzyści, kłamstwa w małżeństwie i jeszcze kilka innych. „Plac zabaw” to historia, która wzbudza cały wachlarz emocji w czytelniku.

Jako matka odebrałam tą historię dwa razy bardziej. Potrafię sobie wyobrazić, do czego zdolna jest kobieta, której ktoś krzywdzi dziecko. W tym przypadku nie ma granic, nie działają żadne hamulce. Matka zdolna jest do wszystkiego, jest w stanie poświęcić samą siebie dla swojego dziecka.

Powiem tak, „Plac zabaw” to bardzo dobry thriller psychologiczny, który zadowoli niejednego czytelnika. Według mnie jest miejscami nieco przewidywalny, natomiast jeśli chodzi o zakończenie to może ono zaskoczyć (chociaż ja taki obrót sprawy brałam pod uwagę dużo wcześniej) i dać do myślenia. Książkę czyta się przyjemnie i szybko przez jej lekki język.

Idealna na maks dwa wieczory, polecam 🙂

Czy przytrafiły Ci się niemiłe sytuacje w szkole?


Ktoś się z Ciebie śmiał, nie chciał się z Tobą bawić, wykluczał z grona przyjaciół? Dla dziecka to zawsze będzie straszna i nieprzyjemna sytuacja. Małe łezki spływające po policzkach, a w głowie tylko jedna myśl… uciec, schować się, zniknąć. Przecież każdy z nas chce być lubiany. Najgorsze jest to, że czasem dzieci nie mają od kogo nauczyć się dobroci, bo okrutne bywają nie tylko dzieci, ale i rodzice…

Plac zabaw zwykle kojarzy się z radosnym miejscem przepełnionym śmiechem, z beztroską, ale w tej książce ten obraz jest inny. Zamiast radości mamy strach, niepewność, nękanie, zamiast śmiechu podszepty pełne jadu. W małym miasteczku nad jeziorem uśmiechy mieszkańców są tylko maską. Każdy każdego obserwuje, obgaduje, a jad sączy się z ust niczym trucizna rozlewająca się , zatruwająca wodę, powietrze, wszystko, czego dotknie.

Rosie, mała dziewczynka, a jednocześnie potwór. Kto dał jej prawo, by nękać nową koleżankę? Nikt nigdy nie ma takiego prawa! Ale gdzie byli jej rodzice? Dlaczego nikt nie nauczył jej choćby odrobiny pokory? W tej historii zobaczysz, co robili, gdzie byli i gwarantuję Ci, że będziesz kipieć ze złości. Ja sama czytając miałam ochotę krzyczeć! Niektóre kobiety, matki, wywoływały we mnie taką wściekłość, że miałam ochotę je udusić, wyrwać im włosy z głowy. Dawno nie spotkałam tak okrutnych, podłych, wrednych i namolnych postaci! Z każdą stroną byłam coraz bardziej wkurzona i szeptałam pod nosem niecenzuralne słowa.

To thriller, który pochłania całą uwagę. Początkowo poznając fabułę bardzo często moje myśli wędrowały w stronę Wielkich Kłamstewek Liane Moriarty, ale z każdym kolejnym rozdziałem Nancy, Imogen, Lorna, Rosie, Lara i wielu innych bohaterów przyciągali mnie do siebie jak magnes. Wciągnęli mnie w swoją sieć okrucieństwa i obłudy. Ta książka boli, denerwuje, wkurza, irytuje i fascynuje jednocześnie. I zostawia pytanie: jak wiele zła i wredoty potrafi zmieścić się w pozornie spokojnym miasteczku?

„Plac zabaw” to thriller, który nie tylko wciąga od samego początku, ale również uzależnia.

Główne bohaterki potrafią dostarczyć skrajnych emocji. Skrajnych, ponieważ one same są bardzo różnymi postaciami.

Imogen to matka jednej z dziewczynek, która doprowadzała mnie do szału. Uważała, że jest lubiona, ale tak naprawdę inne matki bały się jej. To ona napędzała akcje. Rozprzestrzenia plotki Wzbudzała poczucie wyższości i dominacji.

Nancy i jej córka z kolei są osobami, które po przeprowadzce do nowego domu myślały, że będzie im łatwiej dojść po wydarzeniach sprzed paru miesięcy. Niestety nie sądziły, że w małej, hermetycznie zamkniętej społeczności nie koniecznie zostaną przyjęte z otwartymi ramionami. Jest osobą zamknięta w sobie i odizolowaną od społeczności, ale zrobi wszystko by chronić swoje dziecko.

W książce znajdziemy krótkie rozdziały przez co książkę czyta się bardzo przyjemnie. Autorka potrafi również budować napięcie, które rośnie wraz z kolejnymi stronami. Napięcie to spowodowane jest nie tempem akcji, ale poprzez emocje i społeczne zachowania. W książce znajdziemy dużo plotek, niedomówień i krzywych spojrzeń.

Jeśli lubicie ciekawe thrillery psychologiczne z mocno rozwiniętymi relacjami społecznymi, konfliktami i manipulacjami to bardzo polecam „Plac Zabaw”.

Na okładce “Placu zabaw” Michelle Frances znalazłam hasło, że tym tytułem “Wielkie kłamstewka” doczekały się konkurencji. I po lekturze przyznaję, że coś w tym jest. Środowisko, w którym osadza nas Frances jest bardzo podobne - wikłamy się w relacje pomiędzy dziećmi i matkami, które łączy jedna szkoła, jedna klasa i jedno miasteczko. W centrum tematycznym pozostaje wątek przemocy, jednak wszystko dookoła ujęte jest już inaczej, przez co nie mamy wrażenia, że jest to kalka “Wielkich kłamstewek”. Historia rozgrywa się w małej angielskiej wiosce w otoczeniu przyrody i zwierząt. Jest uroczo, sielsko i spokojnie. To buduje kontrast dla fabuły, której bazą są toksyczne relacje. Przyglądamy się trzem bohaterkom, trzem matkom, które dla swoich dzieci zrobią wszystko, jednak każda pojmuje to inaczej. Przyglądamy się grupkom nienawiści jakie powstają w sieci, przyglądamy nękaniu, z którym nikt nie umie nic zrobić - szkoła, bo nękanie jest psychicznie i nie za bardzo jest je jak przyłapać, matka, która za swoje dziecko oddała by życie, a teraz nie ma w jaki sposób go uchronić. Poprzez kilka perspektyw autorka jednak sieje niepewność - bo czy obraz, który jest nam przedstawiany, jest tym, co dzieje się faktycznie? Napięcie w powieści już na samym początku skacze w górę i utrzymuje się tam do samego końca, a my, mimo że wydaje nam się, że wiemy, to równocześnie dopuszczamy myśl, że autorka wpuszcza nas w maliny… Rewelacyjny thriller, w którym napięcie budowane jest przez toksyczne relacje psychologiczne przemyślanych, realistycznie oddanych, a w tym dość przerażających postaci. Dawno żadna książka nie pochłonęła mnie tak mocno, jak ta!

Nancy wraz z dziesięcioletnią córką Larą przeprowadza się do spokojnej wsi, licząc na nowe, lepsze życie. Ich życie jednak szybko wymyka się spod kontroli, gdy Lara popada w konflikt z rówieśnikami i Nancy zostaje wystawiona na ciężką próbę macierzyństwa.

"Plac zabaw" to historia, która wciąga od pierwszych stron i jednocześnie zmusza do refleksji nad relacjami między rodzicami i dziećmi oraz presją, jaką wywierają na siebie nawzajem ludzie. Autorka w bardzo realistyczny sposób pokazuje jak łatwo nawet najzwyklejsze, codzienne czynności mogą wymknąć się spod kontroli i nawet z pozoru niewinne konflikty potrafią skomplikować życie. Historia porusza wiele ważnych, choć z pozorów błahych tematów: macierzyństwo, konflikty rówieśnicze, presja społeczna i przede wszystkim emocje dzieci, które nie zawsze zostają przez nas nie tylko rodziców, ale i dorosłych zauważane. Frances pokazuje, że nawet najdrobniejsze nieporozumienia lub zazdrość mogą prowadzić do napięć, które mają wpływ na innych, a reakcja dorosłych ma największy wpływ na to jak zachowują się dzieci. W końcu dzieci najwiekszy przykład biorą ze swoich rodziców i to my powinniśmy być ich wzorem do naśladowania i nie powinniśmy bagatelizować nawet ich najdrobniejszych problemów. Jako mama 9 miesięcznego Oliwiera nie wyobrażam sobie, żeby w przyszłości moje dziecko miało sobie radzić samo w sytuacjach, które wymagają wsparcia i zrozumienia, dlatego rozumiem jak się czuła Nancy. Chcę, żeby mój syn wiedział, że zawsze może na mnie liczyć.

Autorka w autentyczny sposób ukazała emocje naszej głównej bohaterki - jej bezradność, frustrację i miłość do córki.  Za to irytowały mnie matki pozostałych dzieci, które były egoistyczne i nieczułe. Pozwolały na to, aby ich dzieci były niegrzeczne i dokuczały nowej koleżance, zamiast uczyć ich empatii i odpowiedzialności od najmłodszych lat.

Historia mocno mnie wciągnęła, jednak uważam, że mogłoby się w niej jeszcze więcej dziać. Wydarzenia były dosyć spokojne, a większe napięcie oraz zwroty akcji mogłyby ją uczynić jeszcze bardziej porywającą i zaskakującą, niestety tego mi w niej zabrakło.

Zakończenie było minimalnie szokujące, aczkolwiek zostawiło mnie z poczuciem lekkiego niedosytu i chęcią dalszego śledzenia losów naszych bohaterów. Polecam

🤹🏼 „𝓟𝓵𝓪𝓬 𝔃𝓪𝓫𝓪𝔀” 𝓜𝓲𝓬𝓱𝓮𝓵𝓵𝓮 𝓕𝓻𝓪𝓷𝓬𝓮𝓼

 Może i dzieci są złe... ale nie znacie jeszcze ich matek… 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

„Plac zabaw” Michelle Frances to gotowy scenariusz na serial! Fabuła książki jest tak płynnie poprowadzona, że jestem przekonana, że powstałby z tego naprawdę wciągający serial. ✨

🤹🏼 Nancy samotnie wychowuje córkę Larę. Kobieta pragnie dla nich nowego startu i bezpiecznego miejsca do zamieszkania. Wioska Ripton, wydaje się dla nich idealnym miejscem do zamieszkania. Ich sielanka szybko pęka jak bańka mydlana… Lara niefortunnie pada ofiarą konfliktu z innymi uczniami szkoły, co doprowadziło do wykluczenia jej ze szkolnej społeczności. A oskarżenia o skrzywdzeniu koleżanki spowodowały wojnę pomiędzy rodzicami uczniów… Może i dzieci są złe... ale nie znacie jeszcze ich matek.🤫

Nie chcę wam za dużo zdradzić z fabuły, dlatego polecam przeczytajcie "Plac zabaw”. Jest to świetnie skomponowany thriller psychologiczny, który wciągnie was na maxa i nie pozwoli odejść od książki póki sprawa nie zostanie wyjaśniona. Fabuła bardzo dobrze rozbudowana, dialogi poprowadzone w ciekawy sposób, nie ma czasu na nudę w tej książce, ponieważ akcja została poprowadzona w taki sposób, że nie nudzi czytelnika. Co najważniejsze autorka porusza w niej temat znęcania się psychicznego i fizycznego przez dzieci. Ukazuje nam zachowania dorosłych ludzi, rodziców, którzy są ślepi na przewinienia własnych dzieci i z premedytacją bronią ich zachowań. Doskonale uwydatnia również postępowanie rodziców bogatych, których dzieci już na start mają łatwiej, a wszystkie ich przewinienia są maskowane.

Małomiasteczkowy klimat i hermetyczna społeczność nadaje mu autentyczności. Ukazuje stereotypy ludzkich zachowań i uprzedzeń wobec drugiego człowieka. Ta historia uświadamia jak cienka jest granica troski, a obsesyjnej walki o swoje dziecko… Wiadomo, że rodzice zrobią wszystko, by chronić swoje dzieci, jednak nie zdajemy sobie sprawy, do czego mogą się posunąć.

Doskonale rozbudowana fabuła, która wciąga czytelnika na długie godziny, wyraziści bohaterowie, którzy zostali wykreowani z psychologiczną precyzją i wydarzenia, która z każdą stroną coraz bardziej otwierają oczy na krzywdę, to nic innego jak przepis na udany thriller psychologiczny. Możecie być pewni, że każdy z bohaterów pojawiający się na kartach tej powieści odgrywa ważną rolę i jest tam z konkretnego powodu, każdy z nich przyczynia się do rozwoju wydarzeń. Uwielbiam kiedy wszystkie wątki układają się w jedną całość. Bez zbędnych ozdobników autorka łączy wszystkie fakty, pozostawiając czytelnika z domkniętymi tezami.

„Plac zabaw” to z pewnością trzymająca w napięciu historia, która rozgrywa się wśród szkolnych spraw. Pozostawia czytelnika w osłupieniu i sprawia, że po skończeniu tej książki ciężko się pozbierać. Skłania do refleksji i uzmysławia jak cienka jest granica pomiędzy prawdą, a społecznym wykluczeniem. Gorąco polecam wam tę książkę 🤯

Szkolna społeczność – kto tak naprawdę nią rządzi? Dzieci czy ich rodzice?

To pytanie nie wzięło się znikąd. Zainspirowała mnie lektura „Placu zabaw” – thrillera, który pokazuje, że szkolne konflikty to dopiero początek, a prawdziwa gra toczy się pomiędzy dorosłymi.

„Plac zabaw” to pełna napięcia i czarnego humoru historia, w której zwykłe szkolne nieporozumienie szybko wymyka się spod kontroli, prowadząc do serii nieoczekiwanych wydarzeń o groźnych konsekwencjach.

Nancy wraz z dziesięcioletnią córką Larą przeprowadza się do spokojnej wioski Ripton. Sielanka szybko okazuje się złudzeniem – konflikt Lary z rówieśnikami prowadzi do jej wykluczenia, a oskarżenie o skrzywdzenie innej dziewczynki rozpoczyna niebezpieczną grę między rodzicami. Nancy wkrótce odkrywa, że na placu zabaw stawką może być coś znacznie więcej niż przyjaźń dzieci.

„Plac zabaw” to opowieść, która udowadnia, że największe dramaty nie zawsze rodzą się w mrocznych zaułkach, lecz tuż obok – na szkolnym boisku. To historia o lojalności, lęku i granicach, do których gotowi są posunąć się rodzice, by bronić swoich dzieci. To historia, która odsłania cienką granicę między troską a obsesją, przyjaźnią a wykluczeniem, między prawdą a manipulacją. „Plac zabaw” pokazuje, że dziecięce sprzeczki mogą przerodzić się w prawdziwą wojnę… rodziców. Pełna napięcia i przewrotnej ironii powieść, która wciąga od pierwszych stron.

Jeśli szukasz książki, od której nie sposób się oderwać – sięgnij po tę powieść.

Czy rodzic jest w stanie posunąć się do wszystkiego, by obronić swoje dziecko? A jeśli tak – gdzie leży granica między troską a obsesją?

„Plac zabaw” Michelle Frances to powieść, która od samego początku prowokuje do zadania sobie tych pytań. Nancy, samotna matka, chce dla swojej córki Lary tylko jednego - bezpiecznego domu i spokojnego dzieciństwa. Wydaje się, że malownicza wioska Ripton w sercu Derbyshire będzie idealnym miejscem, by zacząć od nowa. Ale sielanka szybko okazuje się złudzeniem, bo za uśmiechami i pozorami wiejskiej wspólnoty kryje się świat, w którym matki walczą o pozycję i wpływy równie zawzięcie jak politycy w parlamencie.

To, co zaczyna się jak zwykły konflikt między dziećmi, stopniowo przeobraża się w mroczną grę pełną manipulacji, zastraszania i kłamstw. Plotki zaczynają żyć własnym życiem, a im bardziej Nancy próbuje bronić córki, tym mocniej zaplątuje się w sieć intryg. Michelle Frances obnaża tutaj coś, co z pozoru wydaje się błahostką - szkolne nieporozumienie - a potem pokazuje, jak bardzo niepozorne sytuacje potrafią eskalować, gdy do głosu dochodzą emocje i niezdrowe ambicje dorosłych.

Podobało mi się, jak autorka mistrzowsko kreśli portrety bohaterów. Z jednej strony mamy Nancy, której zmagania z samotnym macierzyństwem i desperacja budzą ogromne współczucie. Z drugiej - matki z lokalnej społeczności, które działają jak niewidzialna rada nadzorcza placu zabaw, ustalając własne zasady gry. Są tu postacie, które od pierwszej strony potrafią zirytować do granic możliwości, takie, którym nie sposób ufać, i takie, które od razu chciałoby się przytulić. Właśnie ta mieszanka emocji sprawia, że trudno oderwać się od lektury.

Narracja Frances jest lekka i wciągająca, a jednocześnie pełna napięcia. Autorka doskonale wie, jak dawkować sekrety - rzuca okruchy informacji, budzi wątpliwości, podsyca niepokój. I choć fabuła nie jest przesadnie skomplikowana, to jej siłą jest intensywność i realizm. Ile razy sami słyszeliśmy o sytuacjach, w których rodzice wchodzili w konflikty na szkolnym korytarzu, a niewinne sprzeczki dzieci stawały się początkiem wielkich dramatów?

„Plac zabaw” to thriller, który nie tylko trzyma w napięciu, ale też skłania do refleksji nad tym, jaką rolę odgrywają plotki, lojalność i bezwzględność w społecznościach, które z zewnątrz wydają się idealne. To książka o granicach macierzyńskiej miłości, o sile i słabości więzi rodzinnych, o tym, jak łatwo niewinność może zostać zniszczona przez ambicję i zazdrość.

Czy zakończenie mnie zaskoczyło? Zdecydowanie tak. To ten rodzaj finału, w którym wszystkie elementy układanki nagle wskakują na swoje miejsce, a czytelnik łapie się na tym, że wcale nie powinien był ufać własnym przypuszczeniom.

Ocena: 8/10 - bo to thriller, który naprawdę spełnia swoją rolę - wciąga, trzyma w napięciu i jednocześnie prowokuje do przemyśleń. Największym atutem jest tutaj atmosfera - Michelle Frances świetnie pokazuje, że piekło nie zawsze znajduje się w wielkim mieście, ale równie dobrze może kryć się w małej, zamkniętej społeczności, gdzie plotka i manipulacja są ostrzejszą bronią niż nóż. Idealny dla fanów Liane Moriarty czy Adele Parks, z mocnym przesłaniem o granicach macierzyńskiej miłości.

Matki i ich pociechy - czy na tym można oprzeć fabułę thrillera? O tak, bo my matki potrafimy walczyć jak lwice, gdy naszym dzieciom dzieje się krzywda. I cóż, prawda jest taka, że pod wpływem emocji nie zawsze jesteśmy obiektywne w ocenie sytuacji. Najczęściej to cały otaczający świat jest winny, a nie nasza kochana córka czy syn.

W „Placu zabaw” Anna Bailey udowadnia, że w codzienności rodzą się największe dramaty. Bo matki w obliczu zagrożenia potrafią stracić z oczu granice tego, co słuszne, a co już niszczy innych. A jeszcze bardziej niebezpieczne są w grupie. Wtedy zaczyna się bezwzględna rywalizacja i polowanie na czarownice.

Nancy i jej córka Lara przyjeżdżają do niewielkiej, malowniczej miejscowości, by zacząć życie od nowa. Dom nad jeziorem ma być azylem, miejscem spokoju po trudnych miesiącach. Ale nowy początek szybko zamienia się w pole bitwy, bo tutaj nawet dziecięce przyjaźnie stają się walutą, a czat klasowych matek to arena pełna walki, złośliwości i oskarżeń. Szpilek wbijanych subtelnie, insynuacji i zarzutów rzucanych prosto z mostu. Prawdziwe gniazdo żmij.

Ależ porwał mnie klimat tej powieści! Napięcie rosło z każdą chwilą i z bijącym sercem wypatrywałam, co przyniesie kolejna strona. Jak to się skończy? Czy dojdzie do tragedii? A może przyjdzie otrzeźwienie i uda się jej uniknąć?

Jednak małe kłamstwa zaczynają żyć własnym życiem, a uprzedzenia i zazdrość rosną jak kula śniegowa. Autorka świetnie pokazuje, jak łatwo społeczność może zamienić się w tłum gotowy kogoś ukamienować. I jak cienka jest granica między obroną własnego dziecka a potrzebą udowodnienia swojej racji za wszelką cenę.

„Plac zabaw” to historia, która budzi emocje tym silniejsze, że może przydarzyć się każdemu z nas. Ot tak, od jednego słowa, jednego nieporozumienia, jednego zazdrosnego spojrzenia. Pokazuje, jak łatwo jest wyrządzić krzywdę i jak trudno odzyskać czyjeś zaufanie. To opowieść o tym, że toksyczne ambicje rodziców mogą być groźniejsze niż dziecięce konflikty i - co uzmysławia nam zakończenie - że czasem prawda jest dużo bardziej skomplikowana, niż chcielibyśmy wierzyć.

Przeczytajcie i osądźcie sami, czy porównanie klimatu tej powieści do gniazda żmij jest trafne. Moim zdaniem jest wręcz idealne, bo roi się w niej od syczących szeptów, ukrytych jadowitych spojrzeń i matczynej gotowości do ataku. I właśnie w tej zatrutej codzienności, w zwyczajnym życiu, w relacjach matek i dzieci, które w obliczu zagrożenia stają się bardziej drapieżne niż same potrafią sobie wyobrazić, tkwi największa siła tego thrillera. I przyznam szczerze, że ten klimat absolutnie mnie porwał, a książkę czytałam z wypiekami na twarzy!

Jak daleko się posuniesz, by ochronić nieskazitelny wizerunek własnego dziecka? Gdzie leży granica, której żaden rodzic przekraczać nie powinien?

Niezdrowa rywalizacja, wyobcowanie, nękanie, kłamstwa, sekrety i niedomówienia. Rozpuszczone, zepsute dzieciaki i matki, których okrutne zachowania potrafią jeszcze bardziej paraliżować. Nowe początki, które miały zwiastować dobre zmiany, a przerodziły się w koszmar.

Brzmi intrygująco, prawda?

Nancy wraz z dziesięcioletnią córką przeprowadza się do domu nad jeziorem. Dokonane zmiany mają odmienić ich życie na lepsze, a okazują się wyjątkowo wyboistą drogą pełną zakrętów.

„Plac zabaw” to historia, która uzależnia, wciąga, nie daje odetchnąć, momentami uwiera, a nawet boli. Czytelnik ma chęć przeniknąć do świata wykreowanego przez autorkę i zmienić bieg zdarzeń. Tutaj brutalność dzieci przygniata, a poczucie niesprawiedliwości i bezsilności wyjątkowo uwiera. Mimo rozbudowanej warstwy obyczajowej ta opowieść nie przestaje intrygować. Od początku czytelnikowi towarzyszy uczucie niepokoju i niepewności. W powietrzu czuć nieuchronnie nadciągającą katastrofę. I ta klaustrofobiczna aura małej, zamkniętej społeczności, która dodatkowo buduje klimat i sprawia, że jeszcze głębiej zanurzamy się w opowiadanej historii, wręcz stajemy się naocznymi świadkami wydarzeń rozgrywających się na kartach niniejszej powieści. A dzieje się tutaj naprawdę sporo. Autorka kreśli zdarzenia i zachowania, wobec których nie sposób pozostać obojętnym. Ukazuje jak cienka jest granica między troską o własne dziecko a obsesyjnym dbaniem o jego wizerunek, jak uczucie zazdrości potrafi popychać do okrutnych i nieakceptowanych czynów. I ten finał, który sprawia, że towarzyszący odbiorcy niepokój wcale nie znika po przekartkowaniu ostatnich stron powieści. Wyjątkowo dobrze przemyślany i dopracowany.

Jeśli szukacie thrillera psychologicznego, który wzbudza ogrom emocji, skłania do refleksji i nie pozwala się nudzić, to ta pozycja będzie znakomitym wyborem. Przeczytajcie! Choćby ku przestrodze. Świetna historia!