Portret Doriana Greya

Jak to jest trzymać w rękach powieść, która jeszcze przed przeczytaniem zobowiązuje nas do zaprzyjaźnienia się z jej treścią? Czy to możliwe, by klasyka literatury zmuszała czytelników do tego, by doceniali jej piękno mimo tego, że jednak nie czują się w tym gatunku dobrze? Czy w przypadku tych historii indywidualizmy schodzi na plan dalszy?

Oczywiście, że nie. Nie ma takiej książki, która zmusiłaby nas do ocenienia jej pozytywnie, mimo tego, że nie okazała się dla nas w najmniejszym stopniu wartościowa. Jednak "Portret Doriana Graya" jest dla mnie historią, która przez wiele lat wabiła mnie do siebie przymusem przeczytania - dookoła wszyscy zapewniali mnie jak cudowna jest to powieść i że na pewno mi się spodoba. Nie ma innego wyjścia. Więc po latach zdecydowałam się w końcu na indywidualna ocenę powieści Oscara Wilde'a i bardzo się cieszę, że zrobiłam to dopiero teraz, bo myślę, że to idealny czas, by wyciągnąć z tej historii jak najwięcej wartości.

Tak, przyznaję na wstępie, że i ja poddałam się tej lekturze i już pierwsze strony przekonały mnie do tego, że czeka mnie lektura co najmniej zaskakująca i na pewno nie byle jaka. Przede wszystkim nie mam tutaj na myśli samej fabuły, ale masy złotych myśli. Wywołały one we mnie sporo przemyśleń, szturmem podbiły moje myśli i nie wyszły nawet do teraz, już po skończonej lekturze. Warto o nich pamiętać, ale co najważniejsze - warto je poznać samemu, bo choć "Portret Doriana Graya" nie jest łatwą lekturą, do każdego trafi z innym przesłaniem. Właśnie za to cenię ją najbardziej - za indywidualizmy, możliwość własnej, nie narzuconej z góry interpretacji.

Nie jest tak, że powieść Wilde jest w każdym calu idealna, bo niektóre z wywodów Henryka Wottona chętnie skróciłabym do minimum. Henryk jest jednym z tych bohaterów, który w ówczesnych dla siebie czasach przyjął na barki napiętnowanie przez społeczeństwo. Nie zaakceptowano tej powieści w czasie, gdy ona powstała i wcale się nie dziwię, bo przykład deprawującego mężczyzny bez żadnych zasad moralnych co poniektórych może zgorszyć nawet i dziś. Ale jednocześnie jest to niesamowicie inteligentny, błyskotliwy człowiek, który czyta w innych jak w otwartej księdze. A co za tym idzie - jest trochę przerażający. Dlatego, gdy los postawił na jego drodze naszego tytułowego Doriana, nie mógł przegapić takiej okazji. Zaczarował go słowem, zmusił do intensywnego myślenia i sprowadził Doriana na drogę z której nie było już powrotu. Przykro było mi czytać jak niewinna dusza Doriana zostaje zaprzedana na rzecz wiecznej młodości dla kogoś, kto być może nawet tego do końca nie do ceni zaślepiony rządzą posiadania tego, co dla zwykłego człowieka nie jest możliwe.

Niewątpliwie ta historia miesza w głowie i zmusza do wielu przemyśleń. Jednocześnie "Portret Doriana Graya" wkrada się do grona tych lektur, obok których absolutnie nie można przejść obojętnie. Już rozumiem fenomen tej powieści - to otwarta księga, zapisana masą słów, a jednak niczym biała kartka, na której możemy zapisać własną historię. Każdy w tej powieści znajdzie coś innego, co pozwoli mu odnaleźć odpowiedzi na własne pytania. A zakończenie? Zwala z nóg!

Czy sięgasz po klasyki literatury? Z jakim ostatnio się zmierzyłaś?

Przyznaję, że długo przed tym się wzbraniałam. Kompletnie nie wiem dlaczego, czego się obawiałam, przed czym uciekałam? … bo okazało się, że moje spotkanie z literaturą dawną było niezwykle udane i… bardzo poruszające.

„Portret Doriana Graya” Oscara Wilde’a to historia, którą wielu z nas zna choćby z opowieści lub ekranizacji. A jednak dopiero na kartach powieści, powstałej w 1890 roku, wybrzmiewa ona z pełną mocą. To opowieść o mężczyźnie, który za wszelką cenę pragnie zachować młodość, który nie potrafi pogodzić się z upływem czasu. To historia portretu, który się starzeje, zmienia i staje się nośnikiem moralnych konsekwencji wyborów. Granica między pięknem a złem zaciera się tu w sposób niepokojący i fascynujący zarazem.

Dla mnie to także wyraźna, artystyczna refleksja Wilde’a nad sztuką, jej rolą, autonomią i wpływem na człowieka. Od pierwszych słów byłam tą opowieścią oczarowana.

Klasyki literatury przeżywają dziś swój renesans, wiele wydawnictw przywraca je czytelnikom w nowych, dopracowanych odsłonach, w różnych szatach graficznych. Dlaczego więc sięgnęłam po to konkretne wydanie od @wydawnictwofilia @wydawnictwohype @filialiteracka ?

Odpowiedź jest dla mnie oczywista: sztuka spotyka tu literaturę.

Ta seria to piękny ukłon w stronę malarstwa. Na okładce widnieje „Autoportret” Edwarda Muncha z 1882 roku, oczywiście z nutą świeżości, bo autor okładki @[Adres usunięty]ik dodał coś od siebie.

Obraz ten znajduje się w Munchmuseet w Oslo, jest jednym z najwcześniejszych autoportretów artysty, namalowany, gdy miał zaledwie 18 lat (znajdziesz go na kolejnym zdjęciu w karuzeli).

A więc oprócz znakomitej literatury mamy tu również znakomite dzieło malarskie, bo sztuka i literatura są ponadczasowe. Dopełnieniem całości jest komfortowe wydanie, idealna wielkość czcionki i kolor kartek, które sprawiają, że czytanie staje się czystą przyjemnością.

🎨🕯️ Portret Doriana Graya Oscara Wilde’a to powieść, która od pierwszych stron uwodzi formą, by stopniowo odsłonić mroczne konsekwencje fascynacji pięknem i młodością. To nie tylko historia niezwykłego portretu, lecz przede wszystkim przenikliwa diagnoza ludzkich pragnień, lęków i złudzeń. Wilde prowadzi czytelnika przez świat estetycznej doskonałości, w którym zachwyt nad powierzchownością okazuje się niebezpieczną pułapką, a cena za spełnione życzenie bywa wyższa, niż można sobie wyobrazić.

🎨🕯️ Dorian Gray w chwili poznania Bazylego Hallwarda jest niewinnym, podatnym na wpływy młodzieńcem. Artysta, zafascynowany jego urodą, nieświadomie rozpoczyna ciąg wydarzeń, które wymkną się spod kontroli. Pojawienie się lorda Henryka działa niczym katalizator, a jego pozornie lekkie, cyniczne aforyzmy zatruwają umysł Doriana, zaszczepiając w nim kult hedonizmu i pogardę dla moralnych ograniczeń. Od tego momentu niewinność ustępuje miejsca egoizmowi i pragnieniu nieograniczonej wolności.

🎨🕯️ Motyw portretu, który starzeje się i brzydnie zamiast swojego pierwowzoru, jest jednym z najbardziej sugestywnych symboli w literaturze. Obraz staje się zwierciadłem duszy Doriana, rejestrując każde przewinienie i każdy akt okrucieństwa. Wilde w mistrzowski sposób pokazuje rozdźwięk między pozorem a prawdą, między nieskazitelną twarzą a wewnętrznym rozkładem. To opowieść o ucieczce przed odpowiedzialnością, która ostatecznie prowadzi do samozniszczenia.

🎨🕯️ Powieść Oscara Wilde’a jest również błyskotliwym komentarzem społecznym. Autor obnaża hipokryzję elit, ich zachwyt nad formą przy jednoczesnym lekceważeniu etyki. Zachwyt pięknem ma tu wymiar nie tylko estetyczny, lecz także kulturowy i moralny, co sprawia, że Portret Doriana Graya pozostaje zaskakująco aktualny. W świecie obsesyjnie skupionym na młodości i wizerunku przesłanie tej książki brzmi dziś wyjątkowo donośnie.

ㅤ

🎨🕯️ Nie sposób pominąć kunsztu językowego autora. Oscar Wilde operuje stylem eleganckim, pełnym ironii, paradoksów i aforystycznych zdań, które zapadają w pamięć na długo. Każdy dialog, każda refleksja zdają się dopracowane do perfekcji, a wiktoriańska atmosfera gęstnieje z rozdziału na rozdział niczym teatralna mgła. To literatura, którą należy smakować powoli, pozwalając wybrzmieć każdej myśli.

ㅤ

🎨🕯️ Portret Doriana Graya to klasyka, która nie traci mocy mimo upływu lat. Oscar Wilde stworzył dzieło niepokojące, piękne i boleśnie prawdziwe, przypominające, że próba oszukania czasu i własnego sumienia zawsze kończy się klęską. To powieść o wyborach i ich konsekwencjach, o utracie niewinności i o cenie, jaką płaci się za spełnienie najskrytszych pragnień. Książka, do której się wraca, bo za każdym razem odsłania nowe warstwy znaczeń.

*współpraca reklamowa*

👉Kolejny klasyk, kolejna historia, która mocno zakorzeniła się w historii literatury. Powieść trochę straszna, trochę obyczajowa, trochę też na swój sposób niezwykła. Z trzech klasyków jakie dostałam od wydawnictwa Filia tej byłam najbardziej ciekawa. Oczywiście oglądałam film i choć, nie wierzę że to mówię, ale przy tej historii w moim odczuciu film wiedzie prym.

👉Dorian Gray - młody i piękny arystokrata, trafia do pracowni lokalnego malarza, który maluje jego portret. Podczas jednej z sesji poznaje lorda Henryka, cynika, filozofa, który wygłasza prowokujące teorie o życiu i moralności. Dorian zainspirowany słowami nowego znajomego pragnie już na zawsze pozostać takim jakim jest przedstawiony na płótnie. Gdy życzenie dziwnym trafem się spełnia młody mężczyzna rzuca się w wir życia, bez skrupułów, bez granic, bez odpowiedzialności. Każde jego przewinienie jednak odciska swoje piętno na portrecie, który z każdym dniem coraz bardziej przeraża.

👉Z Dorianem Grayem spotkałam się już nie raz, ale raczej tym filmowym. Jak książka wpadła w moje ręce to byłam jej ogromnie ciekawa, bo książka to zawsze coś innego niż film. Początek był dla mnie męczący i nieco przydługi. Zanim dochodzimy do tego punktu kulminacyjnego, w którym obraz zaczyna, że tak powiem żyć własnym życiem, daleka droga, a my przepychamy się przez wszelakiej maści teorie, filozofie, cynizmy i inne mniej lub bardziej dziwne rozważania. Gdy w końcu doczekujemy się tej właściwej akcji też jednak nie jest lepiej, w filmie była cała ekspresja życia, w książce mam wrażenie była jego namiastka.

👉Jednak określenie książki jako klasyka nie jest przypadkowe. Zastosowane w powieści motywy i tematy jak najbardziej są ponadczasowe, dążenie do nieśmiertelności, ukochanie młodości, chęć ukazania piękna czy to w sztuce czy w samym życiu, pokazanie granicy pomiędzy dobrem i złem, pokazanie wagi moralności.

👉Dorian Gray to kolejna fikcyjna postać, która narosła niemal do miana legendy. Choć lektura mnie nie urzekła, a moje serce wciąż mocno bije przy filmie, to do lektury zachęcam, bo warto

*olilovesbooks2*