Pokrewne dusze

Miejscem akcji jest Anglia i Afryka Południowa. Poznajemy historię rodziców dziewczynek, by następnie zagłębić się w losy ich dzieci. Od momentu, gdy się poznały do lat, gdzie są już dojrzałymi kobietami po trzydziestce. Bohaterki różnią się od siebie nie tylko kolorem skóry, ale i charakterem, sposobem wychowania, mimo to wspierają się przez lata w swych życiowych wyborach. Między nimi pojawia się mężczyzna, bardzo wyrazisty drugoplanowy bohater, Solam. Losy tych trzech osób, w bardzo intrygujący sposób opisuje autorka, rozciągając je na przestrzeni lat. Płynie się z fabułą, a kolejne wydarzenia następują szybko po sobie. Kraj, który poznajemy, wciąga nas, kusząc swoją różnorodnością, innością i pięknym krajobrazem.

Jednocześnie uczestniczymy w przemianie tego gorącego kraju, w walce żyjących tam ludzi o prawa Afryki ich zmagania z apartheidem, gdzie segregacja rasowa odbiera ludziom podstawowe prawa i depcze godność osobistą. Polityka, która unosi się w tle tej powieści obyczajowej, pokazuje prawdziwe oblicze, jest nieczysta, a zagrywki polityczne są nieetyczne, jak na całym świecie.

Piękna opowieść nie tylko o Jen i Kemisie, ale również o ich rodzinach, które walczyły o wolność dla swoich dzieci, ceną za tę odwagę było więzienie. Miłość, przyjaźń, polityka, zdrada, ludzkie dramaty oraz tajemnice rodzinne okraszone fascynującą Afryką i brudną polityką. Historia o dwóch kobietach bardzo różnych, ale jakże potrzebujących siebie nawzajem. O mocy przyjaźni, ale też i zdradzie emocjonalnej i tej fizycznej, która tak boli, że serce aż płonie żywym ogniem, a rozczarowanie może uleczyć tylko czas.

Tak, to książka dla mnie, nie mogłam wypuścić jej z rąk, ciepła, kojąca, dająca mnóstwo satysfakcji z czytania. Moc rozterek, emocji zawartych w powieści, oprawiona pięknymi słowami autorki, powoduje, że książkę czyta się jednym tchem. Mój ulubiony cytat z tej pięknej opowieści: „My wszyscy jesteśmy pasażerami, Bóg jest kierowcą”.

Dwa skrajnie odmienne światy, dwa jakże różne charaktery i pokrewieństwo dusz, o jakim marzy niemal każda kobieta, a w tle rodzinne dramaty, mroczne sekrety, niebezpieczna polityka i często pomijane problemy kulturowo-społeczne. Lesley Lokko naszkicowała wyjątkowo przejmującą, jakże przemawiającą opowieść, która funduje czytelnikom niezapomnianą, w pełni angażującą podróż, przybierająca formę niemal namacalnego doświadczenia, pozostającego na dnie serca już na zawsze.

Akcja toczy się subtelnie, niespiesznie, a jednak nie zabrakło trudnej tematyki, która poruszy najczulszą strunę. Sieć misternie utkanych sekretów oraz niełatwe dylematy, czynią z powieści niebywale przejmującą i zarazem intrygującą historię, od której naprawdę niełatwo się oderwać. Bardzo spodobało mi się wplecenie wątków politycznych i społeczno-kulturowych, nadających całości niebywale prawdziwego, niesztampowego, a przede wszystkim angażującego wydźwięku. Bezsprzecznie, "Pokrewne dusze" to powieść inna niż wszystkie, zapadająca w pamięć i rozbudzająca swoiste demony, ukryte dawno gdzieś na dnie duszy.

Nie byłoby tak wspanialej, zmysłowej uczty literackiej, gdyby nie doskonałe, przemyślane i uderzająco złożone kreacje głównych bohaterek, będących niepodważalną ostoją tej rozłożonej w czasie, absorbującej, oryginalnej historii. I choć można między nimi dostrzec ogrom różnic, to jednak łączy je to, co najważniejsze, niewidoczne dla obcych oczu, albowiem ukryte na dnie serca. Zdawać się może, że tak potężnej, szczerej i pięknej więzi nic nie będzie w stanie zniszczyć, a jednak, na nieszczęście, na ich ścieżce pojawia się dusza przepełniona mrokiem, siejąca istne spustoszenie. Czy pokrewnej duszy można przebaczyć wszystko?

"Pokrewne dusze" jest boleśnie prawdziwą, wzruszającą, niesłychanie wartościową powieścią, która trafia do najskrytszych zakamarków ludzkiego serca. To słodko-gorzka historia o odnajdywaniu siebie, własnego szczęścia, jak i swojego azylu, ale też klimatyczna, dopieszczona wątkiem kulturowym oraz politycznym opowieść o niebywałej przyjaźni, miłości, więzi silniejszej niż można sobie wyobrazić. Głęboka, sentymentalna, przeszywająca na wskroś! Polecam całym sercem!

Wielu fanów Lesley Lokko, do których i ja się zaliczam, z niecierpliwością wyczekiwało na jej najnowszą powieść. Minęły bowiem cztery lata od wydania jej poprzedniczki. Czy "Pokrewne dusze" spełniły wszystkie pokładane w niej nadzieje?

Kemi i Jen mówią, że łączy je pokrewieństwo dusz, choć różnią się jak niebo i ziemia. Jedna jest rudą blondynką o porcelanowej skórze ze skłonnością do tycia, druga to mulatka o czekoladowych oczach, smukła niczym gazela. Spokojna i zrównoważona Kemi chce studiować medycynę, emocjonalna Jen ma duszę artystki. Połączyło je uczu­cie bli­sko­ści, któ­rej żadna z nich ni­gdy wcze­śniej nie do­świad­czyła oraz przyjaźń na całe życie. Jak to moż­liwe w przy­padku istot tak róż­nych? Najważniejsze pytanie brzmi jednak: w jaki sposób połączył je los? I choć od początku autorka daje nam wiele do zrozumienia, to dopiero finalnie uzyskujemy ostateczne potwierdzenie.

"Przy­cho­dzimy na ten świat, żeby szu­kać więzi – czy to z in­ny­mi ludź­mi, czy z ota­cza­ją­cym świa­tem – i to się ni­gdy nie zmie­ni!"

Pochodzącej z ghańsko-szkockiej rodziny pisarce, niezwykle bliskie są problemy Afryki i daje temu odzwierciedlenie w każdej swej książce. Autorka tworzy sagi rodzinno - obyczajowe niepozbawione dramatycznej nuty oraz problemów społeczno - politycznych rozgrywających się w doniosłych okresach naszej historii. Pisze o wartościach, które są w życiu kluczowe: miłości, przyjaźni, rodzinie.