W tej rozpisanej na wiele głosów prozie, której bohaterami są mieszkańcy pewnej nadbałtyckiej osady, przyglądamy się małym i wielkim apokalipsom, lokalnym i globalnym końcom ? życia, przyrody, rzeczywistości w znanej dotąd postaci. Końcom powtarzalnym, jak jesienna zagłada tysięcy wyrzucanych na brzeg meduz, i zawsze niewczesnym, jak śmierć kogoś bliskiego. Wreszcie ? strategiom przetrwania w obliczu kryzysu i permanentnego stanu wyjątkowego.Powieść Ingi Iwasiów, przypominająca raport z oblężonego świata, niepokoi, bo diagnozuje nasze lęki, zaskakuje, bo podsuwa co rusz inny punkt widzenia, a jednocześnie dodaje otuchy, bo dopuszcza możliwość, że w kresie zawiera się nowy początek.
*
Zyta Rudzka:
?Późne życie? nie ma w sobie nic z kapitulacji. Ta powieść to zapis egzystencjalnej walki. Inga Iwasiów stworzyła polifonię, która nie roniąc pojedynczego głosu, radykalizuje moc chóru i rozbraja tanatyczną wizję świata. Znakomita robota pisarska.
*
Fragment książki:
"Idę, bojąc się, że ten migocący bar jest moją nową fantazją. Że trzeba mi teraz szklanki piwa i żywego człowieka. Czegokolwiek, jednej z tych rzeczy nielubianych wcześniej, traktowanych z pogardą, omijanych szerokim łukiem. Pragnę tego wstrętnego, drogiego miejsca dystrybucji wina i ginu, bo nie chcę dyskretnie, w objęciach żywiołów, wyzionąć ducha, wtapiając swoje ciało w piasek. O, jakże nie chcę i jak brnę przez ogromną piaskownicę, boso i radośnie, mimo niedawnej zapaści. Nie chcę sączyć wody z bidonu, popijać kawy z termosu, jeść kanapek z razowego chleba. Zamówię stanowczym głosem campari z ginem i sokiem pomarańczowym i kieliszek czystej, colę smakową i skrzydełka z grilla. Wszystko tu nabiera wartości, staje się nową szansą, zyskaną perspektywą, rozrzutnym wyborem, głosem na rzecz życia. Kto wie czym jeszcze."
*
Inga Iwasiów ? prozaiczka, literaturoznawczyni, krytyczka literacka, nauczycielka akademicka, aktywistka. Autorka powieści: Bambino, Ku słońcu, Na krótko, W powietrzu, Pięćdziesiątka, Kroniki oporu i miłości zbioru felietonów Blogotony książki autobiograficznej Umarł mi. Notatnik żałoby dramatu Dziecko. Od 2021 roku felietonistka ?Dużego Formatu?.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca
Jaka jest konstrukcja narracyjna książki "Późne życie"?
Powieść "Późne życie" charakteryzuje się konstrukcją polifoniczną, w której losy mieszkańców nadbałtyckiej osady poznajemy z wielu różnych perspektyw. Autorka stosuje technikę rozpisania prozy na wiele głosów, co pozwala na dogłębne zrozumienie lęków i strategii przetrwania poszczególnych bohaterów. Taka struktura sprawia, że czytelnik otrzymuje wielowymiarowy raport z rzeczywistości stojącej w obliczu kryzysu. To wymagająca lektura, która zamiast linearnej fabuły oferuje mozaikę subiektywnych doświadczeń i odczuć.
W jakim klimacie utrzymana jest akcja tej powieści?
Akcja osadzona jest w surowym, nadmorskim krajobrazie, który staje się tłem dla rozważań o przemijaniu i egzystencjalnej walce o sens. Atmosfera utworu balansuje między niepokojem wywołanym diagnozą współczesnych lęków a kruchą nadzieją na nowy początek. Czytelnik obcuje z obrazami lokalnych apokalips, które przeplatają się z codziennymi rytuałami mieszkańców małej osady. Całość tworzy gęsty, niemal duszny nastrój, który skłania do głębokiej refleksji nad kruchością natury i ludzkiego życia.
Dla kogo lektura "Późne życie" może okazać się zbyt wymagająca?
Książka "Późne życie" nie jest odpowiednim wyborem dla czytelników poszukujących lekkiej, rozrywkowej literatury z wartką i przewidywalną akcją. Ze względu na swój filozoficzny ciężar oraz poruszanie tematów żałoby i kryzysu, może być ona przytłaczająca dla osób unikających egzystencjalnego niepokoju w literaturze. Specyficzny styl Ingi Iwasiów, pełen literackich eksperymentów i wielogłosowości, wymaga od odbiorcy dużego skupienia oraz cierpliwości. To pozycja skierowana do świadomego czytelnika, który ceni wysoką literaturę piękną i nie boi się trudnych pytań o kondycję świata.
Jakie główne motywy porusza Inga Iwasiów w tym utworze?
Głównym motywem utworu jest analiza stanów granicznych oraz poszukiwanie indywidualnych strategii przetrwania w obliczu permanentnego stanu wyjątkowego. Autorka skupia się na kontraście między cyklicznymi procesami przyrody a jednostkowym doświadczeniem straty i końca znanego nam dotąd świata. Ważnym elementem jest również walka o afirmację życia, wyrażona poprzez drobne gesty i zmysłowe potrzeby bohaterów w obliczu zagrożenia. Tekst bada granice między tym, co lokalne a globalne, pokazując, jak wielka historia odbija się w mikroskali nadmorskiej społeczności.
Czy książka skupia się wyłącznie na pesymistycznej wizji przyszłości?
Mimo poruszania tematyki apokaliptycznej, powieść dopuszcza możliwość, że w każdym kresie zawiera się ziarno nowego początku. Inga Iwasiów konstruuje narrację w taki sposób, aby rozbroić czysto pesymistyczną wizję świata poprzez ukazanie siły ludzkiego głosu i woli trwania. Bohaterowie, mimo doświadczania zapaści i lęku, odnajdują w sobie impulsy do buntu przeciwko całkowitej kapitulacji. Dzięki temu lektura, choć momentami niepokojąca, ostatecznie przynosi rodzaj egzystencjalnej otuchy i zachęca do doceniania życia w jego obecnej postaci.
