Cisza. Trzy siostry. Tom 3

Dzisiaj chcę polecić Wam 3 tom tej serii. I chociaż tytuł wskazuje, że będzie spokój, to tak nie jest. Wręcz przeciwnie. W końcu na jaw wyjdą wszystkie tajemnice Sary Sowy. Daniela opowiada wszystko Witoldowi. Dzięki czemu dowiemy się co tak naprawdę wydarzyło się przed laty. Wszystko wskazuje na to, że w końcu te trzy siostry Sowa będą szczęśliwi z swoimi chłopakami. Wszystko zmienia się gdy pojawia się ktoś jeszcze.

Całe seria jest genialna. I ma jedną najważniejszą zaletę. Zostaje ona w głowie na dłużej i czytając kolejne części pamięta się o czym był poprzedni tom.

Drugim plusem są bohaterowie. Trzy siostry to bardzo barwne postacie, które wiedzą co chcą. W tej części nieco mniej jest mężczyzn, ale nie wpływa to na ogólny odbiór lektury.

Cała historia jest bardzo ciekawą, chociaż niewiarygodną opowieścią. Czytałam mi się ją bardzo przyjemnie i szkoda, że już czas rozstać się z siostrami Sowa i ich szaloną matką.

Jeśli szukacie dobrej i lekkiej lektury na dwa wieczory to bardzo polecam „Trzy siostry. Cisza”. Zachęcam jednak poznać wcześniejsze części, bowiem są ze sobą bardzo związane.

„Trzy siostry. Cisza” to zwieńczenie przepełnionej emocjami sagi rodzinnej autorstwa Katarzyny Michalak.

Wydarzenia śledzimy z perspektywy czołówki głównych bohaterów w narracji pierwszo- i trzecioosobowej. Poznajemy historię zimnej, okrutnej i do szpiku złej Sary Sawy - 'matki' trzech dziewcząt, tytułowych sióstr.

„Trzy siostry. Cisza” to niezwykle dramatyczna opowieść o siostrzeństwie, kobiecej solidarności, odwadze i mocy, ale też o tym, że przeszłość może być balastem, a jedynym sposobem na jego pozbycie się jest wybaczenie. Autorka kolejny raz podejmuje takie tematy jak: skomplikowane relacje międzyludzkie, wpływ dzieciństwa na dorosłość, czy szukanie swego miejsca na ziemi.

W powieściach Katarzyny Michalak zawsze główną rolę odgrywają ludzie i ich historie, historie na wskroś trudne, przepełnione bólem i emocjami, nadzwyczaj dramatyczne, według mnie nad wyraz wyolbrzymione i przerysowane, przez co odarte ze znamion jakiegokolwiek realizmu. Czasem mniej, znaczy więcej.

Tytuł książki, ostatniej części trylogii „Trzy siostry”, jest niezwykle mylący. Sądziłam, że skoro cisza to i spokój i harmonia. Owszem, to wszystko dosięga bohaterki, ale zanim nadejdzie... dzieje się naprawdę sporo. Aż trudno chwilami nadążyć. Jednak jeśli znacie książki Pani Katarzyny wiecie, że bardzo rzadko można przy nich odpocząć i nabrać oddechu. Tu akcja nie zwalnia. Nawet w ostatniej części autorka funduje nam i postaciom prawdziwe trzęsienie ziemi.

Trzy siostry i do tej pory, jak się okazuje, wielka niewiadoma. Jak to jest dowiedzieć się, że to, co braliśmy za pewne, niezmienne... tak naprawdę jest fałszywe?

Totalny szok, prawda?

To właśnie przeżywają dziewczyny kiedy poznają prawdę.

Daniela zdobywa się na odwagę i wraca pamięcią do traumatycznej przeszłości. Dzięki temu my dowiadujemy się co tam miało miejsce i zmienia to nasze spojrzenie na rodzinę Sawa. Kiedy do sióstr odzywa się tajemnicza kobieta, każda ma swoje własne podejrzenia kim ona dla nich jest... ale rzeczywistość znacząco wykracza poza owe domniemania.

Wraz z nią przychodzi nowe, ale czy było ono pożądane?

Już wiem o tym, że finał serii nie oznacza tylko domknięcia wątków, wyjaśnienia czy wyjawienia sekretów. To też miejsce na nowe postacie, zaskoczenie, niedowierzanie, szok. Cykl „Trzy siostry” zapisze się w mojej głowie jako średni. Czytało się przyjemnie. Autorka mnie zdołała zaciekawić i zatrzymać przy tej trylogii. Ale nic poza tym. Zdecydowanie siostry nie ustępują miejsca serii Mazurskiej czy Kwiatowej.

Bardzo irytujące u pisarki są sceny erotyczne. Moim zdaniem są po prostu niesmaczne i śmiało mogłaby z nich zrezygnować. Ale to tylko moje odczucia. Na ten moment kończymy przygodę z siostrami. Mówię: „na ten moment”, ponieważ zakończenie nie pozwala mieć stu procentowej pewności, że została już postawiona definitywna kropka. Zobaczymy co Pani Michalak nam zaserwuje.

🏵 "Trzy siostry. Cisza" spod pióra Katarzyny Michalak to trzeci tom serii pod tytułem "Trzy siostry".

🏵 Daniela, Dorota i Dominika nie ustają w pracach nad remontem posiadłości, jednak problemy spadają na nie raz za razem.

Siostry odkrywają również tajemnicę matki i poznają prawdę na temat swojej przeszłości.

Witold zwierza się Danieli ze swoich problemów, i dziewczyna dowiaduje się dlaczego pomagał ich matce.

Czy siostry Sawa uwolnią się od przeszłości?

Czy w końcu będą bezpieczne?

Czy zdobędą spadek?

🏵 Ta seria jest świetna i wciągnęła mnie już od pierwszego tomu. Z zapartym tchem śledziłam poczynania trzech sióstr Sawa, a wątek kryminalny dodał tej historii pazura. Sądziłam, że trzeci tom będzie spokojny, a tu tyle się działo, że nie było czasu na nudę.

Muszę przyznać, że w końcu wszystko się wyjaśniło i zrozumiałam dlaczego matka tak znienawidziła córki, że postanowiła je zniszczyć za wszelką cenę.

Wszystko ułożyło się w logiczną całość i poznaliśmy motywy, którymi kierowała się Sara Sawa matka dziewczyn, a jej tajemnica naprawdę mnie zszokowała. Niektóre sytuacje były nieprawdopodobne i przyznam szczerze, że nawet nierealne w prawdziwym życiu, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało.

Autorka ma specyficzny styl pisania, który sprawia, że jej książki są naprawdę niezwykłe i trudno o nich zapomnieć. Intrygująca fabuła i niebanalni bohaterowie są niewątpliwie największymi atutami jej powieści. Wisienką na torcie są przepiękne okładki jej książek, które cieszą oko i są prawdziwą ozdobą każdej biblioteczki.

Już nie mogę się doczekać kolejnej książki autorki, i wiem, że na pewno po nią sięgnę.

Jeśli lubicie książki obyczajowe z wątkiem kryminalnym to polecam przeczytać.

Okładka książki przedstawia trzecią kobietę, sugerując nam, że są to siostry Sawa. Okładki te są satynowe w dotyku z wytłuszczeniami. Posiadają skrzydełka, a więc zapewniona jest ochrona przed uszkodzeniami mechanicznymi. Sam środek jest piękny, podobnie jak dwie poprzednie części ma druk poprzednich powieści pisarki. Stronice mamy kremowe, czcionkę wystarczającą dla oczu. Marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Wciąż mamy narrację wieloosobową, każdy niemal z bohaterów ma swoje rozdziały. Niemniej jednak wcale nie wprowadza to chaosu i czyta się naprawdę dobrze. Nie są one zbyt długie ani za krótkie, w sam raz.

Cieszę się, że mogłam powrócić chociaż na chwilę do twórczości autorki. Pochłania się jej powieści w bardzo szybkim tempie. Są napisane lekkim, przystępnym piórem, które zbyt szybko się kończą, takie odnoszę wrażenie. Tym razem mamy dostać zwieńczenie losów sióstr Sawa, ale i Witolda, Bartłomieja i... Gabriela. Jest ktoś jeszcze, pewna kobieta, ale dokładnie Wam nie zdradzę, by nie zaspoilerować. Mam nadzieję, że sami sięgnięcie z czystej ciekawości i podzielicie się ze mną wrażeniami. Nie mam żadnych zastrzeżeń, spędziłam miło czas z książką. W tej bym może coś zmieniła na bardziej... Drastyczne, ale nie miałam na to wpływu, jak pisarka nakreśliła historie bohaterów.

Wracamy do Doroty, Danieli i Dominiki oraz Ambrozji. Miejscu, które dosłownie jest przeklęte. Wciąż przynoszące kłopoty, wypadki, złe wspomnienia. Jednak siostry pragną dokończyć remont, a raczej odbudowę posiadłości i dostać spadek, który się im należy. Jeszcze biedne, nie wiedzą, co je czeka. Obserwując kobiety dochodzę do wniosku, że faktycznie Dorota jest taką wolną duszą, która na sto procent poświęca się pracy, pasji i dąży do jak największej popularności. Ja taka nie jestem przebojowa i nie była to moja ulubiona postać. Daniela z kolei trochę się przełamuje, zresztą uważam, że miała przechlapane w tej części. Z racji najstarszej z rodzeństwa poczuwała się do roli matki i ojca jednocześnie, chcąc dla sióstr jak najlepiej. Dominika, najmłodsza z nich przypadła mi do gustu najmocniej. Była szczera, jakaś taka prawdziwa i najbardziej mi odpowiadała pod względem charakteru. Oczywiście sama popełnia błędy, za które przyjdzie jej zapłacić, niemniej jednak jakoś to do niej, ciągnęło mnie najmocniej. Są też nasi mężczyźni, ale nie będę zbyt wiele o nich się rozpisywać. Bartłomieja mi było szkoda, bo bardzo go polubiłam odkąd pojawił się w fabule. Gabriela mimo trudnej przeszłości, również. Ogólnie postacie są dobrze wykreowane, jest ich wielu, ale na spokojnie się nie pogubicie w ich świecie. Każdy z nich jest inny, jednych lubimy bardziej, drugich mniej. Są to prawdziwe postacie, które mają również wady, ale i zalety.

Trochę się tutaj działo, aczkolwiek ten tom opisała bym jako wyjaśniający wszystkie zawiłe tajemnice z przeszłości. Część wydarzeń, które ma miejsce było do przewidzenia, ale jakoś specjalnie mi to nie przeszkadzało podczas lektury. Dałam się wprowadzić do życia w małej mieścinie wraz z Warszawą, dzięki czemu mogłam na chwilę odpocząć od codzienności. Akcja ma swoje tempo, które raz przyspiesza, a raz zwalnia. Dialogi a opisy są wyważone, przez co naprawdę przyjemnie i lekko się czyta.

Reasumując uważam, że jest to naprawdę dobra trylogia, zasługująca na Waszą uwagę. Może autorka nie posługuje się wycudowanym językiem i nie ma wydarzeń nie z tej ziemi, a jest tu zwykła codzienność, to może się ona Wam spodobać. Historia jedna z wielu, jaka mogła spotkać i Was, sąsiadów czy kogoś z miejscowości, w której mieszkacie. Uważam, że i takie powieści są potrzebne. Może niewiele Was zaskoczy, ale na pewno pozwoli się Wam zrelaksować i sprawi, że na moment odpoczniecie od swoich problemów. Zresztą z siostrami Sawa nigdy nie jest nudno. Polecam wszystkim ciekawym, lubiącym powieści obyczajowe/romanse, fanom pisarki. Naprawdę warto przeczytać. Polecam!

Bo miłość jest cudowna, wiara bezcenna, ale nadzieja niezbędna, by żyć.

- A jeśli pewnego dnia będę musiał odejść? - spytał Krzyś, ściskając Misiową łapkę. - Co wtedy?

- Nic wielkiego. - zapewnił go Puchatek. - Posiedzę tu sobie i na Ciebie poczekam. Kiedy się kogoś kocha, to ten drugi ktoś nigdy nie znika

Trzy piękne dziewczyny z których każda prócz urody posiada wielkie serce i piękną duszę nadal zmagają się z remontem rancza i demonami przeszłości.

Na szczęście mogą one liczyć na trzech kochających je bezgranicznie mężczyzn- Witolda, Bartosza i Gabriela.

Dorotka jak burza idzie w ślady sławnej I jednocześnie znienawidzonej rodzicielki, lecz choć kariera uroczej blondynki nabiera rumienienców będzie ona musiała podjąć decyzję odmieniającą całe jej życie.

Zmagająca się z wyrzutami sumienia Dania wciąż obawia się ,że za dawne uczynki zapłaci latami odsiadki w więzieniu natomiast Dominika.. Ona cieszy się pierwszą , wielką miłością odkrywając wszystkie jej aspekty.

Niestety sielankę przerywa list z pewnego luksusowego domu opieki w Milanówku.

Kim jest Diana Topola i dlaczego pragnie skontaktować się z siostrami Sawa?

Nie zdradzę szczegółów - powiem tylko, że wielokrotnie miałam w głowie jedno pytanie Że co?

To było naprawdę świetne ❤️

Kurczę uwielbiałam tę serię od pierwszego zdania Iskry i zdania nie zmieniłam.

Pani Kasia zdecydowanie potrafi czarować słowami i funduje wszystkim swoim czytelniczkom prawdziwą huśtawkę emocjonalną, która pochłonie na cały wieczór i pozostawi w sercu wyłącznie piękne, ciepłe uczucia.

,,Szczęście to ukojenie dusz. Gdy w duszy masz ciszę i spokój, gdy się nikogo nie boisz i niczego nie obawiasz, to właśnie jest szczęście”

Siostry Sawa w nierównym wyścigu z czasem, kontynuują remont Ambrozji. Nic jednak nie idzie po ich myśli i zaczynają wierzyć, że zmarła matka rzuciła na nie klątwę. Tego akurat mogłyby się po niej spodziewać i nawet nie byłyby zbytnio zaskoczone. W końcu Sara słynęła z uwielbienia do własnej osoby, córki traktując raczej po macoszemu. Pojawienie się zupełnie nowej postaci namiesza w życiu sióstr zdecydowanie bardziej, niż by sobie tego życzyły. Tym bardziej, że Diana, bo o niej mowa, wie niepokojąco dużo o ich życiu i jednocześnie prowadzi swoją własną grę, której stawka może być nieziemsko wysoka. Pod pozorami obojętności, skrywa uczucia, o które mimo wszystko, ciężko byłoby ją posądzić.

Odkrycie relacji jakie łączyły Sarę i Mateusza Sawę to również niemałe zaskoczenie, chociaż po czasie wszystko nabiera sensu. Ujawnia również nowe oblicze narcystycznej i psychopatycznej Sary, której burzliwa przeszłość swój początek miała już we wczesnym dzieciństwie a zdobyta kariera była zwieńczeniem jej gierek i manipulacji. Jedynie temat Ambrozji, jest dla mnie nie do końca zrozumiały. Motywy Jędruli jestem w stanie zrozumieć, poniekąd oczywiście. Ale, jeśli chodzi o reakcje pozostałych, pozostawiają według mojej oceny, wiele do życzenia.

,,Bo miłość jest cudowna, wiara bezcenna, ale nadzieja niezbędna, by żyć”

Cała trylogia to dla dziewczyn także podróż w głąb własnego serca. Zarówno Daniela, Dorota jak i najmłodsza Dominika, wiele przeszły ale nawet na moment nie przestały darzyć się wzajemnym wsparciem. Mimo różnych charakterów i tak odmiennych pragnień są sobie bezgranicznie oddane.

Zakończenie drugiego tomu, wprawiło mnie w osłupienie. Czego jak czego, ale nie spodziewałam się, że Witold tak podejdzie do swojego zadania. Jeszcze mniej byłam gotowa na to, co wydarzy się później. Finałowa część to istna mieszanka emocji, tajemnic i nieporozumień. Jeśli chociaż przez moment próbowałam się domyślać jak zakończy się ta historia, to muszę przyznać, że nie byłam nawet blisko. Kasia, po raz kolejny już, sprawiła, że nie mogłam się oderwać od lektury. Nieprzyzwoicie namieszała w życiu trzech sióstr więc zapewniam, że tytułowa ,,Cisza” nie ma z treścią nic wspólnego. Zaskakująca, niebanalna jak na Autorkę przystało i zdecydowanie nieprzewidywalna.

Błędem byłoby myśleć, że tytuł będzie odzwierciedlał, to co będzie się działo w tej części. Ciszy zdecydowanie tam nie znajdziemy.

Już od pierwszych pierwszych stron książki wychodzi na jaw wiele skrywanych tajemnic, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego. Każda z sióstr względnie odnalazła spokój, przy mężczyznach, którzy pokochali je całym sobą i trwają przy nic, nie zważywszy na nic.

Jednak kiedy wszyscy myślą, że w ich życiu w końcu zapanowała względnie cisza, nagle pojawia się ONA. Moi drodzy, ile tu się będzie działo.

Katarzyna Michalak po raz kolejny udowodniła, że jest królową powieści. Nikt nie pisze w tak emocjonujący sposób, z taką wrodzoną delikatnością i wprawą. Jest mistrzynią słowa, którym operuje bezbłędnie i w mistrzowskim wydaniu.

Nie spodziewałam się po autorce niczego innego jak mocnego uderzenia skrajnych emocji, ale cudownie pokazuje relacje siostrzane. Dziewczyny wspierają się na każdym kroku i o chronią siebie nawzajem.

Podoba mi się zabieg aktorki, która nie idealizowała postaci występujących w książce, ale tez sytuacji, które przeżywały. Życie nie jest idealne, bardzo często rzuca nam kłody pod nogi i różnie sobie z tym radzimy. Raz lepiej, raz gorzej, nie rzadko potrzebujemy pomocy i wsparcia innych. Właśnie taka jest ta trylogia - realna, każdy z nas odnajdzie w niej cząstkę siebie.

Po raz kolejny z czystym sumieniem polecam wam ta cudowną powieść, tak jak i całą trylogię. Zatracicie się w książkach Katarzyny Michalak, nie ma innej możliwości. Nie ma drugiej autorki, która tak operuje słowem, byśmy nierzadko znaleźli w jej bohaterach samych siebie. Poza tym, czy to aby na pewno koniec opowieści o trzech siostrach? Myślę, że możemy się jeszcze zdziwić.

Trzecia część hipnotyzującego cyklu „Trzy siostry” to nie tylko zaskakująco przeszywające zwieńczenie całej serii, ale i czas odkrywania kart. Tu na jaw wychodzą wszelkie mroczne sekrety, które mam wrażenie, namnażają się z każdą kolejną stroną. Autorka nie ma zamiaru oszczędzać ani otumanionych czytelników, ani zszokowanych bohaterek i dokłada im jeszcze kolejne kłopoty. I choć nie sposób się opędzić od mrocznych demonów przeszłości, jakie wyryły na duszach kobiet ogromne piętno, na scenę wkracza również miłość, prawdziwa, cierpliwa, pragnąca ukoić wszelkie przykrości. Czy jednak tak pokiereszowane serca odważą się jeszcze zaufać?

Bezsprzecznie, tom „Cisza” funduje nam nadzwyczaj emocjonującą podróż do przeszłości, poznajemy wreszcie dzień, w którym skończyło się spokojne życie sióstr, dzień, który był źródłem najgorszych traum. Nie wszystko jednak jest takim, jakim mogłoby się zdawać i nawet te najmroczniejsze sytuacje zawsze mają dwie strony medalu. Zwroty akcji, jakie zafundowała nam utalentowana Autorka, dosłownie doprowadzają do furii. Katarzyna Michalak bawi się z czytelnikiem „w kotka i myszkę”, zwodzi, manipuluje, funduje mu istne tortury, ściągając go na skraj wyczerpania emocjonalnego! To wszystko sprawia, iż nie sposób przerwać lektury nawet na sekundę, pochłania się ją w totalnym amoku. Zapewniam, iż nie uwolnicie się od tej historii jeszcze długo po przekroczeniu finałowych stron!

„Trzy siostry. Cisza” jest wciągającą, otumaniającą powieścią o traumach, mrocznych demonach przeszłości i odkrywaniu bolesnych rodzinnych sekretów, lecz także o niezwykłej siostrzanej więzi oraz uzdrawiającej mocy prawdziwej miłości. To lektura miażdżąca psychicznie, która wywołuje całą lawinę skrajnych emocji. Przygotujcie się na wiele oszałamiających niespodzianek, nieoczekiwane zwroty akcji to siła napędowa fabuły, dlatego pochłoniecie ją z zapartym tchem i wypiekami na twarzy! Musicie jednak uważać, ta pozycja roztrzaska wasze serca w tysiące małych kawałeczków, których już nigdy nie da się poskładać w idealną całość! Polecam gorąco!❤️

Czas rozwiązać wreszcie sprawy związane z testamentem. Termin zobowiązania zbliża się nieubłaganie, a prace idą powoli. Oczywiście życie sióstr nie może iść w dobrym kierunku. Czeka na nich jeszcze kilka kolejnych tajemnic i niespodzianek. W ich otoczeniu pojawi się jeszcze jedna osoba, która mocno namiesza. Co się jeszcze wydarzy? Czy dziewczynom uda się spełnić warunki, by dostać testament.

Wreszcie doczekaliśmy się finału tej historii. Byłam ciekawa jakie będzie rozwiązanie tego wszystkiego. Mimo że drugi tom nie podobał mi tak bardzo, jak się spodziewałam to liczyłam, że ten tom nadrobi. No cóż było intensywnie, ale niestety, przynajmniej dla mnie, w negatywny sposób.

W życiu sióstr no nie może zacząć się układać. Remont nie idzie zgodnie z planem, ciągle dzieją się tam dziwne wypadki, dodatkowo związki też przeżywają kryzysy. Pojawia się także nowa postać, która ma dużo informacji, ale nie jest ta osoba zbyt chętna do zwierzeń, a zwłaszcza nie za darmo. Czas mija, termin ostateczny zbliża się nieubłagania, a końca tego wszystkiego nie widać.

Jeżeli chodzi o postacie, to mam dość ambiwalentne odczucia. Z tomu na tom dziewczyny zaczynają się coraz bardziej infantylnie zachowywać. W ich decyzjach brakuje większej logiki. Daniela ciągle się denerwuje, wszędzie widzi podstępy, przestaje ufać osobom, które są jej najbliższe. Lata z kąta w kąt i nie wiadomo do czego finalnie dąży. Dorota coraz bardziej zatraca się w sobie. Już nie myśli tak bardzo o bliskich, karierę zaczyna stawiać na pierwszym miejscu. I oczywiście to dzięki jej pracy mają fundusze na pokrycie kosztów remontu, ale jej przemyślenia wskazują również coś innego. No i Dominika... Po tym co wydarzyło się w drugiej części totalnie się zmieniła i nie jest pewna czy na dobre. Stała się totalnie beztroska, zbuntowana i nie myśląca o konsekwencjach.

Nie będę też kłamać, czyta się ją błyskawicznie i jak już zacznie, to trudno się oderwać. Pod tym względem nie będę narzekać. Tylko jak dla mnie był to przerost formy nad treścią. Za dużo było wrzuconych "nieoczekiwanych zwrotów akcji", które tylko zabierały prawdopodobność tej historii. Jak w sadze Przytulnej miało to jeszcze ręce i nogi, tak tutaj już było tego za dużo. Naprawdę mi przykro, bo pierwsza część zapowiada się naprawdę dobrze i był w tym potencjał...

I tak dochodzimy do zwieńczenia trylogii o siostrach Sawa. Mogę powiedzieć, że jest to całkiem udana seria i jestem tym faktem mile zaskoczona. Tak dla przypomnienia - Daniela, Dorota i Dominika, to młode kobiety, które po traumatycznych wydarzeniach z przeszłości, rozjeżdżają się po świecie, aby spotkać się ponownie na odczytaniu testamentu ich matki. Z powodu spadku zamieszkują w Koniecpolsce, gdzie poznają kilku wspaniałych ludzi. Na horyzoncie pojawiają się kłopoty, a kolejne sekrety zaczynają wychodzić na jaw. Czy jest to coś, co może złamać nasze bohaterki? A może dzięki kolejnym rewelacjom staną się jeszcze silniejsze?

Nie mogłam doczekać się zakończenia. Po kilku pozycjach pani Katarzyny Michalak, podejrzewałam, gdzie mogą pojawić się zgrzyty, które czasami trudno przetrawić. Zarówno Iskra jak i Burza zawierały śladowe ilości tych wszystkich uwieraczy, jednak wszystko inne było tak ciekawie skonstruowane, że nawet specjalnie nie przeszkadzało i dobrze się bawiłam.

Kontynuacja jest przyjemna, choć momentami nadmierne odchylenia fabularne dają o sobie znać. Pojawiają się nowe wątki, jednak mają na celu bardziej domknąć stare sprawy, aniżeli rozpoczynać coś nowego. Podoba mi się, że jest tutaj więcej czasu na same bohaterki i ich codzienne perypetie.

Wątki miłosne, choć wszechobecne, nie przyćmiły w żaden sposób trudniejszych tematów, których było tu niemało i myślę, że jest to jak najbardziej na plus.

Wydawałoby się, że akcja poleci prostym i przewidywalnym torem, natomiast jestem mile zaskoczona jak bardzo końcowe rozdziały odbiegały od początkowych założeń.

W trzeciej części bohaterowie są bardzo emocjonalni - nadal. Każdy używa tych samych zwrotów, w ten sam sposób buduje zdania, a to z kolei prowadzi do tego, że nikt się nie wyróżnia. Nie ma postaci, na której wejście czekamy, bo równie dobrze kwestię może wypowiedzieć pięć innych osób.

Pojawiają się dziwne akcje np. (uwaga spojler!) ktoś podpalił dom, bo twierdzi, że wyczuwał w nim złą energię i miał wizję przyszłych tragedii, które mają tam mieć miejsce. Co robią dorośli i racjonalni bohaterowie? Dziękują podpalaczowi za to, że ocalił ich od tej złej energii.

Absurdy absurdami, irracjonalne treści swoją drogą, ale też całość trzeba podsumować. W mojej opinii seria wypada bardzo dobrze. Na tle innych tytułów autorki, które miałam okazję czytać, bez wątpienia Trzy siostry są warte tego, by po nie sięgnąć. Ostatni tom kumuluje sporo dziwactw, których udało się uniknąć wcześniej, ale po dwóch spokojnych tomach, jestem to w stanie przełknąć. Może jest szansa na to, że kolejne książki będą również zaliczały progres jak omawiana trylogia.

Gdy Daniela myśli, że w końcu znalazła spokój z dala od toksycznej matki. Dodatkowo los postanowił odpłacić za złe lata, stawiając na jej drodze mężczyznę, który deklaruje, że ją kocha. Kiedy myśli, że wszystko będzie już dobrze, z ust ukochanego padają słowa, przez które rozdzieliła się z siostrami na cztery długie lata „Która z was zabiła Mata Sawę?” Z trudem poukładane na nowo życie, w sekundę rozpada się jak domek z kadr, a Dani uświadamia sobie, że Witold mógł zadać to pytanie tylko na polecenie jej matki. Matki, która oficjalnie nie żyje.

Jaką tajemnice skrywa Dani? Kto i dlaczego zabił Mata Sawę? Dlaczego matka dziewcząt tak bardzo je nienawidziła?

„Cisza” to po „Iskrze” i „Burzy” trzeci i jednocześnie finałowy tom trylogii „Trzy siostry”. Każdy z tomów przybliża przeszłość sióstr, jednocześnie opowiadając również ich teraźniejszą historię.

Tytułowa „Cisza” może być interpretowana na wiele sposobów: cisza, która zapada, gdy nie wiadomo jak odpowiedzieć, cisza, która zapada, gdy stanie się coś szokującego i cisza, gdy wszystko, co złe odchodzi w niepamięć i wreszcie można się cieszyć spokojem.

Ten tom ujawnił więcej tajemnic sióstr i ich matki. Tajemnic, które żaden z poprzednich tomów nawet nie zwiastował. Tajemnic, które sprawiły, że współczułam siostrom i czułam obrzydzenie do tych, którzy ich skrzywdzili.

Spodziewałam się, że jako iż to finałowy tom trylogii, nie tylko tajemnice zostaną ujawnione, ale przede wszystkim siostry zaznają szczęścia i przewrotny los trochę je oszczędzi. Na litość autorki jednak nie ma co liczyć, bo ta rzuca pod nogi sióstr kolejne kłody, wystawiając na ciężką próbę nie tylko ich siostrzaną miłość, ale i ich związki. Każda z sióstr będzie musiała wybrać pomiędzy mężczyzną a karierą, a nie każdy wybór znajdzie uznanie sióstr.

Jak na powieść obyczajową, z nutką romansu, pojawia się tutaj sporo intryg i zwrotów akcji. W tej powieść nie ma nudy, akcja wciąga czytelnika, który chce poznać rozwiązania kolejnych tajemnic i sprawdzić, co jeszcze siostrom przyniesie los.

Ostatni rozdział, opisujący wydarzenia trzy lata później, przyniósł satysfakcjonujące zakończenie dla wszystkich bohaterów, wywołując na mojej twarzy spory uśmiech.

Podsumowanie tego tomu: „Cisza” to emocjonujące zakończenie trylogii, w którym znajdziemy, motyw znany z bajek, dobro zostaje nagrodzone, a zło ukarane.

Podsumowanie trylogii: Świetnie napisana trudna historia sióstr, rozdzielonych na lata na skutek tajemniczego wydarzenia i zjednoczonych śmiercią matki. Trylogia wypełniona emocjami, tajemnicami i poszukiwaniem szczęścia.

Trylogię mogę polecić wszystkim miłośniczkom powieści obyczajowych, takich przynoszących nadzieję na lepsze jutro, które otulają jak ciepły kocyk i ogrzewają jak gorąca herbata z malinami.

Serdecznie polecam!

Ostatnia część trylogii Katarzyny Michalak „Cisza. Trzy siostry”, to finałowa odsłona dramatycznej historii sióstr Sawa. Jeśli ktoś liczył na to, że zgodnie z tytułem zapanuje tu błoga cisza, czeka go zaskoczenie. Wręcz przeciwnie – autorka serwuje czytelnikom prawdziwy emocjonalny rollercoaster.

W tej części stopniowo odkrywamy skrywane sekrety i tajemnice, które przez lata obciążały bohaterki. Michalak umiejętnie buduje napięcie, odsłaniając przeszłość Danieli, która odważa się wrócić do tragicznych wydarzeń sprzed czterech lat. Na drodze do szczęścia i spokoju wciąż stoją niebezpieczeństwa – zarówno te związane z dawną manipulatorką Sawą, jak i z nową postacią, która wnosi do fabuły kolejne trudne emocje. Michalak zaskakuje czytelnika, wprowadzając kolejną zagadkową historię, która na nowo burzy spokój bohaterek.

Motywem przewodnim powieści jest walka o szczęście – zarówno w kontekście relacji rodzinnych, jak i miłosnych. Każda z sióstr znalazła u swojego boku mężczyznę, który pragnie ją chronić i wspierać. Miłość nie jest tu jednak sielanką, a raczej próbą przetrwania w trudnych warunkach, gdzie zaufanie zostaje wystawione na liczne próby.

„Cisza. Trzy siostry” to mocne zakończenie trylogii, które nie zawodzi pod względem emocji i napięcia. Katarzyna Michalak ponownie udowadnia, że potrafi pisać o trudnych tematach w sposób angażujący i poruszający. Finał tej historii przynosi odpowiedzi na pytania, ale jednocześnie nie jest przewidywalny. To książka dla tych, którzy lubią pełne napięcia, wzruszające opowieści o miłości, siostrzanej więzi i trudnej przeszłości, która wciąż rzuca cień na przyszłość.

Bardzo czekałam na kontynuację i opowieść o trzeciej siostrze.

Siostry Sawa nie mają lekko w życiu, co chwilę coś na nie spada. Za każdym razem, kiedy myślą, że już więcej nie udźwigną albo że już teraz to będzie łatwiej…BUM! Autorka zaskakuje.

Jeśli myślicie, że tytułowa cisza to zapowiedź tego, co się zadziało w tej historii, to pomyślcie jeszcze raz 😉

Bardzo trudno pisać o fabule, bez zdradzania smaczków. Mogę wam tylko powiedzieć, że tutaj jest taki plot twist, że zbierałam szczękę z podłogi. Słodki jeżu co tu się dzieje…

Daniela, Dorota i Dominika wciąż walczą i mimo niepowodzeń, nie poddają się. Podejrzenia, że ich matka żyje i wciąż miesza w ich życiu, potwierdzają się, ale to tylko początek problemów. Na jaw wychodzą kolejne tajemnice, tragedie z przeszłości mają wpływ na życie sióstr. Udaje się ustalić, co zaszło nocy, której dziewczyny musiały uciekać, a potem przez cztery lata tułać się po świecie. Oraz poznamy historię matki dziewczyn, co sprawiło, że była tak dla nich tak okrutna i zimna.

Autorka trzyma w napięciu przez 320 stron. Zakończenie tak emocjonujące, że poleją się łzy. To akurat nic nowego, Pani Kasia umie wywoływać silne emocje jak mało kto.

Z całego serca polecam Wam serię „Trzy siostry”. Cudowna opowieść o sile miłości i wsparcia bliski, pełna zwrotów akcji, ale pozostawia z nadzieją, że jeszcze może być pięknie.

Musicie to przeczytać. Trzy siostry: Burza, Iskra, Cisza.

Z utęsknieniem czekałam na finałowy tom „Trzech sióstr”. Teraz mogę powiedzieć, że było warto. Ta część jest po prostu najlepsza! Mało wydarzeń dzieje się w remontowanej „Ambrozji”. Życie trzech sióstr ulega zmianie, gdy dowiadują się o dodatkowej osobie w ich zawiłej układance. Tajemnice z przeszłości ujrzą w końcu światło dzienne, szczere rozmowy odbywać się będą nieustannie. Ale czy dadzą ukojenie? A może jeszcze bardzie skomplikują życie rodzeństwa? Dotychczas autorka nie zwalniała tempa i nieustannie komplikowała życie młodym kobietom, po „Ciszy” nie spodziewajcie się niczego innego!

Wątki romantyczne w końcu się klarują. Bohaterowie dopejmują decyzje, czy chcą zawalczyć o swoje związki, a może wybiorą inne życie, z dala od bliskich i małej miejscowości. Czy wszystkie decyzje przypadły mi do gustu? Zdecydowanie nie, ale niestety, nie można mieć wszystkiego. Każda z sióstr miała inny charakter, temperament. Były też na rożnym etapie życia, to jednak udowodniło, że nie zawsze wiek jest czynnikiem definiującym dojrzałość człowieka.

Najbardziej do gustu przypadła mi najstarsza Daniela, to właśnie jej watek w całości mnie satysfakcjonował. Walczyła o swoje młodsze siostry, jakby była ich matką i to zawsze je stawiała na piedestale. W końcu los postawił na jej drodze kogoś, kto pomógł kobiecie zatroszczyć się o samą siebie i własne szczęście.

Brakło mi odrobinę rozwinięcia wątku zaniku pamięci u Dominiki, liczyłam na jakieś dodatkowe informacje przy prostowaniu ścieżek sióstr. Dorota za to pozostanie najmniej lubianą przeze mnie bohaterką, w moim odczuciu była po prostu bardzo egoistyczna.

To była dobra trylogia. Trzymała w napięciu niemal do ostatnich chwil i zostawiła mnie z całkowitą satysfakcja.

mniej

📚 RECENZJA 📚 [współpraca reklamowa]

▶️ „Cisza. Trzy siostry” ▶️ Katarzyna Michalak

„Cisza” Katarzyny Michalak to trzeci, finałowy tom poruszającej trylogii o Dorocie, Danieli i Dominice – trzech siostrach, które po traumatycznym dzieciństwie naznaczonym przemocą, strachem i poczuciem opuszczenia próbują poskładać swoje życie.

Tym razem fabuła skupia się na ich dalszej walce o normalność, prawo do miłości i poczucie bezpieczeństwa. Daniela, od lat w roli opiekunki, mierzy się z konsekwencjami decyzji, które miały chronić rodzinę, ale niosą też ciężar winy. Dorotka – impulsywna i zagubiona – szuka akceptacji w niewłaściwych miejscach, a jej wybory często ranią zarówno ją samą, jak i siostry. Dominika, najcichsza z nich, staje się ostoją spokoju, choć wciąż nosi w sobie wspomnienia, które nie pozwalają o sobie zapomnieć.

Autorka prowadzi nas przez świat, w którym przeszłość nieustannie rzuca długi cień, ale w którym jest też miejsce na czułość, wsparcie i siostrzaną bliskość.

Całą trylogię warto poznawać w kolejności – od „Iskry”, przez „Burzę”, aż po „Ciszę” – by w pełni zrozumieć więzi, przemiany i walkę bohaterek o przyszłość. To opowieść o traumie, sile i wybaczeniu.

Podczas lektury czułam wzruszenie, gdy bohaterki znajdowały w sobie odwagę, by iść dalej. Czułam złość na dorosłych, którzy je zawiedli, i na system, który nie potrafił ich ochronić. I czułam wdzięczność za książkę, która nie lukruje rzeczywistości, lecz pokazuje ją taką, jaka bywa – trudną, brutalną, a jednak czasami piękną.

„Cisza” boli, ale zostaje w sercu. Daje nadzieję, że nawet po najciemniejszych chwilach można odnaleźć swój głos.

📚 Jeśli szukasz książek, które poruszają, wzruszają i zostają z Tobą na długo – sięgnij po trylogię Trzy siostry. To historia, której się nie zapomina.